/* up Facebook

Apr 20, 2017

மார்க்சியவாதி என தயவு செய்து அழைத்துக் கொள்ளாதீர்கள்! : மீனா சோமு

“கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இருந்து கொண்டு தங்களை தலித்துகளாக உணர்வதென்பது, அவர்கள் இன்னும் சாதியை கடக்கவில்லை என்று கருதுவதற்கே இடமளிக்கிறது.”
கட்சிகள் அமைப்புகள் இதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்!” -தோழர் Kotravai N

தலித் என்பது ஜாதியல்ல, தலித் என்பது ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் ஜாதிய அமைப்பிற்கு எதிராக ஒன்றிணையும் உணர்வு. தோழர் கொற்றவை போன்ற சில மார்க்ஸிய தோழர்களுக்கு மார்க்ஸ் சொன்ன “proletariat consciousness” என்றால் என்னவென்று புரியாது போல. அது தெரிந்தால் “Dalit consciousness” பற்றியும் புரியும். இப்படி அபத்தமா தலித் என்ற உணர்வை ஜாதிய உணர்வு என்று சொல்ல மாட்டார்கள். பார்ப்பன ஜாதியுணர்வும் மேல் ஜாதி என அந்தந்த ஜாதி மக்களிடையே இருக்கும் ஜாதிய உணர்வு தான் “ஜாதி மனநிலை”. “தலித் உணர்வு” என்பது அத்தகைய ஜாதிய ஒடுக்குதலுக்கு எதிர்ப்பு உணர்வு( நிலை). எப்போது தான் தோழர் கொற்றவை போன்றவர்களுக்கு சித்தாந்த தெளிவு ஏற்படும் என புரியவில்லை.

தொழிலாளர் புரட்சி ஏற்ப்பட proletariat consciousness முதல் கட்டமும் அவசியமான ஒருங்கிணைக்கும் நிலை. தொழிலாளர்களது வர்க்க உணர்வு ஒற்றுமை ஏற்ப்படவில்லை எனில் சோசலிச புரட்சியே சாத்தியமில்லை. அது போல ஜாதிய கட்டமைப்பை உடைக்க Dalit consciousness என்பது அவசியமான முதற்நிலை. அதை ஜாதியோடு ஒப்பிடுவது, முதலாளிகளின் வர்க்க சிந்தனையை தொழிலாளர்களது வர்க்க உணர்வோடு ஒப்பிட்டு கூறுவது போல அபத்தமானது. அத்தகைய அபத்தமான கருத்துக்களை தொடர்ந்து மார்க்ஸியவாதிகள் என சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரு சிலர் (மார்க்ஸிய தூய்மைவாதிகள்) உளறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தூய்மைவாதம் என்பது மத அடிப்படைவாதத்தோடு சம்பந்தப்பட்டது. இது போன்று தூய்மைவாதம் என்று அபத்தமான கருத்துக்களை முன் வைப்பவர்கள், தங்களை மார்க்சியவாதி என தயவு செய்து அழைத்துக் கொள்ளாதீர்கள், அடிப்படைவாதிகள் என அழைத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்களிடம் மார்க்சிய சிந்தனையின் அடித்தளம் இல்லவே இல்லை.

நான் ஒரு தலித்தாக இருப்பதாலேயே மார்க்ஸியவாதி என என்னை உணர்கிறேன் என்று என்னால் சொல்ல இயலும்.

Fundamentalism is closely related to religious fanaticism, so please call yourself fundamentalist rather than Marxist.

I am a Dalit and I turn to be a Marxist as I naturally stand against the system which suppresses me. 

மீனா சோமு, எழுத்தாளர்.

நன்றி - https://thetimestamil.com
...மேலும்

Apr 17, 2017

கண்ணீரும் புன்னகையும்: பிரசவ நலனும் அடிப்படை உரிமையே


பிரசவத்துக்கு முன்னரும் பின்னரும் பெண்களின் மருத்துவ நல உரிமை பாதுகாக்கப்படுவதற்கான நீதிமன்றத் தீர்ப்பை வாங்கித் தந்த ஜைதுன் மார்ச் 17-ம் தேதி காலமானார். ஜைதுனின் மகள் பாத்திமா கர்ப்பமாக இருந்தபோது வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே உள்ளவர்களுக்கான அட்டையை வைத்திராததால் அரசு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படவில்லை. இதனால் அவர் தெருவோர மரத்தடியில் மருத்துவர்களின் உதவியின்றி பிரசவிக்க நேர்ந்தது. இந்த அவலத்துக்கு எதிராக பாத்திமாவின் தாய் ஜைதுன் புதுடெல்லி உயர் நீதிமன்றத்தில் ஹியூமன் ரைட்ஸ் லா நெட்வொர்க் அமைப்பின் உதவியுடன் வழக்கு தொடர்ந்தார்.

இந்த வழக்கு தொடர்பாக எண்ணற்றை போராட்டங்களைச் சந்தித்த பின்னர், பிரசவ மருத்துவ நலன் என்பது பெண்களின் அடிப்படை உரிமை என்ற வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்ப்பை டெல்லி உயர் நீதிமன்றம் அளித்தது. அந்தச் சமயத்தில் பிரசவ சமயத்தில் தாய்மார்கள் ஆண்டுதோறும் ஒரு லட்சத்து 17 ஆயிரம் பேர் இறக்கும் சூழந்திலை இருந்தது. தற்போது அது 45 ஆயிரமாக குறைந்துள்ளது. ஜைதுன் என்ற வறிய பெண்மணி அதிகாரத்தை எதிர்த்து போராடிப் பெற்ற தீர்ப்புதான் இன்றும் பெண்களின் பிரசவ நலன் சார்ந்த உரிமைகளைக் கோருவதற்கான முன்னுதாரணமாக இன்றும் விளங்குகிறது.

திருநங்கை நடித்த விளம்பரம்

திருநங்கைகளை யதார்த்தமாகவும் மனிதாபிமானத்துடனும் அணுகும் புதிய விக்ஸ் விளம்பரம் பலரையும் கவர்ந்துள்ளது. எய்ட்ஸ் நோயால் தாயை இழந்த பெண் குழந்தை கவுரியைத் தத்தெடுத்த ஒரு திருநங்கையின் உண்மைக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட விளம்பரம் இது. ஆறு வயதில் தாயைப் பறிகொடுத்த கதையைப் பேருந்துப் பயணத்தில் விவரிக்கத் தொடங்குகிறாள் கவுரி.

புதிய தாயாக வந்து தத்தெடுத்தவரைப் பற்றி பேசுகிறார். கடைசியில் அவர்தான் திருநங்கை காயத்ரி என்று தெரிகிறது. ஒரு அம்மாவுக்கும் மகளுக்கும் இடையிலான பிணைப்பும் நெகிழ்வான சம்பவங்களும் இந்த விளம்பரத்தில் காண்பிக்கப்படுகின்றன. கவுரி, தன் அம்மாவைப் போன்றவர்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடும் வழக்கறிஞர் ஆவேன் என்று சொல்வதுடன் விளம்பரம் முடிகிறது. எல்லாருக்கும் இப்படியான அனுசரனையும் அரவணைப்பும் தேவைப்படுகின்றன.

தேசிய விருதுபெற்ற ஆதிவாசி இயக்குநர்

ஒடிஷாவைச் சேர்ந்த ஆவணப்பட இயக்குனர் லிபிகா சிங் தராய்க்கு அவர் எடுத்த 20 நிமிடப் படமான ‘திவாட்டர் பால்’க்கு தேசிய விருது கிடைத்துள்ளது. இவர் பரிபாடா பிராந்தியத்தைச் சேர்ந்த ஹோ பழங்குடி இனத்தவர். நகரப்புறத்துக் குழந்தை ஒன்று, கந்தாதர் அருவி பற்றிக் கேள்விப்பட்டு தனது பூர்விக ஊருக்கு வருகிறது. பருவநிலை மாறுதல்கள் அந்தப் பகுதியில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் மாற்றங்களைக் கண்டுணர்கிறது. லிபிகா சிங் தராய் பெறும் நான்காவது தேசிய விருது இது. ஒடிஷா மாநிலத்தில் இன்னும் நிலவும் செய்வினை, மூடநம்பிக்கைகள் தொடர்பான நடைமுறைகளைப் பற்றி இவர் எடுத்த 53 நிமிட ஆவணப்படமான ‘சம் ஸ்டோரிஸ் அரவுண்ட் விட்ச்சஸ்’ மிகவும் புகழ்பெற்றது.

நன்றி - தி இந்து 
...மேலும்

பார்வை: ஆண் எப்போது மனிதனாவான்?

ம.சுசித்ரா


உன்னுடைய கணவர் உன்னை ஒரு முறைகூட அறைந்ததில்லையா? அப்படியானால் அவருக்கு உன் மேல் காதல் இல்லை. இப்படிச் சொல்லி, ‘உயர்ந்த மனிதன்’ ஆன கணவனிடம் அறை வாங்கி அவருடைய அன்பை வென்றெடுக்க ஏங்கிய மனைவிகளைப் பெருமையாகக் கட்டமைத்துவந்திருக்கிறது தமிழ் சினிமா. அந்நிலையிலிருந்து, “ஒண்ணு ராணி மாதிரி நடத்துற... இல்ல கீழ போட்டு மிதிக்கிற. நமக்குள்ள சரிப்பட்டு வராது...”, “பொண்ணுனா கருத்து சொல்லக் கூடாது வெறுமன பெத்துப்போடணுமா?” எனக் காதலி (‘காற்று வெளியிடை’) தன் காதலனிடம் சுளீரெனக் கேட்கும் அளவுக்குத் தமிழ் சினிமா மாறியிருப்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது. ஆனால், அது மட்டும் போதுமா?

சமயோசித புத்திகூட இருக்காதா?

அருகில் இருந்தபோதெல்லாம் நோகடித்த காதலியை எப்படியாவது சந்தித்து மன்னிப்புக் கேட்கத் துடிக்கும் காதலனின் கதைதான் ‘காற்று வெளியிடை’ திரைப்படம். லீலாவுடன் இருப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் கிடைத்தபோதெல்லாம் அவளிடம் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறான் வருண். அதற்கு அடிக்கடி மன்னிப்பும் கேட்கிறான். ஆனால் அதன் பிறகும் அவனுடைய சுபாவத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. மீண்டும் மீண்டும் மூர்க்கத்தனமாகவே தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறான். காரணம் அவனுடைய தந்தைதான் எனவும் அவனுக்கே புரிகிறது. அந்த வகையில் இது வருண் பற்றிய கதை மட்டுமல்ல ஒட்டுமொத்த ஆணாதிக்கப் போக்கைச் சுட்டும் முயற்சி எனப் பாராட்டலாம்.

தனக்குள் காதல் துளிர்விட்டதை உணர்ந்து வருணைத் தேடி லடாக் லே பகுதிக்குச் செல்கிறாள் லீலா. அங்குப் பனிப் புயலைப் பார்த்துப் பரவசமடையும்போது ஆபத்தைச் சுட்டிக்காட்டி அவளை இழுத்துவர முயல்கிறான் வருண். அப்போது, “வரலேனா அடிச்சு இழுத்துட்டுப்போவியா?”, “நான் முக்கியம்னு சொல்லு, அதை விட்டுட்டு எதுக்கு மக்கு, அடிப்பேங்குற?” என அவனுடைய ஆணாதிக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டிச் சரியான கேள்விகளை எழுப்புகிறார் லீலா. ஆனால், பனி பொழியும் நகரில் மருத்துவராகப் பணி புரியும் ஒரு பெண்ணுக்குப் பனிப் புயல் குறித்த சமயோசித புத்திகூட இருக்காதா? இது ஏன் மணி ரத்னத்துக்குத் தெரியவில்லை?

சுயபுத்தியும் சுயமரியாதையும்

அடுத்து, நிறைமாதக் கர்ப்பிணிக்குத் திருமணம் என்கிற அபத்தம். முற்போக்காகச் சிந்திக்கிறேன் பார் எனத் தம்பட்டம் அடித்துக்கொள்வதற்காகவே திணிக்கப்பட்ட காட்சி அது. கல்யாணத்துக்கு முன்பு உறவு கொள்ளலாமா, கூடாதா என்பதல்ல இங்கு விவாதப் பொருள். பனிக்குடம் உடையும் தறுவாயில் இருக்கும் பெண்ணுக்கு எதற்காகத் திருமணம் செய்துவைக்க வேண்டும்? சரி, விறுவிறுப்பாகக் காட்சியை நகர்த்துவதற்கு இதுவும் அவசியம்தானே!

அதைத் தொடர்ந்து வருண் எப்படிப் பட்டவன் என்பதைத் துல்லியமாகக் காட்ட மருத்துவமனைக் காட்சி விரிக்கப்பட்டிருக் கிறது. அங்கு, வருணுடைய தம்பி (மனநலம் குன்றியவர்) “ஏற்கெனவே அண்ணன் நாலு கேர்ள் ஃபிரண்ட்ஸ இப்படி வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வந்திருக்கான்” என்கிறார். அவர் உளறுவதால் பதற்றம் அடையும் வருணின் குடும்பத்தினருக்கு இடையே வாக்குவாதம் வலுக்கிறது. அப்போது வருணின் ஆணாதிக்கப் புத்தி அவனுடைய தந்தையின் நீட்சி என்பது திரையில் விரிகிறது. இயக்குநராக இந்தக் காட்சியைக் கச்சிதமாக வடிவமைத்திருக்கிறார் மணி ரத்னம்.

ஆனால், அங்கும் பெண்ணின் நுண்ணிய உணர்வைப் பதிவு செய்யத் தவறிவிட்டார் இயக்குநர். பள்ளி நாட்கள் முதலே வருண் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு அவன் மீது நேசம் வளர்த்தவள், அவனைத் தேடி லடாக் வரை சென்றவள், அவனுடைய குணம் அறிந்து உடைந்துபோவாள். சுயபுத்தியும் சுயமரியாதையும் உடையவள் விலகிப் போவாள். ஆனால் இந்த விஷயத்துக்கு மிகச் சாதாரணமாக ஒரு சிறிய புன்னகையை மட்டும் மணி ரத்னத்தின் லீலா வெளிப்படுத்துகிறாள்.

யாருடைய விதி?

ஒருவரோடு உணர்வுரீதியாகப் பிணைக்கப்படும்போது அவரால் புண் பட்டாலும் அவரை விட்டுப் பிரிந்து செல்ல முடியாது என்பது உண்மைதான். நிஜ வாழ்க் கையில் ‘வேண்டும்’, ‘வேண்டாம்’ என்பதை அவ்வளவு எளிதாகத் தீர்மானிக்க முடியாது என்பதே நிதர்சனம். அதனால்தான் மீண்டும் மீண்டும் தன்னைக் காயப்படுத்தும் வருண் கோரும் மன்னிப்பை ஏற்று உருகுகிறாள் லீலா. யாருக்கும் தலைவணங்காதவன் தன்னிடம் சரணடையும்போது நெகிழ்ந்துபோகிறாள். இங்கு ‘நீ படித்தவள், உனக்குச் சுயமரியாதை கிடையாதா, எதற்காக வதைக்கும் ஒருவனைச் சகித்துக்கொள்கிறாய்?’ என்கிற உரிமைக் குரலைப் பொத்தாம்பொதுவாக எழுப்ப முடியாதுதான்.

சொல்லப்போனால் திரைக் கதையும், அந்தப் பெண் அவனை ஏன் தூக்கி எறியக் கூடாது என்கிற கேள்வியை எழுப்பு கிறது. அதற்கு இயக்குநர் முன்னிறுத்தும் விடையில்தான் சிக்கல் உள்ளது. அதுதான், ‘விதி’. அதற்கு அர்த்தம் காதல் விதி வசப்பட்டது என்பதா அல்லது பெண்ணின் தலைவிதி என்பதா என்பதை அவர்தான் சொல்ல வேண்டும்.

விருப்பத்தை நிராகரிக்கும் வன்மம்

இதில் சகித்துக்கொள்ள முடியாதது, வருண் அவளைத் தூக்கி எறிந்து பேசும் தருணங்கள்கூட அல்ல. தனக்கு எது தேவையோ அதை ஒரு துளிச் சலனமும் இன்றிக் காதலியின் மீது திணிக்கும் அவனுடைய அணுகுமுறைதான். இந்தப் போக்கு மணி ரத்னத்தின் ‘மெளன ராகம்’ மனோகரிடம் (கார்த்திக்) தொடங்கியது. திடீரென ‘நாளைக்கு நமக்குக் கல்யாணம்’ எனக் காதலிக்குத் திகைப்பை ஏற்படுத்தும் சுபாவத்தை ஆண்மை எனக் காட்டுவது அப்போதே ஆரம்பித்துவிட்டது! இரண்டிலும் ‘வர மாட்டேன்’ (திவ்யா), ‘நான் இன்னும் சரினு சொல்லலை’ (லீலா) என நாயகிகள் சொன்னாலும் அதைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல் தான் தீர்மானித்ததை நிறைவேற்றும் ஆணாகப்பட்ட நாயகர்களின் மனோபாவம்தான் அச்சுறுத்துகிறது. உடல்ரீதியாகவும் மனரீதியாகவும் ஒரு பெண்ணைத் துன்புறுத்துவதற்கு நிகரானதுதான் அவளுடைய விருப்பத்தை நிராகரிப்பதும். இதைக் காலங்காலமாக இந்திய ஆண்கள் செய்துவருகிறார்கள்.

நல்லறிவை அடையவில்லையே!

மூர்க்கத்தனமாகவும் சுயநலவாதியாகவும் இருந்த தன்னைச் சக மனிதர்களை நேசிக்கவும் பெண்ணின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளவும் வைத்தது கார்கில் யுத்த அனுபவம்தான் என்கிறான் வருண். போர்க் குற்றவாளியாகச் சிக்கி அனுபவித்த சித்திரவதைகள் அவனை மனிதனாக மாற்றுகின்றன. புரையோடிப்போன ஆணாதிக்கச் சிந்தனையைத் தகர்த்தெறிய ஆண் சொல்லொணாத் துயரங்களை அனுபவிக்க வேண்டும் எனச் சொல்லவருகிறாரா மணிரத்னம்?

ஒரே ஒரு முறையாவது மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும் என்கிற குற்றவுணர்வோடு தேடும் லீவாவை நான்கு ஆண்டுகள் தேடலுக்குப் பிறகு யதேச்சையாகச் சந்திக்கிறான் வருண். ஆனால் அப்போதும் அவனிடம் மனமாற்றத்துக்கான எந்த அறிகுறியும் வெளிப்படவில்லை. அசைவற்று நிற்கும் அவன் தன் மகளைப் பார்த்த பிறகே நெகிழ்கிறான். இதனால் தந்தை, சகோதரன், மகன் என்கிற பிம்பத்தைத் தாண்டி தன் காதலியைச் சக மனுஷியாகப் பாவிக்கும் நல்லறிவை அவன் இன்னமும் அடையவில்லை என்பதே எஞ்சி நிற்கிறது.

இறுதியாக, தன்னை ஏன் இத்தனை நாட்கள் தொடர்புகொள்ளவில்லை எனக் கேட்கும் வருணிடம், “ஒருவேளை உனக்கு என்னையும் என் குழந்தையையும் பிடிக்காமல் போயிட்டா?” என்கிறாள் லீலா. அங்கு லீலா உச்சரித்திருக்க வேண்டிய வார்த்தைகள் இவைதான்: “ஒருவேளை இன்னும் உன்னை மட்டுமே உனக்குப் பிடிச்சிருந்தா?”

நன்றி - தி இந்து 
...மேலும்

Apr 13, 2017

"ஆண்மை தவறேல்" - மாதினி விக்னேஸ்வரன்

"முக்கியமாக ஆண்களுக்கான பதிவு"
 ஜுங்கோ புருட்டா (Junko Furuta) 
"அம்மா நான் வீட்டிலிருந்து தப்பி வந்து விட்டேன். எனது நண்பனுடன் இருக்கிறேன். எந்தவித பாதிப்புமில்லை" ஜுங்கோ புருட்டாவின் (Junko Furuta) குரல். அவளின் அம்மா ஜுங்கோ புருட்டா பாதுகாப்பாக இருப்பதாக எண்ணி மனதைத் தேற்றுகிறாள். ஜுங்கோ புருட்டா அழகான துறுதுறு பார்வையுடைய பதினேழு வயதுப்பெண். அவள் ஜப்பான் நாட்டின் மிசாட்டோ நகர (Misato, Saitama Prefecture), உயர்பாடசாலையொன்றில் பதினோராம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். 1972ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 22ஆம் திகதி அவள் நான்கு பேரால் கடத்தப்பட்டிருந்தாள். அவர்களில் இருவர் பதினெட்டு வயது நிரம்பியவர்கள். ஒருவன் பதினேழு வயதுடைய கமிசக்கு மற்றவன் பதினாறு வயதுடையவன்.

முதலாம் நாள்
ஜுங்கோ புருட்டா அவர்களில் ஒருவனின் காதலியாக நம்ப வைக்கப்பட்டு கமிசக்குவின் வீட்டில் அடைத்து வைக்கப்பட்டாள். அவளைத் தேடுவதைத் தவிர்க்கவே அவளை மிரட்டி அவளாகவே தொலைபேசி அழைப்பை மேற்கொண்டு பாதுகாப்பாக இருப்பதாக அவளின் அம்மாவிடம் சொல்லும்படிச் செய்தார்கள். 

அவள் பட்டினியால் வாடி போசாக்கிழந்து போனாள். உண்பதற்கு கரப்பான் பூச்சிகளும் அருந்த சிறுநீரும் திணிக்கப்பட்டது. அனைவரின் முன்னாலும் ஆடைகளை அவிழ்க்கவும் அவளே சுயஇன்பம் செய்யவும் பணிக்கப்பட்டாள். அவளின் கண்களிலும் காதுகளிலும் வாயிலும் பெண்ணுறுப்பிலும் சிகரெட்டால் சுடப்பட்டாள். மேலைத்தேய உபகரணங்கள் அவளின் பெண்ணுறுப்பிலும் குதவழியிலும் உட்புகுத்தப்பட்டது.

பதினாராம் நாள் - 1988ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 1ஆம் திகதி
அவளின் உள்ளுறுப்புகள் சேதமடைந்து மூக்கால் உதிரம் வெளியேறும் வரை பலமுறை முகத்தை நிலத்தில் அடித்தார்கள். மூக்கு குருதியால் தோய்ந்திருந்தது. அவளால் வாயால் மட்டுமே சுவாசிக்க முடிந்தது. வயிற்றுப்பகுதியில் உடற்பயிற்சி செய்யும் பளுவை வைத்தார்கள். அவள் நீர் அருந்த முயற்சித்த வேளை வாந்தியெடுத்தாள். தப்பிக்க முயற்சித்த வேளை கால்களிலும் பாதங்களிலும் சிகரெட்டுகளால் சுட்டார்கள்.

இருபதாம் நாள் - 1988ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 10ஆம் திகதி
மூங்கில் பிரம்புகளால் அடிபட்டதால் அவளால் சரியாக நடக்க முடியவில்லை. குதவழியாக பட்டாசுகள் புகுத்தப்பட்டு பற்ற வைக்கப்பட்டிருந்தன. விரல்கள் உடைக்கப்பட்டிருந்தன. பெண்ணுறுப்பில் சிகரெட்டுகள் நுழைக்கப்பட்டிருந்தன. குளிர்காலத்தில் வெளியே படுக்க விரட்டினார்கள். வாட்டிய இறைச்சியை குத்தும் குச்சியை பெண்ணுறுப்பிலும் குதவழியும் நுழைந்து இரத்தக்கசிவை ஏற்படுத்தினார்கள்.

முப்பதாவது நாள்
.சூடான மெழுகை கண்களிலும் முகத்திலும் ஊற்றினார்கள். மார்பிலே தையல் ஊசிகளால் குத்தினார்கள். இடது முலையை குறட்டினால் சேதப்படுத்தினார்கள். அவள் கழிப்பறையை பயன்படுத்த கீழே செல்ல படிக்கட்டுகளில் ஒரு மணிநேரத்துக்கும் அதிகமாக தவழ்ந்து சென்றாள். மூளையின் அளவு மிகவும் சிறியதாகிற்று. காதுகளும் பலத்த சேதமாயிற்று. கத்தரிக்கோலை நுழைத்தமையால் அவள்

 பிறப்புறுப்பிலிருந்து தொடர்ச்சியாக இரத்தக்கசிவு.

நாற்பதாவது நாள் - 1989ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் முதலாம் திகதி
அவள் தனியாகவே அந்த புதுவருடத்தைக் கழித்தாள். "என்னைக் கொன்றிடுங்கள். இதிலிருந்து விடுதலை தாருங்கள்" என அவள் அவர்களைக் கெஞ்சினாள். அவளின் உடல் வலுவிழந்தது.

நாற்பத்து நான்காவது நாள் -1989ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் நான்காம் திகதி
அவளின் உடலை நிலத்தில் கிடத்தி இரும்பால் அடித்தனர். மெழுகுவர்த்தி சுவாலையால் சுட்டனர். இரண்டு மணிநேரத்திற்கும் அதிகமாக அவள் சித்ரவதை செய்யப்பட்டாள். அந்த நாள் அவளின் உடல் சடலமானது. உணர்வுகளும் உணர்ச்சிகளும் எப்போதோ கொல்லப்பட்டிருந்தது. 44 நாள் துன்பங்களில் விபரிக்கப்பட்டவை பத்தில் ஒரு பங்கே.....

1989ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் ஐந்தாம் திகதி அவளின் உடல் கொங்கிறீற்று நிரப்பப்பட்ட கொள்கலனில் இருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.. கடத்திய நான்கு ஆண்நாய்களும் கைதுசெய்யப்பட்டனர். அவர்களின் தகவலின்படி 44 நாட்களில் அவள் 100க்கும் அதிகமான ஆண்களால் 400க்கும் அதிகமான தடவை பாலியல் வன்புணர்வுக்குட்படுத்தப்பட்டுள்ளாள். ஒரே நாளில் பன்னிரெண்டுக்கும் அதிகமான ஆண்களால் வன்புணர்வுக்குட்படுத்தப்பட்டுள்ளாள்.

ஜப்பானையே ஏன் உலக நாடுகளையே உலுக்கிப் போட்டது இந்தச் சம்பவம். விசாரணைகளின் போது கமிசக்கு தவிர ஏனையோரின் அடையாளம் அவர்களின் வயது கருதி மறைக்கப்பட்டது. விசாரணைகளில் அவர்கள் சிறுவர்களாக காட்ட முயற்சிக்கபட்ட போதும் இளைஞர்களாகவே கருதப்பட்டு எட்டு வருடத்துக்கும் குறைவான தண்டனையே வழங்கப்பட்டது. அனைவரும் தமது முப்பது வயதை பூர்த்தி செய்ய முன்னரே விடுதலை பெற்றனர். இத்தகைய குற்றங்களைப் புரிபவர்களை விடுதலை செய்தல் சரியா? மனிதர்கள் என்ற வரையறைக்குள் ஏன் பிராணிகள் என்ற வரையறைக்குள்ளாவது கொண்டுவர முடியுமா? ஏராளமான வினாக்கள்...........அடிக்கடி இத்தகைய சில சம்பவங்களை அறிந்தவள் என்ற வகையில் இதற்கான முற்றுப்புள்ளியை எப்படிவைக்கலாம் என்பது கேள்விக்குறி.

ஒவ்வொரு ஆணும் வளர்க்கப்படும் சூழலும் வளரும் சூழலும் அவனை வரையறுக்கின்றன. ஒரு பெண் யாரிடம் பாதுகாப்பின்மையை உணர்கிறாளோ அங்கே குற்றங்கள் நடைபெற சந்தர்ப்பங்களும் அதிகரிக்கின்றன. கணவனோ காதலனோ சகோதரனோ நண்பனோ தந்தையோ அந்நியனோ ஆசானோ தாத்தாவோ ஏன் பூட்டனோ .......ஒரு ஆண் மீதான அவளின் அச்சம் இத்தகைய கொடூரமான காம வக்கிரம் நிறைந்த சில நாய்களின் நடத்தைகளிலிருந்து உருவாகியது. ஒரு பெண் பாதுகாப்பாக இருப்பதை விட முக்கியமானது உங்களைச் சுற்றியிருக்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் பாதுகாப்பை உணரச் செய்வது.
"ஆண்மை தவறேல்"

நன்றி - மாதினியின் முக நூலில் இருந்து அவரின் அனுமதியுடன் பகிரப்பட்டது.
...மேலும்

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்