/* up Facebook

Dec 21, 2017

புத்தக விமர்சனம் "இருள் மிதக்கும் பொய்கை" - உமா (ஜேர்மனி)


இருளைத் தன் உற்ற தோழியாக அரவணைத்துக்கொண்டு தர்மினியின் ‘இருள் மிதக்கும் பொய்கை’ என்ற தொகுப்பிலுள்ள 51 கவிதைகளும் நேர்த்திமிக்க வலிய சொற்களினூடாகத் தனியொருத்தியின் அகம் சார்ந்த தேடல்கள், வாழ்வுச்சிக்கல்கள், ஏக்கங்கள், இயற்கை மீதான ஈர்ப்பு, புறம் சார்ந்த கோபங்கள் என்பவற்றைத் தொட்டு நிற்கின்றன.

பெண் விடுதலைக்கான அறை கூவல்களோ, சமூகவிடுதலை நோக்கிய முன்னெடுப்புகளோ இக்கவிதைகளில் இல்லை. அவை தான் சார்ந்த வாழ்வியலை, இயற்கையின் வார்ப்பை, மானுடத்தின் நேசிப்புடன் ஸ்பரிசிக்கின்றன. தர்மினியின் முதலாவது தொகுப்பான ‘சாவுகளால் பிரபலமான ஊர்’ கவிதைகளுடன் ஒப்பிடுகையில் இக்கவிதைகளில் மொழியின் செறிவு ,கருப்பொருட்களை அழகான கவிதைகளாக உருப்பெறச் செய்கின்றன.

இலக்கியத்திலும்  நாளாந்த வாழ்விலும் பொதுவாகவே, நேர்மறை- எதிர்மறை நிகழ்வுகளுடன் பொருத்திப் பார்க்கும் படிமங்களைத் தர்மினியின் கவிதை வரிகள் புரட்டிப்போடுகின்றன. ஆங்கில இலக்கிய வர்ணனை மரபில் லைட்மோடிவ்( Leitmotiv) என்ற குறியீட்டு வடிவத்தை அதிகமான கவிதைகளில் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது.

இரவு, இருட்டு, கனவு போன்ற படிமங்கள் பெரும்பாலான கவிதைகளின் கருப்பொருளாக அமைகின்றன. பொதுவாகத் துயரம், அபாயம், கெட்டவை என்பவற்றைக் குறித்து நிற்கும் இருள் - இரவு - கருமை என்பவை ஆளுமைமிக்க, நம்பிக்கை தரும் குறியீட்டுப் படிமங்களாக இங்கு பார்க்கப்படுகின்றது. இருளை வாழ்தல், இப்போது முடிகிறது இரவு, இருளோடு, இருளைத்தரிசிக்க , இரவோடு, இருள் மிதக்கும் பொய்கை போன்ற கவிதைகள் இக்குறியீடுகளைக் கொண்டமைந்துள்ளன.  எமது சமூகக்தில்; இரவு- இருட்டு என்பவை ஒரு பெண்ணிற்கு அச்சம் தரக்கூடிய ஆபத்து நிறைந்த பொழுதாகவே காலங்காலமாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. பெண்ணின் கண்ணீர்க் கதைகளை எழுதும் இரவுப் பொழுதுகள், தனிமையின் சுதந்திரவெளியில் அவள் கனவுகளையும் வாழ வைக்கின்றன.

அந்த உன்னதக் கணத்தின் சாட்சியாக ‘இப்போது முடிகிறது இரவு’ எனும் கவிதையைக் கொள்ளலாம்.


மாலை மெல்ல மெல்ல முடிந்து இரவு கனிந்து உருகுகின்றது

கரும்வேலி படர்ந்திருக்க இருள் அளைந்து விளையாடி

தனிமை பருகுகிறாள்

தன்னைத்தின்னும் கருமையினுள் கரைய வேண்டுமாம்

இரவு கடுஞ் சத்தத்துடன் இவளைத்துரத்துகிறது

இப்போது முடிகிறது இரவு

விடிந்துவிட்ட இந்த நாளில் என்ன செய்வது?

இவள் ஒளிந்து கொள்ள

இருளுக்காக இன்னும் எவ்வளவு நேரம் காத்திருப்பது?


இரவின் ஸ்தூலமான நிசப்தத்தையும்  ஸ்திரத்தன்மையையும் கவிதா மொழிக்குள் அடுக்க முனைகையில் காலகாலமாய் நேர்மறையான விடியல், புத்துணர்வு என்பவற்றைக் குறிக்கும் படிமங்கள் எதிர் மறையான மொழியுருவாக்கம் செய்யப்படுகின்றன.

‘இருளை வாழ்தல்’  என்ற கவிதையில்…


தன்னைப்பருகச் சொல்கிறது இரவு

உறங்கி எழுவதற்குள்

ஒரு காலை விடிந்து விடுமெனப் பயமாயிருக்கிறது.



இதே போன்று ‘சூரியச் செருக்கு' எனும் கவிதையிலும் இருளின் ரம்மியத்தை அழிக்கும் அதிகார விம்பமாகச் சூரியன் வருகிறது.


இறுக்கிக் கண்கள் மூடி

மெது மெதுவாய் அமைதி

இருட் கருமையின்

பெருங்கருணை உறக்கம்!

சூரியச் செருக்கு

இரவைக் கொன்றது!

குறித்த சொற்களை, படிமங்களைக் கொண்டு நிகழ்வுகளைக் கவிதைக்குள் அடக்கும் பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு மொழியை, தர்மினி மறுதலித்துத் தொடர்ச்சியான இப்படிம மாற்றங்களினூடாகச் சமூகத் தார்ப்பரியங்களை (social prejudices) மாற்றியமைக்கும் புதிய சொல்லாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். இதன் மூலம் ஒடுக்கப்படுகின்ற, நிராகரிக்கப்படுகின்ற அடையாளங்கள் இலாவகமாக கவிதை மொழிக்குள் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன.

இத்தொகுப்பிலுள்ள அனைத்துக் கவிதைகளும் இந்த சமூகக்கட்டமைப்பின் மானுட ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் மனித நேசிப்புடன் விசாரணை செய்கின்றன. இயற்கையின் வனப்பை வர்ணிக்கும் போதும், தன் வாழ்வியலில் கற்றறிந்த சமய சித்தாந்தங்களைக் கட்டுடைக்கும் போதும் அடிநாதமாக நசிக்கப்படுகின்ற மனிதக் குரல்களே ஒலிக்கின்றன.
விவிலியத்தில் கூறப்பட்டிருக்கும் கதைகளை மையமாகக் கொண்டு சமகால அநீதிகள், இலங்கையின் யுத்தச்சூழல் தந்த அனுபவங்கள், பெண் மீதான ஒடுக்குமுறை என்பன பல கோணங்களில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.

‘மழையும் நெருப்பும்' என்ற கவிதையில் உலகப்பேரழிவு (ஜெனசிஸ்) வெள்ளப் பெருக்கத்தின் போது நோவாவினால் கட்டப்பட்ட படகின் சித்திரத்துடன் இலங்கையில் நடந்து முடிந்த யுத்தச் சம்பவங்கள் ஒப்பீடு செய்யப்படுகின்றன. ஜெனஸிசில் குறிப்பிடப்படும் வெள்ளம் குண்டுத் தாக்குதல்களில் எழுந்த நெருப்பாக உருமாறுகிறது. நோவாவின் குடும்பத்தினரையும், உலகத்தின் அனைத்து உயிரினங்களிலும் ஒவ்வொரு சோடியையும், கிராமத்தில் எஞ்சியிருந்த அனைத்தையும் படகில் ஏற்றி 150 நாட்கள் கடலில் பயணம் செய்கிறது நோவாவின் படகு. இறுதியாக அரராத் மலைச்சாரலில் கரை சேர்கிறது. அப்போது வெள்ளப்பெருக்கு வற்றும் நிலைக்கு வருகின்றது. கிராமத்தின் பாதுகாப்புப் பற்றி அறிந்து கொள்வதற்கு நோவாவினால் அனுப்பப்பட்ட காகம் திரும்பி வரவில்லை. இறுதியாக அனுப்பப்பட்ட புறா மட்டும் நீண்ட நாட்களிற்குப் பின் ஒலிவ் கிளையை அலகில் ஏந்தி வந்து சேர்கிறது.

வானம் நெருப்பைப் பொழிந்ததைப் போல

நீரையும் பொழிகிறது

நோவாவின் படகில் தப்பித்த ஜீவராசிகள்

உலகைப் புதிதாக்கினர் என்றானாம்.

இனி;

நீரால் உலகை அழிக்க மாட்டேன் என்பதும் ஒப்பந்தமாம்

நோவா விட்ட காகம் திரும்புமா? திரும்பாதா?

……..

கடலில் கப்பல் நிற்கிறது.

நிர்க்கதியற்று நின்ற மக்களின் துயர் தீர்க்க நோவாவிடம் திரும்பி வராத காகம் திரும்புமா என்ற ஆதங்கம் குறியீடாக முன்வைக்கப்படுகின்றது.

ஒப்பந்தத்தில் சமரசம் செய்ய வழியில்லை எனும் கவிதை விவிலியத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் சம்மனசாக இருந்த சாத்தானின் சொர்க்கத்திலிருந்து பூமி நோக்கிய வீழ்ச்சியைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

டயரின் மன்னன் என்று கருதப்படும லுசிபர்; தனது அழகு, அறிவு, ஆளுமை என்பவற்றால் கவரப்பட்டுக் கடவுளிற்கு உரித்தான மரியாதையையும் மகிமையையும் அடைய ஆசைப்பட்டுக் கிளர்ச்சி செய்தாரெனக் குற்றம் சாட்டப்பட்டுச் சாத்தானாகப் பூமிக்கு வீழ்த்தப்பட்டார்.

திரும்பச் சொர்க்கத்தில் சேர்க்காத

கடவுளின் ஒப்பந்தத்தில்

சமரசம் செய்ய வழியில்லை

நிலமிறக்கி 

இக்குட்டிச் சம்மனசைச் சாத்தானாக்கிய

அனைவருக்கும் எச்சரிக்கை!

தர்மினியின் இவ்வெச்சரிக்கை பூமியில் நிகழ்த்தப்படும் அனைத்து அநீதிகளையும் நோக்கியெழும் கண்டனக்குரலாக ஒலிக்கின்றது.

மதநூல்களும் வரலாறுகளும், மனித இனத்தின் வீழ்ச்சிக்கும் சமூகத்தில் இழைக்கப்படும் அனைத்துத் தவறுகளுக்கும் பெண்ணே குற்றவாளியாக்கப்படுகிறாள். ஏதேன் பூங்காவில் விலக்கப்பட்ட கனிகளை உண்ணத் துாண்டியமைக்காக ஏவாள் மீதே முழுக்குற்றமும் சுமத்தப்பட்டது. ‘விலக்கப்பட்ட கனி'  , ‘ பாவம்' ஆகிய கவிதைகளில் ஏவாளின் பாத்திரம் இரு கோணங்களில் உருவமைக்கப்பட்டுள்ளது...

‘விலக்கப்பட்ட கனி’ கவிதையில்...

பாதி அப்பிளையாவது

தின்னத் தந்திடுவாள்

ஆதாம் ஒளிந்து கொண்டான்

அவளோ

முழுப்பாவத்தையும்

தானே கட்டிக்கொள்வதாக

ஒப்பந்தத்தோடு அவனையழைக்கிறாள்

அவள் கைகளில் விலக்கப்பட்ட கனி

முதற்கவிதைக்கு மாறாக ஏமாற்றப்பட்டவளான ஏவாள் தப்பித்துச் சென்ற ஆதாமை அழைத்துக் கனியின் பாதியையாவது கொடுக்க முனைகிறாள்.  ‘பாவம்' கவிதையில்...


வெய்யிற் சூட்டில்

தகிப்பதாய் நினைத்த என்னுடல்

அப்பாம்பின் தழுவலில் கிறங்கி

அப்பிளைத் தின்னச் சொன்னது

மிகுதியை

கூப்பிட்டு ஆதாமிடம் கொடுத்தேன்.

கவிதைகளைச் சொல்வதற்கு தர்மினியால் பயன்படுத்தப்படடிருக்கும் இலக்கிய நவீன மொழிக் கூறுகள் (Stylistic devices)

கவிதைகளின் கருத்துச்  செழுமைக்கும், சம்பவங்களின் தாக்கங்களிற்கு அழுத்தம் கொடுப்பவையானவையாகவும், அவை மறைபொருளாக இயங்கி அடியாளத்தில் பொதிந்திருக்கும் மையக்கருத்தோட்டத்தைக் கண்டறியும் தெரிவை வாசகர்களின் சுயதேடலிற்கு விடவும் வாய்ப்பளிக்கின்றன.இந்த அணுகுமுறைக்கான சில உதாரணங்களைக் கீழே குறிப்பிடுகின்றேன்.

1995 ஒக்டோபர் மாதம் முப்பதாம் திகதி என்ற கவிதை ‘ஜயசிக்குறு' இராணுவ நடவடிக்கையின் போது வடமாகாணத்திலிருந்து தமிழ்மக்களின் வெளியேற்றத்தைப் பேசும் அதேசமயம் 1990 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து விடுதலைப் புலிகளால் பலவந்தமாக முஸ்லீம் மக்கள் வெளியேற்றபட்டதையும் நினைவுகூருகின்றது. வரலாற்றில் சில விடயங்கள் போற்றப்படப்படுவதும், சில சம்பவங்கள் திட்டமிட்டு மறைக்கப்படுவதையும் மறுதலிக்கின்றது இக்கவிதை.‘Parallelisim’

என்ற மொழி உத்தியின் பயன்பாடாக ‘அதே’ என்ற சொல் தொடர்ச்சியாக உபயோகிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த உபயோகம் இந்நடவடிக்கைகளினதும் மூர்க்கத்தைச் சமதளத்தில வைத்து நோக்குகின்றது.

அதே நாட்கள்

அதே மழை

அதே வீதி

அதே நாவற்குழிப்பாலம்

அதே சாவகச்சேரி

அதே கிளாலி

அதே கிளிநொச்சி

அதே பசி

அதே அந்தரிப்பு...

நாங்கள் கிட்டத்தட்ட ஐந்து லட்சம் சனங்கள்.

இயற்கையின் வார்ப்புகளைக் கொண்டு சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள், பெண்ணொடுக்குமுறை, பெண்ணுடலரசியல் எனும் ஆழமான விடயங்களை இலகுவாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. ‘Pesonification’

என்ற குறியீட்டு வடிவம் மூலம் உயிரற்ற பொருட்கள் இங்கே, மனிதப் பண்புகள் கொண்டவையாக உருவகப்படுத்தப்படுகின்றன.

பயணம், கரை, பூவண்ணம், மணற்பெண், பாறையும் பனியும் மற்றும் இலையின் பிழை எனும் கவிதைகள் இந்த வகைப்படுத்தல்களிற்குள் அடங்குகின்றன.

…….

‘கரை’ என்ற கவிதை இவ்வாறாக…

அலைகளை அனுப்பிவிட்டு

அமைதியானது நடுக்கடல்.


மோதிய அலைகளின் சிதைவுகளில்

கரைந்து கொண்டிருப்பது

நான்.


கடலுக்கென்ன?

அது ஆழமாய்

அழகாய்

பச்சையாய்

நீலமாய்

மௌனமாய்

கொந்தளிப்பாய்

அவ்வப்போது தோற்றமளிக்கின்றது.

கரையில்

ஒரு போதும் இல்லாத முனகல்களோடு

தேய்வதென் காலம்.

பெண்ணின் பருவ மாற்றத்தோடு பெண்ணுடல் அவளிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டுச் சமூகத்திற்கேற்ற நுகர்வுப் பண்டமாக மாற்றப்படுகின்றது. யுவதியாய் கிளர்ச்சியேற்படுத்தும் அவளது முலைகள் முதிர்ச்சியின் பிற்பாடு புறக்கணிக்கப்பட்டுப் பெறுமதியற்றதாய் கட்டமைக்கப்படுகின்றது. இந்த சமூகநோக்கு, பெண்களின் உளவியலில் பெரும்பாதிப்பை உண்டாக்குகின்றது. அவள் தன்னனைத்தானே தாழ்த்திக்கொள்ள முனைகிறாள்.

‘மணற்பெண்’ கவிதை மணல்மேட்டின் அழிவைப் பெண்ணுடல் சார்ந்த இந்த உளவியலோடு பொருத்திப் பார்க்கின்றது.

என் உதடுகளின் திட்டு இப்போது சரிகிறது

மார்புகளின் மேடு தளர்கிறது

வயிறு சிதைந்து போகிறது

கால்கள் துவள விரல்கள் அழிகின்றன

நான் மெல்ல மெல்ல இல்லாமல் போகின்றேன்

உதிர்ந்து கொண்டிருக்கும் துகள்களின் முடிவில்

எதுவாயிருப்பேன்?

 என்ற கேள்வி அவளது இருப்பை முன்னிட்டதாகின்றது.

‘இலையின் பிழை’ கவிதை ஆதிக்கத்தின் அனைத்து அதிகார வடிவங்களிற்கும் அடிபணிதலைச் சாடி நிற்கின்றது.


கிளைகளை அசைப்பதும்

இலைகளை உதிர்ப்பதும்

காற்றின் கலை!

மனங்கனிந்தே வீழ்வது

இலையின் பிழை.

குடும்ப வாழ்வில் ஆண்- பெண் பாத்திரம், அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள ஆண்களின் உத்திகள், பாலியல் தேவைகளிற்கு மாத்திரம் பெண்களை அணுகுதல் போன்றவை சாதாரண வாழ்வு அனுபவங்களுடனான நாட்குறிப்புகள் போல் வெளிப்படுத்துவது தர்மினியின்  கவிதைகளின் ஒரு அம்சம்.

‘சாவுகளால் பிரபலமான ஊர்' தொகுப்பில் வெளியான ' தொனி' போன்ற கவிதையைப் போலொன்று ‘குரல்கள்'.

தலையை விரிச்சுப் போட்டு

பேய் மாதிரிப் படுத்திருக்கிறாய் எழும்பு

நேற்றிரவு

ஏஞ்சலைப் போலிருக்கிறாய் கொஞ்சிய குரல்தானது

ஒன்றின் மேலொன்றாய்

உயர்த்திய தலையணைக்கடியில்

நசிபட்டுப் போன வார்த்தைகள் எக்கச்சக்கம். 

புகலிட வாழ்வின்; அந்நியச் சூழலில் வாழ முற்படுகையில், தாம் வாழும் நாட்டில், இயந்திர வாழ்வில், நாட்களைத் தொலைத்து,  சொந்த நாட்டு ஞாபகங்களுடனான ஏக்கங்களுடன், அடையாளங்களைத் தொலைத்து ஒன்றிலும் ஒட்ட முடியாது கழியும் நாட்கள் என்பவற்றை, வீடென்பது என் ஞாபகங்கள், பனிக்காலச்சோம்பல், இனியொரு காட்சியில்லை, என் நாவு பிளந்தது, சத்தமில்லாத மழை, நாட்களைக் கழித்தல் எனும் கவிதைகள் பேசுகின்றன.

யுத்தத்தின் போது தாம் குடியிருந்த வீடு ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் அழிந்தும், மீளக்கட்டியெழுப்பப்பட்டும், பின் முற்றாக அழிக்கப்பட்ட போதும் வீடுபற்றின நினைவுகள் அழியாது பசுமையாக நிலைத்திருப்பதை…


கோடை விடுமுறைக்கு வீடு போகவில்லையா?

நட்புகள் விசாரணை.

அங்கிருக்கும் ஊரில் எங்கிருக்கிறது என் வீடு?

வீடென்பது 

என் ஞாபகங்கள்.

அதேவேளை பாதுகாப்பாக வாழ ஸ்திரமான வீடிருந்தும் சலிப்பாக கழியும் நாட்களை...

தேய்ந்து

கறுக்கத் தொடங்கியது நாள். 
அங்கங்கே அலைந்த மனிதர்கள்

வீடு நுழைகின்றனர்.

தனித்த வெளி

என் கதவினுாடு தெரிகிறது.


இனியொரு காட்சியில்லை பல்கனியில்.

கருமென்ற வீட்டினுள் ஓடப்போகின்றேன்

இனியொரு காட்சியில்லை.

இயற்கையை இரசித்தலும், அதனுடானான எமது ஒட்டுதலும் கூட, சொந்தத் தேசத்திலும், அந்நியச் சூழலிலும் எவ்வாறு மாறுபாடான உணர்வுகளை ஏற்டுத்துகின்றது என்பதன் பிரதிபலிப்பாய்…மழைச்சத்தத்தின் வரிகள்.


முன்னொரு காலம்

மழை சத்தமிடுவதைக் கேட்டேன்

......................

மழைக்குதியோசை

நடுக்கூரையொழுக

டப் .... தொப்.... டப் . . தொப் சட்டியிலும் சத்தம்….

கூதலும் சத்தமுமாக மழை... 


என்பதாகவும் மறுவிதமாக,

கதவைத் தாளிட்டு பூட்டி

திரைகள் இழுத்து

மூடிச்சாத்திய சன்னல்களுடன்

உள்ளே என் வாசம்

மின்னி ஒரு வெளிச்சம்

என் முன் விழ

திரை விலக்கி வானம் பார்த்தால்

மழைக் கயிறுகள்

மண்ணில்

கரைந்து கொண்டிருந்தன.

.....................

எனச் ‘சத்தமில்லாத மழை’யில் வரும் வரிகளும் விளங்குகின்றன.

கலாசாரம் என்ற வரையறைக்குள் நாம்  வளர்க்கப்படுவதன் விளைவாக, தனி மனிதச் சுதந்திரமும், அவர்கள் சக உறவுகள் மீது அன்பை வெளிப்படுத்துவதும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டே வருகின்றது.

தமக்ககுத் தாமே போலித்தனமான கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கும் ஒரு சமூகத்திலிருந்து சற்றுச் சுதந்தரமான வெளியைத் தரிசிக்கும் போது, சகஜமாகவும் இலேசான மனநிலையுடனும் மனிதர்களுடன் உறவுகொள்ள முடிகிறது.

தன் சொந்த மண்ணில் அனுபவித்தவை, இழந்தவை என nostaligic

(பழையவற்றை நினைத்தல்) தன்மையுடன் நினைவு படுத்தகையில் தன் தாயைப் பிரிந்து வருகையில் தாய்க்குக் கொடுக்காத முத்தத்திற்காக வருந்துகிறார் தர்மினி. அதேவேளை, ரயில் பயணத்தில் இயல்பாக ஒரு ஆணிடமிருந்து கிடைத்த முத்தங்களைப் பற்றி இப்படி நினைவுகொள்கிறார்...

முகம் மறந்துவிட்டது

பெயர் கேட்டறியவில்லை

இரு முத்தங்கள் மட்டும்

அத்தருணத்தின் நினைவாக

என்னுடன் பயணிக்கின்றன

கவிதைக்குள் மொழியை நேர்த்தியாக கையாளும் தர்மினினியின் சில கவிதைகளில் தேவைக்கதிகமாகச் சொற்கள் சேர்க்கப்பட்டிருப்பதால், அவற்றின் நயம் குன்றி, அவை வசனக்கோர்வைகளாக வெளிப்படுகின்றன என்பதையும் இங்கு சுட்டிக்காட்டலாம்.

இனி வரும் தொகுப்புகளில் இக்குறையை நிவர்த்தி செய்து, படைப்புலகத்திற்கு, பெண்ணாளுமையாய் இன்னும் நிறையக் கவிதைகளை, தர்மினி தருவார் என்று எதிர்பார்க்கின்றேன்.

--நன்றி-  ஆக்காட்டி 15 (ஒக்டோபர்- டிசம்பர்)  
...மேலும்

Dec 14, 2017

ஆணென்றும் பெண்ணென்றும்… – சி.புஷ்பராணி


நான், எனது நாட்டில் வாழ்ந்த முறைக்கும் இப்போது ஃபிரான்சில் வாழ்வதற்கும் இருக்கின்ற வித்தியாசங்கள் ஆரம்பத்தில் பல விடயங்களில் ஒன்றிப்போக முடியாமல் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியது உண்மை. ஆனால், போகப்போக இங்குள்ளோரிடமுள்ள குணாதிசயங்கள் பல என்னை ஆட்கொண்டு மகிழ்விக்கின்றன…பாசாங்கில்லாத இங்குள்ளோரின் வாழ்க்கை முறை,மனித உணர்வுகளை மதிக்கும் மாண்பு, பாலியல் வேற்றுமையென்று பெரிதும் நோக்காது நட்புரிமை பாராட்டுதல் என்று அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.

சமுதாயம், கலாசாரம், பண்பாடு, உறவினர்கள் என்று முகம் கொடுத்துக் கொடுத்தே… என் வாழ்வின் இனிமைகள் அத்தனையையும் ஒன்றுமேயில்லாத சூனிய வெளிக்குத் தள்ளிவிட்டு இழந்தவற்றைத் திரும்பப் பெறமாட்டேனா என்ற ஏக்கத்தின் தழும்புகளை மனதெங்கும் நிறைத்து வைத்திருக்கின்றேனே. இன்றிருக்கும் தெளிவும் துணிவும் அப்போது இல்லாமல் போனது ஏனென்று என்னையே நான் திட்டித் தீர்க்கின்றேன். சின்ன வயதிலிருந்தே ஏதோவொரு விதத்தில் மறைமுகமாகவோ வெளிப்படையாகவோ பாலுறுப்புகள் பற்றியே சுட்டிக் காட்டிக்காட்டி… நினைவுறுத்தி, அச்சுறுத்தி வளர்க்கப்பட்ட வீணாய்ப்போன நாட்களை மீட்டுப்பார்க்கின்றேன். அதுவும் எம் சமுதாயத்தில் பெண் பிள்ளைகளை வளர்த்த விதம் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டியதில்லை.

மூடி மூடியே வளர்க்கப்பட்டதால் எம்மையறியாமலே கூச்சம், தயக்கம் எல்லாம் ஒரு சேரத்தாக்கி எமது இயல்பான தன்னம்பிக்கையைத் தேய்ந்து போக வைத்ததை வெறுப்போடு திரும்பிப் பார்க்கின்றேன். நான் சிறுமியாக இருந்தபோது;  உட்காரும்போது, நடக்கும்போது,படுக்கும்போது ஆண்பிள்ளைகள் முன் நடமாடும்போது… என்று ஒவ்வொரு தருணத்திலும் ‘என் அவயங்கள் வெளியே தெரிகின்றனவா?’ என்ற அவதானத்தோடேயே காலம் கழித்ததை இப்போது எண்ணினால் கேவலாயிருக்கின்றது.

பின்னாளில் என் தன்னம்பிக்கையை மீட்டெடுத்ததுக்குப் பக்கபலமாய் நின்றது என் சகோதரனே. பொதுவெளிக்குப் பெண்கள் வரத்தயங்குகின்ற ஒரு காலகட்டத்தில், என் சகோதரனின் அனுசரணையோடு வீட்டை மீறி நான் அரசியலில் ஈடுபட்டதோடு என் துணிச்சல் பட்டைதீட்டப்பட்டது தனிக்கதை.

பெண்களை, ஆண்கள் ஊடுருவிப் பார்ப்பதற்கும் இந்த வளர்ப்புமுறையே வித்திட ஆரம்பித்து.இதுவே ஆண் – பெண் என்ற இடைவெளியைப் பெரிதாக்குகின்றது என்ற உண்மையை உணர்வதென்பது எம்மவர்க்குக் கைவரவே வராது. நான் படிக்கும் காலத்தில் ஆண்பிள்ளைகளோடு கலந்து உட்கார வைக்கப் பட்டதே கிடையாது. எந்தவொரு நிகழ்ச்சியிலும் ஆண்கள் வேறாகவும் பெண்கள் வேறாகவும் தனித்தனியாகக் கலந்துகொண்டனர்.

இப்போது வாழும் நாடான ஃபிரான்ஸில் பள்ளி வாழ்க்கைமுறையை அவதானித்துப் பார்க்கின்றேன். சின்னக் குழந்தைகளிலிருந்தே பள்ளிச்சிறார்கள் பால் பேதமின்றிக் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு வரிசையாகப் போவது எவ்வளவு மகிழ்ச்சி தருகின்றது தெரியுமா? சிறு வயதிலிருந்தே பால் பேதமின்றி பிள்ளைகள் வளரவேண்டும். அப்போது தான் ஆண் – பெண் பிள்ளைகளுக்கு அருகமர்ந்து பழகும்போது தேவையற்ற மருட்சியோ சிலிர்ப்போ தோன்ற வாய்ப்பு குறையும்.எதிர்ப்பாலார் நம் சக மனிதர் என்ற உணர்வு தோன்றும்.

பெண்களைக் கண்டவுடன் ஊடுருவிப்பார்க்கும் அநாகாிகத்தை ஆண்கள் உணர்ந்து கொண்டால் பொது வெளியில் பெண்கள் இயல்பாய் இருக்க முடியும்.  பஸ்ஸிலோ ட்ரெயினிலோ பிரயாணம் செய்யும்போது அலட்சியமாக அமர்ந்திருக்கும் நாம், எம் தமிழர்களைக் கண்டால் மட்டும் எம்மையறியாமலே எமது ஆடைகள் சரியாக இருக்கின்றனவா என்று கவனிக்காமல் இருக்கமுடிவதில்லை. பலபெண்கள் இதுபற்றிக் குறைப்பட்டுப் பேசியதைக் கேட்டிருப்பதால் என் கருத்துடன் சேர்த்துப் பன்மையாக எழுதியுள்ளேன். எல்லா ஆண்களும் அப்படியில்லையென்று தெரிந்தும், எம்முள் ஊறிய பொதுவான எண்ணமே எம்மையும் மீறி எச்சரிக்கை  செய்கின்றது.

பிள்ளைகள் வெய்யிலுக்கு ஏற்றவாறு ,சிறிய ஆடைகள் அணிந்து ஆண்- பெண் பேதமற்றுக் குதித்துக் குத்துக்கரணமடித்து ஓடியாடி விளையாடும் கிலேசமற்ற சுதந்திரம் எனக்குக் கிடைக்காமல் போனதன் நெருடலை உணருகின்றேன். வளரும் பருவத்திலிருந்தே… ஆண்  பெரியவன், மதிப்புக்குரியவன், முக்கியமாகப் பெறுமதி வாய்ந்தவன் என்ற மமதையுணர்வும் ஊட்டி வளர்க்கப்படும் பெரும்பாலான ஆண்களுக்கு,  தான் உயர்ந்தவன், ஆதிக்க பலம் கொண்டவன் என்ற உணர்வு இரத்தத்தோடு கலந்துவிடுவதால் தன்னை முன்னிலைப் படுத்துவதற்கு அவன் பாவிக்கும் உத்திகள் வன்முறையில் போய் முடிகின்றன. இதற்கு விதிவிலக்கான  புரிதலோடு பெண்களை மதிக்கும் ஆண்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றார்கள். விகிதாசாரத்தில் இப்படிப்பட்டோர் குறைவென்பதே என் கணிப்பு. ஆண்களைப் பலவழிகளில் கொடுமைப்படுத்தும் பெண்கள் பற்றியும் அறிந்திருக்கின்றேன்.இப்படிப்பட்டோரும் எண்ணிக்கையில் மிகக்குறைவே.

பெண்கள் அதிவேகமாக முன்னேறிக் கொண்டேயிருக்கின்றார்கள் என்பது உண்மையாக இருந்தபோதிலும், உலகெங்கும் பெண்கள் கொடுமைக்குள்ளாகும் செய்திகள் எம்மை அதிரவைத்துக் கொண்டுதானிருக்கின்றன. ஆண் என்ற தடிப்போடு வளர்ந்த எம் நாட்டு ஆண்கள் பலரால் நம் பெண்கள் படும்பாடுகள் புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் மோசமாக இடம்பெறுகின்றன என்பது பலர் அறியாத சோகம். இப்படிப் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் நானும் ஒருத்தி என்று வெளியிடுவதில் எனக்கு எவ்விதத் தயக்கமுமில்லை.

பெற்றோர்- உறவினர்கள் மத்தியில் வாழ்ந்த பெண்ணொருத்தி தெரியாத நாட்டுக்கு,அந்நாட்டு மொழியறியாத திகைப்போடு திருமணம் என்ற பேரில் இங்கு வந்து சேர்கின்றாள். இதை ஒரு வாய்ப்பாகக் கொண்டு …தன்னை எதிர்த்துப் பேசப் பெண்ணின் உறவுகள் இங்கில்லை என்ற பலம் அதிகரிக்க, மனைவியைச் சித்திரவதைப்படுத்தும் மனோவியாதி இங்குள்ள ஆண்களிடம் பரவலாகக் காணப்படுகின்றது. எனக்குத் தெரிந்த சில குடும்பங்களிலேயே இவ்வாறான சம்பவங்களை நேரில் அறிந்து நொந்துபோயிருக்கின்றேன். இன்னும் வெளியில் வராமல் மறைக்கப்படும் கதைகளும் நிறையவுள்ளன. இதில் சிலவற்றை இங்கு பகிரலாம் என்று நினைக்கின்றேன்.

கேட்பதற்கு எவருமில்லை என்ற துணிவில், வக்கிரம் பிடித்த ஆண்கள் சிலர் செய்யும் அக்கிரம அடக்குமுறைகளை எதிர்க்கத் திராணியற்ற பெண்கள் பலர் அடங்கியே போகின்றார்கள். சட்டங்களும், சமூக சேவை நிறுவனங்களும் பெண்களுக்கு ஆதரவாக இருந்த போதிலும் பிரச்சினைகளை வெளியில் விடாத பெண்களின் தயக்கமும் அவர்களின் பயம் கலந்த மௌனமும்  மனச்சிதைவின் பிடிக்குள் தள்ளிவிடுகின்றன. சிலபெண்கள் தங்கள் உயிரையே மாய்த்திருக்கின்றனர்.

இலண்டனில் வசிக்கும் என் உறவுப் பெண்ணொருவர் ஃபேஸ்புக்கில் புரபைல் படமாகத் தனது சொந்த முகத்தைக் கொண்ட படத்தைப் போட்டதால் கோபம்கொண்ட கணவன், அவரை அடித்ததில் அப்பெண்ணுடைய வலது கை முறிந்துவிட்டது. ‘கீழே விழுந்தேன்’ என்று பொய் சொல்லிச் சிகிச்சை பெற்றிருக்கின்றார் இந்தப்பெண். இப்போது புரபைல் படமாகத் தானும் கணவனும் சேர்ந்திருக்கும் ஒரு படத்தைப் போட்ட பின்தான் அக்கணவன் நிறைந்துபோயிருக்கின்றான். அம்முகநூல் கணக்கு,  கணவனால் நேரடியாகக் கண்காணிக்கப்படுகின்றது. இதனால் பெரும் மனுவுளைச்சலுடன் முகநூல் கணக்கை மூட நினைத்த போதிலும் அதற்கும் ஏதாவது சந்தேகப்படுவான் என்ற பயத்தில் அவ்வெண்ணத்தையே கைவிட்டு விட்டதாக என்னிடம் கூறி ஆத்திரப்பட்டார் அப்பெண்.

இன்னும் கொடுமையான இன்னொரு பெண்ணின் வாழ்வு; இதில் வரும் ஆணுக்கு வயது முப்பது. இவனும் ஊரிலிருந்தே மனைவியைக் கூப்பிட்டிருக்கின்றான். மனைவி நல்ல அழகி. இதனால்தானோ என்னவோ இவனுக்கு மனைவிமீது சந்தேகம். அது அவனுள் வியாதியாக ஊன்றிவிட்டது. மனைவியைப் படிக்கவிடவோ வேலைக்கு அனுப்பவோ அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவளை வெளியில் போகவிடவே பயந்தான்.வேலைக்குப் போகும்போது கதவைப்பூட்டித் திறப்பைக் கொண்டுபோய்விடுவான்.

இன்னொன்றை இங்கே குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும்.இவர்கள் குடியிருந்த வீடு மிகச் சிறியது. கழிப்பிடம் வெளியில் இருந்தது.குழந்தைகள் மலசலம் கழிக்கும் பிளாஸ்ரிக் கழிப்பான் ஒன்றை வாங்கிவந்து மனைவியிடம் கொடுத்திருக்கின்றான் இந்த கொடுமைக்காரன். அவன் வேலை முடிந்து வந்தபின், அவனோடு சேர்ந்து போய்த்தான் வெளியிலுள்ள பொதுக்கழிப்பறையில் கழிப்பானைச் சுத்தம் செய்யவேண்டும். இதனால் அருவருப்புக் கொண்ட பெண், பல நாட்கள் தண்ணீர் அருந்தாது உணவு கொள்ளாது இருந்திருக்கின்றாள்.

இந்தப்பெண் வீட்டுக்குள்ளேயே பூட்டப்பட்டிருப்பதை எப்படியோ உணர்ந்த பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் போலீசுக்கு அறிவிக்க அவள் மீட்கப்பட்டாள். பெரும் மனச்சிதைவுக்கு ஆளான அந்தப்பெண் நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்ததாகச் சில மாதங்களின் முன் இந்தக் கொடுமையான செய்தியை அறிந்தேன். இது நடந்தது லண்டனில். இப்படி எவ்வளவோ சம்பவங்கள் தொடரத்தான் செய்கின்றன.

என் கணவனாக இருந்தவனிடமிருந்து வெளியேற நான் ஏழு வருடங்கள் அல்லாட வேண்டியிருந்தது. இதையெல்லாம் வரி பிசகாமல் புத்தகமாக எழுதிக்கொண்டிருக்கின்றேன். இயல்பாய் அமைந்த என் கம்பீரமான என் தோற்றமே அப்போது எனக்கு எதிரியாயிருந்தது. என்னை இவன் கொடுமைப்படுத்துவதை போலீசாரே நம்பவில்லை. பல தருணங்களில் பரிதாபம் வரவழைக்கும் முகபாவத்தோடு இவன் சொன்ன பொய்களே உண்மையென்று சிலர் நம்பினார்கள். ஈற்றில் நீதிமன்றமே என்னை நம்பியது. கணவனிடமிருந்து விடுதலை பெற்றபின்னரே நிம்மதியென்பது என்னவென்பதை உணர்ந்தேன். வெளியில் கொட்டிய வக்கிரம், கோபம், வன்முறை எல்லாவற்றுக்கும் என் மீது இருந்த பொறாமையும் இதன்மீது கொண்ட பயமுமே காரணங்களாகும். என் மீது அன்பு காட்டி அரவணைத்து நடந்தால் தன் கௌரவம் போய்விடும் என்ற ரீதியில் முகத்தைச் சிடுசிடுவென வைத்திருப்பதில் இந்த ஆள் காட்டிய சிரத்தை அதிகம் ‘நான் ஆண்’ என்ற மூர்க்கம்தான் இப்படியான ஆண்களை ஈவு இரக்கமில்லாதவர்களாய் ஆக்கிவிடுகின்றது.தங்களைத் தாங்களே பலிக்கடாக்களாக்கி’இதுதான் நியதி’என்று வாழும் பெண்களும் என் பார்வையில் வெறுப்புக்குரியவர்களே.

அரசியல் வாழ்க்கையில் ஈடுபட்ட காலத்தில் அன்புமிக்க பெண்களை உயர்வாக மதிக்கும் பல ஆண்களை நட்பாகக் கொண்டவள் நான். அவர்களிடம் பெண்களைச் சிறுமைப்படுத்தும் கீழான புத்தி இருந்ததை நானறியேன். ஆனாலும் தலைமை தாங்குவதற்கோ முடிவுகளை எடுப்பதற்கோ பெண் உறுப்பினர்களை அனுமதிக்காத தன்மை அவர்களிடமும் இருந்தன. போராட்டக் குணமுள்ள இளம்பெண்ணாயிருந்த நானே, ஒரு குடும்பத்தில் மனைவி என்ற பாத்திரத்தில் இவ்வளவு துன்பத்தை – அடக்குமுறையைச் சந்தித்திருக்கின்றேன் என்பது நான் எதிர்பார்க்காதது.

பேஸ்புக் , வாட்சப் போன்ற பொது ஊடகங்களையும் சில ஆண்கள் நட்புத்தாண்டி பாலுணர்வுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுத்துப் பாவிப்பதை அவதானிக்க முடிகின்றது. வெறும் நட்புக்கு மட்டுமே இடம் கொடுத்து அன்பின் மகத்துவத்தை உணர்ந்து மகிழ இவர்களால் ஏன் முடியாமலிருக்கின்றது? தங்கள் இனிமையையும் தொலைத்துவிட்ட வெறுமையையும் , அன்பைக் கொடுத்து அன்பை வாங்கத்தெரியாதவர்கள் காலங்கடந்தே உணர்கின்றனர்.

நான் முன்பு குறிப்பிட்டதுபோல பாலியல் சமத்துவமின்மை இவர்களைப் போன்றோரை முழுதாக ஆக்கிரமித்திருப்பதே காரணம் என்பேன். இந்தப் பாலியல் சமத்துவம் அற்ற மனோபாவத்திலிருந்துதான் பெண்களை உயர்வாக மதிக்க மறுக்கும் ஆணவமும் பல ஆண்களிடம் பரவலாகத் தென்படுகின்றது. அறிவுசார்ந்த பலரிடம்கூட பெண்களை மட்டமாக எண்ணும் அலட்சியம் மிகுந்திருப்பது வருத்தத்துக்குரியது. பாலியல் தேவைக்காக தங்களது சில்லறைத்தனமான பொழுது போக்குக்காகப் பெண்களை மருட்டித் தம் வசப்படுத்தும் ஆண்களது போலித்தனமும் இதை விடக் குறைந்ததல்ல.

ஆணையும் பெண்ணையும் நிகராகக் கொண்டாடும் ஒரே பார்வை ஆணை வளர்க்கும் பெண்களுக்கும் இருக்கவேண்டும். வீட்டிலிருந்து அம்மாக்கள் மூலமே ஆண்பிள்ளைகளை உயர்வாகவும் பெண்பிள்ளைகளை கொஞ்சம் கீழேயும் வைத்துப்பார்க்கும் ஓரவஞ்சனை ஆரம்பிக்கின்றது.

வீட்டில் தொடங்கி ; படிக்கும் பள்ளிக்கூடம், பழகும் நட்பு வட்டங்கள், வேலை பார்க்குமிடம், ஊடகங்கள், போக்குவரத்து என்று எங்கெங்கும் பாலியல் வேற்றுமையுடன் நோக்கும் குறுகிய பார்வை மாறிட வேண்டும். அன்பும் சமத்துவமும் இங்கேயிருந்துதான் ஆரம்பிக்கின்றன.

நன்றி : ஆக்காட்டி 15(ஒக்டோபர்-டிசம்பர்)
...மேலும்

இலங்கை பெண்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு - அதிகாரம் தருமா அரசியல் கட்சிகள்? நளினி ரத்னராஜா


நளினி ரத்னராஜா (பெண்கள் மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்)

பல ஐரோப்பிய நாடுகளில் பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கிடைக்கும் முன், இலங்கையில் 1931 ஆம் ஆண்டிலேயே ஆணும் பெண்ணும் சமமான வாக்குரிமை இலங்கையில் பெற்றனர்.

ஆனால் 85 வருடங்கள் கடந்து விட்ட நிலையில் இன்னும் இலங்கையில் அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பு என்பது மற்றைய தெற்காசிய நாடுகளுடன் ஒப்பிடும் போது மிகவும் பின்தங்கிய நிலையிலேயே இருந்து வருகிறது.

நாடாளுமன்றத்தில் 5.8% ஆகவும் (உலக தர வரிசையில் நூற்றி எழுபத்தி ஏழாவது இடத்தில் இலங்கை உள்ளது: Source Inter-Parliamentary Union March 2016) உள்ளூராட்சி மன்றத்தில் 1.8 % ஆகவும் காணப்படுகின்றது.

இந்த நிலையை போக்கக் கோரி பல தசாப்தங்களாக பெண் செயற்பாட்டாளர்கள், பெண் அமைப்புக்கள் குரல் கொடுத்து வந்ததுக்கு பிரதிபலனாக 2017ம் ஆண்டின் 16ம் இலக்க சட்டத்தின் மூலம் உள்ளூராட்சி சபைகளுக்கான புதிய தேர்தல் முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இதில் பெண்களுக்கு 25% இட ஒதுக்கீடு உறுதிப்படுத்தப்படுள்ளது என்பது இனிப்பான செய்தியாகும். இந்த முறை பெண்களை அரசியலில் உள்ளீர்த்து கொள்ள கொண்டு வரப்பட்ட உந்துதல் ஆகும். இது சில தசாப்தத்தின் பின் தேவைப்படாது.

இந்த சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த சகல அரசியல் கட்சிகளுக்கும் எதிர் வரும் ஆண்டு மாசி மாதத்தில் நடைபெற இருக்கும் உள்ளூராட்சி மன்ற தேர்தல் ஒரு சிறந்த வாய்ப்பாகும். களத்தில் குதிப்பதற்கு பல பெண்கள் தயாராகி வருகின்றனர். தேர்தல் களம் சூடு பிடிக்கும் காலமிது.

பெண்களின் பங்களிப்பு ஏன் முக்கியம்?

இருந்த போதும் அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பானது ஏன் முக்கியம் என்பது பலருக்கு இன்னும் புரியாத புதிராகவே உள்ளது. இலங்கையை எடுத்துகொண்டால் நாட்டின் சனத்தொகையில் பாதிக்கு மேல்(52%) பெண்களாகவே காணப்படுகின்றனர்.

ஆகவே ஆண்களைப்போல் பெண்களும் வேறுபட்ட தேவைகளையும் கண்ணோட்டங்களையும் கொண்டிருப்பதால் பெண்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த சகல தீர்மானம் எடுக்கும் மட்டங்களிலும் பெண்கள் அரசியல் இருக்க வேண்டியது அவசியமாகும்.

மலையக மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த மலையக கட்சிகள் உள்ளது போல், தமிழர்களை பிரதிநிதித்துவபடுத்த தமிழர்களை உள்ளடக்கிய கட்சிகளும் முஸ்லிம்களுக்கு முஸ்லிம் கட்சிகளும் உள்ளது போல் இலங்கையில் உள்ள பெண்களை பிரதிநிதுத்துவப்படுத்த பெண்களும் சகல கட்சிகளிலும் இருப்பது பெண்கள் தங்கள் அரசியல் உரிமைகளை அனுபவிக்க வழி சமைக்கும்.

அரசியலில் பின்வாங்குகிறார்களா?

எல்லா துறைகளிலும் ஜொலிக்கும் பெண்கள் அரசியல் என்றதும் பின் வாங்குவதற்கு பல காரணங்கள் உண்டு . இதில் முக்கியமானது அவளில் சுமத்தப்பட்டிருக்கும் குடும்ப பொறுப்பு. முக்கியமாக அரசியலில் பெண்கள் ஈடுபட்டால் குடும்பத்தை அவர்களால் கவனிக்க முடியாது என்பது மிகவும் உணர்வு ரீதியாக பெண்களை கட்டிப் போடும் கடிவாளம். வேலைக்கு போய் தன் குடும்ப பொருளாதரத்தில பங்கெடுக்கும் பெண் கூட சமையல், குழந்தை பராமரிப்பு என்று வரும் போது முழுப்பொறுப்பும் பெண்ணில் தான் தங்கி உள்ளது.

இதை எல்லாம் பெண்கள் கடந்து வந்தாலும் பெண்களை அரசியலில் ஈடுபடாமல் தடுக்கும் முக்கிய காரணி பெண்களின் நடத்தையை விமர்சிப்பதும் குறை சொல்லுவதுமே. ஒரு குடும்பத்தின், அவள் வாழும் சமூகத்தின் அல்லது இனத்தின் கெளரவமானது பெண்களிலேயே சுமத்தபட்டுள்ளது என்பது கசப்பான உண்மை.

அடுத்த பிரதான கரணம் வன்முறை தேர்தல் கலாசாரம். இதற்கு முன்னைய தேர்தல் முறையும் (விருப்பு வாக்கு முறை) ஒரு காரணம். அதிலும் பெண்களுக்கு எதிரான தேர்தல் காலத்து வன்முறை பெண்கள் அரசியலில் ஈடுபடுவதை தடுக்கும் காரணிகளில் ஒன்று. இதற்கு இலங்கையில் நடந்த பல சம்பவங்கள் சான்று பகர்கின்றன.

இவற்றை எல்லாம் வட்டார ரீதியான புதிய தேர்தல் முறை கணிசமான முறையில் குறைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப் படுகின்றது. இந்த தேர்தல் முறையில் உள்ளூராட்சி சபைகளுக்கான அங்கத்தவர்கள் தெரிவில் 60 சதவீதமான அங்கத்தவர்கள் வட்டார அடிப்படையிலும் 40 சதவீதமான உறுப்பினர்கள் விகிதாசார அடிப்படையிலும் தெரிவு செய்யப்படவுள்ளனர்.

மொத்த உறுப்பினர்களுள் 25 சதவீதம் பெண்கள் உறுப்பினர்களாக இருப்பர். ஏற்கனவே வர்த்தமானியில் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள வட்டாரங்களின் எண்ணிக்கையினை அடிப்படையாக வைத்தே சபையொன்றின் மொத்த அங்கத்தவர் தொகை தீர்மானிக்கப்படும். அதாவது, ஏற்கனவே அறிவிக்கப்பட்டுள்ள வட்டாரங்களின் தொகையினை 60 சதவீதமாகக் கொண்டு அத்துடன் மேலதிகமாக 40 சதவீதத்தினை சேர்த்து அங்கத்தவர் தொகை தீர்மானிக்கப்படும்.

உதாரணமாக சபையொன்றின் வட்டாரங்களின் எண்ணிக்கை 12 என்றால் அது 60 சதவீதமாக கொள்ளப்பட்டு மிகுதி 40 சதவீதத்திற்கும் இன்னும் 08 அங்கத்தவர்கள் சேர்க்கப்பட்டு மொத்த அங்கத்தவர்கள் தொகை 20 ஆக அமையும்.

முதலாவது வேட்புமனுப்பத்திரம் வட்டாரங்களுக்கு பெயர் குறிப்பிட்டு வேட்பாளர்களை நியமிக்கும் வேட்பு மனுவாகும்.

இந்த வேட்புமனுவில் ஒவ்வொரு வட்டாரத்திற்கும் வேட்பாளர்களை பெயர் குறித்து நியமிக்க வேண்டும். இவர்களுள் குறைந்தது 10 சதவீதமானவர்கள் கட்டாயமாக பெண்களாக இருத்தல் வேண்டும்.

இரண்டாவது வேட்பு மனு

இரண்டாவது வேட்பு மனுப்பத்திரத்தில் விகிதாசார முறையில் தெரிவு செய்யப்பட வேண்டிய 40 சதசவீதமான உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கைக்கு சமனான எண்ணிக்கையுடைய நபர்களும் மேலதிகமாக 03 நபர்களும் சேரக்கப்பட்டு பெயர்கள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

இவர்களுள் 50 சதவீதமானவர்கள் கட்டாயமாக பெண்களாக இருத்தல் வேண்டும்.

பெண் அங்கத்தவரின் நியமனம்

ஏனைய கட்சிகளின் வாக்குகளின் விகிதாசார அடிப்படையில் நாடாளுமன்ற தேர்தலின் பின்பு தேசியப்பட்டியல் தீர்மானிக்கப்படுவது போன்று குறித்த சபைக்கான ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்ட 25 சதவீதமான பெண் அங்கத்தவர்கள் தெரிவு உறுதிப்படுத்தப்படும். இதன் போது கட்சியின் இரண்டு வேட்புமனுக்களில் எதிலிருந்தும் கட்சியின் செயலாளரினால் பெண் அங்கத்தவர்கள் நியமிக்கப்படலாம். இங்கே முழு அதிகாரமும் கட்சியின் செயலாளரின் கையில்தான் தங்கி உள்ளது.

அகவே இம்முறை கிட்டத்தட்ட 2000-க்கும் அதிகமான பெண்கள் உள்ளூராட்சி மன்ற தேர்தல் முறை மூலம் உள்வாங்கப்படுவது உறுதி.

ஆனால் கள நிலவரப்படி, தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பெண்கள் சரியான முறையில் இனம் காணப்பட்டு பட்டியல் 1, பட்டியல் 2 மற்றும் 25% ஒதுக்கீடுகளுக்கான பட்டியலில் வருவார்களா என்பது சந்தேகமாக உள்ளது . இதற்கு பல நடைமுறை சிக்கல்கள் காணப்படுகின்றது. இந்த பட்டியல்களில் தங்கள் உறவின பெண்கள் அல்லது தங்களை எதிர்த்து கேள்வி கேட்காத பெண்கள், அல்லது நாட்டில் வாழாத பெண்கள் உள்ளடக்கப்படுவார்களோ என்ற அச்சம் காணப்படுகிறது

முதலாவது காரணம் ஒவ்வொரு கட்சிக்கும் ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட அமைப்பாளர்கள் காணப்படுகின்றனர். இவர்கள் வெவ்வேறு பெண்களை இனம் கண்டு பட்டியல் தயாரித்து வைத்துள்ளனர். எந்த அமைப்பாளரின் பட்டியல் கட்சி செயலாளரினால் கடைசியாக தெரிவு செய்யப்படும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. இதனால் சகல கட்சி பெண்களும் குழப்பத்தில் உள்ளனர்.

இரண்டாவது பெண்கள் தான் வெற்றி பெறக் கூடிய வட்டாரத்தில் போட்டியிட அனுமதிக்காது அவள் சார்ந்த கட்சி அதிக வாக்குகளை பெற முடியாத வட்டாரத்தில் போட்டியிட வைக்க கூடிய அபாயம் காணப்படுகிறது .

இந்த நடைமுறை சிக்கலானது சரியான, ஜனநாயகத்தை மதிக்கும், நல்லாட்சியின் குணாதிசயங்களை கருத்தில் கொள்ளாத சட்டத்தையும் ஒழுங்கையும் மதிக்காத, இனவாதம், மதவாதம் பேசும் பெண்கள் அரசியலுக்கு வந்து சாக்கடை அரசியலை சுத்தம் செய்யாமல் போக நேருமோ என்ற அச்சம் வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

பெண்களை அதிகளவில் உள்ளீர்த்து கொள்ளும் சமூகம் அனேகமாக குறைந்தளவு வன்முறையையும் மிகையான சகிப்புத் தன்மையையும் கொண்டிருக்கும்.

முக்கியமாக போரில் உழன்ற சமூகத்தை கொண்ட இலங்கையில் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் பிரச்சனைகளுக்கு வினைத்திறனான் தீர்வினை பெற்று கொடுக்க உள்ளூராட்சி மன்றங்களின் பெண்களின் பிரதிநிதுத்துவம் இன்றி அமையாதது ஆகும்.

குறிப்பாக, வடகிழக்கில் உள்ள கட்சிகள் அதிக பெண்களை உள் வாங்குவதன் மூலம் நல்லிணக்கமும், சமாதானமும் உண்மையான சமூக அபிவிருத்தியும் போரால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு நிவாரணமும் விரைவில் பெற்றுக் கொள்ள வழி சமைக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை .

ஆகவே சகல கட்சிகளும் பெண்களின் பங்களிப்பின் முக்கியத்துவத்தை புரிந்து கொண்டு சரியான திறமையான செயல் திறன் உள்ள பெண்களை அரசியலில் சரியான முறையில் வெளிப்படைத் தன்மையுடன் களமிறக்கி நாட்டின் நன்மைக்கு வழி சமைப்பார்கள் என நம்புவோமாக.

...மேலும்

Dec 13, 2017

மனம்பேரியிலிருந்து இசைப்பிரியாவரை


மனம்பேரியிலிருந்து இசைப்பிரியாவரை 
கொழும்பில் 

"பால் பாலியல் காமம் காதல் பெண் பெண்ணியம் "

நூல் அறிமுகமும் கலந்துரையாடலும்
19ம் திகதி செவ்வாய்க்கிழமை மாலை 5.00 மணிக்கு இராமகிருஷ்ண மண்டபத்தில்
...மேலும்

Dec 2, 2017

சுமதியின் "உறையும் பணிப்பெண்கள்" - பாத்திமா மஜீதா


சுமதியின் பிறந்த நாள் பரிசாக . உறையும் பணிப்பெண்கள் நூல் விமர்சனம் சிறுகதையின் மரபார்ந்த முறைக்கு எதிரான சிந்தனையோடும் எழுச்சியோடும் பெண் மொழி, பெண் உடல் மொழி, பெண் புழங்கும் வெளிப் புரிதலோடும் நேசமும் உக்கிரமும் மிக்க கதைப்பெண்களாக உறையும் பனிப்பெண்கள் வெளி வருகின்றார்கள். துணிச்சலும் வெளிப்படைத்தன்மையும் நிறைந்த தனது எழுத்துக்களில், புலம்பெயர்சூழலில் வசிக்கும் பெண்கள் வாழ்வியலை நுட்பமிக்க நகர்வுகளாலான கதைகளாக சுமதி ரூபன் வார்த்திருக்கிறார். மொத்தமாக சிறுகதைகளைக் கொண்டமைந்த உறையும் பணிப்பெண்கள் தொகுதி கருப்பு பிரதிகள் வெளியீட்டகத்தினால் 2010 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

பெண்நிலைச் சிந்தனை விரிந்தளாவும் ஒரு மொழியும், வாசகரை கட்டுண்டு கிடக்கச்செய்யும் காட்சிப்படுத்தலும் கதைகளில் நிறைந்திருக்கிறது.
"ஏதோ ஒரு வெளியில் விடுபட்டவளாய் கைகளை அகல விரித்துப்பறந்து கொண்டிருக்கிறேன். இது சுதந்திரத்தின் குறியீடு அல்ல. இருக்கைக்கும் இறத்தலுக்குமான போராட்டம். வானுக்கும் மண்ணுக்குமான இடைவெளி. ஆரம்பத்திற்கும் முடிவுக்குமான தத்தளிப்பு. சிந்தனைகள் மாறி மாறித் தள்ளிவிட வெறுமனே பறந்த வண்ணம் நான்."

இந்த ஒரு பந்தியினுள்ளே இங்கு கூறப்படும் அமானுஷ்ய சாட்சியங்கள் என்ற கதையின் கூறுகளும் கட்டுமானங்களும் ஒட்டுமொத்தத்தின் சாரமாய் வெளிப்பட்டிருக்கின்றன. இளம்வயதிலேயே புலம்பெயர்ந்த தனது சகோதரியின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் ஒரு பதின்மவயது பெண் எதிர்நோக்கும் பாலியல் ரீதியான சித்ரவதைகளை அதன் மூலம் ஏற்படும் மன உளைச்சலை மிகுந்த வலியோடு சொல்கிறது இக்கதை .

அம்பை தான் பங்குபெற்ற நேர்காணல் ஒன்றில் பெண்ணிய எழுத்துகள் பற்றிக்கூறும்பொழுது பெண்ணியச் சிந்தனையை உரக்கக் கூறிக்கொண்டிருப்பது ஒரு பெண்ணிய எழுத்தாளரின் வேலை அல்ல. வாழ்க்கையில் சில நொடிகளில் வெளிவரும் உணர்வுகள், உறவுச்சிதறல்கள், இயற்கையுடன் தொடர்ந்தும் ஒன்றியும் விலகியும் வரும் வாழ்க்கை இவை எல்லாமும் மொழியுமே, எழுத்தின் தன்மையும். இந்த உறையும் பனிப்பெண்களில் வரும் கதைமாந்தர்களில் சிலர் கலகக்குரல்களாக இருக்கின்றார்கள். ஆனால் கூக்குரல் இடுபவர்களாக இல்லை. உதாரணமாக பெண்கள் நான் கணிக்கின்றேன் என்ற கதையில் வரும் நண்பி எனும் பாத்திரம் தனக்கென சுதந்திரமானதொரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவளாகத் தனித்தன்மை பொருந்தியவளாக இருக்கிறாள். நீ ஏன் இதுவரையில் திருமணமாகாமல் வாழ்கின்றாய் என பலதடவைகள் கேள்வி எழுப்பியும் அவளது பதில் கடைசியாக இவ்வாறு முடிந்தது. நீ சந்தோசமாய் இருக்கிறாய் என்பதை முற்றும் முழுதாக நான் நம்பிறன். ஏன் கலியாணம் கட்டினனீ,பிள்ளைகளை பெத்தனீ என்டு எப்பவாவது கேட்டனானா? என்று தான் தெரிவு செய்து கொண்ட வாழ்வை அசாதாரணமானதாக அணுகுபவர்களிடையே மிகச் சாதாரணமாகத் தன் வினாவை முன்வைக்கிறாள். அமானுஷ்ய சாட்சியங்களில் வரும் நளா, இருள்களால் ஆன கதவில் வரும் மீரா, நாற்பது பிளஸ் கதையில் வரும் ஆஷா, மூளி கதையில் மாமியுடன் உரையாடும் பெண் எனப் பலரின் குரல்கள் கலகம் செய்தல் சுமதியின் கதைக்கூறுகளாக இருக்கின்றன.

இந்தச்சிறுகதையில் இடம்பெற்றிருக்கும் இன்னுமொரு அம்சம் பெண்ணாக இருந்து ஆண் உணர்வை ஆண்மையவாதப் பார்வையை சிறப்பாக கூறியிருக்கிறார். நாற்பது பிளஸ் கதையில் நாற்பது வயதினை அடைந்த மனைவியிடம் தான் எதிர்பார்க்கும் சுகத்தை அடையமுடியாத நிலையில் தனது அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் பெண்ணொருவரிடம் அடைவதற்காக எடுக்கும் பிரயத்தனங்களை ஆண் நிலையிலிருந்து உள்வாங்கிக் கதையாசிரியர் கூறியுள்ளார். இவ்வாறான உணர்வுகளைச் சித்திரிக்கின்ற இடங்களில் சிலவற்றினை விரசமாகவும் விரசமற்ற வகையிலும் கதையின் வசனங்கள் கட்டமைக்கின்றன. பெண்களினை நுகர்வுப்பண்டமாக நோக்கப்படுவதன் அவலமும் கோபமும் கண்டனமும் வெளிப்படுத்துவதன் பொருட்டே ஆண்நிலை உணர்வுகளை, இத்தனை விரசமாக காட்சிகள் கதைகளில் மையப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்று கொள்கிறேன்.

பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகளை தோற்றுவிப்பவர்களாக தனியே ஆண்களை மட்டுமே கூறமுடியாது, இதில் பெண்களும் கணிசமான அளவில் இடம்பெறுகிறார்கள் என்பது வெளிப்படையாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விடயம்.

உதாரணமாக தாங்கள் அனுபவித்த அனுபவிக்கின்ற பாலியல் உணர்வுகளை மற்றவர்கள் அனுபவிக்க முயற்சிக்கும்பொழுது அதை ஏற்றுக்கொள்ளாத ஆணும் பெண்ணும் எம்மத்தியில் உலா வருகின்றார்கள். உணர்வுகளைப் பொறுத்தவரை ஆண், பெண் இருவருக்கும் சமமானதாகவே உற்றுநோக்கப்படவேண்டும். உதாரணமாக பிள்ளைகளின் வயது ரீதியாக ஏற்படும் பருவ மாற்றங்கள், அவர்களுடைய திருமணத்தினைத் தீர்மானிப்பது போன்ற பலவித உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்துகின்ற ஆயுதம் ஆண், பெண் என்ற பெற்றோரிடமே காணப்படுகின்றன. ரெக்ஸ் என்டொரு நாய்க்குட்டி கதையில் ஒரு நாய்க்குட்டியின் பாலியல் உணர்வுகளைக் குறைப்பதற்காகக் காயடித்துவிட்டு அந்த ஆணும் பெண்ணும் தங்களது சுகங்களை முதிய வயதிலும் அனுபவித்தவாறு குழந்தையை பெற்றெடுத்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

உறையும் பனிப்பெண் என்ற சிறுகதையிலும் பெண்ணின் உணர்வுகளைத் தாய், தந்தை, சகோதரன் போன்றோர் சிதைக்கின்ற விடயங்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இக்கதையினை வைத்தே இச்சிறுகதை தொகுதி தலைப்பிடப்பட்டுள்ளமையும் இச்சிறுகதை தொகுதியின் முடிவில் இக்கதை முடிவுற்றுள்ளமையும் பொருத்தமாக அமைந்துள்ளது. இத்தொகுதியின் அனைத்து கதைகளிலும் வருகின்ற கதைக்கூறுகள் இக்கதையின் கீழ் ஒட்டுமொத்தமாக குவிக்கப்பட்டுள்ளன. வனஜா திருமணவயதினை அடைந்து பல வருடங்கள் கழிந்திருந்த போதிலும் ஜாதகம் பொருந்தவில்லை என்ற காரணத்தினால் திருமணம் தடைப்பட்டுக்கொண்டே வந்தது. படிப்படியாக வயதினைக் கடந்துபோக வனஜாவின் குடும்பத்திலுள்ள அனைவரும் திருமணத்தினைப் பற்றிய அக்கறையை நிறுத்திக்கொண்டார்கள். வனஜாவின் திருமணம் தொடர்பில் யாராவது கேள்வி கேட்கும்பொழுது அவளது சகோதரனும் பெற்றோரும் எதுவுமே தெரியாதவர்கள் போல வாழப்பழகிக்கொண்டார்கள். அதேநேரம் வனஜாவின் உணர்வுகள் திருமணம் போன்றவற்றினை வயது கடந்துவிட்டது இனி தேவையில்லை என்பதைத் தீர்மானித்து விட்டு தங்களுக்கு வயது சென்றும் தங்களின் சுகங்களை அனுபவிக்கின்ற பெற்றோர், காதலித்த பெண்ணைத் திருமணம் செய்து சந்தோசமாக வாழும் அவளது சகோதரன் என இக்கதா பாத்திரங்களின் சம்பவங்கள் யதார்த்தமாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு ஐம்பது வயதுவரை உலகமே தெரியாத திருமணம் என்றவொரு உணர்வினையே நினைக்காத வனஜாவுக்கு அவளது வீட்டில் புதிதாகத் தங்கியிருக்க வந்த உறவுக்கார ஆணொன்றின் மீது காதலேற்படுகின்றது. வாழ்க்கையின் சில விடயங்களில் பிடிப்பு ஏற்படுகிறது. ஆனால் குறித்த ஆண் வனஜாவின் மீது கொண்டிருப்பது காதலல்ல என்பதை வனஜா அறியும்பொழுது ஏற்படும் வலியுடன் பிரமாண்டமான அந்த வீட்டில் தனியே விடப்பட்ட வனஜா, தனது ஐம்பதாவது வயதில் வாய் விட்டழுததை அந்த வீட்டின் சுவர்கள் கூட கேட்காதது போல முகம் திருப்பி கொண்டன; என்றவாறே கதை முடிவுறுகின்றது.

யாழ்ப்பாண நிலப்பரப்பும் அவை சார்ந்த சம்பவங்களும் சில கதைகளின் இடையிடையே வந்து செல்கின்றன. முழுக்க முழுக்க யாழ்ப்பாணப் பேச்சுமொழியினைக் கதையாசிரியர் கையாண்டுள்ளார். புலம்பெயர்ந்து வாழ்கின்றபோதிலும் தங்களது கலாச்சார பண்பாட்டு விடயங்களை விட்டுவிடவில்லை என்பதையும் இக்கதைகள் உணர்த்தி நிற்கின்றன. உதாரணமாக, சாமத்திய சடங்குகள், பிள்ளைப்பேறு சடங்குகள், சீதன முறைமைகள் போன்றவை தொடர்பிலும் இக்கதைகள் பேசிச்செல்கின்றன.

எனவே இங்கு கூறப்பட்டுள்ள எல்லா கதைகளும் புனைவுகளிலிருந்து விடுபட்டவைகளாக மக்களின் வாழ்வியல் யதார்த்தங்களை, கருத்தியலை முலமாகக்கொண்டமைந்தவையாக உள்ளன. பெண்ணின் சுயத்தினை அக்கறையோடும் நியாயத்தோடும் முன்னெடுத்துச்செல்கின்ற ஆணாதிக்கத்திற்கெதிரான கலகக்குரலையும் தன் இருத்தலுக்கான போராட்டத்தினையும் கொண்ட இன்னுமொரு அழுத்தமான ஆழமான கதைத்தொகுதியை சுமதியிடமிருந்து எதிர்பார்த்தவளாய் நிற்கின்றேன்.
...மேலும்

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்