/* up Facebook

Jul 26, 2016

கட்டுரை: மனசாட்சி, சட்டம், இறை நம்பிக்கை பாலியல் தொழில்: உடல், உரிமை, வாழ்வாதாரம்


பாலியல் தொழிலாளர்கள்மீதான வன்முறை என்றைக்கும் நிகழ்ந்துவரும் ஒன்று. எனினும் சில நேரங்களில் அவர்கள் வழக்கத்திற்கு அதிகமான வன்முறையைச் சந்திக்க நேரிடுகிறது. குறிப்பாகக் காவல் துறையினரிடமிருந்து. வன்முறை எப்பொழுதையும்விட அதிகமாகியிருக்கிறது என்று ஒருவர் கூறுவது அவரது வாழ்வில் வன்முறை ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் நிரந்தரமான இடம் பெற்றிருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அத்தகைய வன்முறையை அவர் வழக்கமான ஒன்றென ணணிணூட்ச்டூடித்ஞு செய்திருக்கக் கூடிய நிலையையும் அது காண்பிக்கிறது.

சென்னை பிராட்வே பேருந்து நிலையம் பகுதியில் கடந்த ஒரு வருடமாகப் பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண்கள்மீதான தங்களுடைய வன்முறையைக் காவல் துறையினர் அதிகப்படுத்தியுள்ளனர். காவல் துறையினருக்குரிய சீருடை அணிந்திராத, மஃப்டியில் இருக்கும் போலீசார் அங்கங்குப் பதுங்கி நின்று பெண்களைச் சுற்றிவளைத்து, அடித்தும் உதைத்தும் அருகில் உள்ள ஙி2 காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்று வெவ்வேறு விதமான வழக்குகளைப் பதிவுசெய்கின்றனர். இது தவிர எவரெவர் பாலியல் தொழிலாளி என்று தங்களுக்குக் காட்டிக்கொடுக்கும் நபர்களுக்கு ரகசியமாகச் சன்மானமும் வழங்குகின்றனர். இத்தகைய பரிமாற்றம் ஒன்றை நேரில் கண்ட சமூக ஆர்வலரும் பாலியல் தொழிலாளி ஒருவரும் பகிர்ந்துகொண்ட செய்தி இது.

பாலியல் தொழிலில் பெண்கள், ஆண்கள், அரவானிகள் என எல்லாப் பாலினத்தவர்களும் ஈடுபட்டிருக்கின்றனர். இந்தப் பிரிவினருக்கு இடையே பாலியல் தொழிலின் யதார்த்தங்கள் வேறுபடும் என்பது மட்டுமல்லாமல் இந்த ஒவ்வொரு பாலினத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்குள்ளும் பாலியல் தொழில் என்பது பொருளாதார வர்க்க நிலை, இடம் போன்ற கூறுகளைச் சார்ந்து மாறுபடும். உதாரணத்திற்கு, வேறுபட்ட பொருளாதார நிலைகளைச் சேர்ந்த பெண்கள் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் காவல் துறையினர் மற்றும் ரவுடிகளின் வன்முறைக்கு அதிகம் ஆளாவது ண்tணூஞுஞுt ஞச்ண்ஞுஞீ ண்ஞுது தீணிணூடுஞுணூ எனக் கருதப்படும் வசதி குறைவான பின்னணி கொண்ட பெண்களே.

இந்தக் கட்டுரையின் கண்ணோட்டத்திற்கு நான் கருதுவது பொருளாதார வசதி குறைந்த பின்னணிகளிலிருந்து வரும் பாலியல் பெண் தொழிலாளர்களை மட்டுமே.

இது தவிரப் பாலியல் தொழில் என்பது இடத்திற்கு இடம் வேறுபடுகிறது. உதாரணத்திற்கு, கொல்கத்தாவில் உள்ள சோனாகாச்சியைப் போலவோ மும்பை நகரின் காமாத்திபுரா பகுதியைப் போலவோ சென்னை நகரில் பாலியல் தொழில் சில குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் விபச்சார விடுதிகள் (ஞணூணிtடஞுடூண்) என்ற முறையில் நடப்பதில்லை. இங்குப் பெரும்பாலும் பெண்கள் தனிப்பட்ட முறையில் செயல்படுகின்றனர். பொதுவிடங்களில் வைத்தோ கைப்பேசிகள் மூலமாகவோ வாடிக்கையாளர்களைத் தொடர்புகொள்கின்றனர். அருகில் உள்ள விடுதிகளிலோ தெரிந்த நபரின் வீட்டு அறையிலோ பாலியல் உறவை மேற்கொள்கின்றனர். அதனால் பெறும் ஊதியத்தில் ஒரு பங்கை அந்த இடத்தின் வாடகைக்காக அறையின் சொந்தக்காரரிடம் வழங்குகின்றனர்.

விடுதிகள் அமைத்துச் செயல்படும் பாலியல் தொழில் முறை நடைமுறையில் இருந்தாலும் அது கண்களுக்குப் புலப்படுவதில்லை. எனவே பொதுவெளியில் புலப்படும் மேற்கூறிய தனிப்பட்ட பெண்களே காவல் துறையினரின் வன்முறைக்கு இலக்காகின்றனர்.

சட்டமும் இன்றைய சூழ்நிலையும்:

இந்தியச் சட்டம் பாலியல் தொழில் செய்வதை நேரடிக் குற்றமாக்கவில்லை. பாலியல் தொழில் குறித்த சட்டங்களையும் மனிதர்கள் மற்றும் குழந்தைகள் பல்வேறு காரணங்களுக்காகக் கடத்தப்படுவதையும் பரிமாற்றம் செய்துகொள்ளப்படுவதையும் இடம்பெயர்க்கப்படுவதையும் குறித்த சட்டங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரே கட்டமைப்பாக உள்ளது ஐட்ட்ணிணூச்டூ கூணூச்ஞூஞூடிஞி (கணூஞுதிஞுணtடிணிண) அஞிt 1956 (ஐகூகஅ) என்பது. தொடக்கத்தில் பெண்களை மட்டுமே இந்தச் செயல்பாடுகள் மற்றும் குற்றங்களின் இலக்குகளாகக் கொண்டிருந்த இச்சட்டத்தில் 1986ஆம் ஆண்டு திருத்தங்கள் இயற்றப்பட்டன. இதன்படி ஆண் பெண் இருபாலாருக்கும் பொதுவான சட்டமாக இது மாறியது. எனினும் ஐகூகஅஇன் பார்வையில் சிறார், 18 வயதிற்கு மேற்பட்டோர் என்கிற வேற்றுமையில்லை. இதனால் சுய விருப்பத்துடன் பாலியல் தொழில் செய்யக் கூடிய நிலையையும் (திணிடூதணtச்ணூதூ ண்ஞுது தீணிணூடு) வற்புறுத்தலின் மூலம் இன்னொருவரின் பணியை வலுக்கட்டாயமாகப் பெறும் நிலையையும் (tணூச்ஞூஞூடிஞிடுடிணஞ்) இது வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதில்லை.

வற்புறுத்தலின் மூலமும் ஆள்கடத்தல் செய்வதன் மூலமும் மற்றவரின் உடலுழைப்பை அவரது சம்மதமின்றி விற்றுப் பிழைப்போர் ஆகியோரையே இந்தச் சட்டம் நசுக்க நினைக்கிறது என்றாலும் உண்மையில் இச் சட்டத்தின் கீழ் அதிகம் கைதுசெய்யப்படுபவர்களும் தண்டனைக்குள்ளாகிறவர்களும் பாலியல் தொழில் செய்பவர்களே.

தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை, பாலியல் தொழில் செய்வோரை இலக்காக்கும் ஐகூகஅ சட்டத்தின் 8ஆம் பிரிவைப் பயன்படுத்திக் காவல் துறையினர் பெண்களைக் கைதுசெய்யக் கூடாது என்றும் பாலியல் உறவுக்கு வாடிக்கையாளர்களை அழைத்துக் கொடுப்போர், பெண்களை வைத்துப் பிழைப்போர், வற்புறுத்தலுக்கு உட்படுத்துவோர் ஆகியோரை மட்டுமே கைதுசெய்ய வேண்டும் என்னும் ஆணையை 2004ஆம் ஆண்டில் அப்போது தமிழகக் காவல் துறையின் தலைமை இயக்குநராக இருந்த ஐ. கே. கோவிந்த் பிறப்பித்திருந்தார். எனினும் தொடர்ந்து கைதுசெய்யப்படுவதும் வன்முறைக்குள்ளாவதும் பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண்களே.

தமிழகத்தில் பாலியல் தொழிலுக்கென விடுதிகளை அமைத்து நடத்தும் ஞணூணிtடஞுடூ முறை நடைமுறையில் இல்லாத காரணத்தால் இங்குப் பொதுவாகப் பாலியல் தொழில் தனிப்பட்ட பெண்களால் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. இவர்கள் பெரும்பாலும் தனி நபர்களாகச் செயல்படுகிறார்கள். ஒரு நகரத்தின் குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் பொதுவிடங்களில் இவர்களைப் பாலியல் உறவுக்கு ஆண் வாடிக்கையாளர்கள் அழைக்கிறார்கள். அப்போது அந்தப் பாலியல் பரிமாற்றத்திற்கான விலை நிர்ணயிக்கப்பட்டு அப்பெண்ணுக்கோ அந்த வாடிக்கையாளருக்கோ தெரிந்த ஒரு தனி இடத்தில் உறவு மேற்கொள்ளப்படுகிறது. இந்த இடம் அருகில் உள்ள ஒரு விடுதியின் அறையாகவோ அப்பெண்ணுக்குத் தெரிந்த நபர் ஒருவரின் வீட்டு அறையாகவோ இருக்கலாம். இம் முறையில் தனிப்பட்ட முறையில் வற்புறத்தலின்றி சுயேச்சையாகப் பாலியல் தொழில் செய்யும் 18 வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்களையே காவல் துறையினர் பொதுவிடங்களில் சுற்றி வளைத்து மிகுந்த உடல்சார் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கிக் காவல் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்று பலவிதமான வழக்குகளைப் பதிவுசெய்கின்றனர். காவல் துறை முன்னாள் தலைமை இயக்குநர் ஐ.கே. கோவிந்த் அவர்களின் மேற்கூறிய 2004ஆம் ஆண்டு ஆணையின்படி பெண்களை மிஜிறிகிவின் 8ஆம் பிரிவின் கீழ் வழக்கு பதிவுசெய்யாமல் வேறு பல சட்டப் பிரிவுகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

உதாரணத்திற்கு, சென்னை நகரக் காவல் துறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 75 பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண்கள்மீது அடிக்கடி சுமத்தப்படுகிறது. மது அருந்திவிட்டுப் பொதுவிடத்தில் ரகளை செய்வதையும் அநாகரிகமாக நடந்துகொள்வதையும் அவ்விடத்தில் உள்ள மற்றவர்களுக்குத் தொந்தரவு தரும் விதத்தில் நடந்துகொள்வதையும் இந்தச் சட்டப் பிரிவு குற்றமெனக் கருதுகிறது. பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண் என்று அடையாளம் கண்டுகொள்ளப்பட்ட ஒருவர் பொதுவிடத்தில் நின்றிருந்தால்கூடப் பல தருணங்களில் அவர்மீது இந்தக் குற்றம் காவல் துறையினரால் சுமத்தப்படுகிறது. புறப்படவிருந்த பேருந்து ஒன்றில் அமர்ந்துகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணை ஆண் காவல் அதிகாரி ஒருவர் சென்று வலுக்கட்டாயமாக இறக்கி அழைத்துச் சென்று காவல் நிலையத்தில் வழக்கு பதிவுசெய்த அனுபவம் வெகுசமீபத்தில் சென்னையில் நிகழ்ந்தது.

இது தவிர, 18 வயதைக் கடந்த தனிநபர்களாகப் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் பெண்கள் பலரைக் காவல் துறையினர் திடிஞிtடிட் என முதல் தகவல் அறிக்கையில் (ஊஐகீ) பதிவுசெய்து குற்றவியல் நடுவரின் முன் ஆஜர்படுத்துகிறார்கள். இப்பெண்கள் மைலாப்பூர்க் கச்சேரி சாலையில் உள்ள பெண்கள் காப்பகத்திற்கு அனுப்பப்படுகிறார்கள். உண்மையிலேயே மற்றவரின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட பெண்களையும் 18 வயதிற்குக் கீழ் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த பெண்களையும் அவர்களின் பாதுகாப்பிற்கென வைப்பதற்கான இடம் இந்தப் பெண்கள் காப்பகம். ஆனால் சுய விருப்பத்துடன் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும், 18 வயதைக் கடந்த, பெண்களையும் திடிஞிtடிட் எனப் பதிவுசெய்து இந்தக் காப்பகத்தில் அடைக்கிறது காவல் துறை. இவ்விடத்தில் பெண்களைச் சென்று பார்ப்பதற்கு எண்ணற்ற விதிமுறைகள் உள்ளன. இரத்த உறவு என்பதற்கான ஆதாரம் கொண்டவர்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.

இக்காப்பகத்தில் ஐந்து மாதங்கள் இருந்து கடந்த பிப்ரவரி மாதம் வெளியில் வந்த பெண் ஒருவர் என்னுடன் பகிர்ந்துகொண்டது இது: போலீசார் என்னை திடிஞிtடிட் என்று பதிவுசெய்தார்கள். நான் திடிஞிtடிட் அல்ல. எனக்கு நாற்பது வயதாகிறது. அவர்கள் என்னைக் கையொப்பமிடச் சொன்ன எதிலும் நான் இடவில்லை. சைதாப்பேட்டை நீதிமன்றத்திற்கு அருகில் இருக்கும் குற்றவியல் நடுவர் ஒருவரின் வீட்டிற்கு என்னையும் வேறு பெண்கள் சிலரையும் அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் எங்களை ஏற இறங்கப் பார்த்தார். எங்களிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. போலீசார் தன்னிடம் வழங்கிய காகிதங்களில் கையொப்பமிட்டார். பிறகு நாங்கள் மைலாப்பூரில் உள்ள பெண்கள் காப்பகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். நான் அங்கு ஐந்து மாதங்கள் இருந்தேன். 18 முறை என் வழக்கு வாய்தாவிற்கு வந்தது. பல வாரங்கள் என்னுடைய இரு பிள்ளைகளும் பிராட்வே பேருந்து நிலையம் அருகில் தெருவில் காலத்தைக் கழிக்க நேர்ந்தது.

பல சமயங்களில், கைதுசெய்யப்படும்போது காவல் துறையினரிடம் பெண்கள் தங்களுடைய உண்மையான வீட்டு முகவரியைக் கொடுப்பதில்லை. இது நாம் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதுதான். பாலியல் தொழில் குறித்த உணர்வுகளும் மதிப்பீடுகளும் இருக்கும் நிலையில், தாங்கள் பாலியல் தொழில் செய்வதைப் பெண்கள் பெரும்பாலும் தங்களுடைய குடும்பத்தினரிடமிருந்து மறைத்துவைக்கிறார்கள். இந்த நிலையில் ஒருவர் கைதாகும்போது அவர் வழங்கிய முகவரிக்குக் காவல் நிலையத்திலிருந்து தந்தி அனுப்பப்படுகிறது. அல்லது அதிகாரி ஒருவர் நேரில் சென்று விசாரிக்கிறார். இந்த முகவரிகள் தவறாக இருக்கும் காரணத்தால் பல சமயங்களில் கைதான பெண்களின் குடும்பத்தாருக்கு அவருக்கு என்ன ஆயிற்று என்ற தகவல் தெரியவரக் காலதாமதமாகிறது. அவர்கள் தகவலறிந்து காவல் துறையினரையோ நீதிமன்றத்தையோ அணுகினால், காவல் துறை ஆவணங்களில் உள்ள தவறான முகவரிக்கான ஆவணங்கள் அவர்களிடமிருந்து கோரப்படுகின்றன.

கீழ்க்காணும் சட்டப்பிரிவுகளின் கீழ் வழக்குகள் அதிகம் பதிவுசெய்யப்படுகின்றன. 2011ஆம் ஆண்டில் பதிவுசெய்யப்பட்ட முதல் தகவல் அறிக்கைகள் சிலவற்றிலிருந்து பெறப்பட்ட தகவல் இது.

ஐட்ட்ணிணூச்டூ கூணூச்ஞூஞூடிஞி (கணூஞுதிஞுணtடிணிண) அஞிt 1986இன் பிரிவுகள்:

4(1) - மற்றவர் பாலியல் தொழில் செய்து ஈட்டும் வருமானத்திலிருந்து நன்மை அடையும் எவரொருவரும்; 18 வயதிற்கு மேற்பட்டவராக இருக்க வேண்டும்.

5(1) ச் - பாலியல் தொழிலுக்காக ஒருவரை அவருடைய சம்மதத்துடனோ சம்மதமின்றியோ அழைத்துக் கொடுப்பவர், ஊக்கப்படுத்துபவர்.

6(1) - பாலியல் தொழில் நடைபெறும் இடம் ஒன்றில் (ஞணூணிtடஞுடூ) மற்றவரைப் பாலியல் உறவுக்காக வைத்திருப்பவர்.

7(1) – பொதுவிடத்திற்கு அருகாமையில் உள்ள இடத்தில் பாலியல் தொழில்செய்பவரும் அவருடன் தொழிலில் ஈடுபடுபவரும்.

மேலும் முன்னர் கூறியதுபோல் பெரும்பாலான சமயங்களில் பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண் என்று அடையாளம் கண்டுகொள்ளப்பட்ட பெண்கள் பொதுவிடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தாலோ பேருந்திற்காகக் காத்திருந்தாலோ கடைகளுக்குச் சென்றாலோகூட அவர்கள் போலீசாரின் அடி உதைக்கு உள்ளாவதும் கைதாவதும் சகஜமாகிவிட்டன. சென்னைப் பாரிமுனை, பிராட்வே பேருந்து நிலையம், பூக்கடைப் பகுதிகளில் அருகிலுள்ள ஆ2 மற்றும் இ1 காவல் நிலையத்தார் பெண்கள்மீது அதிக வன்முறையை நிகழ்த்திவருவதாக ஒரு நேர்காணலின்போது பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண்கள் பலர் என்னுடன் பகிர்ந்துகொண்டனர். இப்பெண்களுள் ஒருவர் தமிழ்நாடு மாநில மனித உரிமை ஆணையத்திடம் ஏப்ரல் 2011இல் கொடுத்த புகார் ஒன்றிற்குப் பிறகு சில மாதங்களுக்குப் பிராட்வே பகுதியில் வன்முறை குறைந்திருந்ததாகவும் இப்போது மீண்டும் அதிகரித்திருப்பதாகவும் பெண்கள் பகிர்ந்துகொண்டனர். ஆனால் காவல் துறை ஆணையர் அலுவலகத்தில் வழங்கப்பட்ட இதே புகாருக்கு எந்தப் பதில் நடவடிக்கையும் இருக்கவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இது தவிரக் காவல் துறையினருக்குரிய சீருடை அணியாது பொதுமக்கள் போன்று தோற்றமளிக்கும் நபர்களும் இப்பெண்களைப் பொதுவிடங்களில் கைது செய்வது அடிக்கடி நிகழ்கிறது. ஈ.ஓ. ஆச்ண்த ஙண். குtச்tஞு ணிஞூ ஙிஞுண்t ஆஞுணஞ்ச்டூ என்ற வழக்கின் தீர்ப்பின்படி காவல் துறையினருக்கான சீருடையில் இல்லாத அதிகாரிகள் கைதுசெய்வதற்குத் தடைவிதிக்கப்பட்டுள்ளது. எனினும் இது சென்னையில் வழக்கமாக நடைபெறும் ஒன்று. சில நேரங்களில் இந்த அதிகாரிகள் பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண்களிடம் தங்களை வாடிக்கையாளர் என்று அறிமுகம் செய்துகொண்டு அணுகிப் பின் கைதுசெய்வதும் அதிகம் நடைபெற்றுவருகிறது.

இப்பகுதியில் போலீசாரிடம் உடல்ரீதியான வன் முறைக்கு உள்ளாகும் பெண்கள் உடற்காயங்களுக்கான சிகிச்சை பெறப் பொதுவாகக் கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவமனைக்கோ அரசுப் பொதுமருத்துவமனைக்கோ செல்கிறார்கள். இந்த உடற்காயங்கள் வன்முறை காரணமாக ஏற்பட்டவை என்பதற்கான அத்தாட்சியை (Mஞுஞீடிஞிணி-ஃஞுஞ்ச்டூ இஞுணூtடிஞூடிஞிச்tஞு) மருத்துவமனையிலிருந்து பெறுவதற்கான உரிமை இப்பெண்களுக்கு உண்டு. எனினும் இந்த இரு மருத்துவமனைகளுமே அதை வழங்க மறுக்கின்றன. பல நேரங்களில், கீழ்ப்பாக்கம் மருத்துவமனையின் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் நுழைவுச்சீட்டுகூட இப்பெண்களுக்கு மறுக்கப்படுகிறது.

விரிவான விவாதக் களம்:

பாலியல் தொழில் குறித்த யதார்த்தம், சட்டத்தின் பார்வை, இவ்விரண்டிலும் செய்யப்பட வேண்டிய மாற்றங்கள் ஆகியவை குறித்த விரிவான விவாதக் களம் ஒன்றுண்டு. பாலியல் தொழில் என்பதே பெண்களுக்கு இழிவு என்றும் அவர்கள் அதில் வற்புறுத்தியே திணிக்கப்படுகின்றனர் என்றும் இந்தத் தொழில் நடைபெறுவதற்கான சூழ்நிலைகள் எல்லாவற்றையும் ஒடுக்குவதன் மூலம் இந்தப் பெண்களை மீட்க வேண்டும் என்பதும் ஒரு சாராரின் மையப் பார்வை. எந்தப் பெண்ணும் சுய விருப்பத்தின் காரணமாக, எந்தவித வற்புறுத்தலும் இன்றிப் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுவது சாத்தியமல்ல என்றும் இவர்கள் கூறுகின்றனர். குறைந்தபட்சம் பொருளாதார நிலையின் வற்புறுத்தலாவது கண்டிப்பாக இதற்குக் காரணமாக இருக்கிறது. பெண்களை இத்தொழிலில் தள்ளுவதால் அவர்களின் மறுவாழ்வுக்கான முயற்சிகளையே மேற்கொள்ள வேண்டுமென்று இச்சாரார் வலியுறுத்துகின்றனர். பாலியல் தொழிலில் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் தள்ளுவோர்மீது சட்டம் தீவிர நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டுமென்றும் பாலியல் உறவுக்கு அழைக்கும் வாடிக்கையாளனையும் குற்றவாளியாகக் கருத வேண்டும் என்றும் இவர்கள் கோருகின்றனர். சமீபத்தில் புது தில்லியில் நடந்த கூட்டமொன்றில் அமெரிக்கப் பெண்ணியத்தின் முக்கிய முகங்களுள் ஒன்றாகக் கருத்தப்படும் க்லோரிய ஸ்டைனம் எடுத்த நிலைப்பாடு இதுவாகவே இருந்தது. இது குறித்த தன் கருத்துகளை இவர் தி இந்து நாளிதழில் சமீபத்தில் வெளியிட்டிருந்தார்.

இதற்குப் பதிலளித்த ÷ஷாஹினி கோஷ் அவர்களின் நிலைப்பாடு பாலியல் தொழில் குறித்த மற்றொரு முக்கியமான நிலைப்பாடாகும். இது மேற்கூறிய நிலைப்பாட்டில் உள்ள சில அம்சங்களைச் சுட்டிக்காட்டி அவை எவ்விதத்தில் பிரச்சினைக்குரியவை என்று விவரிக்கிறது. பாலியல் தொழில் என்பதே ஒடுக்குமுறை என்றும் அது முற்றிலும் இல்லாத நிலையை அடைய வேண்டும் என்றும் கூறும் தரப்பினர் சுய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் பாலியல் தொழில் செய்யக்கூடிய நிலையையும் (திணிடூதணtச்ணூதூ ண்ஞுது தீணிணூடு) வற்புறுத்தலின் மூலம் இன்னொருவரின் பணியை வலுக்கட்டாயமாகப் பெறும் நிலையையும் (tணூச்ஞூஞூடிஞிடுடிணஞ்) வேறுபடுத்தத் தவறிவிடுகிறார்கள் என்பதை இவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இதனால் எந்தப் பெண்ணுக்கும் சுய விருப்பத்துடன் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுவதற்கான முனைப்பும் உரிமையும் சுயசிந்தனையும் இருக்க முடியுமென்பதையே அவர்கள் மறுத்துவிடுகிறார்கள்.

இது தவிரப் பொருளாதாரச் சூழலின் நெருக்கடிகளால்தான் பெண்கள் பாலியல் தொழிலுக்கு வருகிறார்கள் என்றும் அதனால் அதையும் வற்புறுத்தலாகத்தான் கருத முடியும் என்றும் கூறுபவர்கள் ஏன் பொருளாதாரச் சூழலின் காரணமாகப் பெண்கள் மேற்கொள்ளும் வேறெந்தத் தொழிலையும் (உதாரணம்: வீட்டு வேலை) பிரச்சினைக்குரியதாகப் பார்ப்பதில்லை என்று கேள்வியெழுப்புகிறார்கள். பெண்களுடைய சுயதேர்வை நிராகரித்தாவது ஒட்டுமொத்தமாகப் பாலியல் தொழில் என்பதையே நீக்க வேண்டும் என்று கூறுபவர்களுடைய விவாதங்கள் கடைசியாகப் பாலியல் சார்ந்த ஒழுக்கம் என்ற தளத்திலேயே இயங்குகின்றன என்று இந்த இரண்டாம் சாரார் கருதுகின்றனர். இதனாலேயே பாலியல் உடலுறவு என்பது எந்தப் பெண்ணுக்கும் ஒரு தொழிலாகவும் பொருளாதாரப் பரிமாற்றமாகவும் இருக்க முடியும் என்பதை முதல் தரப்பினரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை என்றும் இவர்கள் கூறுகின்றனர்.

பதினெட்டு வயதிற்கு மேற்பட்டவர்கள் எந்த வற்புறுத்தலுமின்றி சுய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் ஈடுபடும் பாலியல் தொழிலை அவர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கான உரிமையாகக் கருதி அரசு அதைச் சட்டத்தின் பார்வையில் குற்றமற்றதாக்க வேண்டும் (ஞீஞுஞிணூடிட்டிணச்டூடித்ஞு) என்பது முக்கியமான கோரிக்கை. பாலியல் தொழில் என்பது பெண்களின் சுயதேர்வாகவும் இருக்க முடியும் என்ற பார்வையை இது முன்வைக்கிறது. பெரும்பான்மைச் சமூகத்தின் ஒழுக்க நெறி சார்ந்த பார்வை காரணமாகப் பெண்களின் அத்தகைய சுயதேர்வு மறுக்கப்படக் கூடாது என்ற விவாதம் கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. பாலியல் சார்ந்த கண்காணிப்புகள் பொதுவாகப் பெண்கள்மீது மிக அதிகமாக இருக்கும் சூழலிலும் அரசு என்பது தந்தைமை சார்ந்த கண்ணோட்டத்திலிருந்து பெண்களைப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய, மீட்கப்பட வேண்டிய வலுவற்ற பிரஜைகளாகப் பார்க்கும் சூழலில் பெண்களின் பாலியல்சார் சுயதேர்வை வலியுறுத்தும் விவாதங்கள் அவசியமானவை.

வன்முறைச் சூழல்:

பெண்கள் மீது நிகழ்ந்துவரும் வன்முறை பற்றிய விவாதங்களைப் பாலியல் தொழில் மற்றும் உரிமை குறித்த விரிவான விவாதக் களத்தில் பொருத்திப் பார்ப்பது அவசியம். தற்போதைய வன்முறைக்கான நிவாரணம் தேடுவது அவசியம் எனினும் பாலியல் தொழிலாளர் உரிமை, பெண்களின் உடல்சார் உரிமை என்ற விரிந்த தளத்தைக் கவனத்தில் கொள்ளாமல் இருப்பது மிகுந்த குறுகியகால நிவாரணங்களை மட்டுமே அளிக்கும்.

இன்று பெண்ணியம் உட்படப் பல வலுவான அரசியல் கருத்தாக்கங்கள் வந்தடைந்திருக்கும் நிலை இதுவே: குறிப்பிட்ட வன்முறை நிகழ்வுகளுக்கான தற்காலிகத் தீர்வுகள் காண்பதிலும் குறிப்பிட்ட சட்ட மசோதாக்களை முன்வைப்பதிலும் ஒரு பிரச்சினையின் சம்பவத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்குத் தீயணைப்புப் படையினர்போல அலைந்து திரிந்து சோர்வுறும் நிலையில் நாம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். அரசு உட்பட்ட ஆதிக்க அமைப்புகளைப் பொறுத்தவரை ஆதிக்கம், ஒடுக்குமுறை, சமூக நீதி, சமூக மாற்றம் ஆகியவை குறித்து மக்களிடமிருந்து வரும் விரிந்த, ஆழமான விவாதங்களும் விமர்சனங்களும் சொல்லாடல்களும் ஆபத்தானவை. நாம் இந்தப் பிரச்சினைக்காக மனித உரிமை ஆணையத்திடம் அலைவது, அந்தப் பிரச்சினைக்காக நம்மால் இயன்ற போராட்டத்தை மேற்கொள்வது, வேறொரு பிரச்சினை குறித்து எழுதுவது ஆகிய அனைத்தும் அந்தந்தப் பிரச்சினைக்கான அப்போதைய தீர்வைக் கருத்தில் கொண்டிருக்கும்வரை ஆதிக்கக் கட்டமைப்புகள் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கின்றன. நமக்கு அவ்வப்போது சாதகமாக இருப்பதுபோலும் காட்டிக்கொள்கின்றன.

அதிகாரம் தன்னைப் பல்வேறு விதங்களில் நிலைநாட்டிக்கொள்கிறது. பெண்களைக் காப்பாற்றப்பட வேண்டியவர்களாக - அதிலும் குறிப்பிட்ட பொருளாதாரப் பின்னணி கொண்ட பெண்களை - எந்தவித சுயதேர்வும் இல்லாதவர்களாகக் கருதுவதன் பின் இருக்கும் வன்முறை கட்டவிழ்க்கப்பட வேண்டும். பெண்களின் உடல் மற்றும் பாலியல் சார்ந்த உரிமைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது ஒழுக்க நெறி சார்ந்த நம் சொந்தக் கருத்துகளைக் கழிவிரக்கம் நிரம்பிய சொல்லாடலால் மறைத்து வேறொருவிதமான வன்முறையை நிகழ்த்திவிடக் கூடாது. நல்ல பெண்கள் ஜ் கெட்ட பெண்கள் என்று வேரூன்றியிருக்கும் இருமை கேள்விக்குள்ளக்கப்பட வேண்டும். நல்ல பெண்களுக்கு உரிமைகள், கெட்ட பெண்கள் மீட்கப்படவும் சீர்திருத்தப்படவும் வேண்டியவர்கள் என்ற அடித்தளத்திலிருந்து நம் அக்கறைகள் எழுகின்றனவா என்று நாம் விசாரணைசெய்துகொள்ள வேண்டும்.

இது தவிர இந்தியக் குற்றவியல் சட்டம் (திருத்த) மசோதா 1932இன் 7(1)ச் பிரிவின் கீழும் வழக்கு பதிவுசெய்யப்படுகிறது. ஒருவரை ஒரு குறிப்பிட்ட செயலைச் செய்வதிலிருந்து தடுப்பது, அவர்மீது வன்முறையைப் பயன்படுத்துவது, அவரைத் தொடர்ந்து சென்று அச்சுறுத்துவது ஆகியவற்றை இந்தச் சட்டம் குற்றமெனக் கருதுகிறது. போலீசாரின் பல நடவடிக்கைகளுக்கும் இந்தச் சட்டம் பொருந்தும் என்பது வேடிக்கையான உண்மை!

நீதி உலவும் வெளிகள்

பாலினம், பெண்ணியம், சமூக நீதி ஆகியவற்றில் ஆர்வம் கொண்டிருப்பவர்கள் தீபா தன்ராஜின் நீதியை முன்னிட்டு ஆவணப்படத்தைப் பார்க்க வேண்டும். இந்தப் படத்தின் தயாரிப்புக்குப் பிந்தைய பணிகளில் மொழிபெயர்ப்பாளனாக நான் பணியாற்றியுள்ளேன். இதனால் என் பரிந்துரை பாரபட்சமானது என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்! எனினும் நீதி குறித்த சொல்லாடல்கள், அது வாழப்படும் மற்றும் வழங்கப்படும் முறைகள், இறை நம்பிக்கையிலிருந்து எழும் நீதி குறித்த புரிதல்கள், மனசாட்சி கூறும் சரியும் தவறும் என அனைத்தும் ஒன்றின் மீதொன்று உரசிக்கொள்ளும் இடங்களை நமக்குக் காட்டும் பணியை இந்த நீதியை முன்னிட்டு ஆவணப்படம் மிக அழகாகச் செய்கிறது என்பதையும் நான் சொல்லத்தான் வேண்டும்.

பெண்ணிய ஆவணப்பட இயக்குநர் தீபா தன்ராஜ் அவர்கள் தயாரித்த இப்படம் சென்ற மாதம் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் தமிழ்த் துறை அரங்கில் திரையிடப்பட்டது. பெண்கள் சந்திப்பு குழுவினரும் தமிழ்த் துறையும் இணைந்து இந்த நிகழ்ச்சியை ஒழுங்கு செய்திருந்தனர்.

2004ஆம் ஆண்டு புதுக்கோட்டையில் ஷரீஃபா கானம் அவர்களால் தொடங்கப்பட்ட தமிழ்நாடு முஸ்லிம் பெண்கள் ஜமாத்தின் பணிகளை விவரிக்கும் விதமாக இப்படம் அமைந்துள்ளது. மரபாக ஆண்களை மட்டுமே கொண்ட ஜமாத் அமைப்பு நீதி வழங்கும் முறைகளைக் கண்டு சலிப்பும் ஆத்திரமும் அடைந்த பெண்கள் பலர் ஒன்றுகூடிப் பெண்களுக்கான நீதியை உறுதிசெய்வதை முன்னிட்டு ஜமாத் குழு ஒன்றை அமைத்தனர். வழக்கமாக இஸ்லாமியச் சமூகங்களின் குடும்பம் சார்ந்த பிரச்சினைகளை ஆண்களை மட்டுமே கொண்ட அமைப்பான ஜமாத் விசாரித்துத் தீர்ப்பு வழங்கிவருகிறது. வழக்கில் சம்பந்தப்பட்டவர்களாக இருப்பினும் பெண்களுக்கு அதில் இடமில்லை. குறிப்பிட்ட பெண்ணின் தந்தையோ சகோதரர்களோ அப்பெண் தரப்பு விவாதங்களை முன்வைப்பர். வழங்கப்படும் தீர்ப்புகள் பல நேரங்களில் பெண்களுக்குச் சாதகமாக இருப்பதில்லை. மேலும் குரானாலும் ஷரியா சட்டத்தாலும் கண்டிக்கப்பட்டிருந்தாலும், பெரும்பான்மையான ஆண்களும் ஜமாத்துகளும் வரதட்சணை பெறுவதைக் குற்றமெனக் கருதுவதில்லை.

தம் சமூகத்திற்குள்ளேயே இத்தகைய நீதி மறுப்புகளையும் ஒடுக்குதல்களையும் அனுபவிப்பதில் ஆத்திரமடைந்த ஷரிஃபாவும் மற்ற பெண்களும் பெண்கள் ஜமாத் என்னும் குழுவாக இணைந்தனர். இந்தச் செயல்பாட்டிற்குத் தன் வாழ்க்கையில் உந்துதலாக இருந்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகையில் ஷரீஃபா குறிப்பிடுவது 1988இல் பட்னாவில் நடந்த அகில இந்தியப் பெண்கள் மாநாட்டை. அதில் மொழிபெயர்ப்பாளராகப் பங்கேற்கச் சென்றபோது இந்தியாவில் பல இடங்களிலிருந்தும் வந்த பெண்களைச் சந்தித்த தனக்குப் பெண்கள் மீதான வன்முறை குறித்த புதியதொரு விழிப்பு அந்தச் சமயத்தில்தான் ஏற்பட்டதாகக் கூறுகிறார். தானும் தன் சகோதரிகளும் தன் சமூகத்தில் உள்ள மற்ற பெண்களும் ஒவ்வொரு நாளும் சந்திக்கும் வன்முறையைப் பொறுத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை என்றும் ஆணாதிக்கத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்குவது அவசியம் என்பதையும் தான் தீவிரமாக உணர்ந்தது அத்தருணத்தில்தான் என்றும் ஷரீஃபா கூறுகிறார்.

பெண்கள் ஜமாத்தைத் தொடங்கியவராகவும் மிகப் பெரிய ஊக்க சக்தியாகவும் அவர் இருந்திருப்பினும், நீதியை முன்னிட்டு ஆவணப்படம் ஷரீஃபாவை மையமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. பெண்கள் ஜமாத்தின் மற்றொரு உறுப்பினரான ஹம்சூன் என்பவரைச் சார்ந்தே படம் நகர்கிறது. பெண்கள் பலரின் நீதிக்காக இவர் ஈடுபடும் தினசரிப் பணிகளையும் தன் பணி மற்றும் சமூகச் சூழ்நிலை குறித்து இவர் சிந்திக்கும் விதங்களையுமே மூலக்கருவாக இந்த ஆவணப்படம் கொண்டிருக்கிறது. ஹம்சூனைப் பொறுத்தவரை அவரது இறை நம்பிக்கை தழுவிய அன்றாட வாழ்க்கை, அதில் அவர் எடுக்கும் தீர்மானங்கள், அவர் கொள்ளும் கட்டுப்பாடுகள், ஏற்றுக்கொண்டுள்ள ஒழுக்கங்கள், அல்லாவின் பார்வையில் எது சரி என்னும் உள்விசாரணை ஆகியவற்றினூடாக எழும் நீதி குறித்த தெளிவே அவருக்குப் பிரதானமாகிறது. பெண்கள் ஜமாத்தின் மற்ற உறுப்பினர்கள் வழக்குகளை விவாதிக்கும் முறைகளை நாம் கவனிக்கும்போது நீதி குறித்த அவர்களின் உள் உரையாடலும் இத்தன்மையானதே என்பது புரிகிறது.

85 நிமிடங்கள் ஓடும் இப்படத்தில் பெண்கள் ஜமாத்தின் உறுப்பினர்கள் மூன்று வழக்குகளைக் கையாள்வதை நாம் பார்க்கிறோம். இவற்றில் இரண்டு வரதட்சணை தொடர்பான கொலைகள், ஒன்று மணவிலக்கம் பற்றியது. அவர்கள் வழக்கில் தொடர்புடையவர்களின் வாக்குமூலங்களைப் பெறுவதையும் விசாரணைகள் நடத்துவதையும் காவல் நிலையங்களில் வழக்குகள் பதிவுசெய்து காவல் அதிகாரிகளுடன் உரையாடல்கள் மேற்கொள்வதையும் பெரும்பாலும் ஒத்துழைப்பு நல்காத ஆண்கள் ஜமாத் உறுப்பினர்களுடன் அமர்ந்து விவாதிப்பதையும் நாம் பார்க்கிறோம். இவற்றைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஒன்று தோன்றுகிறது. பெண்கள் ஜமாத்தின் உறுப்பினர்களை ஆணாதிக்கச் சமூகத்தின் ஒடுக்குதல்களை எதிர்த்துப் போராடும் பெண்ணிய வீராங்கனைகளாக மட்டுமே இப்படம் சித்தரித்திருக்க முடியும். அத்தகைய சித்தரிப்பில் அரசியல் பிழையொன்றும் இருந்திருக்காது. எனினும் அதையும் கடந்த ஒன்றின் மீது தீபா தன்ராஜ் நம் கவனத்தைக் குவியச் செய்கிறார். நீதி குறித்து இப்பெண்கள் மிக நுணுக்கமாகச் சிந்திக்கும் விதங்களையே படம் கவனப் பொருளாகக் கொண்டுள்ளது.

சமயம் சார்ந்த இறை நம்பிக்கை இப்பெண்களின் பணிக்கான முக்கிய வரையறையாக இருப்பினும் அந்த நம்பிக்கையின் பகிர்வு உண்டாக்கும் சமூக உணர்வு அவர்களை இணைக்கும் கூறுகளில் ஒன்றாக இருப்பினும், நீதியை முன்னிட்டு அவர்கள் எழுப்பும் கேள்விகள் மதத்தின் மைய அதிகாரத்தை நோக்கிக் கேட்கப்படுவதில்லை. மாறாகத் தனிநபர்களின் மனசாட்சியையே இவர்களின் கேள்விகள் சென்றடைகின்றன. நமது அன்றாட உரையாடல்களில் மனசாட்சி என்பதை அதிகபட்சம் ஒரு பேச்சு பலத்திற்காகவும் கவித்துவ வீரியத்திற்காகவுமே பயன்படுத்துகிறோம். நீங்கள் செய்தது சரியா என்று உங்கள் மனசாட்சியைக் கேட்டுப் பாருங்கள் என்று நாம் கூறுகையில் அதில் அதிகம் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களாய்ப் பேச்சு மொழியில் அதிகம் பயன்படுத்தும் ஒன்றை யோசிக்காமல் நாடக வரிபோலப் பயன்படுத்துகிறோம்.

எனினும் இப்படத்தில் ஹம்சூன் மனசாட்சியைக் குறித்துப் பேசும்போதெல்லாம் அதில் மிகவும் நம்பிக்கையுள்ளவராய், நீதி/ அநீதி ஆகியவற்றை நிர்ணயிப்பதில் மனசாட்சியின் பணி அவசியமானது என்று நம்புபவராய் நமக்குத் தோன்றுகிறார். கிட்டத்தட்டக் காலாவதியாகிவிட்ட கருத்தியலான மனசாட்சியை நீதி குறித்த சொல்லாடல்களில் மீண்டும் நுழைக்கும் செயல்பாடு இது. மனிதர்களின் சுயத்தின் சாரம் அல்லது மறுக்கப்படாத, இன்றியமையாத அகம் போன்ற சிந்தனைகள் நம்மில் பலரை அசௌகரியத்தில் ஆழ்த்துகின்றன. மனசாட்சியின் மீது கொள்ளும் தீவிர நம்பிக்கையும் ஒருவிதத்தில் அத்தகையது எனினும் நாம் அந்த உறுத்தலுடனும் அந்த அசௌகரியத்துடனும் சற்று நேரம் இருக்க வேண்டுமோ எனத் தோன்றுகிறது.

மற்றொரு நிலையில், நீதி குறித்து உள்ள பல்வேறு கட்டமைப்புகளை ஒன்றின் மீதொன்று சற்று உரசச் செய்யும் விதத்தில் பெண்கள் ஜமாத்தின் பணி அமைந்திருக்கிறது. தனிமனித மனசாட்சியைப் பிரதானப்படுத்தும் விதத்தில் இருந்தாலும், நிறுவனம் சார்ந்த, பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நீதி என்று வருகையில் இப்பெண்கள் நம் நாட்டின் காவல், சட்டம் மற்றும் நீதித் துறைகளையே அணுகுகின்றனர். தங்களுடைய மதம் சார்ந்த அதிகாரங்களும் அவை கூறும் நீதிகளும் ஒருபுறமிருக்க, மனிதம் என்கிற பண்பு மற்றும் ஒழுக்கம் சார்ந்த சுயவிசாரணையில் இவர்கள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கை ஒருபுறமிருக்க, மக்களாட்சியின் நிறுவன அமைப்புகள் வழங்கும் நீதியையும் பாதுகாப்பையுமே இவர்கள் அணுகுகிறார்கள். இது அரசின் நீதித் துறையை இவர்கள் ஆமோதிக்கிறார்கள் என்பதைவிட இப்பெண்கள் நீதியின் இன்றைய வரைமுறைகளையும் அவற்றின் தற்காலிகப் பயன்களையும் நன்கு அறிந்திருக்கிறார்கள் என்பதையே காட்டுகிறது. மாறாகப் பெரும்பாலான ஆண்கள் ஜமாத்துகள் இஸ்லாமிய ஷரியா சட்டத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே, வழக்குகளைத் தம் சமூகத்திற்கு உள்ளேயே - அதுவும் ஆண்களை மட்டுமே கொண்ட ஒரு வெளியில் - தீர்மானிக்கிறார்கள்.

மேலும் மொழிக்கும் ஒடுக்குதலுக்கும் உள்ள தொடர்பை நன்கு அறிந்திருப்பது பெண்கள் ஜமாத்தினரின் வலிமை என நினைக்கிறேன். தொடக்கத்தில் தாங்கள் சந்தித்த எதிர்ப்புகள் மற்றும் மிரட்டல்கள் குறித்துப் பேசுகையில், ஜமாத் என்ற சொல்லை இவர்கள் பயன்படுத்தியதே பலரை ஆத்திரப்படுத்தியதாக ஷரீஃபா கூறுகிறார். மரபாக ஆண்களால் மட்டுமே, அவர்களின் வலிமை வாய்ந்த அமைப்பு ஒன்றைக் குறிக்கப் பயன்பட்டு வந்த சொல்லாகிய ஜமாத் என்பதை இந்தப் பெண்கள் அமைப்பு தரித்துக்கொண்டது பெரும்பான்மையான ஆண்களிடமிருந்து கண்டனத்தைச் சந்தித்தது. அத்தருணத்தில்தான் இச்சொல்லின் வலிமையையும் அதை ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம் அதனுடன் இணைந்திருக்கும் அதிகார உணர்வையும் பெண்கள் ஜமாத் ஒருவிதத்தில் அபகரித்திருப்பதையும் தான் உணர்ந்ததாக ஷரீஃபா கூறுகிறார். ஆனால் இவர்களின் இந்த அதிகார உணர்வுக்கும் வழக்கமாக ஆண்கள் ஜமாத்துகள் கையாண்டுவரும் அதிகாரத்திற்கும் வேறுபாடு உண்டு. தாம் படிப்படியாக வென்றுள்ள இந்த அதிகாரத்தைக் குறித்துப் - பெண்களுக்கு மறுக்கப்பட்டுவந்துள்ள நீதியை மீட்டெடுப்பதற்கான இந்தப் புதிய அதிகாரத்தைக் குறித்துப் - பெண்கள் ஜமாத்தினர் எந்நேரமும் விழிப்புணர்வுடன் செயல்படுகின்றனர்.

தமிழ்நாடு முஸ்லிம் பெண்கள் ஜமாத் மேற்கொண்ட வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு செயல்பாட்டை ஆவணப்படுத்துவதுடன் இப்படம் நிறைவு பெறுகிறது: அமருன்னிஸா என்பவரின் திருமண வாழ்க்கை சார்ந்த போராட்டங்களை நாம் படத்தின் முந்தைய காட்சிகளில் பார்க்கிறோம். இந்த இறுதிக் காட்சியில் இவர் தன் கணவருக்குப் பெண்கள் ஜமாத் மூலமாக தலாக் வழங்குகிறார். வழக்கமாக, தலாக் வழங்கும் உரிமை ஆண்களுக்கு மட்டுமே உண்டு. குலா என்பதை வழங்கிப் பெண்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவும் வழிமொழியவும் மட்டுமே முடியும். அந்த அதிகாரச் சமன்பாடின்மையைக் கலைத்துப்போட்டுப் பெண்கள் ஜமாத் இஸ்லாமியப் பெண் ஒருவர் தன் கணவருக்குத் தலாக் வழங்குவதைச் சாத்தியமாக்கியிருக்கிறது. மொழிக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் உள்ள நெருங்கிய தொடர்பை அறிந்து அதைக் குறிப்பிட்ட புள்ளிகளில் தகர்க்கும் விடுதலை வழிகளாக இத்தகைய செயல்பாடுகள் அமைகின்றன.

தமிழ்நாடு முஸ்லிம் ஜமாத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் பாலியல் பாகுபாடு குறித்தும் நீதி குறித்தும் தீவிரமாகச் சிந்திக்கிறார்கள். இறை நம்பிக்கை மிகுந்த, மனசாட்சி செறிந்த, உள்ளுணர்வு நிரம்பிய தம் தினசரி வாழ்விலிருந்து பெறும் நீதி குறித்த புரிதலை உலகில் வழங்கும், மதச்சார்பற்றதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் நிறுவன அமைப்புகள் வழங்கும் நீதி என்பதுடன் இவர்கள் உரையாடச் செய்கின்றனர். இவ்வாறு தம் பணிகளைப் பெருமளவு தம் வாழ்வனுபவத்தையும் அது குறித்த தீவிரச் சிந்தனை ஆகியவற்றையும் சார்ந்ததாக இவர்கள் கட்டமைத்திருப்பதால், வேறு நபர் ஒருவர் அதை அபகரித்து இவர்களின் பெயரில் இவர்களுக்கான பணியைச் செய்வது என்ற பொதுவான தொண்டு நிறுவனச் செயல்பாட்டைச் சாத்தியமற்றதாக ஆக்கியிருக்கின்றனர். மேலும் இஸ்லாம் குறித்த தவறான மதிப்பீடுகள் நிலவும் இக்காலங்களில் இஸ்லாமியப் பெண்களாகத் தம் வாழ்வனுபவங்களையும் இறை நம்பிக்கையையும் நிராகரிக்காமல், பெண்களுக்கான நீதியிலும் அந்த நீதியைப் பெறும் முறைகளிலும் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் மீட்கப்பட வேண்டிய முஸ்லிம் பெண்கள் என்னும் அதிகார அகங்காரத்தின் பார்வையையும் அவர்கள் அமைதியாக நிராகரிக்கிறார்கள்.

பாலியல் தொழிலாளர் பற்றிய கட்டுரையை எழுதுவதற்கு எனக்கு உதவியாக இருந்த நண்பர்கள் டி.டி. சிவகுமார், சங்கரி, திவ்யா சாரதி மற்றும் பெயர் குறிப்பிட விரும்பாத பாலியல் பெண் தொழிலாளர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி.

அனிருத்தன் வாசுதேவன்

நன்றி - தினமலர்
...மேலும்

Jul 25, 2016

எப்போது தீரும் மாதவிடாய் தீண்டாமை?


நீந்த, ஓட, நடனம் ஆட, விளையாட, குத்துச்சண்டை போட, சைக்கிள் ஓட்டத் தயார் நிலையில் நிற்கும் பெண்கள். அவர்களின் உடல் உறுப்புகளிலிருந்து ரத்தம் கசிகிறது. எதுவும் அவர்களைத் தடுக்கவில்லை. ரக்பி விளையாடியவருக்கு நெற்றியில் அடிபட்டு ரத்தம் வழிகிறது. குத்துச்சண்டையிட்டவருக்கு முகத்தில் ரத்தம் பீச்சியடிக்கும்படி குத்து விழ, கீழே தடுமாறி விழுகிறார். நீருக்குள் பாய்ந்தவருக்கு முகம் முழுக்க ரத்தக் காயம். காட்டுக்குள் ஓடும் பெண் இடறி விழுந்து கால் முட்டியிலும் உள்ளங்கையிலும் சிராய்ப்பு ஏற்பட்டு ரத்தக் காயம். பாலே நடனம் ஆடியவருக்குப் பாத விரல்களில் தோல் கிழிந்து ரத்தம் கசிகிறது. பனிக்காட்டுக்குள் சைக்கிள் ஓட்டியவருக்குத் தொடையில் சதை கிழிந்து ரத்தம் வழிந்தோடுகிறது.

எதுவும் தடையல்ல!

இப்படிப் புறச் சூழலால் உண்டான காயங்களால் ரத்தம் வழிந்தாலும் மாதவிடாய் காரணமாக உடலுக்குள்ளிருந்து ரத்தம் கசிந்தாலும் அத்தனை பெண்களும் மீண்டும் எழுகிறார்கள். தன்னைத் தானே உந்தித்தள்ளித் தடைபட்ட பயணத்தை மீண்டும் தொடர்கிறார்கள். ‘நோ பிளட் ஷுட் ஹோல்ட் அஸ் பேக்’ (‘No blood should hold us back’), ‘டோன்ட் லெட் யுவர் பீரியட் ஸ்டாப் யூ’ (’Don’t let your period stop you’) என்கிற வாசகங்களுடன் கம்பீரமாக நிறைவுபெறுகிறது சானிட்டரி பேடுக்கான ஒரு விளம்பரப் படம்.

பெண் தன்னுடைய கனவை, வேட்கையை, இலக்கை நோக்கித் துணிந்து வீறுநடை போட ஒருபோதும் மாதவிடாய் தடையாய் இருந்துவிட அனுமதிக்கக் கூடாது. பெண்ணின் உடலிலிருந்து வழிந்தோடும் எந்த ரத்தமும் அவளை எந்த வித்திலும் பலவீனப்படுத்தாது என அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது இந்த விளம்பரப் படம். பிரிட்டனில் தயாரிக்கப்படும் ‘பாடிஃபார்ம்’ என்கிற சானிட்டரி பேட் நிறுவனம் முன்னெடுத்திருக்கும் Red.Fit என்னும் முயற்சி இது.

தீட்டு என்னும் கற்பிதம்

பெண்ணுக்கே உரித்தான இயற்கை உபாதைகளில் ஒன்றான மாதவிடாய் அவளுடைய பலவீனமாகக் காலங்காலமாகப் புனையப்பட்டுவருகிறது. தீட்டு என்ற பெயரில் மாதந்தோறும் ஒருவிதத் தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள் பெண்கள். கோயிலுக்குள் அனுமதி மறுக்கப்படுவது தொடங்கி அவரவர் வீட்டுக்குள்ளேயே ஒதுக்கிவைக்கும் சமூகம்தான் நம்முடையது. வீட்டுக்குள்ளேயே ஒரு ஓரமாகத் தனிப் பாய், தனிப் பாத்திரங்கள் கொடுத்து அருவருப்பானவர்களாக நடத்தப்படுவதும், வீட்டுக்கு வெளியே இருட்டு அறையில் சாக்குப் பையில் உட்காரவைத்து மாதவிடாய் முடியும்வரை சாப்பாடு, தண்ணீர்கூட யாராவது கொண்டுவந்து கொடுத்துத் தனிமைப்படுத்துவதும் இன்றும் நடக்கத்தான் செய்கிறது.

இதெல்லாம் கிராமப்புறச் சூழலில்தானே நடக்கிறது, நகர்ப்புறங்களில் வாழும் பெண்கள் மாதவிடாயின்போது தனித்து விடப்படுவதில்லையே எனக் கேட்கலாம். வீட்டுக்குள் ஒதுக்கிவைப்பது நகரங்களில் குறைவு என்றாலும் உளவியல்ரீதியாக இதிலிருந்து மீள முடியாமல் தவிக்கிறார்கள். நகரத்துப் பெண்களுக்கு ஓய்வெடுக்கும் சலுகையும் மறுக்கப்பட்டுவிட்டது.

வீட்டு வேலையையும் அலுவலக வேலையையும் இழுத்துப்போட்டுச் செய்தாலும் இன்றும் நகர்ப்புறப் பெண்கள்கூட மாதவிடாயின்போது கோயிலுக்குள் நுழையத் துணிவதில்லை. உடல்ரீதியாகவும் மனரீதியாகவும் பெண்ணுக்கு இழைக்கப்படும் இத்தகைய கொடுமைகளை முற்போக்குச் சிந்தனையாளர்கள் பலரும் தொடர்ந்து கேள்விக்குள்ளாக்கினாலும் இன்றுவரை மாதவிடாய் தீண்டாமை தீரவில்லை.

மாதவிடாய் ரத்தம் தூய்மையானது என நிரூபித்துவிட்டது நவீன மருத்துவம். தொப்புள் கொடி ரத்தமும், எலும்பு மஜ்ஜையும் பரம்பரை நோயைத் தீர்க்கும் அருமருந்து. அவற்றைப் போலவே மாதவிடாய் ரத்தத்தில் உள்ள ஸ்டெம் செல்லும் உயிர்காக்கும் சக்தி கொண்டது என்ற மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால் என்ன சொன்னாலும் மாதவிடாயின்போது பெண்ணே தன் உடலை வேண்டாவெறுப்பாகப் பார்க்கும் கற்பிதத்துக்குள்தான் இன்றும் சிக்கிக் கிடக்கிறார்கள். இதிலிருந்து விடுபட, ‘எந்த ரத்தமும் நம் வேகத்துக்குத் தடைபோட அனுமதிக்கக் கூடாது’ என நமக்கு நாமே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது!

நன்றி - தி ஹிந்து
...மேலும்

Jul 24, 2016

அழகு-அழகின்மை என்ற புனைவு நிலை - ப்ரேம்


இறுதியாய் எஞ்சக்கூடிய வன்முறை வர்க்கம், சாதி, இனம், பாலினம், சமூக அதிகாரம் என்ற அனைத்து வகை அடக்குமுறை, ஏற்றத்தாழ்வு, ஒதுக்குதல்களும் கடந்து இரண்டு மனிதர்களுக்கிடையிலான ஆகக்கொடிய வன்முறையாக அமைவது அழகு-அழகின்மை என்ற புனைவு வழி கட்டப்பட்ட வன்முறைதான்.

இனவெறுப்பு-புனித வாதம்- தேர்ந்தெடுத்த உடல் என்ற பிழிந்து- பிரித்தெடுத்தல் செயல்பாடு வழி உருவாக்கப்பட்ட இயற்கை மறுத்த உளவியல்பின் நீட்சிதான் அழகு-அழகின்மை என்ற புனைவு நிலை.

நோயற்ற, உறுப்புக் குறைபாடுகள் அற்ற, இயற்கையான உடல்கள் என்பதற்கு மேல் மனித உடல்களின் வகைப்பாடுகள் அமைவது பெரும்புனைவுகளால் கட்டப்பட்ட சுயவெறுப்பு கொண்ட சமூக உளவியல். இனப்பெருக்கம் , போர் இரண்டும் இதன் உருவக அடிப்படைகள்.

இது பாலியல் மையம் கொண்ட புனைவு, உயிர்-உடல் செயல்களை பாலிருப்புக்குள் குறுக்குவது. மிகைபுனைவுகளால் கட்டப்பட்ட முழுமைமையற்ற மனிதநிலை பற்றிய குற்றவுணர்வின் செயல்பாடு.

உயிர்த்தலின் பெருந்திளைப்பை அழித்துவிட்டு, முக்தி பற்றிய ஏக்கம் கொள்ள வைக்கும் சமய உணர்வின் இன்னொரு வடிவம் இது.

பதிலீடு செய்ய முடியாத ஒவ்வொரு உடலுக்கும், இருப்புக்கும் பொருளினமை, பயனின்மை என்ற அடையாளத்தை வழங்கிவிடக்கூடிய நோய்க்கூறுதான் இதன் அடிப்படை.

மதவாதிகள், மனித மறுப்புவாதிகள், தேர்ந்தெடுத்த உடல்களை வணங்கப் பழக்கிய அடிமைநிலைவாதிகள் அழகு,பேரழகு, தெய்வீக அழகு என்ற உடல்மறுப்புக் கருத்துக்குள் அழுந்திக்கிடப்பது தன்னுணர்வின்மையின் விளைவு எனலாம்.

ஆனால் முற்போக்குகள், பகுத்தறிவுகள், புரட்சிகரப் புனிதங்கள், மனித அறம் கோரும் மாற்றுச் சிந்தனையாளர்கள் என அனைத்துவகை அறிவியக்கவாதிகளும் அழகு (உடல்- உருவம்-அளவு) என்ற புனைவைப் பெருக்குவதைக் காணும் போது எங்கோ ஒரு கோளாறு இருப்பது புரிகிறது. (Cosmetic Capitalism)

அழகு என்ற புனைவுக் கருத்தியல் உடலரசியல் சார்ந்த மிகக் கொடிய வன்முறை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளத் தடையாக இருப்பது எது?

ஒரு ஆணாக பயிற்றப்பட்ட எனக்குள் இந்த உளவியல் செயல்பட்ட விதம், அதன் வன்முறைகள் நியாயப்படுத்தப் பட்ட விதம் தற்போது பலவடிவில் புரியவருகிறது.

ஒவ்வொரு உடலும் (உயிரினம் அனைத்தும்தான் என்றாலும் தற்போது மனித உடல் மட்டும்) ஒரு பிரபஞ்ச நுட்பம், நுண்பிரபஞ்சம், விளக்க இயலா விபரீத நிகழ்வு. அதனைப் பால் செயலின் பதிலீட்டு அளவையின் வழி வகைப்படுத்துவதும், தேர்ந்தெடுப்பு செய்வதும் குறியீட்டுக் கொலை, அது உடல் வெறுப்பு அரசியலின் அடிப்படை.

(காதல் பற்றியும் அழகு பற்றியுமான புனைவுக் கலைப்பும், உடலரசியல் ஆய்வும் அனைவருக்கும் எரிச்சல் தரக்கூடியது என்பது எனக்குத் தெரியும். என்றாலும் அதனைச் செய்தே ஆகவேண்டும். ஆண் உடலின் பெருமிதம் போரியல்-வீரம் என்ற அடையாள உருவாக்கம் கொண்டாடப்படுவதற்கானதா? அழகற்ற பெண்கள்தான் பெண்ணியவாதிகளாகவும், போராளிகளாகவும் மாறுகின்றனர் என்றும், காதல் கிடைக்காத பெண்கள் புரட்சியாளர்களாகின்றனர் என்றும் மிதக்கவிடப்படும் பேச்சுகளின் அறிவீனம் போகிற போக்கில் மறந்துவிடக்கூடியதா? சுய ஆய்வு தேவை.)

ப்ரேம், பேராசிரியர்; எழுத்தாளர். இவருடைய மொழிபெயர்ப்பில் சமீபத்தில் வெளியான நூல்கள், சிமாமந்தா எங்கோசி அடிச்சியின் ‘ஊதாநிறச் செம்பருத்தி’, மீனா கந்தசாமியின் ‘குறத்தியம்மன்’. இரண்டும் அணங்கு வெளியீடுகள்.

நன்றி - thetimestamil.com
...மேலும்

Jul 20, 2016

தமிழ் விக்கிபீடியா: வளம்தரும் பெண்கள்


பூங்கோதை

விக்கிபீடியாவுக்குப் பெரிய அறிமுகம் எதுவும் தேவையில்லை. இணையத்தில் எந்த விஷயத்தைத் தேடினாலும், யாரைப் பற்றித் தேடினாலும் அதற்கான பதிலைப் பெரும்பாலும் நமக்கு அளிப்பது விக்கிபீடியாதான். ‘கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியம்’ என்ற முழக்கத்துடன் 2001-ல் தொடங்கப்பட்ட விக்கிபீடியா தற்போது உலகம் முழுவதும் 282 மொழிகளில் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. பொதுவாக, விக்கிபீடியாவில் எழுதப்படும் கட்டுரைகள் எல்லாமே தன்னார்வலர்களால் எழுதப்படுபவைதான். ஆர்வமிருப்பவர்கள் யார் வேண்டுமானாலும் பங்களிக்கலாம் என்ற அடிப்படையிலேயே அது இன்றளவும் செயல்படுகிறது.

இதில் ‘தமிழ் விக்கிபீடியா’ 2003-ம் ஆண்டிலிருந்து செயல்படுகிறது. இந்திய மொழி விக்கிபீடியாக்களில் தமிழ் விக்கிபீடியா தற்போது இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கிறது. சமீபத்தில் நடத்தப்பட்ட கணிப்பின்படி, தமிழ் விக்கிபீடியாவில் தற்போது 87, 019 கட்டுரைகள் இருக்கின்றன.

ஆனால், ஆங்கில விக்கிபீடியாவின் 51 லட்சம் கட்டுரைகளுடன் ஒப்பிடும்போது இந்த எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவுதான். நாளைய தலைமுறை எல்லாவற்றையும் இணையத்திலேயே தேடும் என்பதால், தமிழ் ஆர்வலர்கள் பலரும் தமிழ் விக்கிபீடியாவை மேம்படுத்துவதற்குத் தொடர்ந்து பங்களித்துவருகிறார்கள். எந்த விதப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் தொடர்ந்து தமிழ் விக்கிபீடியாவுக்குப் பங்களித்துவரும் சில பெண்கள் அதன் முக்கியத்துவத்தை நம்முடன் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.

அர்த்தமுள்ள ஓய்வுக் காலம்!

கோயம்புத்தூரைச் சேர்ந்த ஓய்வுபெற்ற கணித ஆசிரியரான பூங்கோதை, 2010-லிருந்து தமிழ் விக்கி பீடியாவுக்குத் தொடர்ந்து பங்களித்து வருகிறார். கணிதம் சார்ந்து கிட்டத்தட்ட 600 கட்டுரைகளுக்கு மேல் எழுதியிருக்கிறார். நாற்பதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகளைத் திருத்தியிருக்கிறார். தமிழ் விக்சனிரியில் (Wiktionary) இதுவரை பத்தாயிரத்துக்கும் அதிகமான சொற்களுக்கு ஒலிக்குறிப்பை (Audio Reference) இணைத்திருக்கிறார். விக்கிமீடியா பொதுவகத்தில் (Wikimedia Commons) 300-க்கும் மேற்பட்ட ஒளிப்படங்களைத் தானே கேமராவில் எடுத்து இணைத்திருக்கிறார்.

“நான் ஓய்வுபெற்ற ஓராண்டுக்குப் பிறகு, ஒருநாள் என்னுடைய இரண்டாவது மகன் பாலாஜெயராம்தான் எனக்குத் தமிழ் விக்கிபீடியாவை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தான். விக்கிபீடியாவில் எப்படியெல்லாம் பங்களிக்க முடியும் என்பதை அவன்தான் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக்கொடுத்தான். ஒருநாளில் குறைந்தபட்சம் இரண்டு மணிநேரமாவது விக்கிபீடியாவுக்காக ஒதுக்கிவிடுவேன். நான் கணித ஆசிரியர் என்பதால் பெரும்பாலும் கணிதவியல் கட்டுரைகள் எழுதுவதில்தான் எனக்கு ஆர்வம். அத்துடன், 33 ஆண்டுகள் ஆசிரியராகப் பணியாற்றியதால், மாணவர்களின் விடைத்தாளில் தவறுகளைத் திருத்துவதுபோல் விக்கி கட்டுரைகளில் என் கண்ணில்படும் எழுத்துப் பிழைகள், வாக்கியப் பிழைகள் போன்றவற்றை உடனுக்குடன் திருத்திவிடுவேன். இதில் பங்களிப்பது திருப்தியையும், நம்மாலும் எழுத முடியும் என்ற தன்னம்பிக்கையையும் கொடுக்கிறது.

மனைவி, மகள், குடும்பம் என்பது மட்டுமே ஒரு பெண்ணின் அடையாளமாக இருக்க முடியாது. பெண்களும் ஆண்களைப்போலவே மூளையுடன்தான் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். ஆனால் திருமணம், குழந்தைகள் என்றான பிறகு, அந்த மூளையைப் பெரும்பாலான பெண்கள் துருப்பிடிக்க வைத்துவிடுகிறோம். என்னுடைய வாசிப்பையும், அறிவையும் ஓய்வுபெற்ற பிறகும் விரிவாக்கிக் கொண்டிருப்பதற்கு என் விக்கிபீடியா பங்களிப்பு ஒரு முக்கியக் காரணம். அத்துடன், உலகத் தமிழர்களின் நட்பும் விக்கிபீடியா மூலம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. தற்போது தமிழ் விக்கிபீடியாவில் இரண்டு சதவீதத்துக்கும் குறைவான பெண் பங்களிப்பாளர்களே இருக்கிறார்கள். இந்த நிலை மாற வேண்டும். பெண்கள் நிறைய பேர் விக்கிபீடியாவில் பங்களிக்க முன்வர வேண்டும்” என்கிறார் பூங்கோதை.

அறிவைப் பகிர்வது முக்கியம்

சேலம் கந்தம்பட்டி ஊராட்சி ஒன்றிய நடுநிலைப் பள்ளியின் தமிழ் ஆசிரியர் பார்வதி. . 2010-லிருந்து தொடர்ந்து தமிழ் விக்கிபீடியாவில் பங்களித்துவருகிறார். இதுவரை பல்வேறு தலைப்புகளில் 600 கட்டுரைகளை எழுதியிருக்கிறார். 12 ஆயிரம் கட்டுரைகளைத் தொகுத்திருக்கிறார். தமிழர்களின் பண்பாட்டைப் பிரதிபலிக்கும் 700-க்கும் மேற்பட்ட ஒளிப்படங்களை விக்கிமீடியா பொதுவகத்தில் (Wikimedia Commons) இணைத்திருக்கிறார்.

அத்துடன், தன்னுடைய மாணவர்களுக்கும் கணினியில் தமிழ் தட்டச்சுப் பயிற்சியளித்து விக்கிபீடியாவில் பங்களிக்கவைக்கிறார். இவர் தமிழ் விக்கிபீடியாவின் தொடர் பங்களிப்பாளர் விருதைப் பெற்றிருக்கிறார். 2013-ல் ஹாங்காங்கில் நடைபெற்ற விக்கிமேனியா மாநாட்டிலும் கலந்துகொண்டிருக்கிறார் .

“என்னுடைய மாணவர்களுக்காக விக்கிபீடியாவில் தொடர்ந்து கட்டுரைகள் தேடுவேன். அப்படித் தேடும்போதுதான் தமிழ் விக்கிபீடியாவை மேம்படுத்த வேண்டியதன் அவசியம் புரிந்தது. அதற்குப் பிறகு, எனக்கு ஆர்வமிருக்கும் தலைப்புகளில் கட்டுரைகளை எழுதவும், மேம்படுத்தவும் தொடங்கினேன். பெண் அறிவியலாளர்கள், நோபல் பரிசு பெற்றவர்கள், தமிழ் இலக்கியம், வைணவத் திருத்தலங்கள், பழந்தமிழ் இசை நுணுக்கங்கள் போன்ற தலைப்புகளில் கட்டுரைகளைத் தமிழ் விக்கியில் உருவாக்கியிருக்கிறேன்.

இதுதவிர, பதினெட்டு மாவட்டங்களில் நடைபெற்ற ஆசிரியர்களுக்கான தகவல் தொடர்பு தொழில்நுட்பப் பயிற்சியில் (ICT) கலந்துகொண்டு ஆசிரியர்களுக்கு விக்கிபீடியாவில் பங்களிப்பதற்கான பயிற்சி அளித்திருக்கிறேன். விக்கிபீடியாவை மேம்படுத்துவது என்பது நம்முடைய அறிவை உலகத்துடன் பகிர்ந்துகொள்வதாகும். விக்கிபீடியா பங்களிப்பாளராக எனக்கும் என்னுடைய மாணவர்களுக்கும் கிடைத்த அங்கீகாரத்தால் எங்களுடைய ஊராட்சி ஒன்றிய பள்ளிக்கு நிதி உதவிகள் கிடைத்து இப்போது பலவிதங்களில் வளர்ச்சியடைந்திருக்கிறது” என்று உற்சாகமாகச் சொல்கிறார் பார்வதி. ஸ்ரீ.

தயங்காமல் பங்களிப்போம்!

சென்னையில் தனியார் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் மென்பொறியாளர் நந்தினி கந்தசாமி தமிழ் விக்கிபீடியாவில் 2013-லிருந்து பங்களித்துவருகிறார். 2013-ல் நடைபெற்ற தொடர் கட்டுரைப் போட்டியில் பங்குபெற்று நான்கு பரிசுகளை வென்றிருக்கிறார். இதுவரை விக்கிபீடியாவில் கிட்டத்தட்ட மூன்றாயிரம் தொகுப்புகளைச் செய்திருக்கிறார். ஒளிப்படங்கள் எடுப்பதில் ஆர்வம் என்பதால் விக்கிபீடியா பொதுவகத்தில் 500-க்கும் அதிகமான ஒளிப்படங்களை இணைத்திருக்கிறார்.

“என்னுடைய அம்மா தமிழ் ஆசிரியர் என்பதால் சிறு வயதிலிருந்தே தமிழில் புத்தகங்கள் படிக்கும் பழக்கம் இருந்தது. தமிழ் விக்கிபீடியாவின் தொடர் கட்டுரைப் போட்டியின் அறிவிப்பைப் பார்த்துத்தான் விக்கிபீடியாவில் எழுதத் தொடங்கினேன். அந்தப் போட்டியில் வெற்றிபெற்றது என்னை ஊக்கப்படுத்தியது. அதற்குப் பிறகு தொடர்ந்து விக்கிபீடியாவில் பங்களித்துவருகிறேன்.

நேரமிருக்கும்போது கட்டுரைகளை மேம்படுத்துவதும், வேலைப் பளு அதிகமாக இருக்கும் நாட்களில் ஒளிப்படங்களைப் பதிவேற்றுவதுமாக ஏதோவொரு விதத்தில் தொடர்ந்து பங்களித்துவருகிறேன். நம்முடைய மொழியிலேயே நமக்குத் தேவைப்படும் எல்லாத் தகவல்களும் கிடைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கம்தான் விக்கிபீடியாவில் என்னை எழுதவைத்தது. ஆனால், இப்போது தமிழ்விக்கியில் பங்களிக்கும் பெண்கள் இருபத்தைந்துக்கும் குறைவாகவே இருக்கிறார்கள். என்னுடைய தோழிகளைக்கூட விக்கிபீடியாவில் தயங்காமல் தன்னம்பிக்கையுடன் பங்களிக்கத் தொடர்ந்து வலியுறுத்திவருகிறேன்” என்று சொல்கிறார் நந்தினி.

ஆர்வமிருப்பவர்கள் விக்கிமீடியா பொதுவகத்தில் (Wikimedia Commons) ஒளிப்படங்களைக் குறிப்புகளுடன் பதிவேற்றலாம். இதற்கான வழிமுறைகள் எல்லாம் தனித்தனியாக தமிழ் விக்கிபீடியாவில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

தமிழ் விக்கிபீடியாவைப் பொறுத்தவரை பல்வேறு திட்டங்கள் செயல்படுகின்றன. தமிழ் எழுதுவதில் ஆர்வமிருக்கும் பெண்கள் புதிய கட்டுரைகள் எழுதலாம். ஏற்கெனவே எழுதியிருக்கும் கட்டுரைகளை மேம்படுத்தலாம். அதே மாதிரி, தமிழ்ச் சொற்களில் ஆர்வமிருப்பவர்கள் ‘தமிழ் விக்சனரியில்’ (Wiktionary) புதிய சொற்களைச் சேர்க்கலாம். ஒளிப்படங்கள் எடுப்பதில்

தமிழ்விக்கிப்பீடியாவில் புதிய கட்டுரை எழுத - https://ta.wikipedia.org/s/ae

தமிழ் விக்கிமீடியா பொதுவகத்தில் படங்கள், ஒலிப்பதிவுகளைச் சேர்க்க: https://commons.wikimedia.org/

தமிழ் விக்சனிரியில் புதிய சொற்களைச் சேர்க்க - https://ta.wiktionary.org/s/2en

தமிழ் விக்கிபீடியர் ஃபேஸ்புக் குழுமம் - https://www.facebook.com/groups/TamilWikipedians/

நன்றி - தி இந்து
...மேலும்

Jul 19, 2016

சித்தி ஜுனைதா பேகம்: கணவன் அவளுக்குத் தெய்வம் அல்ல


ஓவியம்: முத்து
மகாமகோபாத்தியாய டாக்டர் உ.வே.சாமிநாதய்யர் இப்படி எழுதியிருக்கிறார்: “ ‘காதலா கடமை’ என்ற தலைப்புடன் கூடிய அபிநவ கதையைப் பார்த்தபோது எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சியும் வியப்பும் உண்டாயின. மகம்மதியர்களுள்ளும் தமிழ் நூல்களைப் பயின்றுள்ள பெண் மக்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை இப்புத்தகம் நன்கு விளக்குகிறது. இதன் நடை யாவரும் படித்தறிந்து மகிழும்படி அமைந்திருக்கிறது. கதைப்போக்கும் நன்றாக உள்ளது. இடையிடையே பழைய நூல்களிலிருந்து மேற்கோள்கள் கொடுத்திருப்பது இந் நூலை எழுதியவருக்குத் தமிழ் இலக்கிய நூல்களில் நல்ல பயிற்சியுண்டென்பதைக் காட்டுகிறது”.

அவரால் இப்படிப் பாராட்டப்படும் நாவலை எழுதியவர் சித்தி ஜுனைதா பேகம். இவர் 1917- ம் ஆண்டு நாகூரில் திரு தமிழ் முஸ்லிம் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். மூன்றாம் வகுப்புவரை மட்டுமே அவருக்குக் கல்வி அனுமதிக்கப்பட்டது. 12 வயதில் பெற்றோரால் மண வாழ்க்கைக்கு நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டார். இது அன்றைய இஸ்லாம் சமூகத்து வழக்கம். ஏறக்குறைய அது ஒரு பால்ய விவாகம்தான்.

நான்கு ஆண்டுகளில் கணவர் இறந்தும்போக, அவ்வேதனையை மறக்கும் பொருட்டு எழுதத் தொடங்கியவர், 82-வயதுவரை தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டேயிருந்தார். 1930-களில் ஒரு பெண் தீவிரமான எழுத்துப் பணியை மேற்கொள்வதே ஆச்சரியத்துக்குரியது. அதிலும் அவர் இஸ்லாமியப் பெண் என்பதால் அவர் மீது இருந்திருக்கக்கூடிய கட்டுப்பாடுகள் குறித்து அனைவரும் ஊகித்துக்கொள்ளலாம்.

சித்தி என்றால் சிற்றன்னை என இங்கே பொருள் கொள்ள முடியாது. சித்தி, நேர்மையாளர் எனப் பொருள் தரும் ஓர் அரபுச் சொல். கணவரை இழந்த சூழலிலும், தனக்கு இளமையில் கிட்டாத உயர்கல்வியைத் தன் பெண்மக்களுக்குத் தந்துள்ளார் அவர். மூன்றாம் வகுப்புவரை மட்டுமே படித்திருந்தாலும் தன் வீட்டு முகப்பில் ‘சித்தி ஜுனைதா பேகம், பன்னூலாசிரியர்’ என்று பெயர்ப் பலகை மாட்டிக்கொள்ளக்கூடிய துணிச்சலும் தன்னம்பிக்கையும் அவருக்கு இருந்திருக்கிறது.

தொடக்கத்தில் சிறுகதைகளும், கட்டுரைகளும் எழுதிவந்தவர் பிறகு எவ்விதத் தயக்கமின்றி நாவலும் எழுதிவிடுகிறார். ‘காதலா கடமையா’ என்னும் முதல் நாவல் 1938-ம் ஆண்டு உ.வே.சா. முன்னுரையுடன் வெளிவந்துள்ளது. அப்போது அதைப் படித்திருந்த புதுமைப்பித்தன் “முஸ்லிம் பெண்கள் எழுத முன்வருவதை நாம் வரவேற்கிறோம்” என்று அபிப்ராயப்பட்டுள்ளார்.

பெண் விடுதலைக் குரல்

முதன்முதலில் 1929-ல் ‘தாருல் இஸ்லாம்’ என்னும் இதழில் ஜுனைதாவின் எழுத்துக்களைப் படித்துவிட்டு ஊரே திரண்டு இவர் வீட்டுக்கு வந்து துக்கம் விசாரித்துத் திரும்பியதாம். ‘ஒரு நல்ல குடும்பத்துப் பெண் கதை எழுதி நாசமாய்ப் போகிறாளே...’ என்கிற தொனியில் அவர்கள் பேசினார்களாம். 1999-இல் ‘முஸ்லிம் முரசு’ இதழுக்கு அளித்த நேர்காணலில் இதை ஜுனைதாவே குறிப்பிட்டுள்ளார்.

‘எந்தச் சமூகம் பெண் மக்களை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்கிறதோ அந்தச் சமூகம் ஒரு காலத்திலும் தலைநிமிர்ந்து நிற்க முடியாது’ என்று ஜுனைதா தனது நாவலின் ஓரிடத்தில் குறிப்பிடுவதைக் கலகக் குரலாகவே அடையாளங்காண முடிகிறது. அவருடைய புனைகதைகளிலும், கட்டுரைகளிலும் அடிநாதமாக ஒலிப்பது பெண் விடுதலைக் கருத்துக்களே.

1955-ம் ஆண்டு ‘நூருல் இஸ்லாம்’ என்னும் இதழுக்கு எழுதிய கட்டுரையில், முஸ்லிம் பெண்கள் தங்கள் பெயருடன் கணவனின் பெயரை இணைத்துக்கொள்ளத் தேவையில்லை என்று கூறிய ஜுனைதா பேகம்,

“ஒரு முஸ்லிம் பெண் தன்னில்தானே ஒளி வீசுகின்றாள். அவள் பெயருக்கு அவளே உரிமை பெற்றவள். அவள் செல்வத்துக்கும் அவளே அதிகாரி. அவள் திருமணம் செய்துகொண்டதால் உரிமைகள் அனைத்தையும் இழந்துவிடவில்லை. அவளுக்குத் தனியாக ஆத்மா உண்டு. அவளுக்குத் தெய்வம் அவள் கணவனல்ல...” என்று எழுதியது ஆணாதிக்கவாதிகளுக்கு அதிர்ச்சியளித்தது.

மதம் கடந்த பார்வை

‘இஸ்லாமும் பெண்களும்’ என்னும் தலைப்பில் தொகுக்கப்பட்டுள்ள ஜுனைதா பேகத்தின் கட்டுரைகள் பலவும் 60 ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்டவை. ‘இஸ்லாமும் பலதார மணமும்’, ‘பெண்கள் சினிமா பார்க்கலாமா’, ‘முஸ்லிம் பெண்களும் விவாக விலக்கும்’ போன்ற பல கட்டுரைகளில் அவர் மதச்சார்பற்ற தொனியில், பெண்களுக்குச் சாதகமான கருத்துகளை வலுவாக முன்வைக்கிறார்.

‘காதலா கடமையா’ நாவல் 80 பக்கங்கள். அதை 18 சிறு அத்தியாயங்களாகப் பிரித்து, தலைப்புகளிட்டு, தெளிவான மொழிநடையில் கதையாகக் கூறியிருக்கிறார். ‘சண்பக வல்லிதேவி அல்லது தென்னாடு போந்த அப்பாசிய குலத்தோன்றல்’ அவருடைய குறுநாவல். ‘மகிழம்பூ’, ‘மலைநாட்டு மன்னன்’, ‘ஹலிமா அல்லது கற்பின் மாண்பு’, ‘பெண் உள்ளம் அல்லது கணவனின் கொடுமை’, ‘நாகூர் ஆண்டவர் வாழ்க்கை வரலாறு’, ‘முஸ்லிம் பெருமக்கள் வரலாறு’ என்று அவர் எழுதிக்குவித்திருப்பவை ஏராளம்.

தீவிர வாசிப்பு, பழந்தமிழ் இலக்கியப் பரிச்சயம், தேடல் ஆகிய அனைத்தையும் ஜுனைதாவின் எழுத்துக்களில் காணலாம். இசையை இஸ்லாம் புறக்கணிப்பதாகக் கருதப்படும் சூழல் இங்கு எப்போதுமே இருந்து வந்திருக்கிறது. ஆனால் ஜுனைதா ‘சிவாஜி’ என்னும் சிறுபத்திரிகையில் ‘இசையின் இன்பம்’ என்றொரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார். அந்தக் கட்டுரை

“உலகமே இசையின் வழி இயங்குகின்றதெனக் கூறின் மிகையாகாது”என்று முடிகிறது. மதத் தூய்மைவாதிகளுக்கு சித்தி ஜுனைதா பேகம் அப்போதே பேரெதிர்ப்பைத் தெரிவித்திருக்கிறார்

“சிரித்துக் களிப்பதற்கே சந்தர்ப்பமில்லாத ஏழைகட்கு இந்த (தர்கா) கந்தூரிக் கொண்டாட்டங்கூட இருக்கக் கூடா தென்று சொல்ல முடியுமா? இது ஒரு முஸ்லிம் விழாவாக இருப்பினும் திரளான இந்து சமூகத்தி னரும் இதில் கலந்து கொள்கின் றனரே...” என்பதாக அவருடைய குரல் ஒலிக்கிறது.

ஜுனைதா பேகம் எழுதத் தொடங்கிய காலம், தமிழ் நவீன எழுத்துக்கான தொடக்க காலமும்கூட. பாரதியும், பாரதியைத் தொடர்ந்து மணிக்கொடி மரபினரும் உற்சாகமாக இயங்கிய காலம். மணிக்கொடியிலும் மஆலி சாஹிப் என்றொரு இஸ்லாமிய எழுத்தாளர் எழுதியிருக்கிறார். இத்தகவலை அசோகமித்திரன் ‘நவீன விருட்சம்’ இதழில் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் தெரிவிக்கிறார். மணிக்கொடியில் ஜுனைதா எழுதியிருந்தால் வேறொரு பரிணாமம் கண்டிருக்கக்கூடும். ஆனால் அது நிகழவில்லை.

ஜுனைதா பேகத்தைத் தொடர்ந்து இஸ்லாமியப் பெண்ணெழுத்தில் ஒரு நீண்ட பாரம்பரியம் உருவாவது தடுக்கப்பட்டிருப் பதாகவே நான் உணர்கிறேன். இஸ்லாமியப் பெண்கள் பலரும் எழுதினர்; எழுதிக்கொண்டும் இருக்கின்றனர். ஆனால் அவர்கள் இஸ்லாமிய இதழ்களில் மட்டுமே அதுவும் குறிப்பிட்ட வரையறைகளுக்குட்பட்டே எழுத வைக்கப்படுகின்றனர். அவ்வகையில் எழுத்தாளர் சல்மாவின் வருகை முக்கியமானது. சல்மாவுடன் இணைந்து எழுத இன்று ஒருவர்கூட இல்லை. முஸ்லிம் பெண் எழுத்து என்பது ஆளற்ற களமாக வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறது. இன்றைக்கு எழுதிக்கொண்டிருக்கும் அனார், ஸர்மிளா செயித் போன்றவர்கள் ஈழத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இந்நிலையில்தான் ஜுனைதா பேகத்தின் தொடர்ச்சியான இயக்கத்தை ஒரு சாதனை என மதிப்பிட முடிகிறது.

எல்லாப் பெண்களுக்குமே சித்தி ஜுனைதா பேகம் ஒரு அழகிய முன்மாதிரிதான்.   
-கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா

நன்றி - தி இந்து
...மேலும்

Jul 12, 2016

ஜூலை 12: பெண் குழந்தைகளின் கல்விக்காகப் போராடிய மலாலா பிறந்த தினம் இன்று


பாகிஸ்தானின் ஸ்வாட் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள மிங்கோரா நகரின் பள்ளியில் இருந்து மாணவிகள் வீட்டுக்குத் திரும்பப் பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருந்தனர். அப்போது ஓர் ஆசாமி வந்து, ''உங்களில் யார் மலாலா?' என்று கேட்டான். மலாலாவைக் காட்டினார்கள். அதை நம்பாமல், மலாலாவோடு சேர்த்து உடன் இருந்த இரு மாணவிகளையும் சுட்டுவிட்டுத் தப்பிவிட்டான். நெற்றியிலும் கழுத்திலும் தோட்டாவைச் சுமந்த மலாலா சரிந்து விழுந்தாள்.

14 வயது மலாலா யூசுப்சாய் சுடப்படக் காரணம், பெண் குழந்தைகளின் கல்விக்காகப் போராடியதும், ஸ்வாட் பள்ளத்தாக்கில் தாலிபான் பயங்கரவாதிகளின் வெறிச் செயல்களைக் கண்டித்ததும்தான். இதற்கு உலக நாடுகள் கடும் கண்டனம் எழுப்பின.

'ஒவ்வொரு வீட்டிலும், ஒவ்வொரு தெருவிலும், கிராமத்திலும், நாட்டிலும் அமைதி நிலவ வேண்டும் - இது என் கனவு. உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு சிறுவனுக்கும் சிறுமிக்கும் கல்வி அவசியம். பள்ளியில் தோழிகளுடன் உட்கார்ந்து பாடங்களைப் படிப்பது என்னுடைய உரிமை. மனிதகுலத்தில் ஒவ்வொருவரும் மகிழ்ச்சியின் புன்னகையோடு இருப்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்பது எனது விருப்பம்.' என்று தனது விருப்பத்தை 'நான் மலாலா’ நூலில் பதிந்திருக்கிறார்.அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற, முதல் பாகிஸ்தானியப் பெண்; முதல் பாஷ்டூன்; மிக இளையவள் என்ற பெருமைகள் மலாலாவுக்கு உண்டு. அவர் பெற்றிருக்கும் சர்வதேச விருதுகளின் பட்டியல் மிக நீளம்.

நன்றி- விகடன்
...மேலும்

Jul 7, 2016

சமூகக் கல்வி மட்டுமே இனி சுவாதிகளையும் வினுப்பிரியாக்களையும் காப்பாற்றும்!


தமிழகத்தில் கடந்த சில மாதங்களாக  அடுத்தடுத்து அரங்கேறி வரும் கொலை சம்பவங்கள், அதிர்ச்சி அளிக்கின்றன. சொத்து மற்றும் தனிப்பட்ட விரோதம் இதில் ஒருபக்கம் என்றால் 'என் காதலை ஏற்கவில்லையென்றால் உன்னை கொலை செய்வேன்' என்ற மனநிலையில் நிகழும் கொலைகள் பெரும் அதிர்ச்சியை தருகின்றன. கடந்த பல நாட்களாக பரபரப்பை கூட்டிவரும் சென்னை மென்பொறியாளர் சுவாதி கொலை இதன் உச்சம்.

சுவாதி கொலை சம்பவத்தில் கொலையாளியை கண்டுபிடிப்பதற்குள், அதே போன்ற சம்பவம் தெலங்கானாவில் நடந்துள்ளது. இந்த சம்பவங்கள் பலரையும் அதிர்ச்சி அடையச் செய்துள்ளது. தங்களின் பெண் பிள்ளைகள் மீதான கெடுபிடிகளை,  பல குடும்பங்கள் மேலும் அதிகமாக்கிக்கொள்ள வைத்துள்ளன இந்த இரு சம்பவங்கள்.

இதுபோன்ற சம்பவங்கள் எந்த மாதிரியான சூழ்நிலையில் நடக்கிறது. பொது இடத்தில் பெண்களை கொடூரமாக கொலை செய்யும் நிலைக்கு அவர்களை துண்டியது எது என்பது போன்ற பல கேள்விகளுடன், மனநல நிபுணர் அபிலாஷாவிடம் பேசினோம்.

"சுவாதி கொலைக்கு ஒருதலைக் காதல் காரணமாக சொல்லப்படுகிறது. இதெல்லாம் காதலே கிடையாது. பெண்களை சில ஆண்கள் எப்போதும் ஒரு பொருளாகவே பார்க்கிறார்கள். அதாவது எனக்கு ஒரு பொருள் தேவை, அந்த பொருள் எனக்கு எதிராக எந்தவிதமான கேள்வியும் கேட்கக்கூடாது. மேலும் தன்னை எந்த நேரத்திலும் நிராகரிக்கக்கூடாது இதுதான் சில  ஆண்களின் பொதுவான சிந்தனை.

ஏதோ சில காரணங்களால் ஒரு பெண், மேற்கூறிய மனநிலையைக் கொண்ட ஆண்களை நிராகரிக்கும்போது ஒரு 'பொருள்' எப்படி இதெல்லாம் செய்யலாம் என கோபம் அடைகிறான் அந்த ஆண். அதாவது ஒரு 'பொருள்' தன்னை நிராகரிக்கும் அளவுக்கு தன்னுடைய நிலைமை மோசமாகவிட்டதே என மனதிற்குள் குமைகிறார்கள். இது ஒருவிதமான சைக்கோ நிலை ஆகும்.

மேலும், ஆண்களில் சிலர் காதல் விஷயங்களில் எமோஷனால் டைப். அதாவது கண் அழகாக இருக்கிறது, தலை நீளமாக உள்ளது, குரல் இனிமையாக இருக்கிறது என சின்ன சின்ன விஷயங்களில் கூட ஒரு பெண்ணை காதலிக்கத் துவங்கிவிடுவார்கள். ஆனால் பெண்கள் அதற்கு நேர்மாறான சுபாவம் கொண்டவர்கள். ஆண்களின்  இயல்பு என்ன, தன்னை எப்படி பார்த்துக் கொள்வான், குடும்பம் எப்படி நடத்துவான், அவனது பழக்க வழக்கங்கள் என்ன என்பது உள்ளிட்ட விஷயங்களை ஆராய்ந்து பிறகே காதலிக்க ஆரம்பிக்கிறாள்.

சில வகையான ஆண்கள் எமோஷனலாக காதலிக்கும்போது, பெண்கள் நிராகரித்தால்,  'நீ எப்படி என்னை வெறுக்கலாம். அதற்கெல்லாம் உனக்கு உரிமை கிடையாது' என நினைக்கிறான். இன்னும் சில ஆண்கள்,  தான் ஒரு அழகான பெண்ணைக் காதலிப்பதாக நண்பர்களிடம் பெருமையாக சொல்லி வைத்திருப்பார்கள். இந்த நிலையில் அது தோல்வியடையும்போது அல்லது காதல் ஏற்கப்படாதபோது அதை பெருத்த அவமானமாக கருதுகிறார்கள். அதுவரை அவள் மீதிருந்த காதல் குரோதமாக மாறுகிறது. அந்தப் பெண்ணை பழித்தீர்க்கும் மனநிலைக்கு வருகிறார்கள்.

அதனுடைய விளைவுதான் கொலை வரை செல்கிறது. கொலை செய்த பிறகும் இத்தகைய ஆண்கள், ' அவள் என்னை நிராகரித்தாள். அதனால்தான் இந்த தண்டனை' என தன் தரப்பை நியாயப்படுத்துவார்கள். 'அவளால்தான்  நானும் கொலை செய்தேன், என்னுடைய வாழ்க்கையும் இப்படி ஆகிவிட்டது' என்று சொல்வார்களே தவிர, கடைசி வரை தன்னுடைய தவறை ஒப்புக் கொள்ளவேமாட்டார்கள்” என்கிற அபிலாஷா, இத்தகைய ஆண்களின் இதுபோன்ற நடவடிக்கைக்கு காரணம் என்ன என்பது குறித்தும் விரிவாக பேசினார்.

“இதற்கு அந்த ஆண் மட்டும் காரணம் இல்லை. இந்த சமூகம் அப்படித்தான் உள்ளது. அதாவது, ஒரு பெண் எப்போதும் ஆணுக்கு கீழ்தான் இருக்க வேண்டுமென கூறுகிறார்கள். ஆனால் அதற்கு எதிராக செயல்படும் பெண்கள் மீது, ஆண்கள் வன்முறையை ஏவுகிறார்கள். ஆசிட் வீசுவது, கொலை செய்வது என அவர்கள் வன்முறை செயல்கள் நீட்சி அடைகின்றன. இது மாற வேண்டுமெனில் வன்முறையில் ஈடுபடுபவர்களுக்கான தண்டனைகள் கடுமையாக்கப்பட வேண்டும். 

மேலும் நம்முடைய சமூகமும் ஆண்களுக்கு தரும் முக்கியத்துவத்தை குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும் அல்லது ஆணுக்கு பெண் நிகர் என்பதை வலியுறுத்தவேண்டும். ஆனால் பெண்கள் வேலைக்குப் போன பிறகு, இந்த நிலைமை சற்று மாற துவங்கியுள்ளது என்றே சொல்லலாம். 'பெண்களிடம் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்' என ஆண் குழந்தைகளுக்கு சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பித்துள்ளார்கள் இந்த தலைமுறை பெற்றோர்கள். இதனால் இன்னும் சில ஆண்டுகளில் முழுமையான மாற்றம் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது" என்கிறார்.

பொதுமக்கள் பலர் சுற்றியும் இருக்க, சுவாதி கொலை நடந்தது. அங்கிருந்தவர்களில் ஒருவரும், அந்தப் பெண்ணை காப்பாற்றுவதற்கான முயற்சிகளில் இறங்கவில்லை. சமூகத்தின் இந்த செயல் சரிதானா என்பது குறித்து சமூக ஆர்வலர் ஓவியாவிடம் கேட்டோம்.

" இந்த சமூகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன் சுயத்தை இழந்துவருகிறது. அதாவது தனக்கு ஏதாவது நடக்காதவரை அடுத்தவரைப்பற்றி கவலைப்படத் தேவையில்லை என நினைக்கிறார்கள். தேவையில்லாத விஷயங்களை நாம் ஏன் செய்ய வேண்டுமென நினைக்கிறார்கள். இது முற்றிலும் தவறான செயல். சுவாதிக்கு நடந்த மாதிரியான சம்பவங்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் யாருக்கும், எங்கும், ஏன் நமக்கே கூட நடக்கலாம்  என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. 

இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நடக்கும்போது, ஏன் அதை நாம் எதிர்க்க வேண்டும் என்ற விழிப்பு உணர்வை பொதுமக்களிடையே ஏற்படுத்த வேண்டும்.இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நிகழும்போது பொதுமக்கள் அதை எதிர்க்கத் துணிந்தால், குற்றங்கள் குறைய வாய்ப்புள்ளது. 

'தான் தன்னுடைய வேலைகளை சரியாகச் செய்தால் போதும் ' என்பதுதான் இன்றைய உலகில்,  மக்கள் ஒவ்வொருவரின் எண்ணமாக இருக்கிறது. அவர்களின் சூழலும் அப்படிதான் உள்ளது. சுவாதி விவகாரத்தில் காலையில் வேலைக்குப் போகும் நேரத்தில் இதுபோன்ற சம்பவங்களை எதிர்த்தால் அல்லது அந்த பெண்ணுக்கு உதவி செய்தால் தனக்கு எதாவது பிரச்னை வரும் என அச்சப்பட்டிருக்கலாம் அங்கிருந்த மக்கள்.

மேலும் இந்த உதவியினால் தன்னுடைய பணிக்கு தாமதமாக போக வேண்டியிருக்கும். அதன் விளைவாக பணியிடத்தில் உயர் அதிகாரிகள் மற்றும் அலுவலகத்துக்கு பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும். இவ்வாறு பதில் சொல்லுவது தனக்கு இழுக்கு எனவும் நினைக்கிறார்கள். மேலும் அதனுடைய நீட்சியாக தன்னுடைய வேலை பறிபோகலாம் என்ற பயமும் பலருக்கு உள்ளது. ஒருநாள் அலுவலகத்துக்கு போகவில்லை என்றால் கூட பலவேலைகள் அடுத்தநாள் செய்ய வேண்டியிருக்கும் என்ற மன அழுத்தத்தில்தான் இன்று பலரும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். 

இதற்கு அடுத்து பெரிய சிக்கலாக இருப்பது பயம். அதாவது இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நடக்கும் போது அதை தடுக்க நாம் போனால் நமக்கு ஏதாவது நடந்து விடுவோமோ என நினைக்கிறார்கள். இந்த சமூகமும் இவர்கள்  இப்படி இருப்பதைத்தான் விரும்புகிறது. இங்குள்ள பள்ளிகள் மற்றும் அலுவலகங்கள் அனைத்துமே அடுத்தவர்களுடன் ஏற்படும் நெருங்கிய நட்பு வட்டத்தை விரும்புவதில்லை. அதாவது பள்ளி மற்றும் அலுவலகங்களில் யாராவது நெருங்கிய நட்புடன் இருப்பதை எப்படி தடுப்பது என்றுதான் பார்க்கிறது. பள்ளிகளிலும் குழந்தைகள்  ஒருவருடன் ஒருவர் பேசுவதை தடுக்கிறார்கள். அடுத்த குழந்தைக்கு ஏதாவது பிரச்னை ஏற்பட்டால் கூட, எந்த குழந்தையும் எதுவும் செய்யக்கூடாது என நினைக்கிறார்கள்.

அப்படி குழந்தைகள் வளர்வதைதான் சமூகம் ஊக்குவிக்கிறது. இதன் விளைவாக குழந்தைகள், அடுத்தவருக்கு பிரச்னை ஏற்பட்டால் எந்தவிதமான நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் அப்படியே இருக்க வேண்டுமென நினைக்கிறார்கள். இது போன்ற நடவடிக்கைகளை குறைத்து, சமூகம் சார்ந்த பாடத்திட்டங்களை உருவாக்கி அதை குழந்தைகளுக்கு சொல்லிக்கொடுத்தாலே நல்ல சமூகத்தை உருவாக்க மூடியும். 

இங்கு வாழும் ஒவ்வொருவருக்கும் சமூக பொறுப்பு உண்டு. அதை தேவையான நேரத்தில் செயல்படுத்த வேண்டும். அப்போதுதான் நம்முடைய அடுத்த தலைமுறை மட்டுமல்ல; இந்த தலைமுறையும் நிம்மதியாக வாழ முடியும். இதை உணர்ந்தாலே வேடிக்கை பார்க்கும் நிலை மாறி எதிர்க்கும் குணம் உருவாகும்" என்றார்.

ஒருதலைக் காதல் அல்லது வேறு எந்த காரணமாக இருந்தாலும்  சரி, ஒருவரை கொலை செய்யும் உரிமையும் துணிச்சலும் எங்கிருந்து வருகிறது...அந்த அதிகாரத்தை கொடுத்தது யார்? இதற்கு பெரும்பாலானவர்களிடம் இருந்து வரும் பதில் சமூகம்தான். சமூகம் என்பது வேற்றுக் கிரகம் கிடையாது. நாம்தான் சமூகம். எனவே நம்முடைய பிள்ளைகள் எப்படி வளர வேண்டும். வாழும் சூழல் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை நாம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

- இரா.ரூபாவதி

நன்றி - விகடன்.
...மேலும்

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்