/* up Facebook

Nov 30, 2015

பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை கலந்துரையாடல்

பெண்களுக்கு  எதிரான வன்முறை கலந்துரையாடல்

நிருத்தனி, நளினிராஜ், மயூரன்



...மேலும்

Nov 25, 2015

மாதவிலக்கு குறித்து சபரிமலை தேவசம் போர்டு தலைவர் சர்ச்சை கருத்து: பெண்கள் கொதிப்பு!


இந்தியாவில் பெரும்பாலான கோவில்களில், மாதவிலக்கு காலங்களில் பெண்கள் கோவிலுக்குள் நுழையக் கூடாது என்ற அறிவிப்பினை பார்க்க முடியும்.

ஆனால் சபரிமலை ஐயப்பன் கோவிலுக்குள்  மட்டும் மாதவிலக்கு காலங்களில் மட்டுமல்ல, குழந்தை பெற்றுகொள்ள தகுதியுடைய எந்த பெண்ணும் கோவிலுக்குள் வரக் கூடாது என்று அதன் இணையதளத்திலேயே குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும்.

அதாவது, "கடவுள் ஐயப்பன் ஒரு நித்திய பிரம்மாச்சரி.  அதனால் 10 வயதில் இருந்து 50 வயதுடைய மற்றும் மாதவிலக்கு நிற்காத பெண்கள் சபரிமலை கோவிலுக்குள் அனுமதிக்கப்பட மாட்டார்கள்" என்று கூறப்பட்டிருக்கும்.

அதையும் மீறி கோவிலுக்குள் பெண்கள் நுழைந்தால், அவர்கள் கோவில் நிர்வாகத்தால், வெளியேற்றப்படுவார்கள்.

 பிரபல கன்னட நடிகை ஜெய்மாலா,  தான் 2006-ம் ஆண்டு சபரிமலைக்குள் சென்று கடவுள் ஐயப்பனை தொட்டு வழிபட்ட தகவலை 2010-ம் ஆண்டு கூறி சர்ச்சையில் சிக்கினார். இதனைத் தொடர்ந்து, கேரள தேவசம் போர்டு அவர் மீது வழக்கும் தொடர்ந்தது. 

இந்நிலையில் கொல்லம் நகரில் தேவசம் போர்டு தலைவர் கோபால கிருஷ்ணன் செய்தியாளர்கள் பேசினார்.

அப்போது  அவரிடம்,  சபரிமலை கோவிலுக்குள் பெண்கள்  அனுமதிக்கப்படுவார்களா? என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு பதிலளித்த கோபாலகிருஷ்ணன், மனிதர்களிடம் ஆயுதங்கள் இருந்தால் அதனை கண்டுபிடிக்க நவீன கருவிகள் உள்ளன. அதேபோல் பெண்களுக்கு மாதவிலக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறதா? என்பதை கண்டுபிடிக்க கருவிகள் வந்த பிறகு, பெண்கள் சபரிமலைக்குள் அனுமதிக்கப்படுவார்கள் என்றும்,  குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளும் தகுதியுடைய பெண்கள் சபரிமலை கோவிலுக்குள் அனுமதிக்கப்பட மாட்டார்கள் என்றும் கூறினார். 

இதையடுத்து கோபாலகிருஷ்ணனின் இந்த பேச்சுக்கு பெண்கள் மத்தியில் கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியுள்ளது. சமூக வலைதளங்களில், அவருக்கு எதிராக பெண்கள் கடுமையான கருத்துகளை தெரிவித்து வருகின்றனர். இதற்காக ஃபேஸ்புக்கில்  #HappyToBleed  என்ற பெயரில்  தனி பக்கத்தை உருவாக்கியுள்ளனர்.

'ஆணாதிக்கத்தை அழிப்பேன்... என்ற தலைப்பில்', "மாதவிலக்கு என்பது பெண்களின் உடல் இயக்கம் சம்பந்தப்பட்டது. இந்த ஆணாதிக்க சமுதாயம் அதனை ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறது" என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அதோடு 'மாதவிலக்கு குறித்து மகிழ்ச்சியடைகிறேன் ' என்று நாப்கின் போன்றவற்றில் எழுதி,  தங்களை பற்றிய விபரங்களுடன் ஏராளமான இளம் பெண்கள் ஃபேஸ்புக்கில் தங்கள்  புகைப்படங்களை பதிவேற்றி வருகின்றனனர். 

அதேபோல் ட்விட்டரிலும் கோபாலகிருஷ்ணனுக்கு எதிராக ட்ரெண்ட் தொடங்கப்பட்டுள்ளது. அதிலும் ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் தங்கள் புகைப்படங்களை பகிர்ந்து வருகின்றனர். 

'மாதவிலக்கு பற்றி பேசுவோம்' என்ற அமைப்பினை தோற்றுவித்த அர்ஜுன் உன்னிகிருஷ்ணன் என்பவரும்,  கோபாலகிருஷ்ணனுக்கு எதிராக பெண்கள் கிளர்ந்தெழ முக்கிய காரணமாக இருந்துள்ளார்.

மாதவிலக்கு பற்றி பேசுவதே தவறு என்ற பொதுவான கருத்து இந்தியாவில் நிலவி வருகிறது. பெரும்பாலோனார் மாதவிலக்கு பற்றி வெளிப்படையாக பேசுவதில்லை. ' மாதவிலக்கு பற்றி பேசுவோம்' அமைப்பு , மாதவிலக்கு என்பது பெண்கள் உடல்  இயக்கத்துடன் தொடர்புடையது என்றும், ஆண்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளக் கூடாத விஷயமும், பேசக் கூடாத விஷயமும் இல்லை  என்பது போன்ற கருத்துக்களையும் பரப்பி வருகிறது.

நன்றி ஆனந்த விகடன்
...மேலும்

Nov 24, 2015

பார்வை: பெண்கள் பாதுகாப்பே நாடடின் முனனேற்றம் - தனசீலி திவ்யநாதன்


ஐக்கிய நாடுகள் சபை ஒவ்வொரு ஆண்டும் நவம்பர் மாதம் 25-ம் தேதியை ‘பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை ஒழிப்பு நாளா’கக் கடைபிடிக்க அழைப்புவிடுக்கிறது. முதல் உலக நாடுகள் தொடங்கி மூன்றாம் உலக நாடுகள்வரை பெண்களின் நிலை வருந்தத்தக்கதாகவே உள்ளது. ஐக்கிய நாடுகள் சபை, உலக நிதியம் மற்றும் பல்வேறு நாடுகளின் சட்டங்களும் திட்டங்களும் பெண்களின் நலன், உரிமைகள், முன்னேற்றம், பாதுகாப்பு போன்றவற்றில் தொடர்ந்து அக்கறைகாட்டி வருகின்றனர். இருந்தபோதிலும் பெண்கள் அவற்றை அடைவதற்குப் பெரும் தடையாக இருப்பது பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை. வன்முறை அற்ற வாழ்வே, ஆண் - பெண் சமத்துவம், அமைதி, முன்னேற்றம் ஆகியவற்றுக்கு வழிவகுக்க முடியும். எனவேதான், ஐக்கிய நாடுகள் சபை பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர இந்த நாளைக் கடைப்பிடிக்க அழைப்புவிடுத்துள்ளது. அது ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு மையப் பொருளில் (Theme) இந்த நாளைக் கொண்டாட அழைக்கிறது. இந்த ஆண்டுக்கான மையப்பொருள், ‘வன்முறையைத் தடுப்போம்’.

உலக அளவில் ஒரு பெண் அவளின் வாழ்நாளில் ஒருமுறையாவது உடல் ரீதியாகவோ, பாலியல் ரீதியாகவோ வன்முறைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறாள். தனிமனிதர்கள் மட்டுமின்றி ஒட்டுமொத்தச் சமூகமே பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையை நிகழ்த்துவதையே இது உணர்த்துகிறது. ஒரு சமூகம், வன்முறையை உருவாக்கி, அங்கீகரித்து, செயல்படுத்த முடியும் என்று சொன்னால், அதே சமூகம் அதைத் திட்டமிட்டுத் தடுக்கவும் முடியும் என ஐக்கிய நாடுகள் சபை கருதுகிறது. ஆனால், அது அவ்வளவு எளிதானதா? ஓர் உயிர்க்கொல்லி நோய்க்கான கிருமி எதுவெனக் கண்டறிந்து தடுப்பதுபோல் நாம் இதனைத் தடுத்துவிட முடியாது. பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைக்குக் காரணமான கிருமிகள் எண்ணற்றவை, தொன்மையானவை, நம்பிக்கை, பண்பாடு, கருத்தியல் சார்ந்தவை. ஆண் - பெண் பாகுபாட்டால் தொடர்ந்து நிகழ்பவை. எனவே இதைத் தடுப்பதற்கான முயற்சிகளும் செயல்பாடுகளும் பன்முகத்தன்மை கொண்டதாக, முழுமையானதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தியாவுக்கு இது தேவையா?

பெண்களை தெய்வமாக, நதியாக, நிலமாகக் கொண்டாடும் இந்தியாவில் இந்த நாள் குறித்த விழிப்புணர்வும், கொண்டாட்டங்களும் அவசியமா என்ற கேள்வி எழலாம். ஆனால், சமூகத்தில் அரங்கேறும் அவலங்கள் இந்த நாளை நாம் கொண்டாட வேண்டியதின் அவசியத்தை உணர்த்துகின்றன. பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைச் செயல்களில் இந்தியா உலக அளவில் நான்காவது இடத்தில் உள்ளது. உலகில் பெண்கள் வாழ்வதற்குப் பாதுகாப்பற்ற நாடுகள் எவை என சமீபத்தில் ஒரு செய்தி நிறுவனம் ஆய்வு நடத்தியது. இந்த ஆய்வில் சுகாதாரப் பிரச்சனை, பாலியல் வன்முறை, பாலியல் அல்லாத வன்முறை, பண்பாடு, மதம் மற்றம் பாரம்பரியத்தின் பெயரால் தீங்கு விளைவிக்கும் சடங்குகள், பொருளாதார வளங்கள் சரியாகக் கிடைக்காதது, பெண் கடத்தல் என்ற ஆறு பிரச்சினைகள் மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. இதில் முதல் இடத்தில் ஆப்கானிஸ்தானும் அதைத் தொடர்ந்து ஆப்பிரிக்காவின் காங்கோ, பாக்கிஸ்தான் நாடுகளும் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. அந்தப் பட்டியலில் இந்தியா நான்காவது இடத்தில் இருக்கிறது.

மேலும், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உலகமக்கள் நிதியம், மற்றும் வாஷிங்டனில் செயல்படும் சர்வதேச பெண்கள் ஆராய்ச்சி மையத்தின் ஆய்வறிக்கை, இந்தியாவில் 60% ஆண்கள் மனைவியை அடிப்பதை ஒப்புக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறது.

தமிழகத்தில் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் ஆண்டுதோறும் அதிகரித்து வருகின்றன. கடந்த ஆண்டில் மட்டும் கடத்தல், பலவந்தப்படுத்துதல் தொடர்பான நிகழ்வுகள் சென்ற ஆண்டைக்காட்டிலும் 19% அதிகரித்தி ருக்கிறது. இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை நமது தேசிய அவமானம் என்பதைக் காட்டுகின்றன. மேலும் இந்த நாளை நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துவதோடு, திட்டமிட்ட தொடர் செயல்பாட்டுக்கு ஆண் - பெண் இருவருக்கும் அழைப்பு விடுக்கிறது.

வன்முறையை எதிர்க்கும் ஆரஞ்சு வண்ணம்

உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் ஆண்களும் பெண்களும் ஆரஞ்சு வண்ணத்தில் உடையணிந்து, வன்முறை ஒழிப்பு தினத்தைக் கொண்டாடு கின்றனர். ஆரஞ்சு வண்ணம், வன்முறையற்ற வண்ணமயமான எதிர்காலத்தை உறுதி செய்கிறது என்கின்றனர். அரசும் முக்கியமான கட்டிடங்கள், சுற்றுலாத்தலங்களை ஆரஞ்சு வண்ணத்தில் ஒளிரச் செய்து விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

வன்முறையைத் தடுத்தலும் முடிவுக்குக் கொண்டுவருதலும் அனைவரின் பொறுப்பு. வன்முறை குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது, அதற்கான திட்டமிட்ட செயல்பாடுகளை ஊக்குவிப்பது, வன்முறைக்கு ஆளான பெண்களுக்குத் தேவையான சட்டப் பாதுகாப்பை வழங்குவது, அவர்களுக்கு உடல், மன நல உதவிகளைத் தருவது, ஆண் - பெண் சமத்துவத்தை வலியுறுத்துவது, தனிநபர் தொடங்கி அரசு வரையிலான அனைத்து மட்டங்களிலும் இதற்கான முயற்சிகள் இன்றியமையாதவை.

தேவை விழிப்புணர்வு

மாற்றத்தின் தொடக்கப் புள்ளியாக இருப்பவை தனிமனிதச் செயல்பாடு கள். மேலம் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையில் ஈடுபடுபவர்கள் அவர்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர் களாக இருப்பவர்கள் என்ற உண்மை, தனிமனித மாற்றத்தைக் கோருகிறது. வன்முறை, வீட்டுக்குள் நிகழ்ந்தாலும் அது குற்றச்செயலே என்ற உண்மையை உணர்வதும், அது தண்டனைக்குரிய குற்றம் என ஏற்றுக்கொள்வதும் அவசியம்.

வன்முறைக்கு உட்படுத்தப்படும் பெண்கள், கணவன் அடிப்பதை இயல் பான நிகழ்வாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அதனை எதிர்க்கவும், தடுக்கவும் வேண்டும். தேவைப்பட்டால் சட்டத்தின் உதவியை நாடத் தயங்கக் கூடாது. ஆண் - பெண் இருவருமே வன்முறையற்ற வாழ்வைத் தேர்வுசெய்ய வேண்டும்.

குடும்பம்

கருவறை முதல் கல்லறை வரை பெண்களின் பாதுகாப்பு அரணாகக் கருதப்படும் குடும்ப அமைப்பே வன்முறையை உற்பத்தி செய்து, ஏற்றுக்கொண்டு, அங்கீகரித்துச் செயல்படுகிறது. அதோடு ஆண் - பெண் இருவரையும் அதனை ஏற்றுக்கொள்ள பழக்குகிறது. ஆண் - பெண் உறவு, அடக்குதல் - அடங்கிப்போதல் என்பதில் உள்ளதாக நம்புகிறது. பெண்ணை அவள் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் வைக்க, ஒழுங்குபடுத்த, அடக்கி ஒடுக்க, தண்டிக்க போன்றவற்றுக்கு வன்முறையையே நமது குடும்ப அமைப்புகள் நம்புகின்றன. இதிலிருந்து நமது குடும்பு அமைப்புகள் விடுபட வேண்டும். பெண்ணுக்குப் பாதுகாப்பை, உரிமைகளை, சுதந்திரத்தை உறுதி செய்யும் ஜனநாயக அமைப்பாக அது மாற வேண்டும்.

சமூகம்

சமூகம், தனிமனித, குடும்ப, குழு வாழ்வுக்கான நெறிகளை வகுத்து, அதைப் பண்பாடாகப் பயிற்றுவிக்கிறது. பெரும்பாலான சமூக அமைப்புகள் தந்தை ஆதிக்க, ஆணாதிக்க அமைப்புகளாகவே விளங்கியவை. அதன் தொடர்ச்சியை இன்றும் நாம் காண முடியும். பெண்களை அதிகம் படிக்கவைக்காமல் இருப்பது. படித்தாலும் வேலைக்கு அனுப்பாத நிலை, இளம் வயதில் திருமணம், ஏராளமான வரதட்சணை, விதவை களுக்கு மறுமணம் மறுப்பு என்பவை யெல்லாம் இன்றும் நடைமுறையில் உள்ளன. இந்தச் சமூக ஒழுங்குகளே பெண்ணின் உரிமைகளை, வாழ்வை தீர்மானிப்பவையாக உள்ளன. ஆனால், சமூக அமைப்புகளில் வகுக்கப்படும் நெறிகளும் பண்பாடும் மாறும் தன்மை கொண்டவை என்பது வரலாறு நமக்கு உணர்த்தும் உண்மை. பெண்களுக்கு எதிரான நெறிமுறைகளை அது சீர்தூக்கிப் பார்த்து முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.

அரசாங்கம்

மக்களின் வாழ்வைத் தீர்மானிப்பதில் அதிகாரம் கொண்ட அமைப்பு, அரசாங்கம். இதன் நீதித் துறை, நிர்வாகத் துறை மற்றும் பாதுகாப்புத்துறையின் ஒட்டுமொத்தச் செயல்பாட்டின் மூலமே அமைதியான சூழலை உருவாக்க முடியும். அமைதியே முன்னேற்றத்தின் முதல் படி. இது பெண்களுக்கும் பொருந்தும். பெண்களின் முன்னேற்றம் அவர்களின் பாதுகாப்பில், அமைதியில் அடங்கியுள்ளது. ஒரு நாட்டின் முன்னேற்றம் பெண்களின் முன்னேற்றத்தில் அடங்கியுள்ளது. அரசாங்கம் பெண்களின் உரிமைகளை பாதுகாத்து, வன்முறையற்ற வாழ்வுக்கு வழிவகுக்க வேண்டும். தேங்கியிருக்கும் வழக்குகளை விரைந்து விசாரித்து தண்டனை வழங்குவது, பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்குத் தேவையான அனைத்து உதவிகளையும் ஒரே இடத்தில் வழங்குவது போன்றவற்றைப் பரிசீலிக்க வேண்டும்.

நன்றி  - தமிழ் ஹிந்து
...மேலும்

ஒரு பாட்டியின் புலம்பல் - உமா சங்கரி


சமீபத்தில் ஒரு குழந்தைக்கு முடியிறக்கிக் காதுகுத்தும் விழாவில் கலந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது. குழந்தைக்கு ஒரு வயது. வேற்றுமையே இல்லாமல் வந்திருந்த ஐம்பது உறவினர்களிடையே அந்தக் குழந்தை பொக்கை வாயில் முளைத்திருந்த ஒன்றிரண்டு பற்களுடன் நிறைய சிரித்துக்கொண்டு, இல்லை, இளித்துக்கொண்டு trapeze artist போல் தாவிக்கொண்டிருந்தது. டான்ஸ் ஆடு என்றால் உடனே ஆடும், பாட்டுப் பாடு என்றால் உடனே ம்ம்ம்... என்று இழுக்கும், தாத்தாவை மிரட்டு என்றால் மிரட்டும். குழந்தைக்கு வேற்று முகமே இல்லையே என்று எல்லோரும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

நாவிதர் வந்தவுடன் குழந்தையைத் தாய்மாமன் மடியில் உட்காரவைத்து முடியிறக்க ஆரம்பித்தார். அவ்வளவுதான். குழந்தை அழ ஆரம்பித்தது. சில நொடியில் கதற ஆரம்பித்தது. பிறகு கத்திக்கதறித் தீர்த்துவிட்டது. நடுவில் நிறுத்தவும் முடியவில்லை. முடியிறக்கத்தைப் பாதியில் நிறுத்தவும் முடியாதே! கதறக்கதற, ஒருவர் கைகளைப் பிடித்துக்கொள்ளவும், இன்னொருவர் கால்களைப் பிடித்துக்கொள்ளவும், இன்னொருவர் தலையைப் பிடித்துக்கொள்வதுமாக ஒருபாடாக அந்த நிகழ்ச்சி ஒரு மணி நேரத்தில் முடிந்தது. எனக்குக் கோபமும் வேதனையும் தாங்கவில்லை. இந்தக் குழந்தைகளை மரபு, குடும்ப வழக்கம் என்று இவ்வளவு கொடுமைப்படுத்துகிறோமே என்று மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது.

பிறகு, காது குத்தும் வேலை. நல்ல வேளை, ஷாட்கன் முறையில் சில நொடியில் அதைச் செய்துவிட்டார்கள். குழந்தை தப்பித்துக் கொண்டது. பெற்றோர்களும் தப்பித்துக்கொண்டார்கள். பின்பு கோயிலுக்குப் போனோம். குழந்தையின் பெயருக்கு அர்ச்சனைசெய்து ஒரு பெரிய மாலையை அதன் கழுத்தில் போட்டார்கள். அது மறுபடியும் பயந்துபோய் ‘வீல்’ என்றது. அன்று முழுவதும் அந்தக் குழந்தை யாரிடமும் போகவில்லை, அம்மாவிடமே ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தது.

வந்தவர்களில் பலர் தங்கள் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொண்ட போது பெரும்பான்மையான குழந்தைகள் இப்படித்தான் பயந்து போய்க் கதறி அழுகிறார்கள் என்று தெரியவந்தது. முப்பது வருடங்கள் முன்பு என் குழந்தைகளுக்கு மூன்று வயதில் முடியிறக்கினோம். அசையாமல் இருக்க வேண்டும் என்று அவர்களிடம் சொன்னதைப் புரிந்துகொண்டு முடியிறக்கிக் கொண்டார்கள். நாம் சொன்னதைப் புரிந்துகொள்ளும், கேட்கும் வயசு. இரண்டாவது குழந்தைக்கு முடியிறக்கும்போது அவள் அப்பா முதலில் மொட்டை அடித்துக்கொண்டார். அவளுக்கு அது ஒரு விளையாட்டாக இருந்ததுபோலும், அவர் மடியில் உட்கார்ந்துகொண்டு தானும் மொட்டை அடித்துக்கொண்டாள். முதல் பெண் சிறிது சிணுங்கினாலும் அழாமல் முடியிறக்கிக்கொண்டாள். இவையெல்லாம் ஞாபகம் வந்தன.

எதற்காகப் பிறந்த முடியைக் களைகிறோம் என்று சிறிது ஆராய்ச்சி செய்ய கணினியில் கூகிள் குருவைத் திறந்தேன். முஸ்லிம்கள், கிறிஸ்தவர்கள், சீனர்கள் எனப் பல சமூகத்தினரிடம் இந்த மரபு இருக்கிறது. ஆனால் ஒரு சமூகம்போல் இன்னொரு சமூகத்தில் இந்த வழக்கம் இல்லை. சிலர் நாற்பது நாட்களில், சிலர் நாலு மாதத்தில், சிலர் ஆண் குழந்தைகளுக்கு மட்டும், சிலர் எப்போது விருப்பமோ / முடியுமோ அப்போது எனப் பல முறைகளில் கடைப்பிடிக்கிறார்கள். ஆனால் இதற்கு அறிவியல் முறையில் எந்த அடிப்படையும் இல்லை என்று எழுதியிருந்தார்கள். பிறக்கும்போது இருந்த முடியெல்லாம் நான்கு மாதங்களில் உதிர்ந்துவிடுமாம். அந்த நேரத்தில் புதிய மயிர்க்கால்கள் உருவாகி புதிய முடிகள் உற்பத்தியாகுமாம். எவ்வளவு அடர்த்தியான முடி என்பது நம்முடைய மரபணுவைப் பொறுத்திருக்குமாம்.

மொட்டை அடித்துக்கொள்வதற்கு இன்னொரு காரணம் உண்டு. முடியை, நம்மை அழகுபடுத்தும் ஒன்றாக எண்ணுகிறோம். தெய்வத்துக்கு முன்னே முடியிறக்கும்போது நம் அழகையும் அதனால் வரும் அகங்காரத்தையும் கர்வத்தையும் துறக்கிறோம் என்ற காரணமும் உண்டு. மேலும் நரபலி கொடுக்கும் முறையில் சிரச்சேதம் செய்துகொள்ளாமல் மயிரை மாத்திரம் கொடுத்துவிடுவது என்ற மரபும் காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் அறியாத குழந்தைகள்மேல் அதைச் சுமத்துவானேன்? என் உறவினர் பெண்மணி ஒருவர், தன் பையனிடம், “நான் உனக்கு மொட்டை அடிப்பதாக வேண்டிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்று சொன்னபோது அந்தப் பையன் - அவனுக்குப் பத்து வயதிருக்கும் - சொன்னானாம், ‘‘நீ வேண்டிக்கிட்ருந்தா நீ போய் மொட்டை அடிச்சுக்கோ, நான் எதுக்கு மொட்டை அடிச்சுக்கணும்?’’

மரபு, பழக்கவழக்கமெல்லாம் முட்டாள்தனம் என்று நான் சொல்ல வரவில்லை. ஆனால் எவ்வளவோ மாறுதல்களைப் பார்க்கும் நாம் சில நம்பிக்கைகளை மதம், மரபு என்றபெயரில், குடும்பவழக்கம் என்ற பெயரில், பயத்தாலோ அறியாமையாலோ யோசிக்காமலே அறியாக் குழந்தைகள்மேல் சுமத்துகிறோம் என்று தோன்றுகிறது.

மதங்களில் எவ்வளவோ நல்ல விஷயங்கள் இருக்கின்றன. எறும்புபோல் மணலை விட்டுவிட்டு சர்க்கரையை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளும் புத்தியையும் பகுத்தறிவையும் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. இதற்குக் கேள்வி கேட்கும், வித்தியாசமாகச் சிந்திக்கும் சுதந்திரம் வேண்டும். நாம் எழுதினால், பேசினால் பிறர் புண்படுவாரோ, பெரிய கலவரம் ஆகிவிடுமோ, அடித்துக் கொன்று விடுவாரோ என்று பயந்தால் எப்படிச் சமூகம் தன்னைத் தானே திருத்திக் கொள்ளும்? எப்படித் திருத்திக் கொள்ள முடியும்?

(உமா சங்கரி, சமூக ஆய்வாளர். எழுத்தாளர் தி. ஜானகிராமனின் மகள்.)

நன்றி - காலச்சுவடு
...மேலும்

Nov 23, 2015

மாற்றுத் திறனாளிகள் பற்றிய ஒரு சிறந்த காணொளி




"It's Not Different Sex"
Not Sympathy, But Dignity
Not Special attention, But Equal recognition
Not Rights on paper, But Rights in action....


சில படைப்புக்கள் குறித்து நாமும் எழுதனுமே என்று பார்ப்பதுண்டு சில படைப்புக்களை பார்த்தவுடன் ஏதாவது எழுத வேண்டும் என்று தோன்றுவதண்டு. இதில் இரண்டாவது ரகத்தினை சேர்ந்ததொன்றான படைப்பே "It's Not Different Sex" . ஒவ்வொரு சராசரி மனிதனுக்கும் உள்ள உணர்வுகளும் அதனாலான வெளிப்பாடுகளும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கும் உண்டு என்பதனை 6 நிமிடங்களுக்குள் சொல்கின்றதான குறும்படம் இது. காட்சியமைப்புக்களும் ஒளிப்பதிவும் மிக அருமை. அதிலும் முதல் காட்சிகளில் பார்வையாளர்களிடையே எதிர்பார்ப்பினை உருவாக்கி பின்னரான காட்சிகளில் புதியதொரு கருத்தினை சொல்லிச்செல்கின்ற காட்சி நடை 6 நிமிடங்களையும் அயர்ச்சியின்றி நகர்த்துகின்றது.

“மாற்றுத்திறனாளிகளை சமூகமயப்படுத்துகின்றோம்” என்று சொல்லிக்கொண்டு அவர்கள் குறித்த நிகழ்வுகள் என்றாலே “ஒவ்வொரு பூக்களுமே சொல்கின்றதே…” அல்லது போனால் “கடவுள் தந்த அழகிய வாழ்வு…” பாடல்களை பின்னணி இசையாக ஒளி/ ஒலி பரப்பி அவர்களை பரிதாபத்திற்குறிய காட்சிப் பொருளாக்குகின்ற ஊடகங்களும் படைப்பாளிகளும் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டியதான படைப்பும் கூட.

மாற்றுத்திறனாளிகளது உணர்வுகளை நமக்கு உணர்த்துவதுடன் அவர்களுக்கு தேவை எமது “பரிதாபப்பார்வையல்ல” என்பதனையும் சொல்லிச்செல்கின்ற இக்குறும்படத்தினை காலத்தின் தேவையறிந்து வெளிக்கொணரப்பட்டுள்ள ஒரு படைப்பாகவே நான் பார்க்கின்றேன். இன்றைய ஈழ படைப்புகளுள் “பேசாப்பொருளை பேசுகின்ற” ஓரு சில படைப்புக்களுள் இதுவும் நிச்சயம் இடம்பிடிக்கும் என நம்பலாம். உங்கள் (புதிய) சிந்தனைக்கும் முயற்சிக்கும் வாழ்த்துக்கள்.

நன்றி Thushi Vijayயின் முக நூல் வழியாக
...மேலும்

என்னை மாற்றிய பெண்! - லட்சுமி ராமகிருஷ்ணன் பேட்டி




‘பிரிவோம் சந்திப்போம்’ படத்தின் மூலம் தமிழில் குணச்சித்திர கதாபாத்திரத்தில் அறிமுகமாகி வலம் வரத்தொடங்கிய லட்சுமி ராமகிருஷ்ணன். ‘யுத்தம் செய்’ படத்தில் கவனிக்க வைத்தார். அம்மா நடிகை என்ற அளவுகோலுடன் சுருங்கிவிடாமல் ‘ஆரோகணம்’ படத்தின் மூலம் இயக்குநராக இடம் மாறினாலும் நடிப்பையும் விடாமல் தொடரும் இவர், தற்போது ‘அம்மணி’என்ற தனது மூன்றாவது படத்தை, எழுதி, இயக்கி நடித்திருக்கிறார். அவரைச் சந்தித்துப் பேசியதிலிருந்து...

நாற்பது வயதுக்குப் பிறகு திரையில் நுழைந்து எப்படி ஜெயிக்க முடிந்தது?

எனது பெற்றோரும் கணவரும்தான் என் வெற்றியின் பின்னால் இருப்பவர்கள். நாங்கள் பாலக்காட்டில் செட்டிலான தமிழ்க் குடும்பம். எனது அப்பா, பி.கே. கிருஷ்ணசுவாமி ஒரு விவசாயி, கல்வியாளர், முழு நேர அரசியல்வாதி, சமுகப் போராளி என அவரது பலமுகங்களைப் பார்த்து வளர்ந்தவள் நான். எனக்கு ஒரு அண்ணன். நான்கு அக்காள்கள். நான்தான் கடைக்குட்டி. அப்பா சுதந்திரா கட்சியில் இருந்தார்.

அரசியல், விவசாயம் தொடங்கி எல்லாவற்றிலும் அம்மாவை நேரடியாகப் பங்கெடுக்கச் செய்தார். சொந்தக் காலில் நிற்க வேண்டும் என்று சின்ன வயதிலிருந்தே இருவரும் சொல்லிக்கொடுத்து வளர்த்தார்கள். எங்கள் வீட்டில் பெண் பிள்ளைகளுக்குச் சமமான முக்கியத்துவம் கொடுத்து வளர்த்தார்கள்.

நான் என்னவாக ஆக வேண்டும் என்று நினைப்பதற்கு முன்பே எனக்குத் திருமணமாகிவிட்டது. திருமணமாகிச் சென்றது ஒரு ஆச்சாரமான குடும்பம். கணவர் வீட்டில் அனைவரும் நன்கு படித்தவர்கள். ஆனால் அன்று பெண்களுக்கு சுதந்திரம் தருவதில் உடன்பாடு இல்லாதவர்களாக இருந்தார்கள். பெண் என்பவள் வீட்டையும் குழந்தைகளையும் பார்த்துக்கொள்ள மட்டுமே படைக்கப்பட்டவள் என்ற பார்வைதான் அவர்களிடம் இருந்தது. இந்தக் காரணத்துக்காவே நான் எனது குழந்தைகளுடன் கணவர் வேலை செய்துவந்த மஸ்கட் நாட்டுக்குச் சென்று செட்டில் ஆனேன். வீட்டில் சும்மா இருக்கப் பிடிக்கவில்லை. அங்கே ஈவண்ட் மேனேஜ்மெண்ட் நிறுவனமொன்றைத் தொடங்கி வெற்றிகரமாக நடத்தினேன். குழந்தைகள் வளர்ந்த பிறகு ஓய்வுபெறும் வயதும் நெருங்கியதால் நாடு திரும்பினோம்.

சென்னையில் குடியேறிய பிறகு குழந்தைகளை ஆளாக்கியதைத் தவிர வேறு எதையும் நாம் பெரிதாக சாதிக்கவில்லையே என்று நினைத்தேன். வாய்ப்புகள் எங்கே இருக்கின்றன என்று தேட ஆரம்பித்தேன். தேடல் என்றால் கடுமையாக, இடைவிடாமல் முயற்சித்தேன். ‘சினிமாவுக்கு நடிக்கப்போறேன்னு குடும்ப நிர்வாகத்தை விட்டுட்டா பாரு’ என்று யாரும் சொல்லிவிடக் கூடாதே என்று அதையும் துல்லியமாக திட்டமிட்டுப் பார்த்துக்கொண்டேதான் வாய்ப்புகளைத் தேடிப் பிடித்தேன். அந்த நேரத்தில் “ எதற்குத் தேவையில்லாமல் இதையெல்லாம் செய்கிறாய்?” என்று எனது கணவர் என்றும் சொன்னதில்லை. அவர் கொடுத்த உற்சாகத்தாலும் ஊக்குவிப்பாலும்தான் நான் ஒரு நடிகையாக, இயக்குநராக இன்று அடையாளம் பெற்றிருக்கிறேன்.

படங்களை இயக்க சினிமாவில் நடித்த அனுபவமே போதுமானதாக இருந்ததா?

கண்டிப்பாகப் போதாது. நான் மூன்று படங்களை மட்டுமே இயக்கியிருக்கும் ஒரு அமெச்சூர் பிலிம் மேக்கர்தான். திரைப்பட இயக்கத்தை நான் கற்றுக்கொள்ள முயற்சித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். எனது படமான ஆரோகணத்தில் பல குறைகள் இருந்தன. ஆனால், அதில் இருந்த குறைகளைவிட நல்ல விஷயங்கள் பெரிதாக இருந்ததால் குறைகளை யாரும் பெரிதுபடுத்தவில்லை அவ்வளவுதான்.

உங்கள் இரண்டாவது படத்தை ஒரு வணிகப் படம்போல எடுக்க என்ன காரணம்?

பெண்களின் பிரச்சினைகளை மட்டும்தான் இவர் படமாக எடுப்பார் என்று முத்திரை விழுந்துவிட்டால் பிறகு நீங்கள் பெண்களின் பிரச்சினைகளைக் கூட படமாக்க முடியாது. எனவே, எல்லோரும் பார்க்கிறமாதிரியான படத்தில் பெண்களின் பிரச்சினைகளை வையுங்கள் என்று எனது நண்பர்கள் சுட்டிக்காட்டினார்கள். எனவேதான் ஒரு ரோட் மூவியாக அதை முயற்சித்தேன்.

அதில் நான் நிறையக் கற்றுக்கொண்டேன். முக்கியமாக ஒன்றைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும். அந்தப் படத்தின் ஃபைனல் எடிட்டிங் வெர்சன் செய்யாமலேயே அதை ரிலீஸ் செய்ய வேண்டிய நிலை வந்துவிட்டது. ரிலீஸ் தேதியை அறிவிக்கும் முன்பு படத்தைப் பலமுறை எடிட் செய்து செதுக்க வேண்டும் என்பதையே அப்போதுதான் தெரிந்துகொண்டேன். சக இயக்குநர்களுடன் நான் பழகாமல் போனதுதான் இதற்குக் காரணம். எடிட்டிங்கில் அதிக நேரம் செலவழிக்க வேண்டும் என்பதைத் இப்போது கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

தற்போது இயக்கி முடித்திருக்கும் ‘அம்மணி’படத்தின் ட்ரைலரைப் பார்க்கும்போது 80 வயது பாட்டிதான் படத்தின் முதன்மைக் கதாபாத்திரம்போல் தெரிகிறதே?

நான் லீட் ரோல் செய்திருக்கிறேன். கதையில் அவருக்கும் முக்கிய பங்கிருக்கிறது. ‘சொல்வதெல்லாம் உண்மை’ தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியைத் தொகுத்து வழங்கி வந்தபோது ஒரு முதிய பெண்மணியைச் சந்தித்தேன். அவர்தான் இந்தக் கதையை எழுத இன்ஸ்பிரேஷனாக இருந்தார். அவரைச் சந்தித்த பிறகு வாழ்க்கை மீதிருந்த என் பார்வையே மாறிப்போய்விட்டது என்று சொல்ல வேண்டும். அம்மணி என்னை மாற்றிய பெண் என்று சொல்வேன்.

நான் மாறியதுபோல இந்தப் படத்தைப் பார்க்கக் காத்திருக்கும் பல பேரின் பார்வையும் வாழ்க்கையும் மாறும் என்று நான் நம்புகிறேன். இது புதுக்கதையெல்லாம் கிடையாது. ஆனால், அம்மணி வாழ்க்கையை அணுகியவிதம் எப்படிப்பட்டது என்ற உண்மைக் கதை. சமூகத்தில் இருக்கும் பிரச்சினையைத்தான் சொல்லியிருக்கிறேன். அந்தப் பிரச்சினைக்குக் காரணமானவர்களைப் பற்றி இந்தப் படத்தில் பேசியிருக்கிறோம். ஆனால், அந்தப் பிரச்சினைக்கு அவர்கள் மட்டுமே காரணமில்லை, இரண்டாவதாக ஒரு தரப்பு இருக்கிறது என்பதைக் காணும்போது பார்வையாளர்களுக்கு அது எதிர்பாராத அதிர்ச்சியாக இருக்கும்.

நீங்கள் கூறுவதைப் பார்த்தால் இது கருத்து சொல்லும் படம்போல் தெரிகிறதே?

வறட்டுத்தனமாகக் கருத்து கூறும் திரைப்படங்கள் நமக்குத் தேவையில்லை. அம்மணி வருகிற ஒவ்வொரு காட்சியிலும் விசில் பறக்கும். அவர் நாயக பிம்பத்தோடும் இருக்க மாட்டார். பார்வையாளர்களைச் சிரிக்க வைத்துக்கொண்டே அவர்களை ஆக்கிரமித்துக்கொள்வார்.

அத்தனை ஃபீல்குட் கேரக்டர். ‘விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா’ படத்தில் என்னுடன் நடித்திருந்த 82 வயது சுப்புலட்சுமிதான் அம்மணியாக நடித்திருக்கிறார். தொடர்ந்து எனது படங்களுக்கு இசையமைத்துவரும் கே இந்தப் படத்திலும் அற்புதமான இசையைக் கொடுத்திருக்கிறார். அம்மணி கதையைக் கேட்டதும் இந்தப் படத்தை நான் எனது முதல் படமாகத் தயாரிக்க விரும்புகிறேன் என்று முன்வந்து தனது டேக் எண்டெர்டெயின்மெண்ட் நிறுவனம் மூலம் தயாரித்திருக்கிறார் வெண். கோவிந்தா.



அம்மணியாக நடித்திருக்கும் சுப்புலட்சுமியுடன்...

...மேலும்

Nov 22, 2015

பெண்கள் பாதுகாப்பே நாட்டின் முன்னேற்றம்



ஐக்கிய நாடுகள் சபை ஒவ்வொரு ஆண்டும் நவம்பர் மாதம் 25-ம் தேதியை ‘பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை ஒழிப்பு நாளா’கக் கடைபிடிக்க அழைப்புவிடுக்கிறது. முதல் உலக நாடுகள் தொடங்கி மூன்றாம் உலக நாடுகள்வரை பெண்களின் நிலை வருந்தத்தக்கதாகவே உள்ளது. ஐக்கிய நாடுகள் சபை, உலக நிதியம் மற்றும் பல்வேறு நாடுகளின் சட்டங்களும் திட்டங்களும் பெண்களின் நலன், உரிமைகள், முன்னேற்றம், பாதுகாப்பு போன்றவற்றில் தொடர்ந்து அக்கறைகாட்டி வருகின்றனர். இருந்தபோதிலும் பெண்கள் அவற்றை அடைவதற்குப் பெரும் தடையாக இருப்பது பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை. வன்முறை அற்ற வாழ்வே, ஆண் - பெண் சமத்துவம், அமைதி, முன்னேற்றம் ஆகியவற்றுக்கு வழிவகுக்க முடியும். எனவேதான், ஐக்கிய நாடுகள் சபை பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர இந்த நாளைக் கடைப்பிடிக்க அழைப்புவிடுத்துள்ளது. அது ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு மையப் பொருளில் (Theme) இந்த நாளைக் கொண்டாட அழைக்கிறது. இந்த ஆண்டுக்கான மையப்பொருள், ‘வன்முறையைத் தடுப்போம்’.

உலக அளவில் ஒரு பெண் அவளின் வாழ்நாளில் ஒருமுறையாவது உடல் ரீதியாகவோ, பாலியல் ரீதியாகவோ வன்முறைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறாள். தனிமனிதர்கள் மட்டுமின்றி ஒட்டுமொத்தச் சமூகமே பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையை நிகழ்த்துவதையே இது உணர்த்துகிறது. ஒரு சமூகம், வன்முறையை உருவாக்கி, அங்கீகரித்து, செயல்படுத்த முடியும் என்று சொன்னால், அதே சமூகம் அதைத் திட்டமிட்டுத் தடுக்கவும் முடியும் என ஐக்கிய நாடுகள் சபை கருதுகிறது. ஆனால், அது அவ்வளவு எளிதானதா? ஓர் உயிர்க்கொல்லி நோய்க்கான கிருமி எதுவெனக் கண்டறிந்து தடுப்பதுபோல் நாம் இதனைத் தடுத்துவிட முடியாது. பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைக்குக் காரணமான கிருமிகள் எண்ணற்றவை, தொன்மையானவை, நம்பிக்கை, பண்பாடு, கருத்தியல் சார்ந்தவை. ஆண் - பெண் பாகுபாட்டால் தொடர்ந்து நிகழ்பவை. எனவே இதைத் தடுப்பதற்கான முயற்சிகளும் செயல்பாடுகளும் பன்முகத்தன்மை கொண்டதாக, முழுமையானதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தியாவுக்கு இது தேவையா?

பெண்களை தெய்வமாக, நதியாக, நிலமாகக் கொண்டாடும் இந்தியாவில் இந்த நாள் குறித்த விழிப்புணர்வும், கொண்டாட்டங்களும் அவசியமா என்ற கேள்வி எழலாம். ஆனால், சமூகத்தில் அரங்கேறும் அவலங்கள் இந்த நாளை நாம் கொண்டாட வேண்டியதின் அவசியத்தை உணர்த்துகின்றன. பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைச் செயல்களில் இந்தியா உலக அளவில் நான்காவது இடத்தில் உள்ளது. உலகில் பெண்கள் வாழ்வதற்குப் பாதுகாப்பற்ற நாடுகள் எவை என சமீபத்தில் ஒரு செய்தி நிறுவனம் ஆய்வு நடத்தியது. இந்த ஆய்வில் சுகாதாரப் பிரச்சனை, பாலியல் வன்முறை, பாலியல் அல்லாத வன்முறை, பண்பாடு, மதம் மற்றம் பாரம்பரியத்தின் பெயரால் தீங்கு விளைவிக்கும் சடங்குகள், பொருளாதார வளங்கள் சரியாகக் கிடைக்காதது, பெண் கடத்தல் என்ற ஆறு பிரச்சினைகள் மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. இதில் முதல் இடத்தில் ஆப்கானிஸ்தானும் அதைத் தொடர்ந்து ஆப்பிரிக்காவின் காங்கோ, பாக்கிஸ்தான் நாடுகளும் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. அந்தப் பட்டியலில் இந்தியா நான்காவது இடத்தில் இருக்கிறது.

மேலும், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உலகமக்கள் நிதியம், மற்றும் வாஷிங்டனில் செயல்படும் சர்வதேச பெண்கள் ஆராய்ச்சி மையத்தின் ஆய்வறிக்கை, இந்தியாவில் 60% ஆண்கள் மனைவியை அடிப்பதை ஒப்புக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிவிக்கிறது.

தமிழகத்தில் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் ஆண்டுதோறும் அதிகரித்து வருகின்றன. கடந்த ஆண்டில் மட்டும் கடத்தல், பலவந்தப்படுத்துதல் தொடர்பான நிகழ்வுகள் சென்ற ஆண்டைக்காட்டிலும் 19% அதிகரித்தி ருக்கிறது. இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை நமது தேசிய அவமானம் என்பதைக் காட்டுகின்றன. மேலும் இந்த நாளை நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துவதோடு, திட்டமிட்ட தொடர் செயல்பாட்டுக்கு ஆண் - பெண் இருவருக்கும் அழைப்பு விடுக்கிறது.

வன்முறையை எதிர்க்கும் ஆரஞ்சு வண்ணம்

உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் ஆண்களும் பெண்களும் ஆரஞ்சு வண்ணத்தில் உடையணிந்து, வன்முறை ஒழிப்பு தினத்தைக் கொண்டாடு கின்றனர். ஆரஞ்சு வண்ணம், வன்முறையற்ற வண்ணமயமான எதிர்காலத்தை உறுதி செய்கிறது என்கின்றனர். அரசும் முக்கியமான கட்டிடங்கள், சுற்றுலாத்தலங்களை ஆரஞ்சு வண்ணத்தில் ஒளிரச் செய்து விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

வன்முறையைத் தடுத்தலும் முடிவுக்குக் கொண்டுவருதலும் அனைவரின் பொறுப்பு. வன்முறை குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது, அதற்கான திட்டமிட்ட செயல்பாடுகளை ஊக்குவிப்பது, வன்முறைக்கு ஆளான பெண்களுக்குத் தேவையான சட்டப் பாதுகாப்பை வழங்குவது, அவர்களுக்கு உடல், மன நல உதவிகளைத் தருவது, ஆண் - பெண் சமத்துவத்தை வலியுறுத்துவது, தனிநபர் தொடங்கி அரசு வரையிலான அனைத்து மட்டங்களிலும் இதற்கான முயற்சிகள் இன்றியமையாதவை.

தேவை விழிப்புணர்வு

மாற்றத்தின் தொடக்கப் புள்ளியாக இருப்பவை தனிமனிதச் செயல்பாடு கள். மேலம் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையில் ஈடுபடுபவர்கள் அவர்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர் களாக இருப்பவர்கள் என்ற உண்மை, தனிமனித மாற்றத்தைக் கோருகிறது. வன்முறை, வீட்டுக்குள் நிகழ்ந்தாலும் அது குற்றச்செயலே என்ற உண்மையை உணர்வதும், அது தண்டனைக்குரிய குற்றம் என ஏற்றுக்கொள்வதும் அவசியம்.

வன்முறைக்கு உட்படுத்தப்படும் பெண்கள், கணவன் அடிப்பதை இயல் பான நிகழ்வாக ஏற்றுக்கொள்ளாமல், அதனை எதிர்க்கவும், தடுக்கவும் வேண்டும். தேவைப்பட்டால் சட்டத்தின் உதவியை நாடத் தயங்கக் கூடாது. ஆண் - பெண் இருவருமே வன்முறையற்ற வாழ்வைத் தேர்வுசெய்ய வேண்டும்.

குடும்பம்

கருவறை முதல் கல்லறை வரை பெண்களின் பாதுகாப்பு அரணாகக் கருதப்படும் குடும்ப அமைப்பே வன்முறையை உற்பத்தி செய்து, ஏற்றுக்கொண்டு, அங்கீகரித்துச் செயல்படுகிறது. அதோடு ஆண் - பெண் இருவரையும் அதனை ஏற்றுக்கொள்ள பழக்குகிறது. ஆண் - பெண் உறவு, அடக்குதல் - அடங்கிப்போதல் என்பதில் உள்ளதாக நம்புகிறது. பெண்ணை அவள் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் வைக்க, ஒழுங்குபடுத்த, அடக்கி ஒடுக்க, தண்டிக்க போன்றவற்றுக்கு வன்முறையையே நமது குடும்ப அமைப்புகள் நம்புகின்றன. இதிலிருந்து நமது குடும்பு அமைப்புகள் விடுபட வேண்டும். பெண்ணுக்குப் பாதுகாப்பை, உரிமைகளை, சுதந்திரத்தை உறுதி செய்யும் ஜனநாயக அமைப்பாக அது மாற வேண்டும்.

சமூகம்

சமூகம், தனிமனித, குடும்ப, குழு வாழ்வுக்கான நெறிகளை வகுத்து, அதைப் பண்பாடாகப் பயிற்றுவிக்கிறது. பெரும்பாலான சமூக அமைப்புகள் தந்தை ஆதிக்க, ஆணாதிக்க அமைப்புகளாகவே விளங்கியவை. அதன் தொடர்ச்சியை இன்றும் நாம் காண முடியும். பெண்களை அதிகம் படிக்கவைக்காமல் இருப்பது. படித்தாலும் வேலைக்கு அனுப்பாத நிலை, இளம் வயதில் திருமணம், ஏராளமான வரதட்சணை, விதவை களுக்கு மறுமணம் மறுப்பு என்பவை யெல்லாம் இன்றும் நடைமுறையில் உள்ளன. இந்தச் சமூக ஒழுங்குகளே பெண்ணின் உரிமைகளை, வாழ்வை தீர்மானிப்பவையாக உள்ளன. ஆனால், சமூக அமைப்புகளில் வகுக்கப்படும் நெறிகளும் பண்பாடும் மாறும் தன்மை கொண்டவை என்பது வரலாறு நமக்கு உணர்த்தும் உண்மை. பெண்களுக்கு எதிரான நெறிமுறைகளை அது சீர்தூக்கிப் பார்த்து முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.

அரசாங்கம்

மக்களின் வாழ்வைத் தீர்மானிப்பதில் அதிகாரம் கொண்ட அமைப்பு, அரசாங்கம். இதன் நீதித் துறை, நிர்வாகத் துறை மற்றும் பாதுகாப்புத்துறையின் ஒட்டுமொத்தச் செயல்பாட்டின் மூலமே அமைதியான சூழலை உருவாக்க முடியும். அமைதியே முன்னேற்றத்தின் முதல் படி. இது பெண்களுக்கும் பொருந்தும். பெண்களின் முன்னேற்றம் அவர்களின் பாதுகாப்பில், அமைதியில் அடங்கியுள்ளது. ஒரு நாட்டின் முன்னேற்றம் பெண்களின் முன்னேற்றத்தில் அடங்கியுள்ளது. அரசாங்கம் பெண்களின் உரிமைகளை பாதுகாத்து, வன்முறையற்ற வாழ்வுக்கு வழிவகுக்க வேண்டும். தேங்கியிருக்கும் வழக்குகளை விரைந்து விசாரித்து தண்டனை வழங்குவது, பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்குத் தேவையான அனைத்து உதவிகளையும் ஒரே இடத்தில் வழங்குவது போன்றவற்றைப் பரிசீலிக்க வேண்டும்.

நன்றி- தி. இந்து
...மேலும்

Nov 21, 2015

பெண்நோக்கு - சொல்லாத கதை - சே. பிருந்தா


"எனக்குள்ளே ஒரு சின்னஞ்சிறு பெண் எப்போதும் இருந்துகொண்டு, ஒருபோதும் மூப்படையவோ சாகவோ மறுத்தபடி வாழ்கிறாள்’’
லிவ் உல்மன்

இதை வாசிக்கிற ஒவ்வொரு முறையும் எனக்குள் இப்படி ஒலிக்கும், ‘எனக்குள்ளே ஒரு சின்னஞ்சிறு பெண் எப்போதும் இருந்துகொண்டு ஒருபோதும் மூப்படையவோ சாகவோ மறுத்தபடி வாழ்கிறாள். கூடவே அவளை அதட்டி உருட்டிய படி ஒரு அம்மாவும் பாட்டியும் எப்போதும் வாழ்கிறார்கள்’.

எனது ஒற்றைப் பெற்றோரின் (Single Parent) கதை என் அம்மாவில் தொடங்குவதாய்நேற்றுவரை, இந்த நொடிக்கு முன்புவரை நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அது அம்மா பிறப்பதற்கும் முன் ஆரம்பிக்கிறது; எனது பாட்டியிலிருந்து. என் பாட்டி வேலைக்குப் போகாத ஒற்றைப் பெற்றோர். தனது தம்பி வீட்டில் பிள்ளைகளோடு இருந்தார். தாத்தா விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார். அவ்வப்போது வருவார், திரும்பக் காணாமல் போய்விடுவார். அது அந்தக் காலம்! அப்போதெல்லாம் - 50, 60 வருடங்கள் முன்பு - இதுபோல நிறையபேர் இருப்பார்கள். மரம் செடி கொடிபோலப் பிள்ளைகள் தானாக வளரும்; ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கால இந்தியாபோல அம்மாவின் இளமைக் காலம்.

என் அப்பா பொறுப்பானவர், மிகப் பொறுப்பானவர். பிள்ளைகளை, பெண்டாட்டியை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்வார். குடும்பத்திற்காக மிகவும் ஏங்கி, திருமணம் செய்தவர். எனக்கு ஆறு வயதிருக்கும்போது இறந்துபோனார். என் அம்மா வேலைக்குப்போகிற ஒற்றைப் பெற்றோர்!

அப்பாவின் இறப்பைவிட, பின்னர் அம்மாவுக்கு நிகழ்ந்தவை மிகக்கோரமாக இருந்தன. அம்மாவின் தனிமையும், அப்பா இல்லாத பிள்ளைகளுக்கு நிகழும் மொழிக்கு அகப்படாத நூதனமான வன்முறைகளின் நேரடி அனுபவங்களும்தான் என்னை எழுதவைத்தன. அப்பா இல்லை என்பது பலமான தகுதிக் குறைச்சல். விளையாட்டுகளில் பெரும்பாலும் ஒப்புக்குச் சப்பாணியாகச் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டேன், ஜெயிக்கும் திறனிருந்தும் தோற்றுப்போக வற்புறுத்தப்பட்டேன். சிறுவயதிலிருந்து இப்போதுவரை அதில் அதிக மாற்றமில்லை. என்மேல் படிந்தவைகளிலிருந்து விடுபட்டு, எந்தத் தீர்வையும் சார்பற்றுத் தெளிவாக உறுதியாக நிலையாக, முடிவான முடிவாக எடுக்க மிகுந்த பிரயத்தனப்பட வேண்டியிருக்கும்.

இது உளவியல் உண்மை. சிறுவயதில் அப்பா அம்மா அடித்துக்கொள்வதைப் பார்த்து வளர்கிற குழந்தைகள், திருமண வாழ்வில் அடிப்பவர்களாகவோ அடிவாங்குகிறவர்களாகவோ ஆகிறார்கள். அதன் இருவித உதாரணங்கள்தான் நானும் என் கணவரும்.

திருமணமான புதிதில் கணவரின் வருமானம் குறைவு என்பதால், ‘வாரம் இரு முறை வாக் கூட்டிப் போங்க, மாசம் ஒரு தரம் பீச் கூட்டிப் போங்க’ இவ்வளவுதான்நான் கேட்டது. இயல்பான எளிய விருப்பங்கள்கூட மறுக்கப் படும்போது, அடிப்படை அன்பின்மேல் கேள்வி வருகிறது. க்ரெடிட் கார்ட் கடனால் திடீரென ஒருநாள் வீட்டை விட்டுத் துரத்தப்பட்டு தனிக்குடித்தனம் வந்தோம். வீட்டு ‘அட்வான்ஸ்’ கொடுப்பதற்கு வாங்கியகடனும் சேர்ந்துகொள்ள என் கேரியர் ஜீரோவில் இல்லை, மைனஸில் ஆரம்பித்தது. கணவரின் மொத்த வருமானமும் கடனடைக்கவே சரியாகப் போய்விடும். என்சம்பளத்தில்தான் குடும்பம் நடத்தியாக வேண்டும். ஒரு கட்டத்தில் அவரும் தனியாக விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார்.

இன்றோ நாளையோ வந்துவிடுவார், எல்லாம் சரியாகப் போய்விடும் என்று குருட்டு நம்பிக்கை. 2011இல் நோட்டீஸ் வந்தபோது, உலகமே இடிந்து போனதுபோல இருந்தது. சாலையில் போகிற - வருகிறவர்களை எல்லாம் நிறுத்திவைத்து அழ வேண்டும்போல, என்னவோ எனக்கு மட்டும்தான் இப்படி என்பதுபோல.

கணவர் விட்டுவிட்டுப் போன ஓரிரு வருடங்கள் எந்த நண்பர்கள் வீட்டுக்கும், சொந்தக்காரர்கள் வீட்டு விசேஷங்களுக்கும் போகமாட்டேன். யாரையும் வீட்டுக்குக் கூப்பிடமாட்டேன். சொந்தக்காரர்கள் பேசுகிறார்கள் என்றால், எங்கே திருமண வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கேட்டுவிடுவார்களோ என்று பயந்து ஓடுவேன். யாரும் குடிகாரனுக்கு அறிவுரை சொல்லமாட்டார்கள், அவன் பெண்டாட்டிக்குத்தான் அறிவுரை சொல்வார்கள். அவள்தானே நிதானத்தில் இருப்பாள்!

“நீங்க என்ன பண்றீங்க?, அவர் என்ன பண்றாரு”, இது சாதாரணமாக எல்லாரும் கேட்பது. இதில் குறைபட்டுக்கொள்ள ஒன்றுமில்லை. என்னை நோகடிக்க என்று அவர்கள் கேட்கவில்லை. அது அவர்கள் நோக்கமுமில்லை. ஆனாலும்கூட நான் உடைந்துபோய்விடுவேன்.

தேவையில்லாத அழுவாச்சி ஸீன்களை ‘கட்’ பண்ணக் கண்டுபிடித்ததுதான் ‘வெளிநாட்ல இருக்கார்’ என்கிற பதில். சிலபேர் அதோடு விட்டுவிடமாட்டார்கள். ‘வெளிநாட்ல எங்க?’ ‘துபாய், விவேகானந்தர் தெரு, துபாய் குறுக்கு சந்து’ என்று காமெடியாக்கிச் சிரித்ததுண்டு. இதில் இன்னும் பெருங்காமெடி என்னவென்றால் இப்போது அவர் நிஜமாகவே துபாயில் இருப்பதுதான்!

ஓர் ஆதிவாசி இனத்தில் பெண்கள் கழுத்தில் ஒரு வளையத்தைச் சுற்றிவிடுவார்கள். வளரவளர அந்த வளையத்தை அதிகப்படுத்திக்கொண்டே போவார்கள். பெண்களின் கழுத்து நீண்டு, வளையத்தின் பலத்தில் நிற்கும். எந்தப் பெண் தவறு செய்துவிட்டதாகக் கருதுகிறார்களோ அவளின் வளையத்தை எடுத்துவிடுவார்கள், கழுத்து நிற்க முடியாமல் முறிந்து அவள் செத்துவிடுவாள். அந்த வளையத்தைப் போலத்தான் இந்தியக் குடும்பங்களில் திருமணம். ராஜா ராணிக் கதைகளில் வருவதுபோல ஒரு ராஜகுமாரன் வருவான், தங்கத் தாம்பாளத்தில் வைத்துத் தாங்குவான் என்றுதான் ஒவ்வொரு பெண்ணும் நினைக்கிறாள். அப்படித்தான் வளர்க்கப்படுகிறாள். நான் எந்தக் கற்பனைகளும் கனவுகளும் இல்லாமல்தான் என் திருமணத்தை எதிர்கொண்டேன். வாழ்வின் சுக துக்கத்தை, பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளைச் சமதையாகப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பினேன்.

மூன்றில் ஒரு திருமணம் முறிவில் விழுவதாகப் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன; அவற்றை விடுவோம். அவை வெறும் பதிவு விபரத்தைச் சொல்வன. நான் எனது 39 வருட வாழ்வில் நேரடியாகப் பார்த்த மகிழ்ச்சியான தம்பதி என ஒன்றிரண்டுபேரைத்தான் சொல்ல முடியும், இதுதான் நிஜமான நிஜம்.

வீடு - அலுவலகம் - வீடு இது எனக்கு; வீடு - பள்ளிக்கூடம் - டே கேர் - அலுவலகம் - வீடு இது என் மகளுக்கு. இப்படிக் கொஞ்சகாலம் அஞ்ஞாதவாசம்போல. யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.ஒற்றைப் பெற்றோராக இருப்பதால் உண்டான குறை நிறைகளைப் பட்டியலிட்டு, என்னிடமுள்ள குறைகளை ஒவ்வொன்றாகச் சரிசெய்யத் தொடங்கினேன்.

அப்பா (அல்லது அம்மா) இல்லாத ஒவ்வொரு பிள்ளைகளுக்கும், குழந்தைப் பருவமே இல்லை. ஆனால் குழந்தைப் பருவம்தான் நம் மொத்த வாழ்வையுமே கட்டமைக்கிறது. அதில் கிடைத்தது கிடைக்காதது நிகழ்ந்தது நிகழாததுதான் நம் மீதி வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கிறது. சிறுவயதில் என் அம்மா சிரித்து ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. பளிச்சென்று உடையுடுத்தி கலகலப்பாக வெளியேபோய், இப்படி எதுவுமேயில்லை. தன்னைச் சுற்றி எப்போதும் யாரும் அணுகாமல் ஒரு நெருப்பு வளையத்தைப் பேணி, அதனுள்ளே கருகிக்கொள்வது எந்தளவு சரி?

வாழ்க்கை ஒரே ஒருமுறைதான். நாமாக உணர்வதற்குள் ஆயுளில் பாதிக்குமேல் போய்விடுகிறது. எனக்கு நூறு இருநூறு வருடங்கள் வாழும் ஆசையில்லை. நாளைவரைதான் என்றால்கூட நிம்மதியாக நிறைவாக வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். சோகப்பட்டவரை போதும் என்று எல்லாவற்றையும் மூட்டைகட்டித் தூக்கிப்போட்டுவிட்டேன். மகளோடு விளையாடுவது தொடங்கி, கராத்தேயும் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன். அவளோடு மீண்டும் குழந்தைப் பருவத்திற்கே சென்ற மாதிரி, அவளைப் புரிந்துகொள்ளவும் அவள் என்னைப் புரியவும் இவை உதவின.

வெளியிடங்களுக்கு எங்கு போனாலும், கங்காரு தன் குட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு அலைவதுபோல அலைய வேண்டியிருக்கும். அலுவலகத்தில் மீட்டிங் என்றால் எனக்காக அலுவலக நேரத்திலேயே வைப்பார்கள் அல்லது வேறு நேரம் என்றால் மகளும் உடன் இருப்பாள். என் செஷனை முதலில்வைத்து முடித்தனுப்புவார்கள். இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கு மிகத் தாமதமாகப் போய், முதல் ஆளாக வெளியே வருவேன். நம் அலைச்சலைப் பிள்ளைக்கும் தருகிறோமோ என்று வருத்தமாக இருக்கும். அலுவலக நண்பன் சொன்னான் “இல்லை மேடம்! எப்போதும் மகளுடனேயே இருக்கீங்க. அதுதான் முக்கியம்’’ என்று.

ஒரு மாற்றுத்திறனாளியைப் பார்ப்பதுபோலத்தான்- பரிதாபமாக, வக்கிரமாக, ஏளனமாக- இந்தச் சமூகம் ஒற்றைப் பெற்றோரைப் பார்க்கிறது. தனியாக என்னதான் செய்வார்கள், எப்படித்தான் வாழ்கிறார்கள் என்று அவர்களைத் தன்னிலிருந்து வேறுபடுத்தி விநோதமாக யோசிக்கிறது. யாரும் விரும்பி வேண்டுமென்றே விபத்திற்குள்ளாவதில்லை. ஆயிரம், லட்சம் காரணங்கள் இருந்தாலும் ‘நீ பார்த்துப் போயிருக்கணும்’ என்பதுதான் தீர்மானமாகச் சொல்லப்படுகிறது. சரி ஒரு கை போய்விட்டது. எத்தனை நாள் அழலாம்? எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி என்று கதறலாம். பிறகு, ஒரு கையோடு வாழப் பழகித்தானாக வேண்டும். மாற்றுத்திறனாளிக்கு, இழந்ததற்கும் சேர்த்து மற்றவற்றில் பலம் அதிகம். இப்படித்தான் ஒற்றைப் பெற்றோரின் பலத்தை நான் பார்க்கிறேன், அசாதாரணமானதாய், ஆச்சரியமானதாய்.

என் தோழி கேட்டார், “இன்னொருவருடைய பொறுப்பையும் சேர்த்து இரட்டைச் சுமை சுமக்கிறவர்களை ஏன் ஒற்றைப் பெற்றோர் என்கிறோம்?’’

உணவகங்களில் சாப்பிட, தனியாகவோ மகளுடனோ சென்றால் பார்க்கும் பார்வையும் கவனிக்கும் விதமுமே தனி. திரையரங்குகளுக்குச் செல்வதுபற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். ஆனால் இதெல்லாம் ஆரம்பத்தில்தான். தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போதுதான் இவ்வளவு கூட்டமாக இருக்கிறதே அய்யோ எப்படிப்போவது என்று பயமாக இருக்கும். கிட்டே போகப்போக நமக்கான வழி தானாகக் கிடைக்கும். கிடைத்தது!

மகளுக்காக எடுக்கிற தீர்மானங்களில் வரும் குழப்பங்கள். எந்தப் பள்ளியில் சேர்ப்பது? பஸ்ஸில் அனுப்புவது பாதுகாப்பா? ஆட்டோவிலா? ஸ்கூட்டரில் இருவருமாய் போய்க்கொண்டு இருக்கும்போது விபத்து நேர்ந்தால் மகள் என்ன செய்வாள்? எப்படி எதிர்கொள்வாள்?எனக் கேதும் ஆகிவிட்டால் மகளின் எதிர்காலம் என்னவாகும்?

படிப்பா விளையாட்டா எதில் அவளுக்கு ஆர்வம்? எதை ஊக்கப்படுத்தித் தனியாகப் பயிற்சிக்கு அனுப்புவது? அப்படி அனுப்பும் பயிற்சிப் பள்ளிகள் பாதுகாப்பானவையா இல்லையா? அப்படித் திடமாகத் தீர்மானித்து அனுப்பியபிறகு வரக்கூடிய நடைமுறைச்சிக்கல்கள். இதைப் பற்றியெல்லாம் தனியாகவே முடிவெடுக்க வேண்டியிருப்பது, இதுதான் ஒற்றைப் பெற்றோரின் ஆகப்பெரிய சவாலான இடம்!

சாதாரணமாக அம்மா அப்பா இருவருமாய் வளர்த்தும் குழந்தை வளர்ப்பு கயிற்றின்மேல் நடக்கும் வித்தை என்றால், ஒற்றைப் பெற்றோராக வளர்ப்பது பலமாடிக் கட்டிடங்களுக்கிடையில் கட்டிய கயிற்றில் நடப்பதற்குச் சமம். விழுந்தால் அடியும் பலமடங்கு, வென்றால் கைத்தட்டலும் பலமடங்கு.

அடுத்து எதிர்கொள்ளும் பெரும்பிரச்சினை ஒற்றைப் பெற்றோரின் மூச்சு பேச்சு காட்சி கவனம் எல்லாவற்றிலும் பிள்ளைகளையே கொண்டிருப்பது.

என் தோழி கேட்டார் - இப்படி வளர்த்தப்படும் பிள்ளை உன்னை ஒருநாள் அம்போ’ என்று விட்டு விட்டுப் போனால் என்ன பண்ணுவே’ என்று.

நான் உன்னை இப்படி எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டேன்; நீ என்னை இப்படி எல்லாம் பார்த்துக்கொள் என்பது வியாபாரம்! நான் என் மகளைச் சிறப்பாக வளர்த்துவது எதற்கென்றால், அவள் அவளது பிள்ளைகளை நல்லபடியாக வளர்த்துவதற்கு! ஒரு பறவை எப்படி தனது குஞ்சுப் பறவைகளுக்கு பறக்கக் கற்றுத் தருகிறதோ அதுபோலத்தான். மரணத் தருவாயில் இருக்கிற ஒருவருக்கு கொடுக்கப்படும் ஒரு டம்ளர் தண்ணீர், அவர் குணமானதும் ‘இந்தா நீ கொடுத்த தண்ணீர்’’ என்றுத் திருப்பிக் கொடுத்தால் எப்படியிருக்குமோ அப்படித்தான் இது!

ஒரு அம்மாவுக்கு இருக்கிற எல்லா பலவீனங்களும் பயங்களும் தடுமாற்றங்களும் எனக்கும் உண்டு. ‘ம்மா! இன்னிக்கு கராத்தே க்ளாஸ்ல மூணு ஸ்டூல் உயரத்துல இருந்து குதிச்சோம்’ என்று மகள் சிரித்துக்கொண்டே சொல்லும்போது எனக்கு உயிரே இருக்காது. ஆனால் என் எந்தப் பயமும் மகள் வளர்ச்சியைப் பாதிக்கக்கூடாது என்பதில் தெளிவாக உறுதியாக இருக்கிறேன். அவளுக்கு என்ன முடியுமோ எவ்வளவு முடியுமோ அதனுடைய எல்லைவரை சென்று வாழ்ந்துபார்க்க வேண்டும். அதற்கான வாய்ப்புகள் அமைத்துத் தரத்தான் நான்.

முதல்முறை பார்க்கும்போது நண்பரொருவர் கேட்டார், ‘பாப்பா எத்தனாவது படிக்கிறீங்க? எங்க படிக்கிறீங்க? ஸ்கூல் எப்ப முடியும்? எப்ப வீட்டுக்கு வருவீங்க? யாரு கூட்டிட்டு வருவாங்க? வேற யாரெல்லாம் இருக்காங்க வீட்ல?’

நான் அதுவரை என்னைச் சுற்றியெழுப்பியிருந்த எல்லாவற்றையும் உடைத்துச் சொன்னேன் “நான் சிங்கிள் பேரன்ட்.”

இதுபோல எத்தனை பேரிடம் இதேவிதமான கேள்விகளை மகளும் எதிர்கொண்டிருப்பாள். ஒற்றைப் பெற்றோரிடம் வளரும் குழந்தைகள் சந்திக்கிற பிரச்சினைகளும் சாதாரணமானதில்லை. வெளியாட்களின் கேள்விகளை வயதுக்குமீறிய பொறுப்புடனும் கவனத்துடனும் எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

அம்மா கோபப்பட்டால், அம்மாவிடமேதான் சமாதானம் செய்துகொள்ள வேண்டும். எனக்கும் மகளுக்குமான பிணக்குகளைத் தீர்த்துவைத்ததில் ஸ்கூட்டருக்கும் மொட்டைமாடிக்கும் சம அளவில் பங்குண்டு. டக்கென்று ஸ்கூட்டரில் வெளியே கிளம்பி விடுவோம் அல்லது மொட்டைமாடியில் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவோம். அப்போது நிலாவும் உடனிருந்தால் இன்னும் விசேஷம்!!!

கடந்த மே மாதம் என் மகள் கராத்தேவில் ப்ளாக் பெல்ட் வாங்கியிருக்கிறாள். டேக்வொன்டோ சேர்ந்திருக்கிறாள், இசைவகுப்புக்குப் போகிறாள், இவ்வளவையும் மகிழ்வாக உணர்ந்து செய்கிறாள். அவள் இதுவாகவோ அதுவாகவோ உருவாகியே தீரவேண்டும் என்று இல்லை, வாழ்வை உணர்ந்து முழுமையாக வாழ்பவளாக வளர்ந்தால் போதும். இந்த வாழ்க்கை, நாடகத்தைவிட அதிக நாடகத்தனம் கொண்டது. இதைத் துளித்துளியாக ரசித்துவாழத் திட்டமிடல் வேண்டும், ஒழுங்கமைத்து நிதானமாக வாழ - திரும்பத் திரும்ப ஒத்திகைகள் வேண்டும். சிறுசிறு பயிற்சிகளாக, அது பயிற்சி என்பதே தெரியாத வகையில் வாழ்வை மகிழ்வாக வாழப் பழகுகிறோம்.

நான் என்பது பலமும் பலவீனங்களும் நிறைந்தது. என் பலத்தைச் சொல்லித் திரிவதல்ல. என் பலவீனப் பகுதியையும் தெரிவிக்க முடிவதே அசல் வீரம். கவிஞராக, இடையே நிகழ்ந்த பெரிய விபத்திற்குப் பிறகும் கராத்தேயைப் பிடிவாதமாகக் கற்று ப்ளாக்பெல்ட் வாங்கியவளாக இப்படித்தான் என்னை எல்லோருக்கும் தெரியும். யாரும் அறியாத என் முகம் இது.

நன்றி - காலச்சுவடு
...மேலும்

Nov 20, 2015

'இனி எனது முறை' - கீதா சுகுமாரன்

சிறு புள் மனம்
(கவிதைகள்)
வெளியீடு: 
காலச்சுவடு பதிப்பகம் 
669, கே.பி. சாலை 
நாகர்கோவில் & 629 001
பக்: 360
ரூ. 375

'முன்னெப்போதும் அறிந்திராத ஊரை வசிப்பிடமாக்கும்போது நாம் மாயைகளை உதறுகிறோம். உலகைப் பற்றிய மாயைகளை அல்ல, நம்மைப் பற்றிய மாயைகளை' என்றார் புலம்பெயர்ந்த படைப்பாளிகளுள் ஒருவரான ரஷியக் கவிஞர் ஜோஸப் பிராட்ஸ்கி. அப்படி உதறிய மாயைகளும், அதன் மூலம் உருப்பெற்ற எண்ணத்தடங்களும் வாழ்வின் நிஜங்களுமே திருமாவளவனைக் கவிஞன் ஆக்கின.

பொருந்த இயலாத புலம்பெயர்ந்த மண்ணின் பின்புலத்தில்தான் திருமாவளவனின் எண்ணச் சாயல்கள் கவிதைகளான ரசவாதம் நிகழ்ந்தது. 'சிறு புள் மனம்' எனும் இத்தொகுப்பு, 2000ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்த அவரது முதல் கவிதை நூல் 'பனிவயல் உழவு' என்பதிலிருந்து தொடங்கி அதன்பின் வெளிவந்த மூன்று தொகுப்புகளின் கவிதைகளையும் அண்மையில் எழுதப்பட்ட கவிதைகளையும் உள்ளடக்கியது.

இந்நூலின் தலைப்பு பாரதியின் சிட்டுக்குருவி பற்றிய எண்ணக்கூறுகளை மீட்டினாலும் அவரது களத்திலிருந்து மாறுபட்டு, அதை முற்றுமுழுதாகக் கவிழ்த்துப் புதியதோர் புலத்தை உருவாக்குகிறது. பாரதி கட்டவிழ்க்கும் சிட்டுக்குருவிப் பிம்பத்தை மீட்டு அதன் வெளிப்பாட்டுத் தளத்திலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு தளத்தை இத்தொகுப்பிலிருக்கும் கவிதைகள் பாடுபொருளாக்குகின்றன. பாரதியின் சிறுகுருவி தன்னைத் தானே விடுவிக்கும் ஆன்ம பலம் நிறைந்தது. திருமாவளவனின் ' சிறு புள் மனம்' விடுதலைக்காக ஏங்கித் தவிக்கும் அவலச்சுமையை அடிச்சரடாகக் கொண்டது. அது பறவைகளைப் போல் பெயர்ந்த தேயத்தில் கூடுகட்டிக் களிக்கவில்லை. மாறாக மானுடர்க்கே உரிய நினைவுப் பொதிகளுடன், உறவுகளுடன், பிரிவுகளுடன் நிலம் அதைச்சார்ந்த பண்பாட்டுக் குறியீடுகளுடனும் உணர்வுகளுடனும் புலம்பெயர மறுக்கிறது. புலம் பெயர்ந்தாலும் பெயர்ந்த இடத்தில் அந்நியமாகவே ஒட்டாமல் வாழ்கிறது.

இத்தொகுப்பிலுள்ள கவிதைகளை ஒட்டு மொத்தமாகப் பார்க்கும்போது அவை பிறந்த மண்ணுக்கும் புலம்பெயர்ந்த மண்ணுக்கும் இடையே சஞ்சாரம் செய்கின்றன என்பதை அறிய முடிகிறது. புலம்பெயர்ந்த நாட்டில் தன் இருப்பை, சுய அடையாளத்தைத் தேடும் திருமாவளவன் அதனைத் தன் நினைவுகளாலும் போரின் பேரழிவுகளாலும் கழிவிரக்கத்தாலும் புலம் பெயர்ந்த அனுபவத்தாலும் கட்டமைக்க முயல்கிறார். இரு நிலங்களின் நிலக்காட்சிகளிலும் இயற்கையிலும் தன்னை இனங்காண முயல்கிறார். ஆகவே அவரது படைப்புகளைப் புலம்பெயர்ந்த மேற்கின் வாழ்நிலை, பிறந்த மண்ணின் நினைவுகளாய்த் தோன்றும் கழிவிரக்கம், போரின் இருண்ட கொடிய அனுபவம், இயற்கை நிலக்காட்சி இவற்றைப் பாடுபொருளாகக் கொண்டுள்ளன எனலாம்.

புதியதும் பழையதுமான இந்த அனுபவங்களை, உணர்வுகளைப் பாடும் திருமாவளவனின் மொழி அவரைப் பிற கவிஞர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. திருமாவளவன் கவிதை மொழியின் உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடு என்ற கருத்தை உடையவர். அதனால் அவரது கவிதைகளில் சொற் தேர்வுக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் தருபவர். இறுதிவரை சந்தங்களையும் ஒத்திசைவையும் முற்றுமுழுதாக ஒதுக்காமல் படைப்புகளைத் தந்தார். அதனால் மொழியளவில் அவரது படைப்புகளில் மாற்றமில்லை என்றாலும் ஆரம்பகாலக் கவிதைகளை விட அண்மையில் எழுதப்பட்ட கவிதைகள் இறுக்கம் வாய்ந்தவை. சந்தத்தோடு படைக்கப்படும் கவிதைகள் அருகிவிட்ட இக்காலத்தில் அவரது கவிதைகள் தனி இடத்தைக் கோருகின்றன. ஓசை நயம் மிகுந்திருக்கும் இக்கவிதைகள் நிகழ்த்து தன்மையை கொண்டிருக்கின்றன. கவிதைகளின் பாடுபொருளிலும் அதைக் கையாண்டவகையிலும் திருமாவளவனின் படைப்புகள் இருபதாம் நூற்றாண்டின் புலம்பெயர்ந்த ஜமைக்கா நாட்டு எழுத்தாளர் க்ளாட் மக்கேயை (சிறீணீuபீமீ விநீரிணீஹ்) நினைவுபடுத்துகின்றன.

க்ளாட் மக்கே, அமெரிக்காவுக்குக் குடிபெயர்ந்தபின் எழுதிய கவிதைகள் ஆப்பிரிக்கப் பண்பாட்டுக் கூறுகளுடன் உருவான ஒலிநயத்துடன் ஆங்கில மொழியில் பிறந்த மண்ணின் நினைவுகளையும் ஏக்கத்தையும் பிரதிபலிப்பவை. அதோடு அமெரிக்க வாழ்வை வியந்துகொண்டே அது கையாண்ட இன அடக்குமுறையால் வெறுப்பையும் உமிழும் இருநிலைகளை அவை வெளிப்படுத்துகின்றன. திருமாவளவனின் கவிதைகளும் மேற்கின் இயந்திரத்தனத்தோடு ஒன்றுபட இயலாத, அதே நேரம் அதன் இயற்கை அழகில் ஒருமுகப்படும் இருநிலைகளை முன்வைக்கின்றன. அதுபோலவே பிறந்த மண்ணின் நினைவுகளும் புலப்பெயர்வின் அலைவும் அவர் கவிதைகளின் இயங்குதளமாகின்றன. இந்தவகையான இருமைகளே அவரது கவிதைகளை வரையறுக்கின்றன.

திருமாவளவனின் தொடக்ககாலக் கவிதைகளில் போரின் துயர நினைவுகளும் பிறந்த மண்ணும் வாழ்ந்து பழகிய சூழலும் அதைப் பிரிந்த ஏக்கமுமே மிகுதியாக இடம்பெறுகின்றன. ‘காலடிக்கீழ் பெருநிழலாய்த் தொடரும் போரின்’ அவல நினைவுகளுடன் ஊரின் பசும்நினைவுகளும் விரவுகின்றன ‘ஈரம்’ எனும் கவிதையின் இவ்வரிகளில்:

இன்னும் இருக்கிறது
என் ஊர்
தாழம்பூ மணங் கமழ
இதழ்பரப்பி
றங்குப் பெட்டியுள் பத்திரப்படுத்திய
அம்மாவின் கூறைச் சேலையைப் போல்.

பின், இந்த நினைவுகளே புலம்பெயர்ந்த வாழ்வில் ஒன்றுபட முடியாமல் அவரை அந்நியனாக்குகின்றன. கடந்தகால நினைவுகளின் சாயைகளுடன் நிகழ்கால வாழ்வு அடையாளம் பெறுகிறது. பெரும்பான்மைக் கவிதைகள் பிறந்த நிலத்தை விடஇயலாமலும் பெயர்ந்த நாட்டைப் பாடுபொருளாக்க முடியாமலும் தத்தளிக்கின்றன ஒருவிதக் குழப்பத்துடன்:

வீட்டைச் சுற்றிலும்
முகிழ்த்திருக்கிறது 'டூலிப்' மொட்டுகள்
சொட்டும் துளியென ஒவ்வொன்றும்
இரத்தச் சிவப்பு
கொத்துக்கொத்தாய்க் கொல்லப்பட்ட உறவுகள்
நினைவு.

‘நான் அங்கும் இங்குமில்லான்’ என்ற அக்கவிக்குரல் தன் அடையாளத்தை வரையறுக்க இயலாமல் இரு வெளிகளுக்கிடையே இரண்டு நிலக்காட்சிகளையும் அனுபவங்களையும் எதிரிடையாக வைக்கிறது. நீர், ஆறு, மழை, கண்ணீர், கருமுகில், பனி, கடல் என அதன் அநேக ரூபங்களில் படிமங்களாகின்றன. பிறந்த நிலத்துக்கும் புலம்பெயர்ந்த நாட்டுக்குமிடையே உள்ள உறவு நிலையை இறுக்கமாக, திட்பமாக அல்லாமல் நீரின் வடிவத்தைக் கொண்டு அலைந்து உலைந்து மிதக்கும் திரவமான உறவு எனும் கருத்துநிலையை அவர் கட்டமைக்கிறார். அதாவது, பிறந்த மண்ணிலும் அல்லாமல், பெயர்ந்த நாட்டிலும் அல்லாமல் நீரைக் கொண்டுணர்த்தும் படிமங்களில் தன் இருப்பை வெளிப்படுத்துகிறார். நீரின் படிமங்களிலும் குறியீடுகளிலும் இரு வேறு உலகங்களை அவர் இணைக்கிறார், பெரு நிலங்களைக் கடக்கிறார்.

அவரது கவிதை வெளிப்பாடு உணர்வுக்கும் நினைவுக்கும் அனுபவத்துக்கும் இடையில் உராய்வு கொள்வதால் அவற்றில் காலம் பின்னோக்கியே நகர்கிறது அல்லது அது 'சன்னலினூடு நீளக்கிடக்கிறது'. முன்னோக்கிச் செல்லும் காலத்தில் அவருடைய இருப்பு இல்லை, அக்காலத்தை அடுத்த தலைமுறையினுடையதாக அவர் கருதுகிறார். புலம்பெயர் வாழ்வின் அடுத்த தலைமுறையினரின் காலமாகவே, அவர்களுடையதாகவே 'நிலம்' என்ற படைப்பில் எதிர்காலம் விரிவுகொள்கிறது:

கதவை மூடிக் கணப்பியை முடுக்கி
வெளியை வேடிக்கை பார்க்கிறேன்
பருவம் அறிந்து
முற்றத்துத் தோட்டத்தில்
‘டூலிப்ஸ்’ முகிழ்களைப் புதைக்கிறாள்
என் மகள்
இது அவளது நிலம்.

புலம்பெயர்ந்த நகரவாழ்வு திருமாவளவனுக்குச் சிறை அனுபவமாகவே இறுகுகிறது. நகரத்துடன் அதன் நவீனத்துடன் நவீன மனிதர்களுடன் அவருக்கு உறவு ஏதுமில்லை. அதனால் மரங்களும் பறவைகளும் அணில்களுமே அவருடன் உரையாடுகின்றன; உறவாடுகின்றன. அவற்றுடன் இணையும் துயர்மிகு கவிக்குரல் ஆறுதல் அடைகிறது. ஆனால் அது தற்காலிக ஆறுதல் மட்டுமே; அதனால்தான் அவரது கவிக்குரல் மீண்டும் தனிமைச் சிறைக்குள் அடைபட்டுப் போகிறது. உடனுறையும் மானுடரிடம் நம்பிக்கைகொள்ளாமல் விலகி நிற்கிறது; எள்ளி நகையாடுகிறது.

‘நோயில் பத்து’ என்ற தலைப்பின் கீழ் அமைந்துள்ள கவிதைகளை இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். எண்ணிக்கை அளவில் மிகக் குறைந்தவை இவையென்றாலும் திருமாளவளவன் எனும் கவிஞர் தனக்கேயான குரலைக் கண்டடைவது இவற்றில்தான். அவரது மொழி திட்பமாகவும் செறிவாகவும் வெளிப்பட்டுப் படிமங்களும் குறியீடுகளும் இயல்பாகச் ‘சதுரங்கப் பலகையென விரிந்துகிடக்கிறது வாழ்வு’ போன்ற வரிகளில் கூடி வருகின்றன. நோயின், இருண்மையின், இன்மையின், குறியீடாகப் பூனை உருவகம் கொள்கிறது. அவருடைய பேத்தி பொன்னி, ஒளியின், புதுமையின், இயற்கையின், வாழ்வின் குறியீடாக அமைகிறாள்:

திடீரென ஒரு குதிரை வீரனை
ஒற்றைப் பாய்ச்சலில் முன்னிறுத்தி 
எச்சரித்துக் காத்திருக்கிறது பூனை
ஆளியை முடுக்கி விளக்கில் ஒளியேற்றி
ஏன் இருட்டில் இருக்கிறீர்கள்
என்கிறாள் பொன்னி.

இறுதியாக, வட அமெரிக்காவின் தெற்காசியப் புலம்பெயர் இலக்கியத் துறையில் ஆங்கில மொழிப் படைப்புகள் மட்டுமே இடம்பெறுகின்றன, பிறமொழிப் படைப்புகளோ அவற்றின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளோ நானறிந்தவரையில் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதில்லை. மிகுந்த நுண்ணுர்வுடன் குறுநில வாழ்வனுபவங்களும் பார்வையும் புலம்பெயர்வாழ்வுடன் இணைந்து வெளிவரும் பிறமொழிப் படைப்புகளையும் கணிப்பில்கொள்ள வேண்டிய காலம் வெகுதூரமில்லை என்பதைச் ‘சிறு புள் மனம்’ நிறுவுகிறது.

நன்றி - காலச்சுவடு
...மேலும்

Nov 19, 2015

ஸ்வப்பநேஸ்வரி நடத்திய 'தமிழ்மாது' - பொ. ராஜா


தமிழ்ச் சமூகத்தில் காலனியம் மூலம் ஏற்பட்ட மாற்றங்களுக்கு ஊடுபொருளாக இருந்தவை அச்சுக் கருவியும் ஐரோப்பிய நவீனக்கல்வி முறையுமே ஆகும். இந்த அச்சுப்பரவலாக்கத்தின் அடுத்த பரிமாணமாக தனிநபர்களாலும் நிறுவனங்களாலும் இதழ்கள் தொடங்கப்பெற்றன. இவற்றில் சாதி சார்ந்த இதழ்களும் அடங்கும். பொதுவாக அன்றைக்கு இதழ்கள் யாவும் ஆண்களாலேயே நடத்தப்பட்டிருப்பதில் வியப்பில்லை. பிறகு மெல்ல மெல்லச் சில இதழ்களில் மட்டும் பெண்களுக்கான தனி பகுதிகள் ஒதுக்கப்பட்டன. அவற்றை ‘ஸ்திரீகளின் பகுதி’, ‘பெண்கள் பகுதி’ என்று பெயரிட்டு அதில் பெண்களும் ஆண்களும் எழுதிவந்தனர். இவற்றிலும் கூட பெண்களைக் காட்டிலும் அதிகமாக ஆண்களே எழுதிவந்துள்ளமையைக் காணமுடிகிறது. இப்பத்திகள் பெரும்பான்மையும் பெண்கல்வி குறித்த பாடல், கும்மி, உரையாடல், நாடகம் என்ற வடிவங்களில் எழுதப்பட்டன. இந்நிலையில் பெண்கள் தலைமையில் வெகுசில இதழ்களே அத்திப் பூத்தாற்போன்று வெளியாயின. அந்த வகையில் கோ. ஸ்வப்பநேஸ்வரி நடத்திய ‘தமிழ் மாது’ இதழ் குறிப்பிடத்தக்கது. 1905ஆம் ஆண்டு மாத இதழாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட இவ்விதழ் 24 பக்கங்களில் (Registered, No. M - 508 ) என்ற பதிவெண்ணில் சென்னை கோமளீஸ்வரன் பேட்டையிலிருந்து (K.P.Press, Triplicane) வெளிவந்துள்ளது. இவ்விதழின் 1905,1906,1907 ஆகிய மூன்றாண்டுத் தொகுப்புகள் பார்வைக்கு முதன்முறையாகக் கிடைத்துள்ளன.

பீ.ஏ. முருகேசம் பிள்ளை (பரங்கிமலை) என்பவர் ‘தமிழ் மாது அபிவிருத்தி’ எனும் தலைப்பில் இவ்விதழின் முக்கியத்துவத்தை முன்னிறுத்தி 17-12-1907இல் ஒரு கட்டுரை எழுதியுள்ளார். அதில் “சுதேச பாஷைப்” பத்திரிகாபிமானச் செல்வர்காள்! நமது நாடு தமிழ்நாடு. இந்நாட்டிற்குரியது தமிழ்ப்பாஷையேயாகும். இதைப் போன்று இனிதும் சிறந்ததுமாகிய பாஷை வேறொன்று மிராதெனல் திண்ணம். இத்தகைய பாஷைப் புருடர் படிப்பது போன்று பெண்களும் படித்து நல்லறிவுபெற்று விளங்கவேண்டிய நல்லெண்ணம்கொண்டு எழும்பியுள்ள ‘தமிழ் மாது’ எனும் பெரிய பத்திரிக்கை மாதமொரு முறையாகக் கனம். கோ. ஸ்வப்பநேஸ்வரியம்மையார்களால் வெளிகிளம்பி ஆண், பெண் ஆகிய இருபாலருக்கும் இகபரஞானங்களை நன்கு விளக்கச் செய்து வருகிறது.” என்கிறார். இப்பாராட்டுரையே அக்காலச்சூழலில் இவ்விதழ் பெற்ற சிறப்பிடத்தைக் கூறுகிறது.

‘தமிழ் மாது’ இதழின் பெயரை ஆங்கிலத்தில் Tamil Women என்று மொழிபெயர்க்க முடியும். அவ்விதழ்பற்றி இதுவரை கூடுதல் தகவலேதும் கிடைத்திராத நிலையில் இதழியல் ஆய்வாளர்கள் சிலர் Tamil Women என்பதை ‘தமிழ் பெண்’ என்று நேரடியாக மொழியாக்கம் செய்துள்ளனர். இதைத் தொடர்ந்து இப்பெயரைக் குறிப்பிடநேரும் பலரும் தங்கள் கட்டுரைகளில் இவ்வாறே கையாண்டு வருகிறார்கள். குறிப்பாக தலித் இதழ்களின் பட்டியலில் இவ்விதழின் பெயர் ‘தமிழ்ப்பெண்’ என்றே இடம் பெற்றுவருகிறது. ஆனால் அது தமிழ்ப்பெண் அல்ல, ‘தமிழ் மாது’ என்று எழுதுவதே சரியானதாகும். அதேபோல தலித் இதழ்கள்பற்றி இதுவரை எழுதப்பட்ட எல்லா பதிவுகளிலும் இவ்விதழ் தொடங்கப்பட்ட ஆண்டு 1907 என்றே குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் ‘தமிழ்மாது’ இதழ் 1905ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது.

தமிழ் மாது இதழில் அக்காலத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட வெவ்வேறு வகையான இதழ்கள், நூல்கள் பற்றிய அறிமுகங்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. ‘சுதேசி’ ஸ்ரீமத் சங்கரலிங்கம் பிள்ளை B.A, FL, (சென்னை), ‘ஸர்வஜன மித்திரன்’ ஸ்ரீ வேதமூர்த்தி முதலியார் (பாளையங் கோட்டை), ‘சிங்கை ஜனகமித்திரன்’ சரவணமுத்துபிள்ளை (சிங்கப்பூர்) என்கிற வரிசையில் 1905 டிசம்பர் இதழில் சுப்பிரமணிய பாரதியார் நடத்திய ‘சக்கிரவர்த்தினி’ இதழ் பற்றியும் (தொகுதி-1, பகுதி-9), 1907 ஜூன் இதழில் அயோத்திதாசர் நடத்திய ‘ஒருபைசா தமிழன்’ இதழ் பற்றியும் (தொகுதி-3, பகுதி- 3) விளம்பரம் வந்துள்ளது. ‘தமிழ் மாது’விற்கு (1905) பிறகு 1907ஆம் ஆண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட ‘ஒருபைசா தமிழன்’ இதழில் ஸ்வப்பநேஸ்வரி பெண்கல்வி குறித்தும், ஒடுக்கப்பட்டோர் குறித்தும் தொடர்ந்து எழுதினார். ‘தமிழ் மாது’ இதழுக்கும் ‘தமிழன்’ இதழுக்கும் பரஸ்பரம் நட்பு இருந்ததை அறியமுடிகிறது. அவர் இதழில் எழுதிய பகுதிக்குப் பெயர் Ladies Column என்பதாகும். ‘தமிழன்’ இதழில் எழுதிய பெண் இவர் ஒருவராகத்தான் இருக்கிறார். இதழில் இவரின் பெயர் சகோதரி, ஸ்வப்பநேஸ்வரி என்று மாறிமாறி இடம்பெற்று வந்தது. ஸ்வப்பநேஸ்வரி தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவரென்றும், தாழ்த்தப்பட்டோரை ஆதரித்த வேறு வகுப்பினர் என்றும் இருவேறு கருத்துகள் உள்ளன. இதனைத் ‘தமிழ் மாது’ இதழின் வழி தெளிவுபடுத்த முடியவில்லை. அயோத்திதாசர் நடத்திய பௌத்தக் கூட்டங்களிலும் இவர் கலந்துகொண்டு சொற்பொழிவாற்றினார். அயோத்திதாசரின் பௌத்தமதக் கருத்துக்களோடு இணைந்து செயல்பட்ட இவர் தலித் சமூகத்தைச் சார்ந்தவராகவே இருக்கலாம் என்று அனுமானிக்கத் தோன்றுகிறது; எனினும் இது மேலாய்வுக்குரியது.

‘தமிழ்மாது’ 1905ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டு 1907ஆம் ஆண்டுவரை மாதமொருமுறையாக வெளிவந்துகொண்டிருக்கையில் அதில் நடைபெற இருக்கும் சிறுமாற்றம்பற்றிய அறிவிப்பொன்றைப் பார்க்கமுடிகிறது. 1907 டிசம்பர் மாத முதல், இவ்விதழ் ‘சுதேசபோஷினி’ எனும் புதுப்பெயரில் வெளிவரப்போகிறது என்று அந்த அறிவிப்பு சொன்னது. ‘சுதேசபோஷினி’ பத்திரிக்கை இருமுறையாக பிரசுரிக்கப்படும் என்றும் தமிழ் மாதுவின் பத்திராதிபரே இவ்விதழின் ஆசிரியர் என்றும் அறிவிப்பு வெளியானது. இப்பத்திரிக்கை 1907ஆம் வருட டிசம்பர் 15 முதல் இதழ் வெளிவரும் என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இப்பத்திரிகையினுள் ஆங்கிலபாஷாபிமானிகள் மற்றும் ஆடவர்களுக்கு வேண்டிய விஷயங்கள், இல்வாழ்க்கைக்குரிய விஷயங்கள், பெண்கல்வியின் பயன், தேசாபிமானத்தை விளக்கும் சாதனம் போன்றவை பெண்களுக்காக வெளியிடப்படயிருப்பதால் ஆடவ மடந்தையர் இருதரப்பினருமே இப்பத்திரிக்கையை ஆதரிக்க வேண்டி பத்திரிகாபிமானிகளாவார் என்றும் அறிவிப்பு செய்துள்ளனர். பத்திரிக்கைக்கு முன்பணம் அனுப்புகிறவர்களுக்கு இலவசமாக பல பரிசுப் பொருட்கள் தரப்படுவதாக அறிவிக்கப்பட்டன. கம்பளி நூலினால் செய்யப்பட்ட படம், கழுத்துப்பட்டை, குழந்தைகளுக்கான குல்லா மற்றும் சித்திரம் வரைந்த கைக்குட்டை ஆகியவை இலவசமாகக் கொடுக்கப்படும் என்றும் அறிவிப்பு செய்தனர். எனினும் இவ்விதழ்பற்றி ‘தமிழ் மாது’ இதழின் இத்தகைய அறிவிப்பும் விளம்பரமும் கிடைக்கிறதே தவிர சுதேசபோஷினி இதழே நேரடியாகக் கிடைக்கப்பெறவில்லை. சுதேசபோஷினி இதழும் கிடைக்குமானால் பெண்களுக்காக இரண்டு இதழ்களை ஸ்வப்பநேஸ்வரி நடத்தினார் என்றும் கூறமுடியும்.

பெண்கள் கல்வியறிவு பெற்று குடும்ப வாழ்க்கை சார்ந்த அறக் கருத்துக்களைப் பெறவேண்டும் என்பதை எடுத்துக்கூறும் விதமாகவே தமிழ் மாதுவின் பெரும்பாலான கட்டுரைகள் அமைந்துள்ளன. பெண்கல்வி, விதவைத்திருமணம், குழந்தைமண எதிர்ப்பு, இந்து விதவைகளுக்கோர் அறிக்கை, மணம் புரிந்துள்ள மங்கையர்க்கு நற்போதனை, பெண்கல்வியின் பெருமையும் அஃதில்லாச் சிறுமையும், பிள்ளை வளர்ப்பு, கற்பாபரணம் என்ற தலைப்புகளே இவ்விதழின் உள்ளடக்கத்தைக் காட்டுகின்றன. அது மட்டும் அல்லாமல் அறசாட்சி, ஓர்விவாஹம், நாணம், ஒரு காதலியின் கல்வி, உலகப்பற்று, காலட்சேபம், சிறுவர்களுக்குபயோகமாகும் சம்பாஷனை பலவித அபிப்பிராயம், ஜீவியத்தில் நித்தியானந்தம், நளாயினி (கற்புடைமை), பார்ஸிநாடகம், சீவகாருணியம், பௌத்த பூகோள சாஸ்திரச்சுருக்கம், சுதேசியம் போன்ற பல்வேறு தலைப்புகளிலான கட்டுரைகளைப் பலரும் எழுதிவந்துள்ளனர். எம். நல்லையா அருளானந்தம், ராதா, T.N.S. இராகவாச்சாரி, வி. கோபாலகிருஷ்ணய்யர், எஸ். வைத்திலிங்கம் பிள்ளை, வே. முத்துமாலை மூர்த்தி P.V.N.S. சிலோன் ச. சிவஞானகந்தரன் (யாழ்ப்பாணம்), கா. சிவசங்கரனார், வி. சாமிநாதன், பால்யசிவம் போன்றோர் இதழில் எழுதிய கட்டுரை ஆசிரியர்களாவர்.

ஸ்வப்பநேஸ்வரி, ஸர்வஜன சகோதரி என்று இருபெயர்களில் கட்டுரைகள் வெளியாகியுள்ளன. இவ்விசயங்களைப் பார்க்கும்போது இவ்விருவரும் ஒருவரே என்ற அனுமானம் தோன்றலாகிறது. ஸ்வப்பநேஸ்வரியே அப்புனைப்பெயரில் எழுதியிருக்கலாம் என்று கருதத்தோன்றுகிறது. இவ்விதழில் தொண்ணூறு சதவிகிதப் பதிவுகள் பெண்கல்வி குறித்தே பேசுகின்றன. பெற்றோர்கள் தங்கள் பெண்பிள்ளைகள் வயதுக்கு வந்தவுடன் பட்டுப் பாவாடைகள், நகை ஆபரணங்கள் போட்டு அழகு காண்கிறார்கள். அதைப் போல் பெற்றோர்கள் அவளைக் கற்கவைத்து அவள் பேசும் கல்வியின் அழகையும் கண்டு ரசிக்க வேண்டும். கல்வி கற்றபின்னர்தான் அவளுக்குத் திருமணம் செய்துவைக்க வேண்டும். கல்வி கற்காமல் அவளுக்கு திருமணம் நடத்தி வைக்கக்கூடாது என்று ஓரிடத்தில் எழுதுகிறார் ஸ்வப்பநேஸ்வரி.

பெண்கல்வி குறித்து பெயரில்லாத கும்மிப்பாடலொன்று இதழில் தொடராக வெளிவந்துள்ளது. அதிலுள்ள சிலவரிகளை மட்டும் உதாரணத்திற்கு இங்கு காண்போம்.

அன்னம்படைத்த ஒருவனுக்கே - தினம்
அன்னம்படைக்கும் ஒருத்தியையே
சொர்னம் படைத்தபெண் கல்விக்கும்மி சொலத்
துதித்துக் கும்மியடியுங்கடி - நீங்கள்
மதித்துக்கும்மியடியங்கடி. (1)
சீதைசிறந்ததுங் கல்வியினால் - நளன்
தேவிசிறந்ததுங் கல்வியினால்
மாதர் சிறப்பதுங் கல்வியினாலொன்று
வணங்கிக்கும்மியடியுங்கடி - நீங்கள்
இணங்கிக்கும்மியடியுங்கடி. (8)

கல்வியறிவு இருந்தால்தான் இவ்வையகத்தில் பெண்ணொருத்தி சிறந்து விளங்குவாள் என்பதற்கு சீதை, நளாயினி போன்ற புராணமாந்தர்களை எடுத்துக்காட்டுகின்றார்.

பெண்கள் தனித்தோ அல்லது குழுவாகவோ சேர்ந்து இதழ்கள் நடத்துவதென்பது அன்றைய காலத்தில் ஒரு பெரும் விஷயம். அக்கால அரசியலையும் சமூக அமைப்பையும் புரிந்துகொண்டு, கல்வி மற்றும் பகுத்தறிவு துணைவுடனும் பொருளாதார வசதிகளுடனும் இதழ்கள் நடத்தியிருப்பது அசாத்தியமான ஒன்று. அதனை தமிழ்மாதுவின் ஆசிரியர் கோ. ஸ்வப்பநேஸ்வரி செய்திருப்பது அளப்பரியது.

நன்றி - காலச்சுவடு
...மேலும்

Nov 18, 2015

அஞ்சலி: மனோரமா (1937 - 2015) : 'ஆச்சி' என்ற அபூர்வம் - விலாசினி


இந்த வருடத் தொடக்கத்தில் சமூக வலை தளங்களில் மனோரமா இறந்துவிட்டதாக ஒரு வதந்தி பரவியது. அவர் அந்தச் சமயத்தில் உடல் சுகவீனமாகவே இருந்தார். ஆனால் அந்த வதந்திக்குப் பதிலளிக்கும் வகையில், தான் ஆரோக்கியமாக இருப்பதாகவும், விரைவில் மீண்டும் திரைப்படங்களில் நடிக்கவிருப்பதாகவும் பேட்டியளித்தார். அது போன்ற ஒரு வதந்தியாகத் தான் அக்டோபர் 11 அன்று காலையில் அவர் மரணச் செய்தியைப் படித்தபோது நினைத்தேன். ஆனால் ஒரு சில நிமிடங்களிலேயே தகவல் உண்மையென்று அறிந்தபோது பதற்றமடைந்தேன். எல்லா பிரபலங்களின் மரணமும் மனதைக் கனக்கச் செய்வதில்லை. ஆனால் மனோரமா வெறும் பிரபலமாக மட்டும் இல்லை, அதனால்தான் அவரை அன்போடு அனைவரும் ‘ஆச்சி’ என்றழைத்தனர். பத்துப் படங்கள் நடித்தவுடனேயே ஏதோ ஒரு ‘ஸ்டார்’ஐ பெயரொட்டாக இணைத்துக்கொள்ளும் நடிகர்களுக்கு மத்தியில் ஆயிரத்து முன்னூறு படங்களுக்கு மேல் நடித்திருந்த மனோரமா வெறும் ‘ஆச்சி’யாகத்தான் இருந்தார்.

மற்ற துறைகளைவிடவும் திரைத்துறை, ஆணாதிக்கப் போக்கு மிக்கது. இங்கும் பெண் சாதனையாளர்கள் உண்டு. ஆனால் இத்துறையில் அவர்களின் காலம் மிகக்குறுகியது. ஒருபுறம் புகழின் உச்சியிலிருந்த நடிகைகளின் ஆயுள் அதிகபட்சமாகப் பத்து, பதினைந்தாண்டுகளைத் தாண்டியதில்லை. மறுபுறம் முப்பது ஆண்டுகளாக ஏதோ ஒரு படத்தில் ஏதோ ஒரு சிறிய கதாபாத்திரம் ஏற்று இன்னும் நடித்துக்கொண்டிருக்கும் நடிகைகளின் பெயர்கூட நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் சுமார் அறுபதாண்டுகளாக மனோரமா பெயர்பெற்ற நடிகையாகத்தான் திகழ்ந்தார். மூன்று தலைமுறைகளுக்கு முந்தைய படமான ‘தில்லானா மோகனாம்பாள்’ முதல் இத்தலைமுறைப் படமான ‘அருந்ததி’வரை அவரின் காத்திரமான கதாபாத்திரங்கள் இன்னும் பல தலைமுறைகள் கடந்தும் பேசப்படும். அவர் நடித்த படங்களின் பட்டியலிலிருந்து ஓடவே ஓடாத, கேள்வியே பட்டிராத படங்களைத் தேடிப்பார்த்தால் அதிலும்கூட அவரின் நடிப்பு நிச்சயம் தனித்துவமாக, மிளிரக்கூடியதாகவே இருக்கும்.

சினிமாவின் தாக்கமும், அதன்மீதான ஈடுபாடும் மிகையதிகமாகக் கொண்ட தமிழ்ச்சமூகத்தில் நம்மில் எத்தனைபேர் ஆயிரம் திரைப்படங்களாவது பார்த்திருப்போம் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் நாம் வாழும் காலத்தில் நம் கண்முன் ஒரு சகாப்தமாக ஆயிரம் படங்களுக்கு மேல் நடித்து கின்னஸ் சாதனை செய்திருக்கிறார் ஆச்சி. 1987ஆம் வருடம் கின்னஸ் சாதனையில் ஆயிரம் படங்கள் நடித்ததற்காக இடம்பிடித்தவர். இன்றுவரை வேறெவராலும் இச்சாதனை முறியடிக்கப்படாததாகத்தான் இருக்கிறது. 1987இலிருந்து 2015இல் அவர் இறப்பதுவரை மேலும் முன்னூறு படங்களுக்கு மேல் நடித்துவிட்டார் என்று தெரிகிறது. தென்னிந்தியாவின் நான்கு மொழிகளிலும் நடித்தவர் என்ற பெருமையும், தென்னிந்தியாவின் ஐந்து முதலமைச்சர்களுடன் வேலை பார்த்தவர் என்ற பெருமையும் நாம் அறிந்ததே. அவர் ஹிந்தியில் நடித்ததும் நமக்குத் தெரியும். ஆனால் பலருக்குத் தெரியாத மற்றொரு சுவாரசியமான தகவல் அவர் சிங்கள மொழியில் நடித்ததுதான். அதுவும் தன் முதல்படமாக ஒரு சிங்கள மொழி திரைப்படத்தில் கதாநாயகிக்குத் தோழியாக நடித்ததை அவரே ஒரு நேர்காணலில் கூறியிருக்கிறார். (தி ஹிந்து, ஆங்கிலம், 2009)

திரைத்துறையில் சாதனை புரிந்ததற்கு இணையாகவும், இன்னும் அதிகமாகவும் அவர் மற்றுமொரு சாதனையையும் சத்தமில்லாமல் செய்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார். அதைப் பற்றி நினைக்கும்பொழுதெல்லாம் அவரைக் குறித்த பிரமிப்பு பன்மடங்காகிறது. தன் வாழ்நாளில் இதுவரை ஆறாயிரம் நாடகமேடைகளில் தோன்றியிருக்கிறார். அதாவது ஒரு வாரத்திற்கு இரண்டு மேடைகள் என்கிற வீதம் வைத்துக்கொண்டால் சுமார் அறுபதாண்டுகள் அவர் நாடக உலகத்திலும் சாதனை புரிந்திருக்கிறார். திரைத்துறைக்கு வந்த பின்பு அவரது மேடை நாடகப் பிரசன்னம் குறைந்திருக்கலாம். ஆனால் மொத்தமாகப் பார்த்தால் நடிக்க ஆரம்பித்த தன் பன்னிரண்டாவது வயதுமுதல் ஆறாயிரம் மேடைகளில் தோன்றியிருப்பது அத்தனை சாதாரண விஷயமல்ல. இதுதவிர விளம்பரங்கள், தொலைக்காட்சி நாடகங்கள், பின்னணிப் பாடல்கள் என்று தான் விரும்பிய துறையில் வெறும் வேலைபார்த்தவராக இல்லாமல் ஒவ்வொரு நொடியையும் ரசித்து வாழ்ந்து சென்றிருக்கிறார். தன் தொழிலில் அர்ப்பணிப்பு மிகுந்தவராக இருந்த அதே வேளையில், தன் அன்பான குடும்பத்திற்காகவும் வேண்டியதைச் செய்தவராகத்தான் இருந்திருக்கிறார். குடும்பம், வேலை என்று இரண்டையும் மிகச் சிறப்பாக ஆட்சி செய்தவர் ‘ஆச்சி’.

தமிழ், இந்திய, உலக சினிமாக்களில் எந்த முன்னுதாரணமுமின்றித் தானே ஒரு முன்னுதாரணமாக வாழ்ந்திருக்கிறார். அவரை வெறும் நகைச்சுவை நடிகையாகக் குறுக்கிப் பார்க்க முடியாது. எண்ணற்ற படங்களில் பல்வேறு கதாபாத்திரங்களில் தோன்றியவர். சேரியில் வாழும் பெண் என்றாலும், சகல வசதி வாய்ப்புகள் பெற்ற உயர் குடும்பத்துப் பெண் என்றாலும் அவரால் வித்தியாசம் காட்ட முடிந்தது. அப்பாத்திரத்திற்கான நம்பகத்தன்மையை அவர் நடிப்பின்மூலம் வழங்க முடிந்தது. அத்தகையவொரு குணச்சித்திர நடிகையாவார்.

எத்தனையோ கதாபாத்திரங்கள் ஏற்று நடித்திருந்தாலும் தான் ஒரு மாற்று பாலினப் பெண்ணாக நடிக்க வேண்டும் என்பது அவர் கனவாக இருந்தது. அந்தக் கனவு கடைசிவரை நிறைவேறவில்லை என்பதில் அவருக்கு வருத்தமிருந்திருக்கலாம். தன்னுடைய பெருமைமிக்க வாழ்க்கையில் சிறுபான்மையினராக, இன்னும் சமூகத்தால் முழுதாக அங்கீகரிக்கப்படாதவர்களாக இருக்கும் திருநங்கைகளின்மீது பரிவும், அன்பும் கொண்டவராகவே வெளிப்படுத்திய அவரது ஆசை நிறைவேறாது

போயிருக்கலாம். ஆனால் அப்படியான அவரின் ஆசையை வெளிப்படுத்தியது வழி, அவர்களுக்கான மரியாதையைச் செய்துவிட்டே சென்றிருக்கிறார். திருநங்கைகள் பற்றிய கேலிக்கும் கிண்டலுக்கும் மோசமான சித்திரிப்புகளுக்கும் பெயர்போன தமிழ் சினிமா இனியாவது அவர்களை மரியாதையுடனும் மனிதாபிமானத்துடனும் நடத்துவது தான் தமிழ்த் துறைக்கு உலக அளவில் பெருமைசேர்த்த ஆச்சிக்குச் செய்யக்கூடிய உண்மையான அஞ்சலியாக இருக்கும்.
...மேலும்

Nov 17, 2015

எம்மா வாட்சனுக்கு நன்றி தெரிவித்த யூசப்சாய் மலாலா



இஸ்லமாபாத்: பாகிஸ்தானில் பெண்களின் கல்வி உரிமைக்காக போராடி வரும் நோபல் பரிசு வென்ற யூசப்சாய் மலாலா, தான் ஒரு பெண்ணியவாதி என்று அறிவித்துக் கொள்ள, நடிகை எம்மா வாட்சன் காரணம் என்று கூறி அவருக்கு நன்றி தெரிவித்துள்ளார். ஐநா-வில் உலகத் தலைவர்கள் முன்பு எம்மா வாட்சன் ஆற்றிய உரை தன் மனதை மாற்றியதாக யூசப்சாய் மலாலா தெரிவித்தார்.மலாலா தன்னைப் பற்றிய ஆவணப்படத் திரையிடல் ஒன்றில் கலந்து கொள்ள லண்டன் வந்த போது எம்மா வாட்சனிடம் இவ்வாறு தெரிவித்தார். பெண்ணியவாதி என்பது ஒரு சிக்கலான வார்த்தை. 

நான் முதன்முதலில் இந்த வார்த்தையை கேட்ட போது எதிர்மறைக் கருத்துகள் எழுந்தன. அதன் பிறகு உங்கள் (நடிகை எம்மா வாட்சன்) பேச்சைக் கேட்ட பிறகு பெண்ணியவாதி என்று என்னை அழைத்துக் கொள்வதில் எந்தவித தவறும் இல்லை என்பதை அறிந்து கொண்டேன்” என்று கூறியுள்ளார். எம்மா வாட்சன் பெண்களுக்கான ஐ.நா. நல்லெண்ணத் தூதராவார். 

நன்றி- தினகரன்
...மேலும்

Nov 16, 2015

நாமெல்லோருமே பெண்ணியவாதிகளாக இருக்க வேண்டும் - சீமமாண்டா என்கோஸி அடீச்சி


என் நெருங்கிய நண்பனைப் பற்றிக் கூறி, இவ்வுரையை ஆரம்பிக்கிறேன். அவன் என் தெருவில்தான் வசித்துவந்தான். ஒரு மூத்த சகோதரனைப்போல் என்மேல் அக்கறை எடுத்துக்கொள்பவன் அவன். எனக்கு ஒரு பையனைப் பிடித்திருந்தால் முதலில் நான் அவனின் கருத்தைத்தான் கேட்பேன். அவன் ஏழு வருடங்களுக்குமுன், டிசம்பர் 2005 இல் நைஜிரியாவில் நடந்த விமான விபத்தொன்றில் இறந்துவிட்டான். நான் விவாதம் செய்யவும், மனம்விட்டுப் பேசவும் சிரிக்கவும் கூடிய ஒரு நபராக அவன் விளங்கினான். அவன்தான் என்னை முதன்முதலாக ஒரு பெண்ணியவாதி என அழைத்தவன்.

அப்பொழுது எனக்கு ஏறக்குறைய 14 வயது இருக்கும். நாங்கள் வாசித்த புத்தகங்களிலிருந்து கிடைத்த அரைகுறை அறிவுடன் பிடரி சிலிர்க்க விவாதித்துக்கொண்டிருந்தோம். அது எதைப் பற்றிய வாக்குவாதமென்பது நினைவில் இல்லை. ஆனால் நான் விடாமல் விவாதித்துக்கொண்டே இருந்தபோது, அவன் என்னைப் பார்த்து, “உனக்குத் தெரியுமா? நீ ஒரு பெண்ணியவாதி” என்று கூறினான். அது ஒரு பாராட்டு அல்ல. அதை அவன் குரலிலிருந்தே என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஒருவனை நோக்கி, “நீ பயங்கரவாதத்தை ஆதரிப்பவன்” என்று எந்தத் தொனியில் கூறுவோமோ, அதே தொனியில்தான் அவன் இதைக் கூறினான். பெண்ணியவாதி என்றால் என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. எனக்குத் தெரியாது என்பது அவனுக்குத் தெரியக் கூடாது என்று அதைச் சட்டை செய்யாமல் தொடர்ந்து விவாதித்தேன். வீட்டுக்குச் சென்றவுடன், நான் செய்த முதல்வேலை, அகராதியைத் திறந்து பெண்ணியவாதி என்றால் என்னவென்று பார்த்ததுதான்.

அது நடந்து முடிந்து பலவருடங்கள் கழித்து, தன் மனைவியை அடிக்கும் ஒருவனைப் பற்றிய புதினம் ஒன்றை நான் எழுதினேன். அதன் முடிவு சரியாக வரவில்லை. அந்தப் புதினத்தை நைஜிரியாவில் விளம்பரப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும்போது, ஓர் ஊடகவியலாளர் நல்லெண்ணத்துடன் என்னைப் பார்த்து, உனக்கு ஒரு அறிவுரை தர வேண்டுமெனக் கூறினார். அவர் என் புதினம் பெண்ணியம் சார்ந்தது என்று மக்கள் கூறுவதாகவும், அவருடைய அறிவுரை என்னவென்றால் என்னை ஒரு பெண்ணியவாதி என்று எப்பொழுதும் கூறிக் கொள்ளலாகாது என்றும், ஏனென்றால் பெண்ணியவாதி என்பவர்கள் தமக்குரிய கணவர்களைக் கண்டுபிடிக்க இயலாததால், எப்பொழுதும் சோகத்தில் இருப்பவர்கள் என்றும் கூறினார். அதனால் என்னை ஒரு மகிழ்ச்சியான பெண்ணியவாதி என்றழைத்துக்கொள்ள முடிவுசெய்தேன். அதன்பின் கல்வித்துறையைச் சார்ந்த ஒரு நைஜிரியப் பெண்மணி, பெண்ணியம் என்பது நம்முடைய கலாச்சாரம் இல்லையென்றும், அது ஆப்பிரிக்காவைச் சேராதது என்றும், மேற்கத்திய புத்தகங்கள் என்னைத் தவறாகச் சிந்திக்க வைத்துவிட்டன என்றும் கூறினார். அதைக் கேட்கும்பொழுது எனக்கு வேடிக்கையாகத்தான் இருந்தது. ஏனெனில் ஆரம்பத்தில் நான் வாசித்த புத்தகங்கள் எல்லாம் நிச்சயமாகப் பெண்ணியம் சார்ந்தவை அல்ல. என் 16 வயதிற்கு முன்பே, பெண்ணியக் காவியங்கள் என்று கூறப்பட்ட புத்தகங்களை வாசிக்க முயன்றேன். ஒவ்வொருமுறையும் சோர்வடைந்து, அதன் முடிவை வாசிக்கப் பிரயத்தனப்படுவேன். இப்பொழுது பெண்ணியம் ஆப்பிரிக்காவைச் சார்ந்தது அல்ல என்பதால், நான் என்னை மகிழ்ச்சியான ஒரு ஆப்பிரிக்கப் பெண்ணியவாதி என்று கூறிக்கொள்ளலாமென முடிவு எடுத்தேன். சிலவேளைகளில், ஆண்களை வெறுக்காத, உதடுகளில் பளபளப்பு ஏற்றிக்கொண்டு, ஆண்களுக்காக அல்லாமல் என் மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமே உயர்ந்த காலணிகளை அணிந்துகொள்ளும் மகிழ்ச்சியானதொரு ஆப்பிரிக்கப் பெண்ணியவாதியாக நான் இருந்தேன். இதையெல்லாம் வேடிக்கையாகவே செய்து வந்தேன். ஆனால் பெண்ணியம் என்பதில் ஒரு மூட்டை உள்ளது. அதுவும் வேண்டாததொரு மூட்டை. ஆண்கள் வெறுப்பு, உள்ளாடை வெறுப்பு, ஆப்பிரிக்கக் கலாச்சார வெறுப்பு...

என் சிறுவயதில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தைக் கூறுகிறேன். நான் ஆரம்பப்பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, வருட ஆரம்பத்தில் என் ஆசிரியை வகுப்பில் உள்ளவர்களுக்கு ஒரு தேர்வு வைப்பதாகவும், அதில் அதிக மதிப்பெண்கள் பெறுபவரே வகுப்பில் மாணவர் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார் என்றும் கூறினார். மாணவர் தலைவர் என்பது மிகவும் பெரிய விஷயம். மாணவர் தலைவர் வகுப்பில் சத்தமாகப் பேசுபவருடைய பெயரை எழுதலாம், அது மிகுந்த போதை தரக்கூடிய அதிகாரம். அதேசமயம், என் ஆசிரியை கையில் ஒரு பிரம்பையும் தந்து, வகுப்பில் உரக்கப் பேசுபவர்களைக் கண்டிக்க, அதைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு நடக்க அனுமதிப்பார். அந்தப் பிரம்பை நாம் உபயோகப்படுத்த முடியாது என்றாலும், அதைக் கையில்கொண்டு நடப்பது, ஒன்பது வயது சிறுமியான எனக்குப் பெரியதொரு விஷயம். மாணவர் தலைவராக வேண்டுமென்று மிகவும் விரும்பினேன். வகுப்பில் முதல் மதிப்பெண்ணும் பெற்றேன். ஆனால் ஆசிரியை மாணவர் தலைவர் ஓர் ஆணாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென்று கூறிவிட்டார். இதை அவர் தெளிவாக ஆரம்பத்தில் கூறவில்லை. ஏனெனில் ஓர் ஆண்தான் மாணவர் தலைவராக முடியுமென்பது அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்றுதானே என்று அவர் நினைத்துவிட்டார். அதனால் எனக்கு அடுத்த மதிப்பெண் வாங்கிய ஒரு சிறுவனை அவர் மாணவர் தலைவராக நியமித்தார். இதில் வேடிக்கை, அந்த மாணவன் இனிமையான இயல்புடையவன். அவனுக்குக் கையில் பிரம்புடன் வகுப்பைச் சுற்றி வருவதில் ஆர்வமேயில்லை. எனக்கோ அதுதான் குறிக்கோளாக இருந்த்து. ஆனால் நானொரு பெண், அவனொரு ஆண். ஆகையினால் அவன் மாணவர் தலைவன் ஆனான். அந்நிகழ்ச்சியை என்னால் மறக்கவே முடியவில்லை.

ஆணும் பெண்ணும் வெவ்வேறானவர்கள். இருவருக்கும் வேறு வேறு ஹார்மோன்கள் உள்ளன. வேறு வேறு பாலுறுப்புகள் உள்ளன. இருவருக்கும் வேறுவிதமான உயிரியல் திறன்கள் உள்ளன. பெண்களால் குழந்தை பெற முடியும். இதுவரை ஆண்களால் அது முடியாது. ஆண்களிடம் டெஸ்டோஸ்ட்ரான் உண்டு. அவர்கள் பெண்களைவிடப் பலமுள்ளவர்களாக இருக்கின்றனர். உலகத்தில் ஆண்களைவிட பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். மக்கள்தொகையில், ஏறக்குறைய 52% பெண்கள். ஆனால் கௌரவமான முக்கியமான பதவிகளில் ஆண்களே உள்ளனர். காலஞ்சென்ற நோபல் அமைதிப் பரிசைப் பெற்ற வாங்காரி மத்தாய், இதை “மேலே செல்லச்செல்ல சில பெண்களே உள்ளனர்” என்று எளிதாகவும் வலிதாகவும் கூறிச் செல்கிறார்.

சில வாரங்களுக்கு முன் நைஜிரியாவின் சிறந்த விடுதியின் வரவேற்பறைக்குள் நான் சென்றேன். வாயிலில் நின்ற ஒருவன் என்னை நிறுத்தி எரிச்சல்படக்கூடிய அளவுக்குக் கேள்விகள் எழுப்பினான். ஏனெனில் ஒரு விடுதிக்குள் தனியே செல்லும் நைஜிரியப் பெண்மணி, நிச்சயம் ஒரு பாலியல் தொழிலாளியாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென்ற அனுமானம்தான். இந்த விடுதி பாலியல் தொழிலாளிகளுக்கான தேவையைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அத்தொழிலாளிகளின் மேலோட்டமான விநியோகத்தைப் பற்றி மட்டும் ஏன் கவலைப்படுகின்றது?

லாகோஸில் எந்தவொரு க்ளப்பிற்கோ மது அருந்தும் விடுதிக்கோ நான் தனியாகச் செல்ல இயலாது. தனியாக வரும் பெண்ணை அவர்கள் உள்ளே அனுமதிப்பதில்லை. பெண்ணுடன் ஓர் ஆண் கட்டாயம் வர வேண்டும். ஓர் ஆணுடன் நைஜிரியன் உணவகத்துக்குள் செல்லும் ஒவ்வொரு முறையும் அங்குள்ள பரிசாரகன் ஆணுக்கு மட்டும் வணக்கம் தெரிவித்துவிட்டு என்னை முற்றிலும் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடுவான். பரிசாரகர்கள் இந்தச் சமூகத்தினால் உருவாக்கப்பட்டவர்கள். சமூகம் அவர்களுக்குப் பெண்களைவிட ஆண்கள்தான் முக்கியமானவர்கள் என்று கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறது. அவர்களிடம் தவறு ஏதும் இல்லையென்றாலும், அறிவுபூர்வமாக ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் உணர்வுபூர்வமாக அதை எதிர்கொள்வதற்கும் வேறுபாடு உண்டுதானே! என்னை அலட்சியப்படுத்தும் ஒவ்வொரு சமயமும் நான் உருவமற்றுப் போகிறேன். மிகவும் மனவருத்தம் அடைகிறேன். ஓர் ஆணைப்போல் நானுமொரு மனிதப்பிறவிதான் என்றும், என் இருப்பை அவர்கள் கண்டுகொள்வதற்குத் தகுதியுடையவள்தானென்றும் கூற விரும்புகிறேன். இவையெல்லாம் மிகவும் சிறிய விஷயங்கள்தான். ஆனால் சிறிய விஷயங்கள்தான் மிகவும் வேதனை தரக்கூடியதாய் இருக்கின்றன.

சில காலங்களுக்கு முன்பு லாகோஸில், ஓர் இளம்பெண்ணாய் வாழ்க்கை நடத்துவது என்றொரு கட்டுரை எழுதியிருந்தேன். அது மிகவும் கோபத்துடன் எழுதப்பட்டு இருந்ததாய்த் தெரிந்தவர் ஒருவர் கூறினார். அது கோபம்தான். நான் கோபத்துடன்தான் இருக்கிறேன். இன்றைய நாளில் பால்பகுப்பு மிகவும் அநீதியுடன் செயல்பட்டு வருகிறது. நாம் அனைவரும் கோபத்துடன்தான் இருக்க வேண்டும். பல நல்ல மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்த வரலாறு கோபத்திற்கு உண்டு. கோபத்துடன் இருக்கும் அதே சமயம், ஆக்கவும் மாற்றவும் செய்து, சிறந்தவற்றை அடையும் திறமை மனிதத்துக்கு உண்டு என்று நான் நம்புகிறேன்.

உலகம் முழுவதற்கும் பாலினம் முக்கியம்தான். ஆனால் நான் பொதுவாக ஆப்பிரிக்காவிலும் முக்கியமாக நைஜிரியாவிலும் இதைக் குறித்துப் பார்க்க விரும்புகிறேன். ஏனெனில் அதைப் பற்றித்தான் எனக்குத் தெரியும். அங்குதான் என் இதயம் வசிக்கிறது. இன்றைக்கு ஒரு வித்தியாசமான உலகை அமைக்கக் கனவுகாணத் தொடங்குவோம். தனக்கு உண்மையாய் இருக்கக்கூடிய மகிழ்ச்சி ததும்பும் ஆணும் பெண்ணும் நிரம்பிய உலகு. அது இப்படித்தான் ஆரம்பிக்கும். நம் பெண்களை நாம் வேறுவிதமாய் வளர்க்க வேண்டும். நம் மகன்களையும் வேறுவிதமாய் வளர்க்க வேண்டும். மகன்களை வளர்க்கும் விதத்தில் அவர்களுக்குப் பெரியதொரு துரோகத்தைச் செய்துகொண்டிருக்கிறோம். சிறுவர்களின் மனிதாபிமானத்தைச் சிறை வைக்கிறோம். ஆண்மை என்பதை மிகக்குறுகிய பார்வையில் சித்தரிக்கிறோம். ஆண்மையைக் கடினமான சிறியதொரு கூண்டாய் மாற்றி அதில் சிறுவர்களை அடைக்கிறோம். பயத்தைப் பற்றிப் பயம் கொள்ளுமாறு சிறுவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறோம். பலவீனத்தைப் பற்றி அச்சம் அடையுமாறு சொல்லித் தருகிறோம். தங்கள் உண்மையான சுயத்தை முகமூடிபோட்டு மறைக்கக் கற்றுத் தருகிறோம். ஏனெனில் அவர்கள் நைஜிரியாவில் கூறுவதுபோலக் கடினமான ஆணாக இருக்க வேண்டும்.

அவர்கள் கடினமாக இருக்கவேண்டும் என்று கூறி நாம் செய்யும் கொடுமை என்னவென்றால், அவர்களுக்கு எளிதில் சுக்குநூறாகக்கூடிய தன்முனைப்பைக் கொடுத்து விடுகிறோம். ஒரு ஆண் எவ்வளவு அதிகம் கடினமாக இருக்கிறானோ, அதே அளவு அவனுடைய தன்முனைப்பு எளிதில் உடைந்துபோவதாய் இருக்கிறது. அடுத்துப் பெண்களுக்கு நாம் செய்யும் கொடுமை என்னவென்றால், எளிதில் உடையும் ஆண்களின் தன்முனைப்பைப் பேணிப் பாதுகாக்கச் சொல்லித்தருவதுதான். பெண்களை நாம் சுருங்குவதற்குக் கற்றுத்தருகிறோம். தன்னைச் சிறிதாக மாற்றிக்கொள்ளும்படிச் சொல்லித்தருகிறோம். அவர்களிடம், “உங்களுக்கு லட்சியம் இருக்கலாம். ஆனால் அதிகம் இருக்கக் கூடாது. வெற்றிபெற நீங்கள் முயலலாம். ஆனால் மிகவும் வெற்றிபெறக் கூடாது. அவ்வாறு வெற்றி பெற்றால் நீங்கள் ஆண்களுக்கு அச்சுறுத்தலாக அமைந்துவிடுவீர்கள். ஆணுடன் கூடிய உங்கள் குடும்பத்தில், நீங்கள்தான் சம்பாதித்துக் காப்பாற்றினாலும் அப்படியில்லாதது போல் நடிக்க வேண்டும். அதுவும் முக்கியமாகப் பொதுவெளியில். இல்லையென்றால் அவன் ஆண்மையை நீங்கள் அகற்றி

விட்டவராவீர்கள்”என்று கூறுகிறோம்; இதையே ஒரு கேள்வியாக ஏன் கேட்கக் கூடாது? ஒரு பெண்ணின் வெற்றி ஆணை ஏன் அச்சுறுத்த வேண்டும்? அந்த வார்த்தையையே நாம் அகராதியில் இருந்து ஏன் எடுத்துவிடக் கூடாது? ஆங்கில மொழியிலேயே emasculation (ஆண்மை அகற்றல்) என்ற வார்த்தைதான் எனக்குப் பிடிக்காத ஒன்று.

எனக்குத் தெரிந்த நைஜிரியன் ஒருவர், என்னைப் பார்த்து, என் ஆளுமை ஆண்களைச் சிறுமையாய் உணரவைக்கிறதோ என்று நான் கவலைப்படுகிறேனா என்று கேட்டார். நான் கவலைப்படவேயில்லை. அவ்வாறு கவலைப்பட வேண்டுமென்றும் எனக்குத் தோன்றவும் இல்லை. என்னைப் பார்த்து, சிறுமையாய் உணரும் ஆணிடம் நிச்சயம் எனக்கு எந்த அக்கறையும் கிடையாது. இருந்தாலும் இந்தக் கேள்வி என்னைச் சிந்திக்க வைத்தது. ஏனென்றால் நானொரு பெண். என்னுடைய குறிக்கோள் திருமணமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். திருமணம்தான் முக்கியம் என்பதைக் கருத்தில்கொண்டே, எந்த ஒரு வாழ்க்கை முடிவையும் நான் எடுக்க வேண்டும். திருமணம் என்பது நல்லதொரு விஷயம்தான். காதலும் மகிழ்ச்சியும் பரஸ்பர உதவியும் பெருகும் ஒரு விஷயம். நாம் பெண்களுக்கு மட்டும் திருமணத்தை ஒரு லட்சியமாகப் போதிக்கிறோம். ஆனால் ஆண்களுக்கு அதைப் போதிப்பதில்லை.

தான் திருமணம் செய்து கொள்ளும் ஒருவனைச் சிறுமைப்படுத்தக் கூடாதென்ற காரணத்திற்காக, தன் வீட்டை விற்ற ஒரு பெண்ணை எனக்குத் தெரியும். திருமணமாகாத ஒரு நைஜிரியப் பெண்மணி கருத்தரங்கங்களுக்குச் செல்லும்போது திருமண மோதிரம் அணிந்துகொண்டு செல்வதை நான் கண்டிருக்கிறேன். ஏனெனில் அவரைப் பொறுத்தவரை, கருத்தரங்கில் பங்குபெறும் அனை வரும் அவருக்கு மரியாதை தரவேண்டும். தன் குடும்பத்தார், நண்பர்கள், உடன் வேலை செய்பவர் கள் ஆகிய அனைவராலும் திருமணம் செய்துகொள்ளுமாறு கட்டாயப் படுத்தப்படும் இளம்பெண்களை நான் அறிவேன். அழுத்தம் தாளாமல், தவறான முடிவுகளை அவர்கள் எடுக்க இது காரணமாகிவிடுகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட வயதில் திருமணம் ஆகாத பெண்ணிற்கு, அது அவளுடைய ஆழமான அந்தரங்கத் தோல்வி என்று இச்சமூகம் சொல்கிறது. அதே சமயத்தில், குறிப்பிட்ட வயதில் ஆண் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்றால் தன் துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக அவன் இன்னும் முயற்சி செய்யவில்லை எனக் கூறுகிறோம்.

இவை எல்லாவற்றிற்கும் ‘முடியாது’ என்ற ஒரே வார்த்தையைப் பெண்கள் எளிதாகக் கூறிவிடலாமே என்று நாம் சொல்லலாம். ஆனால் நிஜம் என்பது மிகவும் குழப்பமானது, கடினமானது. நாம் அனைவரும் ஒரு சமூகத்தைச் சார்ந்தவர்கள். நம் சமூகம்சார்ந்தே உட்கருத்துகளை நாம் அமைக்கிறோம். திருமணம் மற்றும் உறவுகள்பற்றி நாம் உபயோகிக்கும் வார்த்தைகள் இதை எடுத்துக்காட்டும். திருமணத்தைச் சார்ந்த வார்த்தைகள், உடைமையைக் குறிக்கும் வார்த்தைகளாக உள்ளனவே அன்றி, பரஸ்பரப் பகிர்வைக் குறிக்கும் வார்த்தைகளாக இல்லை. மரியாதை என்ற வார்த்தையை ஒரு பெண் ஆணுக்கு வெளிப்படுத்துவதே அன்றி, ஒரு ஆண் பெண்ணிடம் வெளிப்படுத்துவதைக் குறிப்பது இல்லை.

நைஜிரியாவிலுள்ள ஆணும் பெண்ணும் கூறும், எனக்கு மிகவும் நகைப்பூட்டும் ஒரு வாக்கியம், “எங்கள் திருமணத்தின் அமைதிக்காக இதைச் செய்தேன்”. இதை ஒரு ஆண் கூறும்போது, அது அவன் செய்யக் கூடாத ஒரு விஷயத்தைப் பற்றியதாக இருக்கும். இதை அவன் நண்பர்களிடம் மிக அலுத்துக்கொண்டு கூறுவான்.அவ்வாறு அலுத்துக்கொள்வது அவர்களை ஆண்மையுள்ளவர்களாகவும், மற்றவர்களுக்குத் தேவைப்படுபவர்களாகவும், மற்றவர்களால் காதலிக்கப்படுபவர்களாகவும் ஊர்ஜிதம் செய்கிறது. “என் மனைவி ஒவ்வொரு இரவும் கிளப்பிற்குச் செல்லக் கூடாது என்கிறார். எங்கள் திருமணத்தின் அமைதிக்காக இப்பொழுதெல்லாம் வார இறுதியில் மட்டும்தான் செல்கிறேன்” என்று அவன் அலுத்துக்கொள்கிறான்

இதையே ஒரு பெண் திருமணத்தின் அமைதிக்காகச் செய்தேன் என்று கூறும்போது, அவள் பேசுவது தன் வேலையைப் பற்றியோ கனவைப் பற்றியோ இருக்கும். விட்டுக் கொடுப்பது என்பது ஒரு உறவு முறையில், பெண்கள் செய்யக்கூடியது என்று அவர்களுக்குச் சொல்லித் தருகிறோம். நாம் பெண்களைக் கண்காணித்துக்கொண்டே இருக்கிறோம். பெண்களின் கன்னிமைக்காக அவர்களைப் புகழ்கிறோம். ஆனால் ஆண்களை அவ்வாறு புகழ்வதில்லை. இவையெல்லாம் எவ்வாறு சாத்தியம்? ஓர் ஆண் கன்னிமையை இழக்கும்போது, மற்றொரு பெண்ணும் அதை இழந்திருப்பாள்தானே!

சமீபத்தில், நைஜிரியா பல்கலைக் கழகமொன்றில் ஓர் இளம்பெண் ஒரு கும்பலால் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆட்படுத்தப்பட்டார். இதைக் குறித்து நைஜிரியாவைச் சார்ந்த இளம் ஆண்களும் பெண்களும் பேசும்போது, “பாலியல் வன்முறை என்பது தவறுதான். ஆனால், ஒரு பெண் நான்கு ஆண்களுடன் ஒரு அறைக்குள் என்ன செய்துகொண்டிருந்தாள்?” என்று கேட்டனர். இந்தப் பேச்சிலுள்ள மனித நேயமற்ற கொடுமையை நாம் மனதில் கொள்ளாமல் பார்த்தோமானால், நைஜிரியாவில் ஒரு பெண்தான் இறுதியில் குற்றம் செய்தவளெனவும், தன் உணர்வைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத மிருகத்தனமுள்ளவன் ஆணெனவும், அவர்களை நம்ப வைத்து வளர்க்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். வெட்கம் என்பதைப் பெண்களுக்குத்தான் நாம் சொல்லித் தருகிறோம். “காலைச் சேர்த்து வைத்துக்கொள்; உடலை மூடிக்கொள்” எனக்கூறிப் பெண்ணாய்ப் பிறந்ததற்கான குற்றவுணர்வை அவர்கள் அடையும்படிச் செய்கிறோம். சிறுமிகள் வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆகும்போது அவர்களுக்கும் வேட்கை உண்டு என்பதை அவர்களால் கூற இயலாது. தங்களை மௌனப்படுத்திக்கொள்ளும் பெண்களாகவே அவர்கள் வளர்கிறார்கள். தாங்கள் நினைப்பதை வெளியே சொல்ல முடியாத பெண்களாகவும் அவர்கள் வளர்கிறார்கள். இதுதான் அவர்களுக்கு நாம் செய்யும் கொடுமை. போலித்தனத்தைக் கலை வடிவமாக மாற்றும் பெண்களாக அவர்களை நாம் மாற்றி வளர்க்கிறோம்.

வீட்டு வேலை செய்வதை வெறுக்கும் ஒரு பெண்ணை எனக்குத் தெரியும். அவளுக்கு அது பிடிக்கவே பிடிக்காது. ஆனால் தானொரு நல்ல மனைவியாய் ஆகக்கூடிய சாத்தியம் இருப்பதுபோல், தனக்குக் கற்பித்தபடி வீட்டுவேலைகள் செய்யப் பிடிக்குமென நடிப்பாள். திருமணமானதும் அவளின் கணவரின் குடும்பத்தினர் அவள் மாறிவிட்டதாகப் புகார் செய்தனர். உண்மையில் அவள் மாறவில்லை. நடிப்பது அவளுக்கு அலுத்துவிட்டது.

பால் தொடர்பான பிரச்சனை என்னவென்றால் அது நாம் எவ்வாறு இருக்கவேண்டும் என்று வரையறுக்கிறது. நாம் எவ்வாறு இருக்கிறோம் என்பதை அது கண்டுகொள்வதே இல்லை. உதாரணத்திற்கு, சமைப்பதை எடுத்துக்கொள்வோம். ஆண்களைவிடப் பெண்களே அதிகமாகச் சமைப்பதும், சுத்தம் செய்வதுமாய் வீட்டுவேலைகளைச் செய்கிறார்கள். ஏன் அவ்வாறு இருக்க வேண்டும்? சமைக்கும் ஜீனுடனா ஒவ்வொரு பெண்ணும் பிறக்கிறாள்? அல்லது, சமூகம் அதுதான் அவர்களின் முக்கிய பொறுப்பென்று வரையறுத்துள்ளதா? உண்மையில் பெண்களிடம் சமைக்கும் ஜீன் இருக்கலாம் என்று நான் கூற எத்தனித்தேன். ஆனால், உலகிலுள்ள முக்கியமான, செஃப் என்று கூறப்படும் சமையல்காரர்கள் ஆண்கள்தான் என்பது நினைவுக்கு வந்துவிட்டது.

மிகவும் புத்திசாலியான என் பாட்டியைக் காணும்பொழுதெல்லாம், அவர் வளர்ந்தபோது ஆணுக்கு நிகராய் வாய்ப்புகள் அவருக்குக் கிட்டியிருக்கும் என்றால் அவர் எங்கிருப்பார் என்று வியப்பதுண்டு. இன்று என் பாட்டியின் காலத்தில் இருந்ததைவிடப் பலவித வாய்ப்புகள் பெண்களுக்குண்டு. இவையெல்லாம் சட்டத்தின் மாறுதலாலும் கொள்கைகளின் மாறுதலாலும் ஏற்பட்டுள்ளன. இவையனைத்தும் மிக முக்கியமானவை. இதைவிட முக்கியம் எதுவென்றால் நம் உளப்பான்மை மற்றும் நம் மனநிலை, நாம் எதை நம்புகிறோமோ அது மற்றும் பாலினம் பற்றிய நமது மதிப்பும்தான்.

நம் குழந்தைகளை வளர்க்கும்போது, அவர்களுடைய பாலினத்திற்கு முக்கியத்துவம் தராமல் அவர்களின் திறமைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தாலென்ன? குழந்தைகளை வளர்க்கும்போது, அவர்களுடைய ஆர்வத்துக்கு முக்கியத்துவமளித்து, அவர்களின் பாலினத்துக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்காமல் இருந்தாலென்ன? எனக்குத் தெரிந்த ஒரு குடும்பத்தில், மிகவும் புத்திசாலியான மகனும் மகளும் இருந்தனர். இருவரும் அருமையான குழந்தைகள். பையனுக்குப் பசிக்கும்போது, பெற்றோர் போய், “உன் தமையனுக்கு நூடுல்ஸ் செய்து கொடு” என்று ஏவுவார்கள். இந்தப் பெண்ணுக்கு நூடுல்ஸ் செய்வது என்பது பிடிக்காது. இருந்தாலும் தானொரு பெண் என்பதால், அவள் அதைச் செய்யவேண்டும். பெற்றோர்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே, இருவரும் சமைக்க வேண்டுமெனச் சொல்லிக் கொடுத்தால் என்ன? சமைப்பது என்பது ஒரு ஆணுக்குத் தெரிய வேண்டிய முக்கியமானதொரு கலை. நம் உடலை வளப்படுத்தும் ஒரு செயலை மற்றவரிடம் விடுவது சரியானதொன்றா?

தன் கணவனைப் போலவே சரிசமமாகப் படித்த பெண்ணொருத்தியை எனக்குத் தெரியும். வேலையில் இருந்து திரும்பிவந்து, அத்தனை வீட்டு வேலைகளையும் அவள்தான் செய்ய வேண்டும். இது பல குடும்பங்களில் நடப்பதுதான். ஆனால் இதில் விசித்திரமாக எது எனக்குத் தோன்றியது என்றால் குழந்தையின் டயபரைக் கணவன் மாற்றினால் மனைவி அவனுக்கு நன்றி சொல்கிறாள். தன் குழந்தையைக் கவனித்துக்கொள்ளும் இயற்கையான செயலாக அவள் ஏன் அதைப் பார்க்கவில்லை?

நான் வளரும்போது, பாலினம்பற்றிக் கற்றுக்கொண்ட பல விஷயங்களை மறக்க நான் முயற்சி செய்கிறேன். ஆனால் பாலின எதிர்பார்ப்புக்கு முன் சிலசமயம் அடிபணியத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. முதல்முறையாக ஒரு பள்ளியில் வகுப்பெடுக்கச் செல்லும்போது, நான் மிகவும் கவலையில் இருந்தேன். நான் என்ன சொல்லித் தர வேண்டும் என்பது பற்றிய கவலை அல்ல. ஏனென்றால், நான் கற்றுத்தர வேண்டிய பாடத்தை நன்றாகத் தயார்செய்து வைத்திருந்தேன். பாடம் கற்றுத் தருவது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. ஆனால் என்ன உடை அணிவது என்ற கவலைதான் என்னை அரித்துக்கொண்டிருந்தது. என்னை அவர்கள் மேம்போக்காக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாதென்பதில் கவனமாய் இருந்தேன். நானொரு பெண்ணாய் இருப்பதால், என்னுடைய திறமையை அவர்கள் முன் நான் நிரூபித்துக் காட்ட வேண்டும். பெண்மையை மேம்படுத்திக் காட்டும் உடைகளை அணிந்தால், அவர்கள் என்னை அலட்சியப்படுத்திவிடுவார்கள். உண்மையில் உதட்டுச் சாயமும் நீண்ட பாவாடையும் அணிய வேண்டுமென விரும்பினேன். ஆனால் வேண்டாமென்று முடிவு செய்துவிட்டேன். அதற்குப் பதில், கண்ணியமாய், ஆண்போல் தோன்றக்கூடிய மிகவும் அழகற்ற ஓர் உடையை நான் அணிந்துகொண்டேன். உடையைப் பொறுத்தவரையில் நாம் ஒரு ஆணைத்தான் அடிப்படையாய் வைத்துக்கொள்கிறோம். ஒரு தொழில்சார்ந்த சந்திப்பிற்கு, ஆண் தயாராகும்போது, தன் ஆண்மையை வெளிப்படுத்த வேண்டுமென்று அவன் கவலை கொள்வதில்லை. அதுவே, தொழில்சார்ந்த ஒரு சந்திப்பிற்கு, பெண் செல்ல வேண்டுமென்றால், அவளுடைய பெண்மை மிகவும் வெளிப்படாதவாறு செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அந்த அழகற்ற உடையை அன்று நான் அணிந்திருக்கக் கூடாது. அதை என்னுடைய அலமாரியில் இருந்து நான் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, இன்றைக்கு இருக்கும் தன்னம்பிக்கை அன்றிருந்திருந்தால் சௌகரியமாக உணர்ந்திருப்பேன். நான் நானாக இருந்திருப்பேன்.

என் பெண்மைக்காகவும் பெண்தன்மைக்காகவும் எப்பொழுதும் மன்னிப்பு கேட்கப் போவதில்லை. என் பெண்தன்மையுடனேயே என்னை மற்றவர்கள் மரியாதை செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். ஏனெனில் அதற்குத் தகுதியானவள் நான்.

பாலினம்பற்றிப் பேசுவது, ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் மிகவும் எளிதானதல்ல. சில சமயங்களில் பாலினம் பற்றிப் பேசுவது, உடனடியாக எதிர்ப்பைச் சம்பாதிக்கும். இங்கிருக்கும் சிலர் உண்மையில், “சரி இவையெல்லாம் சுவாரசியமானவைதான்; ஆனால் நான் அவ்வாறு நினைக்கவில்லை” என்று நினைக்கலாம். இதுதான் பிரச்சனையே! ஆண்கள் பாலினத்தைப் பற்றி நினைக்கவோ, பாலினம் ஒரு பிரச்சனை என்றோ நினைப்ப தில்லை. ஆனால் என் நண்பன் லூயிஸ்போல பலரும், “இப்பொழுது, எல்லாம் சரியாகத்தானே இருக்கிறது” எனவும் கூறலாம். பலர் அதை மாற்ற எதுவும் செய்வதில்லை. ஒரு பெண்ணுடன் உணவகத்துக்குச் செல்லும் போது, அங்கு உள்ளவர் உங்களுக்கு மட்டும் முகமன் கூறி வரவேற்று, கூட வந்த பெண்ணைக் கண்டுகொள்ளாமல் செல்லும்போது, அவளுக்கு ஏன் முகமன் கூறவில்லை என்று கேட்க உங்களுக்குத் தோன்றியிருக்கிறதா?

பாலினம்பற்றிப் பேசுவது மிகவும் அசௌகரியமான ஒன்று என்பதால், அப்பேச்சினை முடிவுக்குக் கொண்டு வர பல எளியவகைகள் உள்ளன. சிலர் பரிணாம வளர்ச்சியைப் பற்றிப் பேசி, பெண் குரங்குகள் ஆண் குரங்குகளின் முன் எவ்வாறு மண்டியிடுகின்றன என்பதுபோல் பேசுவார்கள். உண்மை என்னவென்றால், நாம் மனிதக் குரங்குகள் அல்லவே? அவை மரங்களில் வசிக்கின்றன; மண் புழுக்களைக் காலை உணவாக உண்ணுகின்றன; நாம் அவ்வாறு இல்லை. சிலர், ஆண்களுக்கும் கடினமான பொழுதுகள் உண்டு என்பர். உண்மைதான். ஆனால் அதைப் பற்றி நாம் பேசவில்லையே! பாலினமும் வகுப்புவாதமும் அடக்குமுறையில் இருந்து மாறுபட்டவை. அடக்குமுறை அமைப்பைப் பற்றி, நான் சிறிது தெரிந்துவைத்திருக்கிறேன். கருப்பின மக்களிடம் பேசும்போது, அவர்கள் மற்றவர்களுக்கு நடப்பதைப் பற்றிக் கண்ணை மூடிக்கொண்டு இருக்கின்றனர் என்பதையும் அறிந்திருக்கிறேன். ஒருமுறை பாலினம் பற்றி ஒரு கருப்பினத்தவரிடம் பேசும்போது, ஒரு பெண்ணாய் எனது அனுபவம் என்று ஏன் குறிப்பிடுகிறீர்கள்? அதை, ஒரு மனிதராய் எனது அனுபவம் என்று ஏன் சொல்லக் கூடாது எனக் கேட்டார். அதே மனிதர்தான், கருப்பராய்த் தன் அனுபவம் எனப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்.

பால் முக்கியம். ஆணும் பெண்ணும் இவ்வுலகை வேறு மாதிரியாகத்தான் அனுபவிக்கின்றனர். நாம் எவ்வாறு அனுபவிக்கிறோம் என்பதை நம் பால்தான் தீர்மானிக்கிறது. ஆனால் அதை நாம் மாற்ற இயலும். பெண்களுக்குதான் உண்மையில் அதிகாரம் உள்ளது, அதுவும் அடிப்புற அதிகாரம். நைஜிரியாவில் வசிக்காதவர்களுக்கு அடிப்புற அதிகாரம் என்றால் என்னவென்று கூற வேண்டும். பெண் தன் பெண்மையைப் பயன்படுத்தி ஆண்களிடம் சில சலுகைகளை அடைவது. ஆனால் அடிப்புற அதிகாரம், அதிகாரமே இல்லை. அடிப்புற அதிகாரம் என்றால், மற்றவருடைய அதிகாரத்தில் வேரூன்றுவது. அந்தச் சமயத்திலிருந்து, தான் வேரூன்றிய அவர், நல்ல மனநிலையில் இருக்கிறாரா, நோய்வாய்ப்பட்டு இருக்கிறாரா, ஆண்மையற்று இருக்கிறாரா என யோசிக்க வேண்டும்

ஒரு பெண், ஆணைவிடத் தாழ்ந்திருப்பதுதான் நம் கலாச்சாரம் எனச் சிலர் கூறக்கூடும். ஆனால் நம் கலாச்சாரம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. என் சகோதரிக்கு இரட்டைப் பெண் குழந்தைகள். 15 வயதான அவர்கள் லாகோஸில் வசித்துவருகின்றனர். அவர்கள் மட்டும் 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் பிறந்திருந்தால், அவர்கள் எடுத்துச்செல்லப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டு இருப்பார்கள். ஏனெனில் எங்கள் கலாச்சாரப்படி, இரட்டையர்களைக் கொல்ல வேண்டும். ஆகக் கலாச்சாரத்தினால் என்ன பயன்? நடனம் போன்ற அலங்காரங்கள் உண்டுதான் எனினும், கலாச்சாரம் என்றால் மக்களைப் பாதுகாத்து, தொடர்ந்து இருத்தலை நிரூபிக்கச்செய்ய வேண்டும்! எங்கள் முன்னோர்களின் நிலங்களைப் பற்றியும், எங்கள் பழக்கவழக்கங்கள் பற்றியும் மிகவும் ஆர்வம் கொண்டவள், எங்கள் குடும்பத்திலேயே நான்தான். என் சகோதரர்கள், என்னைப்போல் அதிலெல்லாம் ஆர்வம் கொண்டவர்கள் அல்ல. ஆனால், என்னால் குடும்பம் சார்ந்த கூட்டங்களுக்குச் செல்ல இயலாது. அங்கு சென்று பேச இயலாது. ஏனெனில் நானொரு பெண்.

“கலாச்சாரம் மக்களை உருவாக்குவதில்லை. மக்கள் தான் கலாச்சாரத்தை உருவாக்குகின்றனர்.”

ஆகவே பெண்களின் முழுமையான மனிதம் நமது கலாச்சாரம் இல்லையென்றால், அதை நம் கலாச்சாரமாக ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டும்.

என் நண்பன் பல வருடங்களுக்கு முன், பெண்ணியவாதி என்று என்னை அழைத்தது சரிதான். நான் பெண்ணியவாதிதான். அன்று அகராதியில் அதன் பொருளைக் கண்டபொழுது, பெண்ணியவாதி - சமூக, அரசியல், பொருளாதாரச் சமன்பாடு இருபாலினத்திற்கும் பொது என்று நம்புபவர் என்றிருந்தது.

என் கொள்ளுப்பாட்டியைப் பற்றிக் கேட்ட அளவில், அவரொரு பெண்ணியவாதிதான் என்று கூறுவேன். தனக்குப் பிடிக்காத ஒருவனின் வீட்டிலிருந்து ஓடிவந்து, தனக்குப் பிடித்த ஒருவனைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். தன் சலுகைகள் மறுக்கப்படும்பொழுதெல்லாம் எதிர்த்து, மறுத்துக் குரலுயர்த்திப் போராடினார். என் கொள்ளுப்பாட்டிக்குப் பெண்ணியவாதி என்ற வார்த்தை தெரியாது. அதற்காக அவர் பெண்ணியவாதி அல்ல என்று கூற முடியாது. நம்மில் பலர் அவ்வார்த்தையை, நமக்காக மீட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

பெண்ணியம் பற்றிய என் விளக்கம், பெண்ணியவாதி: ‘ஆம். பாலினம் பற்றிய பிரச்சினைகள் இன்றும் உள்ளன. அதை நாம் சரி செய்ய வேண்டும். முன்பைவிடச் சிறப்பாகச் செய்ய வேண்டும்” என்று கூறும் ஆணோ அல்லது ஒரு பெண்ணோ...

நான் அறிந்ததிலேயே, மிகச் சிறந்த பெண்ணியவாதி என் தமையன்தான். அவர் மிகவும் கருணையுள்ளவர். காண்பதற்கு வசீகரமாக இருப்பார். மிகவும் இனிமையானவர். மேலும் மிகவும் ஆண்மையுள்ளவர்.

(நாவலாசிரியர் அடீச்சியின் புகழ்பெற்ற TED உரையிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில பகுதிகள்.)

தமிழில்: பத்மஜா நாராயணன்

...மேலும்

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்