/* up Facebook

Nov 16, 2015

நாமெல்லோருமே பெண்ணியவாதிகளாக இருக்க வேண்டும் - சீமமாண்டா என்கோஸி அடீச்சி


என் நெருங்கிய நண்பனைப் பற்றிக் கூறி, இவ்வுரையை ஆரம்பிக்கிறேன். அவன் என் தெருவில்தான் வசித்துவந்தான். ஒரு மூத்த சகோதரனைப்போல் என்மேல் அக்கறை எடுத்துக்கொள்பவன் அவன். எனக்கு ஒரு பையனைப் பிடித்திருந்தால் முதலில் நான் அவனின் கருத்தைத்தான் கேட்பேன். அவன் ஏழு வருடங்களுக்குமுன், டிசம்பர் 2005 இல் நைஜிரியாவில் நடந்த விமான விபத்தொன்றில் இறந்துவிட்டான். நான் விவாதம் செய்யவும், மனம்விட்டுப் பேசவும் சிரிக்கவும் கூடிய ஒரு நபராக அவன் விளங்கினான். அவன்தான் என்னை முதன்முதலாக ஒரு பெண்ணியவாதி என அழைத்தவன்.

அப்பொழுது எனக்கு ஏறக்குறைய 14 வயது இருக்கும். நாங்கள் வாசித்த புத்தகங்களிலிருந்து கிடைத்த அரைகுறை அறிவுடன் பிடரி சிலிர்க்க விவாதித்துக்கொண்டிருந்தோம். அது எதைப் பற்றிய வாக்குவாதமென்பது நினைவில் இல்லை. ஆனால் நான் விடாமல் விவாதித்துக்கொண்டே இருந்தபோது, அவன் என்னைப் பார்த்து, “உனக்குத் தெரியுமா? நீ ஒரு பெண்ணியவாதி” என்று கூறினான். அது ஒரு பாராட்டு அல்ல. அதை அவன் குரலிலிருந்தே என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஒருவனை நோக்கி, “நீ பயங்கரவாதத்தை ஆதரிப்பவன்” என்று எந்தத் தொனியில் கூறுவோமோ, அதே தொனியில்தான் அவன் இதைக் கூறினான். பெண்ணியவாதி என்றால் என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. எனக்குத் தெரியாது என்பது அவனுக்குத் தெரியக் கூடாது என்று அதைச் சட்டை செய்யாமல் தொடர்ந்து விவாதித்தேன். வீட்டுக்குச் சென்றவுடன், நான் செய்த முதல்வேலை, அகராதியைத் திறந்து பெண்ணியவாதி என்றால் என்னவென்று பார்த்ததுதான்.

அது நடந்து முடிந்து பலவருடங்கள் கழித்து, தன் மனைவியை அடிக்கும் ஒருவனைப் பற்றிய புதினம் ஒன்றை நான் எழுதினேன். அதன் முடிவு சரியாக வரவில்லை. அந்தப் புதினத்தை நைஜிரியாவில் விளம்பரப்படுத்திக்கொண்டிருக்கும்போது, ஓர் ஊடகவியலாளர் நல்லெண்ணத்துடன் என்னைப் பார்த்து, உனக்கு ஒரு அறிவுரை தர வேண்டுமெனக் கூறினார். அவர் என் புதினம் பெண்ணியம் சார்ந்தது என்று மக்கள் கூறுவதாகவும், அவருடைய அறிவுரை என்னவென்றால் என்னை ஒரு பெண்ணியவாதி என்று எப்பொழுதும் கூறிக் கொள்ளலாகாது என்றும், ஏனென்றால் பெண்ணியவாதி என்பவர்கள் தமக்குரிய கணவர்களைக் கண்டுபிடிக்க இயலாததால், எப்பொழுதும் சோகத்தில் இருப்பவர்கள் என்றும் கூறினார். அதனால் என்னை ஒரு மகிழ்ச்சியான பெண்ணியவாதி என்றழைத்துக்கொள்ள முடிவுசெய்தேன். அதன்பின் கல்வித்துறையைச் சார்ந்த ஒரு நைஜிரியப் பெண்மணி, பெண்ணியம் என்பது நம்முடைய கலாச்சாரம் இல்லையென்றும், அது ஆப்பிரிக்காவைச் சேராதது என்றும், மேற்கத்திய புத்தகங்கள் என்னைத் தவறாகச் சிந்திக்க வைத்துவிட்டன என்றும் கூறினார். அதைக் கேட்கும்பொழுது எனக்கு வேடிக்கையாகத்தான் இருந்தது. ஏனெனில் ஆரம்பத்தில் நான் வாசித்த புத்தகங்கள் எல்லாம் நிச்சயமாகப் பெண்ணியம் சார்ந்தவை அல்ல. என் 16 வயதிற்கு முன்பே, பெண்ணியக் காவியங்கள் என்று கூறப்பட்ட புத்தகங்களை வாசிக்க முயன்றேன். ஒவ்வொருமுறையும் சோர்வடைந்து, அதன் முடிவை வாசிக்கப் பிரயத்தனப்படுவேன். இப்பொழுது பெண்ணியம் ஆப்பிரிக்காவைச் சார்ந்தது அல்ல என்பதால், நான் என்னை மகிழ்ச்சியான ஒரு ஆப்பிரிக்கப் பெண்ணியவாதி என்று கூறிக்கொள்ளலாமென முடிவு எடுத்தேன். சிலவேளைகளில், ஆண்களை வெறுக்காத, உதடுகளில் பளபளப்பு ஏற்றிக்கொண்டு, ஆண்களுக்காக அல்லாமல் என் மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமே உயர்ந்த காலணிகளை அணிந்துகொள்ளும் மகிழ்ச்சியானதொரு ஆப்பிரிக்கப் பெண்ணியவாதியாக நான் இருந்தேன். இதையெல்லாம் வேடிக்கையாகவே செய்து வந்தேன். ஆனால் பெண்ணியம் என்பதில் ஒரு மூட்டை உள்ளது. அதுவும் வேண்டாததொரு மூட்டை. ஆண்கள் வெறுப்பு, உள்ளாடை வெறுப்பு, ஆப்பிரிக்கக் கலாச்சார வெறுப்பு...

என் சிறுவயதில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தைக் கூறுகிறேன். நான் ஆரம்பப்பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, வருட ஆரம்பத்தில் என் ஆசிரியை வகுப்பில் உள்ளவர்களுக்கு ஒரு தேர்வு வைப்பதாகவும், அதில் அதிக மதிப்பெண்கள் பெறுபவரே வகுப்பில் மாணவர் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார் என்றும் கூறினார். மாணவர் தலைவர் என்பது மிகவும் பெரிய விஷயம். மாணவர் தலைவர் வகுப்பில் சத்தமாகப் பேசுபவருடைய பெயரை எழுதலாம், அது மிகுந்த போதை தரக்கூடிய அதிகாரம். அதேசமயம், என் ஆசிரியை கையில் ஒரு பிரம்பையும் தந்து, வகுப்பில் உரக்கப் பேசுபவர்களைக் கண்டிக்க, அதைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு நடக்க அனுமதிப்பார். அந்தப் பிரம்பை நாம் உபயோகப்படுத்த முடியாது என்றாலும், அதைக் கையில்கொண்டு நடப்பது, ஒன்பது வயது சிறுமியான எனக்குப் பெரியதொரு விஷயம். மாணவர் தலைவராக வேண்டுமென்று மிகவும் விரும்பினேன். வகுப்பில் முதல் மதிப்பெண்ணும் பெற்றேன். ஆனால் ஆசிரியை மாணவர் தலைவர் ஓர் ஆணாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென்று கூறிவிட்டார். இதை அவர் தெளிவாக ஆரம்பத்தில் கூறவில்லை. ஏனெனில் ஓர் ஆண்தான் மாணவர் தலைவராக முடியுமென்பது அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்றுதானே என்று அவர் நினைத்துவிட்டார். அதனால் எனக்கு அடுத்த மதிப்பெண் வாங்கிய ஒரு சிறுவனை அவர் மாணவர் தலைவராக நியமித்தார். இதில் வேடிக்கை, அந்த மாணவன் இனிமையான இயல்புடையவன். அவனுக்குக் கையில் பிரம்புடன் வகுப்பைச் சுற்றி வருவதில் ஆர்வமேயில்லை. எனக்கோ அதுதான் குறிக்கோளாக இருந்த்து. ஆனால் நானொரு பெண், அவனொரு ஆண். ஆகையினால் அவன் மாணவர் தலைவன் ஆனான். அந்நிகழ்ச்சியை என்னால் மறக்கவே முடியவில்லை.

ஆணும் பெண்ணும் வெவ்வேறானவர்கள். இருவருக்கும் வேறு வேறு ஹார்மோன்கள் உள்ளன. வேறு வேறு பாலுறுப்புகள் உள்ளன. இருவருக்கும் வேறுவிதமான உயிரியல் திறன்கள் உள்ளன. பெண்களால் குழந்தை பெற முடியும். இதுவரை ஆண்களால் அது முடியாது. ஆண்களிடம் டெஸ்டோஸ்ட்ரான் உண்டு. அவர்கள் பெண்களைவிடப் பலமுள்ளவர்களாக இருக்கின்றனர். உலகத்தில் ஆண்களைவிட பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகம். மக்கள்தொகையில், ஏறக்குறைய 52% பெண்கள். ஆனால் கௌரவமான முக்கியமான பதவிகளில் ஆண்களே உள்ளனர். காலஞ்சென்ற நோபல் அமைதிப் பரிசைப் பெற்ற வாங்காரி மத்தாய், இதை “மேலே செல்லச்செல்ல சில பெண்களே உள்ளனர்” என்று எளிதாகவும் வலிதாகவும் கூறிச் செல்கிறார்.

சில வாரங்களுக்கு முன் நைஜிரியாவின் சிறந்த விடுதியின் வரவேற்பறைக்குள் நான் சென்றேன். வாயிலில் நின்ற ஒருவன் என்னை நிறுத்தி எரிச்சல்படக்கூடிய அளவுக்குக் கேள்விகள் எழுப்பினான். ஏனெனில் ஒரு விடுதிக்குள் தனியே செல்லும் நைஜிரியப் பெண்மணி, நிச்சயம் ஒரு பாலியல் தொழிலாளியாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென்ற அனுமானம்தான். இந்த விடுதி பாலியல் தொழிலாளிகளுக்கான தேவையைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அத்தொழிலாளிகளின் மேலோட்டமான விநியோகத்தைப் பற்றி மட்டும் ஏன் கவலைப்படுகின்றது?

லாகோஸில் எந்தவொரு க்ளப்பிற்கோ மது அருந்தும் விடுதிக்கோ நான் தனியாகச் செல்ல இயலாது. தனியாக வரும் பெண்ணை அவர்கள் உள்ளே அனுமதிப்பதில்லை. பெண்ணுடன் ஓர் ஆண் கட்டாயம் வர வேண்டும். ஓர் ஆணுடன் நைஜிரியன் உணவகத்துக்குள் செல்லும் ஒவ்வொரு முறையும் அங்குள்ள பரிசாரகன் ஆணுக்கு மட்டும் வணக்கம் தெரிவித்துவிட்டு என்னை முற்றிலும் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடுவான். பரிசாரகர்கள் இந்தச் சமூகத்தினால் உருவாக்கப்பட்டவர்கள். சமூகம் அவர்களுக்குப் பெண்களைவிட ஆண்கள்தான் முக்கியமானவர்கள் என்று கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறது. அவர்களிடம் தவறு ஏதும் இல்லையென்றாலும், அறிவுபூர்வமாக ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் உணர்வுபூர்வமாக அதை எதிர்கொள்வதற்கும் வேறுபாடு உண்டுதானே! என்னை அலட்சியப்படுத்தும் ஒவ்வொரு சமயமும் நான் உருவமற்றுப் போகிறேன். மிகவும் மனவருத்தம் அடைகிறேன். ஓர் ஆணைப்போல் நானுமொரு மனிதப்பிறவிதான் என்றும், என் இருப்பை அவர்கள் கண்டுகொள்வதற்குத் தகுதியுடையவள்தானென்றும் கூற விரும்புகிறேன். இவையெல்லாம் மிகவும் சிறிய விஷயங்கள்தான். ஆனால் சிறிய விஷயங்கள்தான் மிகவும் வேதனை தரக்கூடியதாய் இருக்கின்றன.

சில காலங்களுக்கு முன்பு லாகோஸில், ஓர் இளம்பெண்ணாய் வாழ்க்கை நடத்துவது என்றொரு கட்டுரை எழுதியிருந்தேன். அது மிகவும் கோபத்துடன் எழுதப்பட்டு இருந்ததாய்த் தெரிந்தவர் ஒருவர் கூறினார். அது கோபம்தான். நான் கோபத்துடன்தான் இருக்கிறேன். இன்றைய நாளில் பால்பகுப்பு மிகவும் அநீதியுடன் செயல்பட்டு வருகிறது. நாம் அனைவரும் கோபத்துடன்தான் இருக்க வேண்டும். பல நல்ல மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்த வரலாறு கோபத்திற்கு உண்டு. கோபத்துடன் இருக்கும் அதே சமயம், ஆக்கவும் மாற்றவும் செய்து, சிறந்தவற்றை அடையும் திறமை மனிதத்துக்கு உண்டு என்று நான் நம்புகிறேன்.

உலகம் முழுவதற்கும் பாலினம் முக்கியம்தான். ஆனால் நான் பொதுவாக ஆப்பிரிக்காவிலும் முக்கியமாக நைஜிரியாவிலும் இதைக் குறித்துப் பார்க்க விரும்புகிறேன். ஏனெனில் அதைப் பற்றித்தான் எனக்குத் தெரியும். அங்குதான் என் இதயம் வசிக்கிறது. இன்றைக்கு ஒரு வித்தியாசமான உலகை அமைக்கக் கனவுகாணத் தொடங்குவோம். தனக்கு உண்மையாய் இருக்கக்கூடிய மகிழ்ச்சி ததும்பும் ஆணும் பெண்ணும் நிரம்பிய உலகு. அது இப்படித்தான் ஆரம்பிக்கும். நம் பெண்களை நாம் வேறுவிதமாய் வளர்க்க வேண்டும். நம் மகன்களையும் வேறுவிதமாய் வளர்க்க வேண்டும். மகன்களை வளர்க்கும் விதத்தில் அவர்களுக்குப் பெரியதொரு துரோகத்தைச் செய்துகொண்டிருக்கிறோம். சிறுவர்களின் மனிதாபிமானத்தைச் சிறை வைக்கிறோம். ஆண்மை என்பதை மிகக்குறுகிய பார்வையில் சித்தரிக்கிறோம். ஆண்மையைக் கடினமான சிறியதொரு கூண்டாய் மாற்றி அதில் சிறுவர்களை அடைக்கிறோம். பயத்தைப் பற்றிப் பயம் கொள்ளுமாறு சிறுவர்களுக்குக் கற்பிக்கிறோம். பலவீனத்தைப் பற்றி அச்சம் அடையுமாறு சொல்லித் தருகிறோம். தங்கள் உண்மையான சுயத்தை முகமூடிபோட்டு மறைக்கக் கற்றுத் தருகிறோம். ஏனெனில் அவர்கள் நைஜிரியாவில் கூறுவதுபோலக் கடினமான ஆணாக இருக்க வேண்டும்.

அவர்கள் கடினமாக இருக்கவேண்டும் என்று கூறி நாம் செய்யும் கொடுமை என்னவென்றால், அவர்களுக்கு எளிதில் சுக்குநூறாகக்கூடிய தன்முனைப்பைக் கொடுத்து விடுகிறோம். ஒரு ஆண் எவ்வளவு அதிகம் கடினமாக இருக்கிறானோ, அதே அளவு அவனுடைய தன்முனைப்பு எளிதில் உடைந்துபோவதாய் இருக்கிறது. அடுத்துப் பெண்களுக்கு நாம் செய்யும் கொடுமை என்னவென்றால், எளிதில் உடையும் ஆண்களின் தன்முனைப்பைப் பேணிப் பாதுகாக்கச் சொல்லித்தருவதுதான். பெண்களை நாம் சுருங்குவதற்குக் கற்றுத்தருகிறோம். தன்னைச் சிறிதாக மாற்றிக்கொள்ளும்படிச் சொல்லித்தருகிறோம். அவர்களிடம், “உங்களுக்கு லட்சியம் இருக்கலாம். ஆனால் அதிகம் இருக்கக் கூடாது. வெற்றிபெற நீங்கள் முயலலாம். ஆனால் மிகவும் வெற்றிபெறக் கூடாது. அவ்வாறு வெற்றி பெற்றால் நீங்கள் ஆண்களுக்கு அச்சுறுத்தலாக அமைந்துவிடுவீர்கள். ஆணுடன் கூடிய உங்கள் குடும்பத்தில், நீங்கள்தான் சம்பாதித்துக் காப்பாற்றினாலும் அப்படியில்லாதது போல் நடிக்க வேண்டும். அதுவும் முக்கியமாகப் பொதுவெளியில். இல்லையென்றால் அவன் ஆண்மையை நீங்கள் அகற்றி

விட்டவராவீர்கள்”என்று கூறுகிறோம்; இதையே ஒரு கேள்வியாக ஏன் கேட்கக் கூடாது? ஒரு பெண்ணின் வெற்றி ஆணை ஏன் அச்சுறுத்த வேண்டும்? அந்த வார்த்தையையே நாம் அகராதியில் இருந்து ஏன் எடுத்துவிடக் கூடாது? ஆங்கில மொழியிலேயே emasculation (ஆண்மை அகற்றல்) என்ற வார்த்தைதான் எனக்குப் பிடிக்காத ஒன்று.

எனக்குத் தெரிந்த நைஜிரியன் ஒருவர், என்னைப் பார்த்து, என் ஆளுமை ஆண்களைச் சிறுமையாய் உணரவைக்கிறதோ என்று நான் கவலைப்படுகிறேனா என்று கேட்டார். நான் கவலைப்படவேயில்லை. அவ்வாறு கவலைப்பட வேண்டுமென்றும் எனக்குத் தோன்றவும் இல்லை. என்னைப் பார்த்து, சிறுமையாய் உணரும் ஆணிடம் நிச்சயம் எனக்கு எந்த அக்கறையும் கிடையாது. இருந்தாலும் இந்தக் கேள்வி என்னைச் சிந்திக்க வைத்தது. ஏனென்றால் நானொரு பெண். என்னுடைய குறிக்கோள் திருமணமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். திருமணம்தான் முக்கியம் என்பதைக் கருத்தில்கொண்டே, எந்த ஒரு வாழ்க்கை முடிவையும் நான் எடுக்க வேண்டும். திருமணம் என்பது நல்லதொரு விஷயம்தான். காதலும் மகிழ்ச்சியும் பரஸ்பர உதவியும் பெருகும் ஒரு விஷயம். நாம் பெண்களுக்கு மட்டும் திருமணத்தை ஒரு லட்சியமாகப் போதிக்கிறோம். ஆனால் ஆண்களுக்கு அதைப் போதிப்பதில்லை.

தான் திருமணம் செய்து கொள்ளும் ஒருவனைச் சிறுமைப்படுத்தக் கூடாதென்ற காரணத்திற்காக, தன் வீட்டை விற்ற ஒரு பெண்ணை எனக்குத் தெரியும். திருமணமாகாத ஒரு நைஜிரியப் பெண்மணி கருத்தரங்கங்களுக்குச் செல்லும்போது திருமண மோதிரம் அணிந்துகொண்டு செல்வதை நான் கண்டிருக்கிறேன். ஏனெனில் அவரைப் பொறுத்தவரை, கருத்தரங்கில் பங்குபெறும் அனை வரும் அவருக்கு மரியாதை தரவேண்டும். தன் குடும்பத்தார், நண்பர்கள், உடன் வேலை செய்பவர் கள் ஆகிய அனைவராலும் திருமணம் செய்துகொள்ளுமாறு கட்டாயப் படுத்தப்படும் இளம்பெண்களை நான் அறிவேன். அழுத்தம் தாளாமல், தவறான முடிவுகளை அவர்கள் எடுக்க இது காரணமாகிவிடுகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட வயதில் திருமணம் ஆகாத பெண்ணிற்கு, அது அவளுடைய ஆழமான அந்தரங்கத் தோல்வி என்று இச்சமூகம் சொல்கிறது. அதே சமயத்தில், குறிப்பிட்ட வயதில் ஆண் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்றால் தன் துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக அவன் இன்னும் முயற்சி செய்யவில்லை எனக் கூறுகிறோம்.

இவை எல்லாவற்றிற்கும் ‘முடியாது’ என்ற ஒரே வார்த்தையைப் பெண்கள் எளிதாகக் கூறிவிடலாமே என்று நாம் சொல்லலாம். ஆனால் நிஜம் என்பது மிகவும் குழப்பமானது, கடினமானது. நாம் அனைவரும் ஒரு சமூகத்தைச் சார்ந்தவர்கள். நம் சமூகம்சார்ந்தே உட்கருத்துகளை நாம் அமைக்கிறோம். திருமணம் மற்றும் உறவுகள்பற்றி நாம் உபயோகிக்கும் வார்த்தைகள் இதை எடுத்துக்காட்டும். திருமணத்தைச் சார்ந்த வார்த்தைகள், உடைமையைக் குறிக்கும் வார்த்தைகளாக உள்ளனவே அன்றி, பரஸ்பரப் பகிர்வைக் குறிக்கும் வார்த்தைகளாக இல்லை. மரியாதை என்ற வார்த்தையை ஒரு பெண் ஆணுக்கு வெளிப்படுத்துவதே அன்றி, ஒரு ஆண் பெண்ணிடம் வெளிப்படுத்துவதைக் குறிப்பது இல்லை.

நைஜிரியாவிலுள்ள ஆணும் பெண்ணும் கூறும், எனக்கு மிகவும் நகைப்பூட்டும் ஒரு வாக்கியம், “எங்கள் திருமணத்தின் அமைதிக்காக இதைச் செய்தேன்”. இதை ஒரு ஆண் கூறும்போது, அது அவன் செய்யக் கூடாத ஒரு விஷயத்தைப் பற்றியதாக இருக்கும். இதை அவன் நண்பர்களிடம் மிக அலுத்துக்கொண்டு கூறுவான்.அவ்வாறு அலுத்துக்கொள்வது அவர்களை ஆண்மையுள்ளவர்களாகவும், மற்றவர்களுக்குத் தேவைப்படுபவர்களாகவும், மற்றவர்களால் காதலிக்கப்படுபவர்களாகவும் ஊர்ஜிதம் செய்கிறது. “என் மனைவி ஒவ்வொரு இரவும் கிளப்பிற்குச் செல்லக் கூடாது என்கிறார். எங்கள் திருமணத்தின் அமைதிக்காக இப்பொழுதெல்லாம் வார இறுதியில் மட்டும்தான் செல்கிறேன்” என்று அவன் அலுத்துக்கொள்கிறான்

இதையே ஒரு பெண் திருமணத்தின் அமைதிக்காகச் செய்தேன் என்று கூறும்போது, அவள் பேசுவது தன் வேலையைப் பற்றியோ கனவைப் பற்றியோ இருக்கும். விட்டுக் கொடுப்பது என்பது ஒரு உறவு முறையில், பெண்கள் செய்யக்கூடியது என்று அவர்களுக்குச் சொல்லித் தருகிறோம். நாம் பெண்களைக் கண்காணித்துக்கொண்டே இருக்கிறோம். பெண்களின் கன்னிமைக்காக அவர்களைப் புகழ்கிறோம். ஆனால் ஆண்களை அவ்வாறு புகழ்வதில்லை. இவையெல்லாம் எவ்வாறு சாத்தியம்? ஓர் ஆண் கன்னிமையை இழக்கும்போது, மற்றொரு பெண்ணும் அதை இழந்திருப்பாள்தானே!

சமீபத்தில், நைஜிரியா பல்கலைக் கழகமொன்றில் ஓர் இளம்பெண் ஒரு கும்பலால் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆட்படுத்தப்பட்டார். இதைக் குறித்து நைஜிரியாவைச் சார்ந்த இளம் ஆண்களும் பெண்களும் பேசும்போது, “பாலியல் வன்முறை என்பது தவறுதான். ஆனால், ஒரு பெண் நான்கு ஆண்களுடன் ஒரு அறைக்குள் என்ன செய்துகொண்டிருந்தாள்?” என்று கேட்டனர். இந்தப் பேச்சிலுள்ள மனித நேயமற்ற கொடுமையை நாம் மனதில் கொள்ளாமல் பார்த்தோமானால், நைஜிரியாவில் ஒரு பெண்தான் இறுதியில் குற்றம் செய்தவளெனவும், தன் உணர்வைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத மிருகத்தனமுள்ளவன் ஆணெனவும், அவர்களை நம்ப வைத்து வளர்க்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். வெட்கம் என்பதைப் பெண்களுக்குத்தான் நாம் சொல்லித் தருகிறோம். “காலைச் சேர்த்து வைத்துக்கொள்; உடலை மூடிக்கொள்” எனக்கூறிப் பெண்ணாய்ப் பிறந்ததற்கான குற்றவுணர்வை அவர்கள் அடையும்படிச் செய்கிறோம். சிறுமிகள் வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆகும்போது அவர்களுக்கும் வேட்கை உண்டு என்பதை அவர்களால் கூற இயலாது. தங்களை மௌனப்படுத்திக்கொள்ளும் பெண்களாகவே அவர்கள் வளர்கிறார்கள். தாங்கள் நினைப்பதை வெளியே சொல்ல முடியாத பெண்களாகவும் அவர்கள் வளர்கிறார்கள். இதுதான் அவர்களுக்கு நாம் செய்யும் கொடுமை. போலித்தனத்தைக் கலை வடிவமாக மாற்றும் பெண்களாக அவர்களை நாம் மாற்றி வளர்க்கிறோம்.

வீட்டு வேலை செய்வதை வெறுக்கும் ஒரு பெண்ணை எனக்குத் தெரியும். அவளுக்கு அது பிடிக்கவே பிடிக்காது. ஆனால் தானொரு நல்ல மனைவியாய் ஆகக்கூடிய சாத்தியம் இருப்பதுபோல், தனக்குக் கற்பித்தபடி வீட்டுவேலைகள் செய்யப் பிடிக்குமென நடிப்பாள். திருமணமானதும் அவளின் கணவரின் குடும்பத்தினர் அவள் மாறிவிட்டதாகப் புகார் செய்தனர். உண்மையில் அவள் மாறவில்லை. நடிப்பது அவளுக்கு அலுத்துவிட்டது.

பால் தொடர்பான பிரச்சனை என்னவென்றால் அது நாம் எவ்வாறு இருக்கவேண்டும் என்று வரையறுக்கிறது. நாம் எவ்வாறு இருக்கிறோம் என்பதை அது கண்டுகொள்வதே இல்லை. உதாரணத்திற்கு, சமைப்பதை எடுத்துக்கொள்வோம். ஆண்களைவிடப் பெண்களே அதிகமாகச் சமைப்பதும், சுத்தம் செய்வதுமாய் வீட்டுவேலைகளைச் செய்கிறார்கள். ஏன் அவ்வாறு இருக்க வேண்டும்? சமைக்கும் ஜீனுடனா ஒவ்வொரு பெண்ணும் பிறக்கிறாள்? அல்லது, சமூகம் அதுதான் அவர்களின் முக்கிய பொறுப்பென்று வரையறுத்துள்ளதா? உண்மையில் பெண்களிடம் சமைக்கும் ஜீன் இருக்கலாம் என்று நான் கூற எத்தனித்தேன். ஆனால், உலகிலுள்ள முக்கியமான, செஃப் என்று கூறப்படும் சமையல்காரர்கள் ஆண்கள்தான் என்பது நினைவுக்கு வந்துவிட்டது.

மிகவும் புத்திசாலியான என் பாட்டியைக் காணும்பொழுதெல்லாம், அவர் வளர்ந்தபோது ஆணுக்கு நிகராய் வாய்ப்புகள் அவருக்குக் கிட்டியிருக்கும் என்றால் அவர் எங்கிருப்பார் என்று வியப்பதுண்டு. இன்று என் பாட்டியின் காலத்தில் இருந்ததைவிடப் பலவித வாய்ப்புகள் பெண்களுக்குண்டு. இவையெல்லாம் சட்டத்தின் மாறுதலாலும் கொள்கைகளின் மாறுதலாலும் ஏற்பட்டுள்ளன. இவையனைத்தும் மிக முக்கியமானவை. இதைவிட முக்கியம் எதுவென்றால் நம் உளப்பான்மை மற்றும் நம் மனநிலை, நாம் எதை நம்புகிறோமோ அது மற்றும் பாலினம் பற்றிய நமது மதிப்பும்தான்.

நம் குழந்தைகளை வளர்க்கும்போது, அவர்களுடைய பாலினத்திற்கு முக்கியத்துவம் தராமல் அவர்களின் திறமைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தாலென்ன? குழந்தைகளை வளர்க்கும்போது, அவர்களுடைய ஆர்வத்துக்கு முக்கியத்துவமளித்து, அவர்களின் பாலினத்துக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்காமல் இருந்தாலென்ன? எனக்குத் தெரிந்த ஒரு குடும்பத்தில், மிகவும் புத்திசாலியான மகனும் மகளும் இருந்தனர். இருவரும் அருமையான குழந்தைகள். பையனுக்குப் பசிக்கும்போது, பெற்றோர் போய், “உன் தமையனுக்கு நூடுல்ஸ் செய்து கொடு” என்று ஏவுவார்கள். இந்தப் பெண்ணுக்கு நூடுல்ஸ் செய்வது என்பது பிடிக்காது. இருந்தாலும் தானொரு பெண் என்பதால், அவள் அதைச் செய்யவேண்டும். பெற்றோர்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே, இருவரும் சமைக்க வேண்டுமெனச் சொல்லிக் கொடுத்தால் என்ன? சமைப்பது என்பது ஒரு ஆணுக்குத் தெரிய வேண்டிய முக்கியமானதொரு கலை. நம் உடலை வளப்படுத்தும் ஒரு செயலை மற்றவரிடம் விடுவது சரியானதொன்றா?

தன் கணவனைப் போலவே சரிசமமாகப் படித்த பெண்ணொருத்தியை எனக்குத் தெரியும். வேலையில் இருந்து திரும்பிவந்து, அத்தனை வீட்டு வேலைகளையும் அவள்தான் செய்ய வேண்டும். இது பல குடும்பங்களில் நடப்பதுதான். ஆனால் இதில் விசித்திரமாக எது எனக்குத் தோன்றியது என்றால் குழந்தையின் டயபரைக் கணவன் மாற்றினால் மனைவி அவனுக்கு நன்றி சொல்கிறாள். தன் குழந்தையைக் கவனித்துக்கொள்ளும் இயற்கையான செயலாக அவள் ஏன் அதைப் பார்க்கவில்லை?

நான் வளரும்போது, பாலினம்பற்றிக் கற்றுக்கொண்ட பல விஷயங்களை மறக்க நான் முயற்சி செய்கிறேன். ஆனால் பாலின எதிர்பார்ப்புக்கு முன் சிலசமயம் அடிபணியத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. முதல்முறையாக ஒரு பள்ளியில் வகுப்பெடுக்கச் செல்லும்போது, நான் மிகவும் கவலையில் இருந்தேன். நான் என்ன சொல்லித் தர வேண்டும் என்பது பற்றிய கவலை அல்ல. ஏனென்றால், நான் கற்றுத்தர வேண்டிய பாடத்தை நன்றாகத் தயார்செய்து வைத்திருந்தேன். பாடம் கற்றுத் தருவது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. ஆனால் என்ன உடை அணிவது என்ற கவலைதான் என்னை அரித்துக்கொண்டிருந்தது. என்னை அவர்கள் மேம்போக்காக எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாதென்பதில் கவனமாய் இருந்தேன். நானொரு பெண்ணாய் இருப்பதால், என்னுடைய திறமையை அவர்கள் முன் நான் நிரூபித்துக் காட்ட வேண்டும். பெண்மையை மேம்படுத்திக் காட்டும் உடைகளை அணிந்தால், அவர்கள் என்னை அலட்சியப்படுத்திவிடுவார்கள். உண்மையில் உதட்டுச் சாயமும் நீண்ட பாவாடையும் அணிய வேண்டுமென விரும்பினேன். ஆனால் வேண்டாமென்று முடிவு செய்துவிட்டேன். அதற்குப் பதில், கண்ணியமாய், ஆண்போல் தோன்றக்கூடிய மிகவும் அழகற்ற ஓர் உடையை நான் அணிந்துகொண்டேன். உடையைப் பொறுத்தவரையில் நாம் ஒரு ஆணைத்தான் அடிப்படையாய் வைத்துக்கொள்கிறோம். ஒரு தொழில்சார்ந்த சந்திப்பிற்கு, ஆண் தயாராகும்போது, தன் ஆண்மையை வெளிப்படுத்த வேண்டுமென்று அவன் கவலை கொள்வதில்லை. அதுவே, தொழில்சார்ந்த ஒரு சந்திப்பிற்கு, பெண் செல்ல வேண்டுமென்றால், அவளுடைய பெண்மை மிகவும் வெளிப்படாதவாறு செல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அந்த அழகற்ற உடையை அன்று நான் அணிந்திருக்கக் கூடாது. அதை என்னுடைய அலமாரியில் இருந்து நான் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, இன்றைக்கு இருக்கும் தன்னம்பிக்கை அன்றிருந்திருந்தால் சௌகரியமாக உணர்ந்திருப்பேன். நான் நானாக இருந்திருப்பேன்.

என் பெண்மைக்காகவும் பெண்தன்மைக்காகவும் எப்பொழுதும் மன்னிப்பு கேட்கப் போவதில்லை. என் பெண்தன்மையுடனேயே என்னை மற்றவர்கள் மரியாதை செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். ஏனெனில் அதற்குத் தகுதியானவள் நான்.

பாலினம்பற்றிப் பேசுவது, ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் மிகவும் எளிதானதல்ல. சில சமயங்களில் பாலினம் பற்றிப் பேசுவது, உடனடியாக எதிர்ப்பைச் சம்பாதிக்கும். இங்கிருக்கும் சிலர் உண்மையில், “சரி இவையெல்லாம் சுவாரசியமானவைதான்; ஆனால் நான் அவ்வாறு நினைக்கவில்லை” என்று நினைக்கலாம். இதுதான் பிரச்சனையே! ஆண்கள் பாலினத்தைப் பற்றி நினைக்கவோ, பாலினம் ஒரு பிரச்சனை என்றோ நினைப்ப தில்லை. ஆனால் என் நண்பன் லூயிஸ்போல பலரும், “இப்பொழுது, எல்லாம் சரியாகத்தானே இருக்கிறது” எனவும் கூறலாம். பலர் அதை மாற்ற எதுவும் செய்வதில்லை. ஒரு பெண்ணுடன் உணவகத்துக்குச் செல்லும் போது, அங்கு உள்ளவர் உங்களுக்கு மட்டும் முகமன் கூறி வரவேற்று, கூட வந்த பெண்ணைக் கண்டுகொள்ளாமல் செல்லும்போது, அவளுக்கு ஏன் முகமன் கூறவில்லை என்று கேட்க உங்களுக்குத் தோன்றியிருக்கிறதா?

பாலினம்பற்றிப் பேசுவது மிகவும் அசௌகரியமான ஒன்று என்பதால், அப்பேச்சினை முடிவுக்குக் கொண்டு வர பல எளியவகைகள் உள்ளன. சிலர் பரிணாம வளர்ச்சியைப் பற்றிப் பேசி, பெண் குரங்குகள் ஆண் குரங்குகளின் முன் எவ்வாறு மண்டியிடுகின்றன என்பதுபோல் பேசுவார்கள். உண்மை என்னவென்றால், நாம் மனிதக் குரங்குகள் அல்லவே? அவை மரங்களில் வசிக்கின்றன; மண் புழுக்களைக் காலை உணவாக உண்ணுகின்றன; நாம் அவ்வாறு இல்லை. சிலர், ஆண்களுக்கும் கடினமான பொழுதுகள் உண்டு என்பர். உண்மைதான். ஆனால் அதைப் பற்றி நாம் பேசவில்லையே! பாலினமும் வகுப்புவாதமும் அடக்குமுறையில் இருந்து மாறுபட்டவை. அடக்குமுறை அமைப்பைப் பற்றி, நான் சிறிது தெரிந்துவைத்திருக்கிறேன். கருப்பின மக்களிடம் பேசும்போது, அவர்கள் மற்றவர்களுக்கு நடப்பதைப் பற்றிக் கண்ணை மூடிக்கொண்டு இருக்கின்றனர் என்பதையும் அறிந்திருக்கிறேன். ஒருமுறை பாலினம் பற்றி ஒரு கருப்பினத்தவரிடம் பேசும்போது, ஒரு பெண்ணாய் எனது அனுபவம் என்று ஏன் குறிப்பிடுகிறீர்கள்? அதை, ஒரு மனிதராய் எனது அனுபவம் என்று ஏன் சொல்லக் கூடாது எனக் கேட்டார். அதே மனிதர்தான், கருப்பராய்த் தன் அனுபவம் எனப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்.

பால் முக்கியம். ஆணும் பெண்ணும் இவ்வுலகை வேறு மாதிரியாகத்தான் அனுபவிக்கின்றனர். நாம் எவ்வாறு அனுபவிக்கிறோம் என்பதை நம் பால்தான் தீர்மானிக்கிறது. ஆனால் அதை நாம் மாற்ற இயலும். பெண்களுக்குதான் உண்மையில் அதிகாரம் உள்ளது, அதுவும் அடிப்புற அதிகாரம். நைஜிரியாவில் வசிக்காதவர்களுக்கு அடிப்புற அதிகாரம் என்றால் என்னவென்று கூற வேண்டும். பெண் தன் பெண்மையைப் பயன்படுத்தி ஆண்களிடம் சில சலுகைகளை அடைவது. ஆனால் அடிப்புற அதிகாரம், அதிகாரமே இல்லை. அடிப்புற அதிகாரம் என்றால், மற்றவருடைய அதிகாரத்தில் வேரூன்றுவது. அந்தச் சமயத்திலிருந்து, தான் வேரூன்றிய அவர், நல்ல மனநிலையில் இருக்கிறாரா, நோய்வாய்ப்பட்டு இருக்கிறாரா, ஆண்மையற்று இருக்கிறாரா என யோசிக்க வேண்டும்

ஒரு பெண், ஆணைவிடத் தாழ்ந்திருப்பதுதான் நம் கலாச்சாரம் எனச் சிலர் கூறக்கூடும். ஆனால் நம் கலாச்சாரம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. என் சகோதரிக்கு இரட்டைப் பெண் குழந்தைகள். 15 வயதான அவர்கள் லாகோஸில் வசித்துவருகின்றனர். அவர்கள் மட்டும் 100 ஆண்டுகளுக்கு முன் பிறந்திருந்தால், அவர்கள் எடுத்துச்செல்லப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டு இருப்பார்கள். ஏனெனில் எங்கள் கலாச்சாரப்படி, இரட்டையர்களைக் கொல்ல வேண்டும். ஆகக் கலாச்சாரத்தினால் என்ன பயன்? நடனம் போன்ற அலங்காரங்கள் உண்டுதான் எனினும், கலாச்சாரம் என்றால் மக்களைப் பாதுகாத்து, தொடர்ந்து இருத்தலை நிரூபிக்கச்செய்ய வேண்டும்! எங்கள் முன்னோர்களின் நிலங்களைப் பற்றியும், எங்கள் பழக்கவழக்கங்கள் பற்றியும் மிகவும் ஆர்வம் கொண்டவள், எங்கள் குடும்பத்திலேயே நான்தான். என் சகோதரர்கள், என்னைப்போல் அதிலெல்லாம் ஆர்வம் கொண்டவர்கள் அல்ல. ஆனால், என்னால் குடும்பம் சார்ந்த கூட்டங்களுக்குச் செல்ல இயலாது. அங்கு சென்று பேச இயலாது. ஏனெனில் நானொரு பெண்.

“கலாச்சாரம் மக்களை உருவாக்குவதில்லை. மக்கள் தான் கலாச்சாரத்தை உருவாக்குகின்றனர்.”

ஆகவே பெண்களின் முழுமையான மனிதம் நமது கலாச்சாரம் இல்லையென்றால், அதை நம் கலாச்சாரமாக ஆக்கிக்கொள்ள வேண்டும்.

என் நண்பன் பல வருடங்களுக்கு முன், பெண்ணியவாதி என்று என்னை அழைத்தது சரிதான். நான் பெண்ணியவாதிதான். அன்று அகராதியில் அதன் பொருளைக் கண்டபொழுது, பெண்ணியவாதி - சமூக, அரசியல், பொருளாதாரச் சமன்பாடு இருபாலினத்திற்கும் பொது என்று நம்புபவர் என்றிருந்தது.

என் கொள்ளுப்பாட்டியைப் பற்றிக் கேட்ட அளவில், அவரொரு பெண்ணியவாதிதான் என்று கூறுவேன். தனக்குப் பிடிக்காத ஒருவனின் வீட்டிலிருந்து ஓடிவந்து, தனக்குப் பிடித்த ஒருவனைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். தன் சலுகைகள் மறுக்கப்படும்பொழுதெல்லாம் எதிர்த்து, மறுத்துக் குரலுயர்த்திப் போராடினார். என் கொள்ளுப்பாட்டிக்குப் பெண்ணியவாதி என்ற வார்த்தை தெரியாது. அதற்காக அவர் பெண்ணியவாதி அல்ல என்று கூற முடியாது. நம்மில் பலர் அவ்வார்த்தையை, நமக்காக மீட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

பெண்ணியம் பற்றிய என் விளக்கம், பெண்ணியவாதி: ‘ஆம். பாலினம் பற்றிய பிரச்சினைகள் இன்றும் உள்ளன. அதை நாம் சரி செய்ய வேண்டும். முன்பைவிடச் சிறப்பாகச் செய்ய வேண்டும்” என்று கூறும் ஆணோ அல்லது ஒரு பெண்ணோ...

நான் அறிந்ததிலேயே, மிகச் சிறந்த பெண்ணியவாதி என் தமையன்தான். அவர் மிகவும் கருணையுள்ளவர். காண்பதற்கு வசீகரமாக இருப்பார். மிகவும் இனிமையானவர். மேலும் மிகவும் ஆண்மையுள்ளவர்.

(நாவலாசிரியர் அடீச்சியின் புகழ்பெற்ற TED உரையிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில பகுதிகள்.)

தமிழில்: பத்மஜா நாராயணன்

1 comments:

தயாஜி வெள்ளைரோஜா said...

’சீமமாண்டா என்கோஸி அடீச்சி’ எழுதிய ’அமேரிக்க தூதரகம்’ என்ற சிறுகதை மூலமே அவரின் எழுத்துலகுக்கு வாசகனானேன். ஆங்கிலத்தில் அவரது புத்தகங்களும் கதைகளும் அதிகம் கிடைத்தாலும் தமிழில் குறைவுதான். இருப்பினும் கிடைக்கும் எழுத்துப்படிவங்களை படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நண்பர்களும் இக்கதையினை படிக்கவும்.

அடீச்சீயின் கதையினை படிக்கின்ற சமயம் சட்டென மனதில் ஏற்பட்ட வலி இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது. எழுத்தென்பது தான் வாழும் காலத்தை அப்படியே பதிவு செய்வது என நம்பும் எனக்கு இவரின் எழுத்து மேலும் நம்பிக்கை கொடுக்கிறது.

Post a Comment

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்