- மேமன்கவி-
இலங்கையின் கவிதை வளர்ச்சியினை பற்றி பேச முற்படும் நாம் பெரும்பாலாக இலங்கையில் தமிழில் எழுதப்படும் கவிதைகளின் வளர்ச்சியினை பற்றிய பிரஸ்தாபிப்புடன் நின்று விடுவது வழக்கமாகவுள்ளது. என் போன்றோர் உட்பட. அதே நேரத்தில், இலங்கையில் மூவினத்தினரும் (தமிழர், முஸ்லிம், சிங்களவர்) மும்மொழிகளிலும் (தமிழ், சிங்களம், ஆங்கிலம்) படைக்கும் கவிதைகளைக் கொண்டுதான் இலங்கை கவிதை வளர்ச்சியினை நோக்குவதே சரியாக இருக்கும் என நான் கருதுகிறேன்.
(இச்சிந்தனை எனக்குள் எழ தூண்டுகோலாக அமைந்தவை இரண்டு மொழிபெயர்ப்புத் தொகுப்புக்களாகும். ஒன்று சோ,பத்மநாதனின் ‘’தென்னிலங்கை கவிதை’’(2003) , அடுத்து, கெக்கிராவ ஸ_லைஹாவின் ‘’பட்டுப் ப+ச்சியின் பின்னுகைப் போலும்’’(2009). இவ்விரு தொகுப்புக்களிலும் கணிசமான முறையில் இலங்கையர்களால் ஆங்கிலத்திலும், சிங்களத்திலும் எழுதப்பட்ட கவிதைகளின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்புக்கள்; இடம் பெற்றுள்ளன.. இக்கட்டுரையில் எடுத்துரைக்கப்படும் தமிழில் எழுதப்பாடாத அனைத்து கவிதைகளும் இவ்விருரது தொகுப்புக்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை என்ற வகையில் அவ்விருவருக்கும் எனது நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.)
தமிழ் பேசும் இலங்கையர்களான நாம், நமது எந்தவொரு துறை சார்ந்த வளர்ச்சியினையும், தமிழகத்;தில் அத்துறைகள் அடைந்திருக்கும் வளர்ச்சியோடு; ஓப்பிடுவது வழக்கமாக கொண்டிருக்கிறோம். இந்த வழக்கத்தினூடாக, சில சமயங்களில் தமிழகத்தில் குறிப்பிட்ட சில துறைகள் அடைந்திருக்கும் வீழ்ச்சியினை கூட, வளர்ச்சி என மயங்கி, ஓப்பீட்டு, அத்துறைகளில் நாம், வளர்ச்சியினை அடையாது மாறாக வீழ்ச்சியினைதான் அடைந்திருக்கிறோம்.(உதாரணம்: தமிழ் நாடகத்துறை, தமிழ் சினிமாத்துறை)
ஆனால், அதிஷ்;டவசமாக பிற துறையை போல் அல்லாது இலங்கை கலை இலக்கியத்துறையை பொறுத்தவரை, தமிழகத்தின் மாயைக்குள் (வளர்ச்சி என சொல்லப்பட்ட வீழ்ச்சிக்குள்) ஆட்படுதல் என்பது, காலனித்துவ காலத்தின் இறுதி காலத்திலும், பின் காலனிய காலகட்டத்தில் சிறிது காலமும் ஆட்பட்;டதொழிய, 50 கள் தொடக்கம் இலங்கை கலை இலக்கியம், இலங்கையின் தமிழ் கலை இலக்கியம் உட்பட, ஓரு தனித்துவமான வளர்ச்சி போக்கில் தம்மை வளர்த்துக் கொண்டுள்ளது.
இத்தனித்துவத்துமானது, தமிழக கலை இலக்கிய வளர்ச்சியோடு, நமது கலை இலக்கிய வளர்ச்சியை ஓப்பீடும் சாத்தியத்தை இல்லாமல் செய்து விட்டது எனலாம். அதிலும், குறிப்பாக 70களில் ஏற்பட்ட சமூக அரசியல் நெருக்கடி நிலைகளும்;, மாற்றங்களும்;, 80களுக்கு பின் சமூக அரசியல் நிலைப்பாடுகளால் உருவாகிய போர்ச்சூழல், கலவர நிலை என்பன அச்சாத்தியத்தை முழுமையாக இல்லாமல் செய்து விட்டதற்கான முழுநிலை காரணியாக அமைந்தன.
போர்ச்சூழல், போர்களம், என்பன பற்றிய அனுபவம் என்பது தமிழக மக்கiளை பொறுத்த வரை (நான் இந்தியா முழுவதையும் குறிப்பிடவில்லை) பழந்தமிழ் கலை இலக்கியங்களில் தரிசித்தவையாகவும், மிஞ்சிப் போனால், இரு உலகப்போர்களை பற்றிய இலக்கியங்களை தமிழ் மொழிபெயர்ப்புகளில் படித்தவை வழியாகவோ, அல்லது அவ்விரு உலகப்போர்கள் சுதேசிய மட்டத்தில் ஏற்படுத்திய சமூக பொருளாதார நெருக்கடிகள்; வழியாகவோ, இன்னும் கொஞ்சம் மிஞ்சிப் போனால், அவ்விரு உலகப்போர்களில் பணியாற்றிய. எழுத்தாற்றல் மிக்க ஓரு சிலர் படைத்த இலக்கியப் படைப்புகள் வழியாகவோ அறிந்துக் கொண்டதோடு சரி. ஆனால் இலங்கையின் மூவினத்தினரை பொறுத்தவரை போர்ச்சூழல், போர்கள அனுபவம், இனத்து ரீதியான கலவர நிலை என்பது, அவர்தம் வாழ்வுநிலையின் மிக அருகேவும், அவர் தம் இருப்புக்களை அசைய வைத்தவையாகவும், அதிர வைத்தவையாகவும் அமைந்தவையாக இருந்ததன் காரணமாக, அத்தகைய சூழலில் இலங்கையர்களால் படைக்கப்பட்ட கலை இலக்கியங்கள் அவ்வனுபவங்களை பேசியதன் மூலம், ஓரு தனித்துவமான வளர்ச்சி கட்டத்தினை அடைந்தது.ம். அந்த வளர்ச்சி கட்டத்தில் இலங்கையின் கவிதையும் தமிழ்க்கவிதையும் உட்பட் பங்கேற்றது எனலாம்.
இத்தகைய சிந்தனைகளின் பின்ணணியில், போர்ச்சூழல் போர்கள அனுபவம், இனத்துவ ரீதியான கலவர நிலை, போன்ற நிலைகள் குறிப்பாக, பெண்ணின் உடல் வெளி மீது அத்தகைய சூழல்கள் எத்தகைய அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தின என்;பதை எடுத்துச் சொல்லும் மூவின பெண் கவிஞர்களால் மூம்மொழிகளிலும் எழுதப்;பட்ட கவிதைகள் கொண்டு, அக்கவிதைகள் எவ்வாறு இலங்கையின் பெண்ணிய எழுத்துகளாக அடையாளமாகுகின்றன என்பதை சில கவிதைகளை கொண்டு பேசுவதே இக்க்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.
பெண்ணியத்தை பொறுத்தவரை இன்று உலக மட்டத்தில் பரவலான ஓர் இயக்கமாக வளர்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் ஓரு ஆயுதமான பெண்ணிய கலை இலக்கியம் என்பது கூட,இற்றை வரை இந்த உலகத்தை பற்றிய பார்வையானது, (பெண்களை பற்றியும் உட்பட) ஆணாதிக்க சொல்லாடல்களால்; விவரிக்கப்பட்ட போக்கினை மாற்றி, தமக்கான ஓரு மொழியாடலை கையாண்டதன் மூலம், பெண்ணிய எழுத்து என்றதொரு எழுத்து போக்கினை உருவாக்கியதோடு, அப்போக்கின் ஓர் அம்சமாக பெண்ணிய விமர்சன பார்வை உருவாகியதன் மூலம், அதுவரை காலம் ஆணாதிக்கப் பார்வையின் அடிப்படையில் படைக்கப்பட்ட கலை இலக்கிய் படைப்புக்களில் உள்ளொளிந்துக் கொண்டிருந்த ஆணாதிக்கத்தின் கூறுகளை பகிரங்ப்படுத்தியது. எனலாம்.
இவ்விடத்தில் ஓன்றை குறிப்பிட வேண்டும் இன்று பெண்ணிய எழுத்து இயக்கம், பெண்ணிய விமர்சனப் பார்வை என்பன வளர்ச்சி அடைந்த பின்னும், ஆணாதிக்கப் பார்வை கொண்ட படைப்புகளை இன்றும் சில பெண்களும் படைத்தவர்களாக இருப்பதையும், அவ்வாறான நிலையில் அப்பெண்கள் படைக்கும் அப்படைப்புக்கள் பெண் விடுதலையை பேசுவதாக சொல்லபட்டாலும், அப்படைப்புக்கiளை கட்டுடைக்க தேவையில்லை ஆழ்ந்த வாசிப்புக்கு உட்படுத்தினால் போதும், அப்படைப்புக்கள் முழுக்க முழுக்க ஆணாதிக்கத்தை தக்க வைக்கும் வகையாக படைக்கபட்டிருக்கின்றன என்பது தெரியவரும். அத்தோடு ஆண்களால் பெண்ணிய கலை இலக்கியங்களை பற்றி எழுதப்படும் கட்டுரைகளில் கூட, அவர்கள் விதந்து கூறும் பெண்ணிய கலை படைப்புக்களை நோக்கும் நோக்கில் ஆணியப் பார்வையே மேலேந்து நிற்கிறது என்பதையும் இங்கு குறிப்பிடவேண்டி இருக்கிறது.
போர்ச்சூழல், போர்;களச்சூழல், கலவரநிலை இவ்வாறான பல்நிலைகளில் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ, மிக மோசமான முறையில் பாதிப்புக்கு உள்ளாகுவது பெண்ணினம்தான் என்பது உலகளாவிய ரீதியாக நாம் கண்டறிந்த உண்மை. அத்தகைய நிலைகள் நிலவும் இலங்கையின் பெண்ணினமும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.
அத்தகைய சூழ்நிலைகள் வழியாக பெண்ணினம் அடையும் பாதிப்புகள் பல்வகையானது. அப்பாதிப்புகளில் முதன்மை வகிப்பது பாலியல் வன்முறையாகும். ஆத்தோடு, துணைகளை இழந்த நிலை, அகதி வாழ்வு இடப்பெயர்வு, புலப்பெயர்வு போன்ற நிலைகளில், ஆணாதிக்க சமூக அமைப்பில பாதுகாப்பு அற்ற சூழல், பெண்களாக இருப்பதானால் மட்டுமே, அந்நிலைகளில் எதிர்;கொள்ளும் பிரச்சினைகள் என அப்பாதிப்புக்கள் பல்வகை பட்டவையாக இருக்கின்றன. அதன் காரணமாய் அவ்வனுபவங்களை பேசுகின்ற கவிதைகள் அதிக அளவில் இலங்கை பெண் கவிஞர்களால் எழுதப்பட்டுள்ளன என்பதனால்,அப்படியும்; இத்தகைய சூழ்நிலைகளை பற்றி இலங்கை ஆண் கவிஞர்களால் கவிதைகள் படைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அக்கவிதைகளை ஆழ்ந்துப் படித்தால் ஆணிய அனுபவங்களாக முன் வைக்கப்பட்டவையாகவே அமைந்துள்ளன. அத்தோடு அப்படைப்புகளில், இத்தகைய நிலைகளில் அதிகமாக பாதிக்கப்படுவது பெண்கள் என அறிந்திருந்தும்;, அப்பாதிப்புக்களை வெறுமனே செய்திகளாக மட்டுமே பதிவு செய்திருப்பதை பெண்ணிய விமர்சனப் பார்வையில் அப்படைப்புக்கள் படிக்கப்படும் பொழுது தெரியவரும் உண்மையாகும்.
இனி அத்தகைய சூழ்நிலைகளை பற்றி பேசும் இலங்கையின் பெண் கவிஞர்களால் எழுதப்பட்ட ஓரு சில கவிதைகளைப் பார்ப்போம்..
இலங்கையில் தமிழில் எழுதும் அனாரின் ‘’மேலும் சில இரத்தக் குறிப்புகள்’ எனும் கவிதை இப்படித் தொடங்குகிறது.
‘’மாதம் தவறாமல் இரத்தத்தைப் பார்த்து
பழக்கப்பட்டிருந்தும்….’’
இக்கவிதையின் இத்தொடக்கமே இதனை ஓரு பெண்ணியக் கவிதை ஆக்கி விடுகிறது. வெறுமனே பெண்ணின் உடல் சார்ந்த சொல்லாடலோடு அக்கவிதை ஆரம்பமாகிறது என்ற ஓரு காரணத்திற்காக மட்டுமே, அக்கவிதையை பெண்ணியக் கவிதையாக மாற்றி விடவில்லை. அதற்கு மேலாக, அக்கவிதை பெண்ணின் சுயமான அனுபவத்துடன் தொடங்குவது என்பதற்காகவே இக்கவிதை பெண்ணியக் கவிதையாகுகிறது.
ஓரு பெண்ணின் இரத்தத்தை பற்றிய சுய அனுபவத்துடன் தொடங்கி, தன் இரத்த உறவு இரத்தம் சிந்தும் காட்சியுடன் நகர்ந்து(‘’குழந்தை விரல் அறுத்துக் கொண்டு அலறி வருகையில்’’) புறத்தே விரிகிறது.
‘’வன்கலவி புரியப்பட்ட பெண்ணின் இரத்தம்’’
‘’கொல்லப்பட்ட குழந்தையின் உடலிருந்து
கொட்டுகின்றது இரத்தம்’’
‘’களத்தில் இரத்தம் அதிகம் சிந்தியவர்கள்’’
‘’அதிகம் இரத்தத்தை சிந்த வைத்தவர்கள்’’
‘’சித்திரவதை முகாம்களின்
இரத்தக் கறைபடிந்திருக்கும் சுவர்களில்’’
‘’வன்மத்தின் இரத்த வாடை’’
‘’வேட்டையின் இரத்த நெடி’’
‘’வெறிபிடித்த் தெருக்களில் உறையும் அந்த
இரத்தம்’’
‘’கல்லறைகளில் கசிந்து காய்ந்திருக்கும் அந்த
இரத்தம்’’
இவ்வாறான வரிகளின் வழியாக, புறத்தே காணப்படும் இரத்தக் காட்சிகளை விவரித்து, கொண்டு கவிதை நகர்கிறது.
முதல் வாசிப்பில் இக்கவிதை இரத்தத்தை பற்றிய பெண் நிலை நின்று எழுதப்பட்ட கவிதையாக நமக்கு தெரிய வந்தாலும், இந்த இரத்தம் சிந்துதலுக்கான காரணத்தை ஓரு வாசக மனம் தேட முனையும் வேளை, அதற்கு அடிப்படை காரணமாக இருப்பது போர்ச்சூழலும், கலவர நிலையும்; தான் என கண்டறியும்; பொழுது இக்கவிதைப் பிரதியானது போரை பற்றி பேசும் ஓரு பிரதியாகவும் அடையாளமாகுகிறது.
அந்த வகையில், அனாரின் இக்கவிதைப் பிரதியானது இலங்கை பெண் கவிஞர்களின்; போர்ச் சூழலில் வாழ்வு நிலை என்பதை பற்றி பேசும் கவிதைப்பிரதிகளில் மிகுந்த கவனத்தை பெறுகின்ற ஓரு பிரதியாக நமக்கு கிடைத்திருக்கிறது.
அடுத்து தமிழ் மொழிபெயர்ப்பில் படிக்க கிடைத்த இலங்கையில் ஆங்கிலத்தில் எழுதும் கமலா விஜேயரத்ன வின் மூன்று கவிதைகளை பார்ப்போம்.
1. “ஓரு படை வீரனின் மனைவி அழுகிறாள்” (மொ-பெ கெகிறாவ ஸ_லைஹா)
2. “அந்த ஓற்றையடிப்பாதையில் வெள்ளைக் கொடி பறப்பது கண்டு….” (மொ-பெ- கெகிறாவ ஸ_லைஹா)
3. “வெள்ளைச் சேலை” (மொ-பெ- சோ,பத்மநாதன்)
மூன்று கவிதைப்பிரதிகளாக இருப்பினும், இக்கவிதைகளின் பாடுப் பொருளானது, அப்பிரதிகளை ஒற்றைப் பிரதியாக மாற்றி விடுகிறது. அக்கவிதைப்பிரதிகள், ஓரு சமூகத்தின் இளைஞர்களின் அகால மரணங்களை எதிர்கொண்டவர்களின் மூன்று தளப்பார்வைகளின் வெளிப்பாடாக அமைந்திருக்கின்றன.
ஆந்த வகையில் ஒரு படை வீரனாக பணியாற்றிய இளைஞனின் மனைவியின் அக வெளிப்பாடாகவும், (“ஓரு படை வீரனின் மனைவி அழுகிறாள்’’), அப்படை வீரனான இளைஞனின் மரண ஊர்வலத்தை காணக் கிடைத்த ஒரு பார்வையாளரின் பார்வையிலும் (“அந்த ஓற்றையடிப்பாதையில் வெள்ளைக் கொடி பறப்பது கண்டு….’’),, அன்றைய இலங்கையில் நிலவிய கலவரச் சூழலில் கொல்லப்பட்ட் இளைஞர்களின் ஈமச்சடங்குகளில் கலந்துக் கொள்ளும் ஓரு பெண்ணின் பார்வையிலும்(“வெள்ளைச் சேலை”), என அம்முன்று கவிதைப் பிரதிகள் அமைந்திருக்கின்றன. இம்முன்று கவிதைப்பிரதிகளிலும் நான் அவதானித்த ஓர் அம்சத்தை இங்கு விஷேடமாக குறிப்பிட வேண்டும். பொதுவாக அக்காலகட்டங்களில் இலங்கையில் நிலவிய போர்ச்சூழலின், மற்றும் அன்று நிலவிய கலவர நிலையின் பொழுதும், எழுதப்பட்ட, பாடப்பட்ட படைப்புக்களில் வெளிப்பட்ட, “இன வெறுப்பு”, துளி அளவேனும் இக்கவிதைப்பிரதிகளில் வெளிப்படவில்லை என்பதுதான்.
மேலும், மேற்குறிப்பிட்டது போல் அந்த இளைஞர்களின் அகால, அந்நியாமான மரணங்களிட்டு எழுதப்பட்ட, பாடபட்ட படைப்புக்களில் இன வெறுப்பு என்பது அவ்வாறான மரணங்களுக்கு காரணமாக குறித்த ஓர் இனத்தையே காரணமாக காட்டுவதாக வெளிப்பட்டன. ஆனால் கமலா விஜேயரத்ன வின் அந்த மூன்று கவிதைகளும் அத்தகைய மரணங்கள் பெண்நிலையில் நின்று, அக ரீதியாக ஏற்படுத்திய உணர்வுகளை எடுத்துக் காட்டும் வகையில் அமைந்திருக்கின்றன. அதே வேளை முன்று கவிதைகளில் ஓன்றான ‘’வெள்ளைச்சேலை’’ எனும் கவிதையில் -
“தம் வாழ்வை மறுத்த
தம்மை ஏமாற்றிய
வயதானவர்களை
நெடுநாளவாழ்பவர்களை
குற்றமஞ்சாட்டும் அவ்விளம் முகங்களை
ஐவத்தகண் வாங்காது பார்க்கிறேன்.’’ எனும் வரிகள் மூலமும்,
“அந்த ஓற்றையடிப்பாதையில் வெள்ளைக் கொடி பறப்பது கண்டு….’’ எனும் கவிதையில் பின்வரும் வரிகள் வழியாக, இந்த இளைஞர்கள் யாருக்காக மடிந்தார்கள் என்ற கேள்விக்கு பதிலாக,
“அரசர்க்காகவும், அன்னைப+மிக்காகவும்’’
என்ற வரிகளாக பதில் சொல்வது மூலமூம், மேலும் அக்கவிதையில் ஓரிடத்தில்
“தேசம் வெறுமனே வந்து
உனக்கு இறுதி மரியாதை
செய்து விட்டு போகின்றது.
உனதண்டை வீடு
கிரிக்கெட் வெற்றிகளைச் சொல்லி,
கூக்குரலிடுகிறது.
சுற்றி வர அமர்ந்து அவர்கள்
“கொகா கோலா”குடிக்கிறார்கள்.
தொலைக்காட்சிப்பெட்டியின் திரை,
அவர்களை வசியப்படுத்தி வைத்திருக்கிறது
.உன் பின் புற வீட்டிலிருந்து
பெருத்த இசையோடு
பாடல்கள் ஓலிக்கின்றன.
வெடி முழக்கம் கேட்கிறது.
அண்டை வீட்டிலின்று ஏதோ நிச்சயதார்த்தமாம், வரவேற்போ
‘இன்டர்கொன்டினென்டல் ஹோட்டலிலாம்’’
எனும் வரிகள் மூலமும்,
அந்த இளைஞர்களின் மரணங்களுக்கு காரணமானவர்கள் யார் என்பதை மிக நுண்ணியமான முறையில் அடையாளம் காட்டுகிறார்.
ஓரு கலைப்படைப்பு பெண்ணியப் படைப்பாக உருவாகுவதிலலும், உணரப்படுவதிலும், சில முக்கிய அம்சங்கள் பங்கு வகிக்கின்றன. அதில் முக்கியமானது மொழியாகும். அவ்விலக்கியப் படைப்பில் செயற்படும் பெண் நிலை இருப்பு-அவ்விருப்பக்காக அப்பிரதியில் கையாளப்படும் சொல்லாடல்கள் மிக முக்கிய பங்கினை வகிப்பதையே பெண் மொழியாகி, அப்படைப்பு பிரதியை பெண்ணியப் படைப்பாக அடையாளப்படுத்துகிறது.
அந்த வகையில் கமலா விஜேயரத்ன யின் அக்கவிதைகளில், அவர்; கையாண்டிருக்கும் பாடு பொருள்கள் பெண் சார்ந்து இருப்பதோடு, அதற்காக அவர் கையாண்டிருக்கும் மொழி, பெண் மொழியாக இருப்பதும், அக்கவிதைகளை பெண்ணியக் கவிதைகளாக மாhற்றுகின்றன. அதிலும் பெண்ணின் ‘உடல் வெளி’ யுடன் சார்ந்தவை என்பதால், அக்கவிதைகள் முழுமையாக பெண்ணியப் படைப்புகளாக இனம் காணப்படுகின்றன.
“ஓரு படை வீரனின் மனைவி அழுகிறாள்’ எனும் கவிதையும், “வெள்ளைச் சேலை’’ எனும் கவிதையும் நேரடியாக பெண்களின்; குரல்களில் பேச, “அந்த ஓற்றையடிப்பாதையில் வெள்ளைக் கொடி பறப்பது கண்டு….’’ எனும் கவிதை முதல் வாசிப்பில் பொதுவான ஓரு பார்யாளரின் குரலில் பேசுவதாக தெரிந்தாலும், அக்கவிதையின் கையாளப்பட்டிருக்கும் ‘’உனதனைனை’ ‘உன் தங்கை..’ என்ற சொல்லாடல்கள், அக்கவிதையும் பெண்ணின் குரலில்தான் பேசுகிறது என்பதை காட்டுகிறது.
கமலா விஜேயரத்ன சார்ந்த சமூக அமைப்பில் பெண் உடல் வெளியுடன்; சார்ந்த ஓரு சொல்லாடல் அல்லது உருவகம் அம்முன்று கவிதைப்பிரதிகளில் தொடர்ந்து கையாளப்படுவது பெண்ணின் இருப்பை அக்கவிதைகளில் உறுதிச் செய்கிறது. அச்சொல்லாடல் அல்லது உருவகமானது வெள்ளை நிறம் அல்லது வெள்ளைச் சேலை என்பதாகும். “வெள்ளைச் சேலை’’ எனும் கவிதையில் அந்த உருவகம் கவிதை முழுவதும் தொடர, “ஓரு படை வீரனின் மனைவி அழுகிறாள்” எனும் கவிதையில் வெள்ளைக்கொடி என்ற உருவகமாக வருகிறது.
மேலும், கமலா விஜேயரத்ன அந்த காலகட்டத்தில் போர்ச்சூழலும், கலவர நிலையியும்; தொடர்ந்து நிலவியக் கொண்டிருந்தவையாக இருந்தன என்பதை அக்கவிதைகளில் துல்லியமாகவும், நுணுக்கமாகவும் சொல்லி இருக்கிறார். .‘’அந்த ஓற்றையடிப்பாதையில் வெள்ளைக் கொடி பறப்பது கண்டு….’’ எனும் கவிதையின் தொடக்க வரிகளான “மழையில் நனைந்து கிழிந்து போன வெள்ளைக்கொடி” எனும் வரிகள். அடிக்கடி அக்கொடி உபயோகிக்க படுகிறது எனபதை சொல்வதன் மூலமும், “வெள்ளைச் சேலை” எனும் கவிதையை
“இல்லை, இல்லை
அலுமாரித் தட்டில் சேலையை வைக்கமாட்டேன்
அதைக் கொடியில் தான் போடுவேன்
எப்போ தேவைப்படுமென்று எனக்கே தெரியாது”
எனும் வரிகளுடன் முடித்திருப்பதன் மூலமும், அவ்விஞர்களின்; மரணங்கள் நடக்கும் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் தொடர்ச்சியையும் பதிவுச் செய்து, அன்றைய காலட்டத்தின்; போரின், கலவர நிலைமையின் நீட்சியினை நம் முன் கொண்டு வருகிறார்.
இந்த வகையில் போரான வாழ்வை பற்றியும்,; கலவர நிலையை பற்றியும் இலங்கை பெண் கவிஞர்களால் எழுதப்பட்ட கவிதைகளில் இம்மூன்று கவிதைப்பிரதிகள்; மிகுந்த கவனத்தை பெறக்கூடியதாக இருக்கின்றன
இனி, தமிழில் இலங்கை பெண் கவிஞர்களால் எழுதப்பட்ட நான்கு கவிதைகளை எடுத்துக்காட்டுக்காக பார்ப்போம்.;
அருட் கவிதா தேவநாகத்தின் “சில வருடங்களுக்கு முன்’
ஆழியாளின் “மன்னம்பெரிகள்’’
ரங்காவின் “உண்மையிலும் உண்மை’’
ஜெயந்தி தளையசிங்கத்தின் “இனியும் நான் தனியாக இல்லை’’
(இக்கவிதைகள நான்கும் தமிழகத்தில் வெளிவந்த அ.மங்கை தொகுத்த “பெயல் மணக்கும் பொழுது’’ எனும் ஈழப்பெண் கவிஞர்களின் தொகுப்பிலிருந்து எடுக்கபட்டவை.)
இந்த நான்கு கவிதைகளிலும் போர் மற்றும் கலவர நிலை என்பன பெண்ணின் உடல் வெளி மீது புரியப்பட்ட வன்முறையையும், பெண்ணின் உடல் எதிர்கொண்ட நெருக்கடிகளையும்;, சொல்லும் கவிதைகளாகும்.
அருட் கவிதா தேவநாகத்தின் “சில வருடங்களுக்கு முன்” எனும் கவிதையில் ஓரிடத்தில்
“பருவடைந்து வீட்டினுள் இருந்த என்னை
வெளியே கலைத்தனர்.’’
எனத்; தொடங்கி இடையில்
“குருதி தேய்ந்த
என் தாயின் உடலையே
கண்டேன்.
எரிகிறது
என் மனம் எரிக்கிறது.’’
என நகரும் வரிகள் பெண்ணியக் கவிதைப் பிரதியாக நம்மால் அக்கவிதை வாசிக்கப்பட்டு, போரான வாழ்வில் பெண்ணின் உடல் வெளி சிதைக்கப்படும் அவலத்தை என்பதை சொல்லி செல்லுகிறது.
பெண்;நிலையை பொறுத்தவரை பெண் என்பவள் எந்தவிதமான பேதங்களுமின்றி(மதம், நிறம், வர்க்கம், தேசம், இனம், உறவு-பந்தம் என இப்படியாக எல்லா வகையான அடையாளங்களையும் கடந்து அல்லது மறந்து, அவள் பெண்ணாக இருக்கிறாள் என்ற ஓரே ஓரு காரணத்திற்காக அவள் உடல் வெளி சிதைக்கபபடுகிறது என்பதை ஆழியாளின் “மன்னம்பெரிகள்’’எனும் கவிதை இப்படி பேசுகிறது.
“காலப் பொழுதுகள் பலவற்றில்
வீதி வேலி ஓரங்களில்
நாற்சந்திச் சந்தைகளில்
பிரயாணங்கள் பலவற்றில் கண்டிருக்கிறேன்.’’
எனத் தொடங்கி,
“அம்மிருகம் துயின்று
நாட்கள் பலவாகியிருக்கும்’’
என பெண்ணின்; உடலை குதறும் அம்மிருகத்தை அறிமுகப்படுத்தி,
“அழகி மன்னம்பேரிக்கும்
அவள் கோணேஸ்வரிக்கும்
புரிந்த வன்மொழியாகத்தான்
இது இருக்கும் என
அவதியாய் எட்டிக் கடந்து போனேன்”
எனச்சொல்லி,
“அன்றைய அலைச்சலும்
மனக்குமைச்சலும் கூடிய
தூக்கத்தின் இடையில்-நானும்
அவள்களுக்குப் புரிந்த
அதே அதே ஆழத்திணிக்கப்பட்ட
பாஷை புரிந்து கொண்டேன்.
அருகே கணவன்
மூச்ச ஆறிக்கிடக்கிறான்.’’
என்றெலாம் பேசி முடியும் கவிதை, சகல பேதங்களை கடந்து, உறவு நிலைகளை கடந்து பெண் உடல் மீதான வன்முறையின் பாஷை பேசப்படும் விதத்தை கூறுகிறது..
இதே விடயத்தை குடும்ப எனும் கட்டமைப்புக்குள், அது சொந்த அண்ணாக இருந்தாலும் என்ன அவன் ஆண் என்ற நிலை நின்று வெளிப்படுத்தும், மற்றும் எதிர் நிலையில் ஆணாதிக்கம் வளர்தெடுத்த ஓழுக்கங்களுக்கு அடிமைகளாகி விட்ட பெண்களாக இருப்பினும் என்ன அவர் தம் நடத்தையில் வெளிப்படும் கொடூரத்தை சொல்லுகிறது ரங்காவின் “உண்மையிலும் உண்மை’’ எனும் கவிதை.
“விரிந்து கிடந்த
கூந்தலை முடித்து
கலைந்து போன ஆடைகளை
அணிவதற்காய் நானும்
மெதுவாக எழுந்த போது
‘இவள் அவனோட விரும்பித்தான்…’
வார்தைகள் என்னை
அறுத்து வதைத்தன.
திரும்பிப் பார்தேன்
அம்மா, அக்கா, அண்ணா அனைவருமே
என்னைப் பிழையாக….
‘தான் செத்திருக்கலாம்
இல்லாட்டி அவனைச் சாக்காட்டியிருக்கலாம்
இரண்டுமில்லாமல் எங்கட மானத்தை…?’’
எனத் தொடங்கும் ரங்காவின் “உண்மையிலும் உண்மை’’ மேலும் இப்படி பேசுகிறது
“தொடந்தன பொறிகள்
ஆனால்..? நான் சிரித்தேன்.
‘இராணுவக் கற்பழிப்புக்காய் கலங்கிடலாகாது’ என
மேடையேறி முழங்கிய அண்ணன்
புத்தகங்களில் எழுதிய அக்கா,
இன்று….எனது ஊரவன்
அதே நிலையில்….
எனக்குப் புரியவில்லை
அந்தியன் ஆத்திரத்தில்
அடக்குமுறையின் வடிவில் நடந்து கொண்டான்
ஆனால்…இவனோ…
காமானாய்…கயவனாய்…
இவனை என்ன செய்யலாம்?’’
என நகரும் கவிதை புனிதம் என இவர்கள் போற்றும் பெண்ணின் தூய்மை என்பது ஓரு வன்முறையினால் சிதைப்பட்டுள்ளது என தெரிந்தும், அப்பெண்ணை வெறுக்கும் கொடூரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது அக்கவிதை.
ஆனால், அப்படியான நிலை அடைந்த பெண் தளரவில்லை என்பதை ஜெயந்தி தளையசிங்கத்தின் “இனியும் நான் தனியாக இல்லை’’ எனும் கவிதை பின்வருமாறு உணர்த்துகிறது.
“அமைதி காக்க வந்தவர்கள்
என் வாழ்வின் அமைதியைக் கெடுத்தனரே
புகுந்தனரே என் வீட்டினுள்
பதறியது என் தேகம்
பாய்ந்தனர் என் மீது
பதம் பார்த்தனர் என் உடலை’’
எனத் தொடங்கி,
“குரங்கின் கையில் அகப்பட்ட
மாலையாய் ஆனதோ என் உடல்
உடல் முழுக்க நோ
உள்ளத்திலும் பாரம்-ஆனாலும்
என் இருப்பு உறுதியானது’’
என பிரகடனப்படுத்தி, இத்தகைய கொடூர நிலைக்கு பின்னும் பெண்ணினத்தின் இருப்பு உறுதியானது எனச் சொல்லி, அத்தகைய கொடூரத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தின் தொடர்ச்சியினை பதிவு செய்கிறது.
பெண்ணினத்தின் இத்தகைய நிலைகளை எடுத்துரைக்கும் அத்தகைய் பல கவிதைகள் இலங்கை தமிழ் பெண் கவிஞர்களால் 80களுக்கு அதிக அளவில் எழுதப்பட்டு, இதுவரை காலம் இலங்கை கலை இலக்கியப் பரப்பில் ‘சொல்லாத’ பல ‘சேதி’களை சொல்லி இருக்கின்றன. இத்தகைய கவிதைகள் இலங்கை தமிழ் பெண் கவிஞர்களின் முதல் தொகுப்பான “சொல்லாத சேதிகள்’’ எனும் தொகுப்பு முதல,; தமிழகத்தில் அ.மங்கையினால் தொகுப்பட்ட “பெயல் மணக்கும் பொழுது’’ வரையிலான பல தொகுப்புக்களில் இடம் பெற்றுயிருக்கின்றன.
ஆக்கவிதைகளுடன் இலங்கையில் ஆங்கிலத்திலும் சிங்களத்திலும் எழுதும் பெண் கவிஞர்களானAlfreda de Silva, Amirthanjali Sivapalan> Anne Ranasinghe> Jean Arasanayagam> Kamala Wijerathne, Prianthi Wikramasuriya, Roshani Jayathilake, Geeta Premaratane, Parvathi Arasanayagam, Monica Ruwanpatirana, Maureen Seneviratne, Manel Abeyratne, Yasmine Gooneratne போன்ற நமக்கு அறிமுகமான, பெண் கவிஞர்களின் கவிதைகளுடன் இணைத்துப் பார்த்தால், ஆணாதிக்க சமூக அமைப்பில் குடும்பம் எனும் கட்டமைப்புக்குள்ளும், ஆண்-பெண் உறவு நிலைகளிலும், பெண்களின் அக உணர்வுகளை வெளிப்படுவதிலும், நாம் இக்கட்டுரையில் பார்த்த பெண்ணின் உடல் வெளி மீதான வன்முறைiயை பேசுவதுமாக இப்படியாக பல விடயங்களில் பெண்ணிய நிலை நின்று பார்த்தால், அக்கவிதைகள் பேசியிருப்பதன் மூலம், இலங்கை பெண்ணியக் கவிதை வளர்ச்சியில் பங்காற்றி இருக்கின்றன எனலாம்.
அக்கவிதைகளை கொண்ட நீண்டதொரு விரிவான ஆய்வினை மேற்கொள்ளும்; பொழுது, இலங்கை பெண்ணியக் கவிதைகளின் வளர்ச்சியினை இன்னும் நாம் ஆழமாக அறியக் கூடியதாக இருக்கும்.
மேலும், அத்தகைய ஆய்வின் மூலம், இலங்கை பெண்ணியக் கவிதையின் வளர்ச்சியானது, பின்காலனிய இலக்கிய (Post-colonial Literature) போக்கில,; பின் காலனிய பெண்ணிய எழுத்துக்களின்(Post-colonial Feminist Literature) வளர்ச்சியோடு; இணைத்துப் பார்க்க கூடியதாக இருக்கும் எனலாம்.
இலங்கை சட்டக்கல்லூரி வெளியிட்ட நீதிமுரசு நூலில் வெளிவந்த இக்கட்டுரையை பெண்ணியத்திற்காக அனுப்பி வைத்த கவிஞர் மேமன்கவி அவர்களுக்கு நன்றி
