/* up Facebook

Oct 31, 2014

அமைதிக்காகப் போராடும் ஓவியர் - எஸ். சுஜாதா

1500 ஆண்டுகள் பழைமை வாய்ந்த புத்தர் சிலையை தாலிபான்கள் குண்டுகளால் சிதைத்த ஒரு நாட்டில் இருந்து, ஓவியத்தின் மூலம் அமைதியை உருவாக்கப் புறப்பட்டிருக்கிறார் ஷம்சியா ஹஸானி. ஆப்கானிஸ்தான் தலைநகர் காபூல் வீதிகளில் குண்டுகளால் துளைக்கப்பட்ட சுவர்கள், கட்டிடங்களைப் பார்க்கலாம். கொடூரமிக்க போரின் முகத்தை நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கும் இந்தச் சுவர்கள், ஷம்சியாவின் கைவண்ணத்தில் இப்போது அழகான, வண்ணம் மிக்க ஓவியங்களைச் சுமந்து நிற்கின்றன. 

ஈரானில் பிறந்து வளர்ந்த ஷம்சியா, 8 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தாய்நாட்டுக்குத் திரும்பினார். கலை, கலாச்சாரம் மிகுந்த தன் நாடு போர்களால் உருக்குலைந்து போயிருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தார். மோசமான போர்களின் நினைவுகளை மக்கள் மனத்தில் இருந்து அகற்றுவதற்காக, சுவர்களில் ஓவியங்கள் தீட்ட ஆரம்பித்தார். “தெருக்களில் பெண்கள் ஓவியம் வரைவது எங்கள் நாட்டில் அத்தனை சுலபமில்லை. ஆரம்பத்தில் சின்ன சந்துகள், வீட்டுச் சுவர்களில் வரைய ஆரம்பித்தேன். பிறகுதான் கொஞ்சம் தைரியம் வந்து தெருக்களில் வரைந்தேன். எதிர்ப்பு வந்தது. பெண்கள் தெருக்களில் இதுபோன்ற காரியங்களில் ஈடுபடக் கூடாது என்றார்கள். ‘சுவர்களை ஏன் அழுக்காக்குகிறாய்?’ என்ற கேள்வியைக் கேட்டு அதிர்ந்து போனேன். வெகு சிலரே என்னை உற்சாகப்படுத்தினார்கள். நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றுதான், என் ஓவியங்கள் மூலம் அமைதியை நிலைநாட்ட விரும்புகிறேன். 2011-ம் ஆண்டு ஆரம்பித்த இந்தப் பயணம் இன்று 3டி ஓவியங்கள் வரை வந்திருக்கிறது’’ என்கிறார் ஷம்சியா. 

பெரும்பாலான ஓவியங்களில் புர்கா அணிந்த பெண்களும் ஆப்கானிஸ்தான் கட்டிடங்களும் இடம்பெற்றுள்ளன. நீல நிறம் சுதந்திரத்தைக் குறிப்பதாகக் கருதுவதால், நீலத்துக்கே பிரதான இடத்தை அளித்திருக்கிறார் ஷம்சியா. “தாலிபான்களும் பழைமைவாதிகளும் பெண்களுக்கு விதித்திருந்த சட்டதிட்டங்கள் மிகவும் மோசமானவை. பெண்கள் வீட்டை விட்டு வெளியே வரக்கூடாது. பெண்களுக்குக் கல்வி அளிக்கக்கூடாது என்றெல்லாம் சட்டம் இருந்தது. இன்று அந்தச் சட்டத்தில் மாற்றம் வந்திருந்தாலும் நடைமுறையில் பெண்கள் மிகவும் பின்தங்கியே இருக்கிறார்கள். பெண்களை வீட்டை விட்டு வெளியே வர வைக்கவே பெண்களைப் பிரதானமாக என் ஓவியங்களில் கொண்டுவருகிறேன்’’ என்கிறார் ஷம்சியா. 

சுதந்திரம் பற்றிப் பேசும் நீங்கள் புர்கா அணிந்திருக்கிறீர்களே என்ற கேள்வியை அவரிடம் கேட்காதவர்களே கிடையாது. “உலகம் முழுவதும் புர்கா அணிவதை ஒரு பிரச்சினையாக நினைக்கிறார்கள். புர்கா என்பது சிறை அல்ல. புர்காவால் எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. புர்கா அணிவதால் ஏற்படும் பிரச்சினைகளைவிடப் பெண்களுக்குக் கல்வி கிடைக்காததால் ஏற்படும் பிரச்சினைகளே அதிகம். வீட்டிலும் வெளியிலும் பெண்களுக்கு உரிமையும் சுதந்திரமும் கிடைக்க வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியம். என்னைப் பொறுத்தவரை சுதந்திரம் என்பது புர்காவை நீக்குவதில் இல்லை, அமைதியை நிலைநாட்டுவதிலேயே இருக்கிறது” என்று பதில் சொல்கிறார் ஷம்சியா.

26 வயது பெண்ணின் தொலைநோக்குப் பார்வையும் தெளிவான சிந்தனைகளும் தைரியமும் அசரவைக்கின்றன. ஷம்சியா ஓவியர் மட்டுமல்ல, ஆசிரியராகவும் இருக்கிறார். காபூல் பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றுகிறார். ஓவியங்களுக்கான பயிற்சி வகுப்புகள் நடத்துகிறார். ஆசியா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குச் சென்று கண்காட்சிகள் நடத்துகிறார். போட்டிகளில் கலந்துகொள்கிறார். ஓவியங்கள் தீட்டி, கூடங்களில் வைப்பதைவிட இதுபோன்ற சுவர் ஓவியங்கள் வரைவதில்தான் தனக்குத் திருப்தி இருக்கிறது என்பவர், அதற்கான காரணத்தையும் சொல்கிறார். “வெகு சிலர்தான் கேலரிகளில் இருக்கும் ஓவியங்களை ரசிக்க முடியும். அதுவும் ஒருவருக்கு ஓவியத்தில் ஆர்வம் இருந்தால்தான் பார்க்கவே வருவார். ஆனால் என் சுவர் ஓவியத்துக்கு எந்தவிதக் கட்டுப்பாடும் இல்லை. எந்த நேரம் வேண்டுமானாலும் யார் வேண்டுமானாலும் பார்க்கலாம்.

ஆப்கானிஸ்தான் இப்போது புதிதாகப் பிறந்திருக்கும் ஒரு குழந்தை. பல விஷயங்களில் ஆப்கானிஸ்தான் நல்ல விதத்தில் மாற்றத்தைச் சந்தித்து வருகிறது. போர்களால் சோர்வடைந்த மக்கள், சுதந்திரமான வாழ்க்கை வாழ விரும்புகிறார்கள். ஆப்கானிஸ்தானில் 80 சதவீதம் பேர் எதிர்மறைக் கருத்துகள் கொண்டவர்கள். மீதி இருக்கும் 20 சதவீதம் பேருக்கு என்னுடைய ஓவியங்கள் நல்ல சிந்தனையை உருவாக்கும். இந்த நல்ல சிந்தனை யாளர்களால்தான் இருட்டில் இருக்கும் 80 சதவீதம் பேர் வெளிச்சம் பெறப் போகிறார்கள்’’ ஓவியங்களையே அமைதிக்கான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும் ஷம்சியாவின் போராட்டம் வெற்றி பெறும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை

நன்றி - த ஹிந்து 
...மேலும்

Oct 30, 2014

பால் நிலை சமத்துவத்தை நோக்கிய செயல்வாதப் பயணம்! - மீரா பாரதி

 

கிழக்கிலங்கையில் இருந்து பால் நிலை சமத்துவத்தை நோக்கி செயல்வாதப் பயணம் ஒன்றை மூன்றாவது கண் நண்பர்கள் கடந்த பத்தாண்டுகளாக முன்னெடுத்து வருகின்றனர். இப் பயணத்தில் பெறப்பட்ட அனுபவங்களினதும் கற்றல்களினதும் தொகுப்பாக பால்நிலை சமத்துவதை நோக்கிய ஆண்களின் பயணம் என்ற தலைப்பில் மூன்றாவது கண் வெளியீடாக வந்திருக்கின்றது. இந்த நூலின் முன்னுரையில் கலாநிதி சி.ஜெயசங்கர் குறிப்பிடுவதுபோல் இந்தப் பயணமானது எங்களுக்கு ஒரு வாழ்க்கை நெறியாக இருந்துள்ளது. வழமையாகத் தத்துவங்களையும் கோட்பாடுகளையும் நூல்களிலும் கட்டுரைகளிலும் மட்டும் எழுதிவிட்டு நடைமுறையில் வீட்டுக்குள் குடும்பத்திற்குள் அதற்கு எதிரான செயற்பாடுகளை கருத்துக்களை முன்வைப்பவர்களாகவே ஆண்கள் இருந்திருக்கின்றனர். இப்பொழுதும் இருக்கின்றனர். இதற்கு மாறாக தாம் என்ன எழுதுகின்றோமோ உரையாடுகின்றோமோ அதைப் பல்வேறு வழிகளில் தமது வாழ்விலும் நண்பர்கள் வாழ்விலும் நடைமுறைப்படுத்த மூன்றாவது கண் நண்பர்கள் முயன்றுள்ளனர். இவ்வாறான ஒரு முயற்சியில் தாம் பெற்ற அனுபவங்களை கதை, கவிதை, கட்டுரை, மற்றும் அரங்கு எனப் பல்வேறு படைப்புகளாக வடித்துள்ளனர்.

ஜெயசங்கர் அவர்கள் தனது முன்னுரையில் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகின்றார். “மனித சமூகங்கள் எதிர் கொள்ளும் இனம் மதம் மொழி வர்க்கம் சாதி என்கின்ற எந்தவகையான முரணப்பாடுகளிலும் போராட்டங்களிலும் அதன் இரு பக்கங்களிலும் ஆண்களின் இருப்பும் இயக்கமுமே இருந்து வருகின்றது. ஒடுக்குபவர்களாகவும் ஒடுக்கப்படுபவர்களாகவும் ஆண்களே தோற்றம் கொண்டிருப்பர். இதில் பெண்களது இடமும் குரலும் ஓரங்கட்டப்பட்டதாகவும் மௌனிக்கப்பட்டதாகவும் அல்லது பாதிக்கப்பட்டவராக காட்டப்படுவதன் ஊடாக ஆண்களின் தரப்புக்கு வலு சேர்ப்பவையாக வனையப்பட்டிருக்கும்.” இருப்பினும் “ஒடுக்கும் தரப்புள்ளும் ஒடுக்கப்படும் தரப்புள்ளும் பால்நிலை அடிப்படையில் ஒடுக்கப்பட்டுக் கிடக்கும் பெண்களது இடம் பால்நிலை சமத்துவத்துக்கான முன்னெடுப்புக்களில் வெளிப்படையாக நேரடியாக அவர்களது குரலாக வெளிப்படுகின்றது.” என்கின்றார். இந்த உண்மையானது சமூகத்தில் குறிப்பாக கடந்த கால ஈழப் போராட்டத்தில் பெரும்பாலும் உணரப்படவோ புரிந்து கொள்ளப்படவோ இல்லை. ஆகவே இதைப் புரிந்து கொள்வதற்கு நமது ஆண்மைய சிந்தனையில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்த வேண்டும். அதையே மூன்றாவது கண் நண்பர்கள் ஒரு செயல் வடிவமாக வாழ்வு முறையாக முன்னெடுக்கின்றனர்.

இத் தொகுப்பில் முன்னுரை உட்பட பன்னிரெண்டு படைப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. ச. ஸ் ரீபன், செ.ஜோன்சன், மோ. குகதாஸ், ஜோ.கருணேந்திரா ஆகியோரின் கவிதைகள் பாடல்கள் பின்வரும் தலைப்புகளில் வெளிவந்துள்ளன.

ஏய்!

வேண்டாம் வேண்டாம்

ஆதிக்க சிந்தனையை அகற்றுவோம்.

உன் விடுதலைக்காய் –

ஓயுமா?

நியாயக் கும்மி

இக் கவிதைகளின் கவித்துவம் தொடர்பாக நான் கருத்துக் கூறுவது பொருத்தமானதல்ல. ஆனால் இவை பால் நிலை சமத்துவம், ஆண்களின் அதிகாரம், சமூகத்தின் நியாயமின்மைகள், பெண்களில் நிலை மற்றும் விடுதலை என்பன தொடர்பாக குரல் கொடுக்கின்றார்கள். இதனுடாக தமது கோவத்தை வெளிப்படுத்துகின்றார்கள். பெண் விடுதலைக்கான உரிமைக்கான சமத்துவத்திற்கான ஆண்களின் குரல்களாக தமது பங்களிப்பாக இவை ஒலிக்கின்றன.

ஓவியர் நிர்மலவாசனுடனான சந்திப்பு என்ற தலைப்பில் கி.கலைமகள் அவருடன் மேற்கொண்ட நேர்காணல் ஒன்று உள்ளது. இதில் ஒரு பெண் ஓவியருக்கும் தனக்குமான வேறுபாட்டை கூறுகின்றார் நிர்மலவாசன். “நானும் பெண்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சனைகள் தொடர்பாக ஓவியங்கள் வரைகின்றேன். ஆனால் அவை பெண்கள், தாம் எதிர்நோக்குகின்ற பிரச்சனைகள் தொடர்பாக, வரைகின்ற ஓவியங்களைப் போல ஆழத்திற்கு செல்வதில்லை என உணர்கின்றேன். இதற்கான காரணம் அவர்கள் அடி வாங்குவதைப் பார்த்து நான் வரைகின்றேன். அவர்கள் தாம் வாங்கிய அடியின் வலியை உணர்ந்து ஓவியம் வரைகின்றார்கள். இதுதான் அந்த இடைவெளி” என்கின்றார். ஆகவே பெண்கள் எதிர்நோக்கும் பிரச்சனைகளை பெண்கள் உணர்வதுபோல் வெளிப்படுத்துவதுபோல் ஆண்களால் உணரவோ வெளிப்படுத்துவோ முடியாது. இது மிகவும் கஸ்டமான காரியம் என்கின்றார்.

எனது ஓவியங்களில் பொதுவாக ஆண்கள் விரும்புகின்ற மெல்லிய வெள்ளை நிறமுடைய “அழகான” பெண்கள் இருக்க மாட்டார்கள் என்கின்றார் நிர்மலவாசன். நான் வரைகின்ற ஓவியங்களில் உள்ள பெண்கள் பாதிக்கப்பட்ட முகங்களுடனையே இருப்பார்கள். இவை சாதாரண அம்மாக்களின் முகங்கள். சமூகத்தில் பிரதான ஊடகங்களில் கவனிக்கப்படாத புறக்கணிக்கப்பட்ட விளிம்புநிலை பெண்களின் முகங்களையே வரைகின்றேன். இவர் ஒரு ஓவியராக மட்டுமல்ல ஆணாகவும் ஆசிரியராகவும் பால்நிலை சமத்துவத்திற்கான செயல்வாதத்தை தன் வாழ்வில் முன்னெடுப்பவராகவும் இருக்கின்றார். இச் செயற்பாடு பல மாற்றங்களை என்னிலும் என்னைச் சுற்றியிருப்பவர்களிலும் ஏற்படுத்துகின்றது. பெண்ணிலைவாதம் என்பது வெறுமனே கலைப் படைப்புகளில் மட்டும் வருவதில்லை. மேலும் அது வெறுமனே ஒரு வார்த்தை மட்டுமல்ல மாறாக வாழ்க்கை என்கின்றார்.

“பெண்ணிலைவாதச் சிந்தனைகள் என்னுள் வந்த விதம்” என தனது அனுபவத்தை துரை. கௌரிஸ்வரன் கூற, “பால்நிலைச் சமத்துவம் நோக்கிய எனது பயணம்” என தனது மாற்றத்திற்கான பயண அனுபவம் பற்றி ஜோ. கருணேந்திரா பதிவு செய்ய, “ஆளுமை கொண்ட ஆண்கள் பால்நிலை சமத்துவத்தை உள்வாங்கி வாழ்பவர்கள்” என சி. ஜெயசங்கர் வாழ்வியலுடன் இணைத்து நிறைவு செய்கின்ற மூன்று கட்டுரைகள் உள்ளன.men for 5

மனிதர்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதற்காக போராட வேண்டியிருக்கின்றது. ஆகவே உலக வரலாறானது போராட்டங்களின் வரலாறாகவே இருக்கின்றது என்கின்றார் துரை. கௌரிஸ்வரன். பதின்மங்களின் இறுதியில் சமூக மாற்றம் போராட்டம் தொடர்பான சிந்தனைகளில் ஆர்வம் வந்தது. மார்க்சிய வழியிலான வர்க்க விடுதலையே மக்கள் சுதந்திரமாக வாழ்வதற்கான வழி என உறுதியாக நம்பிய காலங்கள் அவை. இந்த நேரத்தில் தான் பாரம்பரிய கூத்துருவாக்கம் மற்றும் கூத்து மீளுருவாக்கம் போன்ற ஆய்வுகளிலும் செயற்பாடுகளிலும் உதவியாளராக செயற்படும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. இதுவே என்னிடம் பெண்ணிய சிந்தனைகள் வேரூண்ட காரணமாகின. மானுட விடுதலையில் பெண்ணிய சிந்தனைகளினது முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்து கொண்டேன். மேலும் வன்முறையற்ற வழிகளில் அனைவரையும் இணைத்துப் பால் நிலை சமத்துவத்தையும் சமூக விடுதலையையும் அடைவதற்கான வழியை பெண்ணிய சிந்தனைகள் காட்டுகின்றன.

men for 6பால்நிலை சமத்துவம் என்பது வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட ஆண்களை வன்முறையற்றவர்களாகவும் பால் நிலை அசமத்துவம் தொடர்பான புரிதல் உள்ளவர்களாகவும் மாற்றவேண்டும். இந்த செயற்பாட்டை பாடசாலை சிறுவர்களிலிருந்தே ஆரம்பிக்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் வன்முறையற்ற அப்பாக்கள் எதிர்காலத்தில் உருவாவார்கள். இதை முன்னெடுக்க பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறைகளுக்கு எதிராக அரங்கச் செயற்பாடுகளைப் பயன்படுத்தினோம். அதேவேளை அரங்கில் பங்குபற்றுகின்றவர்கள் இந்த மாற்றங்களை தமக்குள்ளும் கொண்டுவருவதுடன் தமது வாழ்விலும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்பது அடிப்படையான நோக்கமாக இருந்தது. ஆண்களின் இந்தக் குரல்கள் ஆதிக்க குரல்கள் அல்ல மாறாக ஆதரவுக் குரல்களே என்பதில் நாம் தெளிவாக இருந்தோம் என்கின்றார் துரை. கௌரிஸ்வரன்.

இந்த சமூகம் எதிர்பார்க்கின்ற ஒரு ஆணாக நான் வளர்வதற்கான சகல வாய்ப்புகளும் அதிகாரங்களும் எனக்கு கிடைத்தன என்கின்றார் ஜோ. கருணேந்திரா. எனக்கும் அது பெருமையாக இருந்தது. அதேவேளை எனக்கு கலை மீது இருந்த ஆர்வமும் என்னிடமிருந்த கலைத்துவ ஆற்றலும் மூன்றாவது கண் நண்பர்களுடன் இணைந்து செயற்பட வைத்தது. இந்த இணைவானது என்னில் பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்க அடித்தளமிட்டது. சமூகம் எதிர்பார்க்கின்ற ஒரு ஆணாக வளர்வது என்பது பெண்களுக்கு எதிரானது என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன். ஆகவே பால் நிலை சமத்துவத்தை சமூகத்தில் நிலைநாட்ட பெண்கள் மட்டுமல்ல ஆண்களும் செயற்பட வேண்டும் என்பதை உணர்தேன். இதற்கான மாற்றத்தை முதலில் என்னிலிருந்து ஆரம்பித்தேன். எனது குடும்பத்தில் ஆரம்பித்தேன். அதாவது வீட்டு வேலைகளில் பங்கெடுத்தேன். ஆனால் எனது இந்த மாற்றம் ஆரம்பத்தில் குடும்பத்தில் பெரிய வரவேற்பை பெறவில்லை. ஆனால் தொடர்ச்சியான எனது செயற்பாடும் அதற்கான விளக்கமும் இறுதியில குடும்பத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. இவ்வாறான ஆண்களின் செயல்வாதம் முதன் முதலாக இலங்கையில் கிழக்கு மாகாணத்தில் உருவானது. இதற்கு மேலும் பங்களிக்கும் வகையில் “நியாயக் கும்மி” என்ற தலைப்பில் கும்மிப் பாடல்களை எழுதினேன். இவ்வாறு பல்வேறு வழிகளில் பால் நிலை சமத்துவத்தை நோக்கிய புரிந்துணர்வை வளர்க்க, செயற்பட என்னிடமும் சக ஆண்களிடமும் சிந்தனை மற்றும் வாழ்வியல் மாற்றங்களையும் உருவாக்கும் பயணத்தில் இருக்கின்றேன் என்கின்றார் ஜோ. கருணேந்திரா.

பால்நிலை சமத்துவத்தை உள்வாங்கி ஆண்கள் வாழ்வது பால்நிலை சமத்துவத்திற்கான பங்களிப்பாகும். ஆனால் இது மட்டுமல்ல அதன் நோக்கம். மேலும் இது ஆண் மற்றும் ஆண்மை பற்றிய புனைவுகளிலிருந்து ஆண்களை விடுவிக்கும் என்கின்றார் காலாநிதி சி. ஜெயசங்கர். இப் புனைவுகள் உண்மைக்குப் புறம்பானவை மட்டுமல்ல ஆண் பெண் இருவரையும் பலவீனப்படுத்துபவை. ஆண்மை என்பது ஆதிக்கம் கட்டுப்படுத்துதல் சுரண்டுதல் மற்றும் வன்முறை என்ற இயல்புகளைக் கொண்டு கட்டமைக்கப்பட்டது. இதில் இணைந்து பகிர்தல் என்ற இயல்புக்கு இடம் இல்லை. ஆகவே ஆண்மை பெண்மை என்ற சமூக கட்டுமானம் மற்றும் புனைவுகளிலிருந்து நம்மை விடுவிக்கும் போதே பால் நிலை சமத்துவத்தையும் இணைந்து பகிரும் வாழ்தலையும் நோக்கி நாம் நகரலாம் என்கின்றார்.

பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறைகளுக்கு எதிரான ஆண்களின் செயல்வாதம் என்ற செயற்பாடு 2004ம் ஆண்டு கிழக்கு மாகாணத்தில் கருவேப்பங்கேணியில் ஆரம்பமானது என செ. ஜோன்சன் குறிப்பிடுகின்றார். இச் செயற்பாடானாது ஆண்களினதும் சமூகத்தினதும் ஆதிக்கம் கட்டுப்பாடு அடக்குமுறை என்பவற்றிலிருந்து பெண்கள் மீள்வதை நோக்கமாகக் கொண்டது. இவை கலந்துரையாடல் அரங்கம் மற்றும் பயிற்சிப்பட்டறைகள் ஊடாக முன்னெடுக்கப்பட்டது. ஆனால் தனது கட்டுரையில் இறுதியாக பல பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்கு பெண்களை ஆண்களைப் போல வளர்தெடுக்க வேண்டும் எனக் குறிப்பிடுகின்றார். இது உடன்பாடான ஒரு கூற்றல்ல. ஏனெனில் இந்த சமூகத்தில் ஆண் எவ்வாறு வளர்க்கப்படுகின்றார் என்பது கேள்விக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒன்று. இது தொடர்பாக ஏற்கனவே சி. ஜெயசங்கர் ஆண் தன்மையின் பண்புகள் தொடர்பாகவும் அதில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டிய அவசியம் தொடர்பாகவும் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார். உண்மையில் ஆண் பெண் என்ற பால் வேறுபாடுகளுக்கு அப்பால் ஒவ்வொருவரும் சுயமாக தமது ஆற்றல் இயல்பு மற்றும் விருப்பங்களுக்கு ஏற்ப வளர்வதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்க வேண்டும். இதுவே ஆரோக்கியமான வளர்ச்சியையும் பால்நிலை சமத்துவத்தையும் உருவாக்கும்.

மூன்றாவது கண் உள்ளுர் அறிவு திறன் செயற்பாட்டு நண்பர்கள் வட்டத்தின் பத்தாண்டுகள் நடைபெற்ற பால்நிலை சமத்துவம் நோக்கிய செயல்வாதப் பயணம் புகைப்படங்களினுடாக பதியப்பட்ட ஒரு கட்டுரையும் உள்ளது. இப் பயணமானது எவ்வாறு ஒரு கலந்துரையாடலாக ஆரம்பித்து அதிலிருந்து அரங்க வெளிப்பாடாகவும் வீதி நாடகமாகவும் ஓவியப் பற்றரையாகவும் வளர்ந்து பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் வன்முறைகளுக்கு எதிராக ஆண்களின் செயல்வாதமாக இயங்கியதைக் குறிப்பிடுகின்றார்கள். இதன் அடுத்தகட்டமாக சமத்துவத்திற்கான ஆண்களின் குரல் என மாற்றமடைந்து வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது என்கின்றனர்.

இறுதியாக கமலா வாசுகியின் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளை முடிவுக்கு கொண்டு வருதலை நோக்கிய எமது பாதையை நாமே வடிவமைப்போம் என்ற கட்டுரை உள்ளது. இதை தனது முதுகலை மானிப்பட்டத்திற்காக ஆங்கிலத்தில் அவர் எழுதியுள்ளார். இதனை ஜோ. கருணேந்திரா அவர்கள் மொழிபெயர்த்துள்ளார். இது முரண்பாடுகளால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களைத் சேர்ந்த ஆண்களுக்கான பயிற்சிப்பட்டறைக்கான கற்கைத் திட்டமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. அதாவது ஆண்களைப் பிரச்சனையின் பங்காளிகளாகப் பார்க்காமல் முரண்பாடுகளைத் தீர்ப்பதற்கான பங்காளிகளாக கருதி இக் கலந்துரையாடல்கள், பயிற்சிகள், செயற்பாடுகள் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும் எனக் கோருகின்றது.

thinakural eaulaity sexஇலங்கையில் வீட்டு வன்முறைகளுக்கு எதிரான சட்டம் நிறைவேற்றபட்ட போதும், இவை ஒரு சமூகப் பிரச்சனையாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை என்கின்றார் வாசுகி. மாறாக இவை கலாசாரத்தின் ஒரு பகுதியாகவே இன்றும் பார்க்கப்படுகின்றன. ஆகவே ஒருபுறம் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் வீடுகளுக்குள் இன்னும் குறையவில்லை. அதேவேளை வடக்கு கிழக்கில் வாழ்கின்ற பெண்கள் போரினால் ஏற்பட்ட வன்முறைகளாலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றார்கள். இவ்வாறு இரட்டை வன்முறைகளுக்கு முகம் கொடுக்கின்றார்கள். மறுபுறம் ஆண்கள் தம்மளவில் பொதுவெளில் ஆயுததாரிகளாலும் அதிகாரத்திலுள்ளவர்களாலும் வன்முறைகளை எதிர்கொண்டபோதும் வீட்டினுள் நடைபெறும் வன்முறைகளின் காரணக் கர்த்தாக்களாக அவர்களே இருக்கின்றனர். இந்தப் புரிந்துணர்வின் அடிப்படையில் ஆண்களுக்கு வன்முறைகளினால் ஏற்படும் வலியை புரியவைப்பதற்காக மிகவும் கவனமாக உருவாக்கப்பட்ட கற்கை நெறி இது.

இப் பயிற்சியானது வன்முறைகளுக்கும் முரண்பாடுகளுக்கும் முகம் கொடுக்கும் அதிகபட்சம் இருபது ஆண்களைக் கொண்ட ஒரு குழுவிற்கான மூன்று நாள் பயிற்சிப் பட்டறையாக செயற்படுத்தக் கூடியது. பங்குபற்றுகின்ற ஆண்கள் பிரச்னைகளை தாமே அடையாளங் காணவும் அதற்கான தீர்வுகளையும் தாமே கண்டறியக் கூடியவகையில் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக பெண்களுக்கு எதிரான ஆண்களின், அதாவது தமது, வன்முறைகளையும் மற்றும் பெண்களது உரிமைகளையும் புரிந்து கொள்ளச் செய்வதே இதன் பிரதான நோக்கமாகும். மேலும் வன்முறைக்கான காரணிகளான அதிகாரம், அரசியல் மற்றும் வர்க்க, இன, மத, சாதி, பால் வேறுபாடுகள் என்பவற்றை அடையாளங் காணுதல் என்பது இன்னுமொரு நோக்கமாகும். இதன் மூலம் ஒரே நபர் அதிகாரம் உள்ளவராக ஒரு வெளியிலும் அதிகாரம் அற்றவராக இன்னுமொரு வெளியிலும் இருக்கின்றார் என்பதைப் புரிந்து கொள்வது. இவ்வாறான ஒரு சூழலை எவ்வாறு வன்முறையற்று நேர்மறையாக எதிர்கொள்வது என்பதை அறிவதற்கும் கற்பதற்கும் அனுபவத்தினுடாக உணர்வதற்கும் இப் பயிற்சி பயன்படுகின்றது. இப் பயிற்சி நெறியானது பால்நிலை சமத்துவத்தை நோக்கிய பயணத்தில் காத்திரமான குறிப்பான பங்களிப்பை ஆற்றும் என நம்பலாம்.

பால் நிலை சமத்துவத்தை நோக்கிய செயல்வாதப் பயணத்தில் பிரதான முன்னெடுப்பாளர்களாக ஓவியரும் பெண்ணிநிலைவாத செயற்பாட்டாளருமான கமலா வாசுகியும் கலாநிதி சி.ஜெயசங்கரும் இருக்கின்றனர். இவர்கள் நமது நண்பர்களாக இருப்பது நமக்கு மகிழ்ச்சியும் பெருமையுமே. கலாநிதி சி.ஜெயசங்கர் அவர்களை 1988ம் ஆண்டு குழந்தை சண்முகலிங்கம் மற்றும் பேராசிரியர் மௌனகுரு அவர்களும் வழிநடாத்திய அரங்கப்பயிற்சிப் பட்டறையில் சந்தித்தேன். பின் அவரும் நானும் யாழ் பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரே ஆண்டில் கல்வி கற்றறோம். நமது முதலாம் வருடம் முடிந்தவுடன் படுகொலை செய்யப்பட்ட செல்வி தற்கொலை செய்து கொண்ட சிவரமணி மற்றும் பல நண்பர்களுடன் இணைந்து பகிடிவதைக்கு (ராக்கிங்கு) எதிரான குழுவை உருவாக்கினோம். இதனுடாக புதிய மாணவர்களை பகிடிவதை (ராக்கிங்) இல்லாது வரவேற்க முயற்சித்தோம். கமலா வாசிகி அவர்கள் நாம் பல்கலைக்கழகத்தில் கற்றபோது சிரேஸ்ட மாணவராக இருந்தவர். ஆனால் இவருடனான பழக்கம் கொழும்பில் விபவியில் இவர் இணைப்பாளராக இணைந்தபோது ஏற்பட்டது.

இந்த நூலை வாசித்து முடித்தபோது ஒரு ஆணாக வன்முறையாளராக வன்முறைக்கு உட்பட்டவராக இந்தப் பயிற்சிப் பட்டறையில் பங்குபற்றும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லையே என உணர்ந்தேன். புலம் பெயராது இலங்கையில் இருந்து இவர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றி இருக்கலாமே என ஏங்கினேன். அதேவேளை இனிவரப் போகின்ற எனது பால் பாலியல் காமம் காதல் பெண் பெண்ணியம் என்ற நூல் மட்டுமல்ல பிரக்ஞை ஒரு அறிமுகம் என்ற நூலும் மற்றும் பிரக்ஞையை எவ்வாறு மனிதர்களில் வளர்ப்பது என்ற எனது அக்கறையும் கூட எவ்வாறு மனிதர்கள் வன்முறையற்றவர்களாக வாழ்வது என்பதும் முரண்பாடுகளை எவ்வாறு ஆரோக்கியமாகத் தீர்ப்பது என்பதையும் நோக்கமாக கொண்டது. நாம் வேறு வேறு நாடுகளில் சூழல்களில் வாழ்ந்தபோதும் நமது நோக்கங்கள் சிந்தனைகள் ஒரே அலை வரிசையில் இருக்கின்றன என்பது மனதுக்கு மகிழ்வாக இருக்கின்றது. நாமும் இவர்களுடன் இணைந்து பயணிப்போமாக….


மீராபாரதி
தொடர்புகளுக்கு மூன்றாவது கண் – http://thirdeye2005.blogspot.ca/

எனது தொடர்புகளுக்கு. meerabharathy@gmail.com
...மேலும்

Oct 29, 2014

ரெஹானா ஜப்பாரி, மரண தண்டனை அளிக்கப்படுவதற்கு முன்பு தன் தாயிடம் வேண்டிக்கொண்டது

  அம்மா, எனக்காக ஒரு வரம் கேள்!


.
அன்புத் தாய் ஷோலே, குற்றம் இழைத்ததாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்ட நான், சட்டப்படி அதற்குப் பதிலடியாகத் தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டிய கட்டத்தில் இருக்கிறேன். என்னுடைய வாழ்க்கையின் கடைசி அத்தியாயத்தை நெருங்கிவிட்டேன் என்பதை ஏன் சொல்லாமல் மறைத்துவிட்டாய்? இதுதான் எனக்கு வேதனையாக இருக்கிறது. இது எனக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று உனக்குத் தோன்றவில்லையா?

இந்த உலகம் என்னை எந்தக் கவலையுமின்றி 19 ஆண்டுகள் வாழ அனுமதித்தது. கொடூரம் நிறைந்த அந்த இரவில் நான் கொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும். என்னுடைய உயிரற்ற உடல் நகரின் ஒரு மூலையில் தூக்கி வீசப்பட்டிருக்கும். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, போலீஸார் வந்து என்னுடைய சடலத்தை அடையாளம் காட்டுவதற்காக உன்னை அழைத்துச் சென்றிருப்பார்கள். என்னைப் பாலியல் பலாத்காரம் செய்து சீரழித்துக் கொன்றார்கள் என்பதும் உனக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கும். கொலைகாரன் யாரென்று யாருக்குமே தெரியாமல் போயிருக்கும். காரணம், நாம் அவர்களைப் போல பணமோ, செல்வாக்கோ படைத்தவர்கள் அல்லவே? அதன் பிறகு, உன்னுடைய வாழ்க்கை அவமானமும் துயரமும் நிறைந்ததாக மாறியிருக்கும். இந்த வேதனைகளைத் தாங்காமல் நீயும் சில ஆண்டுகளில் இறந்திருப்பாய், அதுதான் நம்முடைய தலையெழுத்தாக இருக்கும்.

சாவும் கடைசி அல்ல

ஆனால், சபிக்கப்பட்ட அந்த அடி கதையையே மாற்றிவிட்டது. என்னுடைய உடல் வீதியில் தூக்கி வீசப்படவில்லை; எவின் சிறைச்சாலையின் தனிமைக் கொட்டடியில் அடைக்கப்பட்டது, இப்போது கல்லறை போன்ற ஷார்-இ-ராய் சிறையின் அறையில் புதைக்கப் பட்டிருக்கிறது. இதுதான் தலைவிதி என்பதால், நான் அதை ஆட்சேபிக்கவில்லை. சாவு ஒன்றே வாழ்க்கை யின் கடைசி அல்ல என்பதை நீயும் அறிவாய்.

நாம் எல்லோருமே ஒரு அனுபவத்தைப் பெறவும், பாடங்களைப் படிக்கவும் இந்த உலகத்தில் பிறக்கிறோம் என்று ஒருமுறை சொன்னாய்; ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நம்மீது புதிய பொறுப்பு சுமத்தப்படுகிறது. சில வேளைகளில் தீமைகளை எதிர்த்துப் போராடியே தீர வேண்டும் என்று நான் கற்றிருக்கிறேன். என்னைச் சவுக்கால் அடித்தவன் தன்னுடைய தலையிலும் முகத்திலும்தான் கடைசியாக அறைந்துகொண்டான். நல்லதொரு நெறிக்காக ஒருவர் தன்னுடைய உயிரைக் கொடுத்தாவது பாடுபட வேண்டும் என்று சொல்லி யிருக்கிறாய். அதைத்தானே செய்தேன்.

பள்ளிக்குச் செல்லும்போது அடுத்தவர்களுடைய புகார்களுக்குக் காரணமாக இருந்துவிடக் கூடாது என்று அறிவுரை சொன்னாய். ஒரு காமுகன் என்னைப் பலாத்காரப்படுத்த முற்பட்டபோது, இந்த அறிவுரை யெல்லாம் பயன்படவேயில்லை அம்மா. நீதிமன்றத்தில் குற்றவாளிக் கூண்டில் என்னை நிறுத்தி, காலமெல்லாம் கொலை செய்வதற்காகவே சதி செய்தவளைப் போலவும், இரக்கமில்லா கொலைகாரி என்றும் என் மீது குற்றம் சுமத்தினார்கள். நான் கண்ணீர்விடவில்லை, எனக்கு இரக்கம் காட்டுங்கள் என்று கெஞ்சவில்லை. சட்டம் பாரபட்சமில்லாமல் செயல்படும் என்ற நம்பிக் கையில் நான் அழவேயில்லை அம்மா.

வசை கிடைத்தது

கடுமையாகக் குற்றம்சாட்டியும் துளியும் வருத்தம் இல்லாமல் இருக்கிறாள் பார் என்ற வசைதான் எனக்குக் கிடைத்தது. வீட்டில் நான் கொசுவைக்கூட அடித்துக் கொன்றதில்லை. எனக்குத்தான் இந்த சதிகாரி பட்டம், கொலைகாரி என்ற குற்றச்சாட்டு. பிராணிகளை நான் நடத்திய விதத்தைக் கொண்டு என்னை ஆண் சுபாவம் மிக்கவள் என்று முடிவுகட்டினார்கள். நீ என்னை மிகவும் நேசிக்கச் சொன்ன இந்த தேசம்கூட நான் உயிரோடு இருப்பதை விரும்பவில்லை அம்மா; போலீஸ் விசாரணை என்ற பெயரில் சொல்ல முடியாத - காது கூசும்படியான - கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டே அடுத்தடுத்து இடிபோல என்னை அடித்துத் துவைத்தபோது, எனக்கு ஆதரவாக அங்கே யாருமே இல்லை அம்மா. ஒரு பெண்ணின் அழகுக்கு அழகு சேர்க்கும் என் கரிய கூந்தலை நானே மழித்துக்கொண்டதற்குப் பரிசாக என்னை 11 நாட்கள் தனிமைச் சிறையில் அடைத்துத் துன்புறுத்தினார்கள்.

போலீஸ் காவலில் முதல் நாள் இருந்தபோது அங்குவந்த வயதான போலீஸ் அதிகாரி ஒருவர், “உனக் கெல்லாம் என்னடி நீள நகம் வேண்டியிருக்கிறது?” என்று கேட்டு சரமாரியாக அடித்தார். இந்தக் கால கட்டத்தில் இங்கு எதுவுமே அழகாக இருந்துவிடக் கூடாது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். தோற்றப் பொலிவு, சிந்தனையில் அழகு, ஆசையில் அழகு, கையெழுத்தில் அழகு, கண்ணில் அழகு, பார்வையில் அழகு, இனிமையான குரல் அழகு என்று எதுவுமே விரும்பப்படுவதில்லை.

இறுதி விருப்பம்

உனக்குத் தெரியாமலோ, நீ இல்லாமலோ என்னைத் தூக்கில் போட்டுவிடுவார்கள். அதனால், நான் சொல்ல விரும்புவதையெல்லாம் ஒலிவடிவில் பதிவுசெய்திருக்கிறேன், இது இன்னொருவர் மூலம் உன் கைக்குக் கிடைக்கும். என் நினைவாக, நான் கைப்பட எழுதிய பல பக்கங்களை வீட்டில் உனக்காக வைத்திருக்கிறேன்.

இறப்பதற்கு முன்னால் உன்னிடம் ஒன்று யாசிக்கிறேன். உன்னுடைய சக்தியையெல்லாம் திரட்டி இதை நீ செய்தே தீர வேண்டும். இந்த உலகத்திடமிருந்தும் இந்த நாட்டிடமிருந்தும் - ஏன் உன்னிடமிருந்தும் நான் எதிர்பார்ப்பது இந்த ஒன்றைத்தான். அம்மா ப்ளீஸ், அழாதே, நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள். நீதிமன்றத்துக்குச் சென்று என்னுடைய இறுதி விருப்பம் இது என்று அவர்களிடம் தெரிவி. எனக்காக நீ யாரிடமும் சென்று பிச்சை கேட்காதே என்று கூறிய நானே சொல்கிறேன், நீ எனக்காக நீதிமான்களிடம் பிச்சை கேட்டாலும் தவறில்லை.

அம்மா, நான் வெறும் கழிவாக இந்தப் பூமியிலே விழ விரும்பவில்லை. என்னுடைய அழகிய கண்களும் தூய இதயமும் இந்த மண்ணோடு மண்ணாக வீணாகப் போய்விடக் கூடாது. என்னைத் தூக்கில் போட்டதும் என்னுடைய கண்கள், இதயம், சிறு நீரகம், எலும்புகள் இன்னும் என்னவெல்லாம் என் உடலிலிருந்து எடுத்து மற்றவர்களுக்குப் பயன்படுத்த முடியுமோ அதையெல்லாம் தேவைப்படுபவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளட்டும். நான்தான் கொடுத்தேன் என்று யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம். அம்மா, எனக்காக ஒரு பூச்செண்டை வாங்கு, எனக்காக இறைவனிடம் வேண்டு. என் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து சொல் கிறேன், என்னை அடக்கம் செய்து எனக்காக ஒரு சமாதியை ஏற்படுத்தாதே அம்மா; வாழும்போதுதான் நான் உனக்குத் துயரங்களையே கொடுத்தேன். நான் இறந்த பிறகும் என்னுடைய சமாதிக்கு வந்து நீ அழ வேண்டாம் அம்மா. எனக்காகக் கருப்புத் துணியை நீ போட வேண்டாம். என்னையும் துயரகரமான என்னுடைய நாட்களையும் மறக்க முயற்சி செய்; என்னுடைய எந்த எச்சமும் உன் எதிரிலோ நினைவிலோ இருக்கக் கூடாது.

கடவுளிடம் பதில்

இந்த உலகம் நான் வாழ்வதை விரும்பவில்லை. நான் மரணத்தைத் தழுவுகிறேன். கடவுளின் ராஜ் ஜியத்தில் நான் அந்த இன்ஸ்பெக்டர்கள் மீது வழக்குத் தொடுப்பேன். இன்ஸ்பெக்டர் ஷாம்லு, அந்த நீதிபதி, உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் எல்லாம் பதில் சொல்லியாக வேண்டும். டாக்டர் ஃபர்வான்டி, காசிம் ஷபானி எல்லோர் மீதும் கடவுளின் நியாய ஸ்தலத்தில் நான் வழக்குத் தொடுப்பேன். குற்றம் இழைத்தவர்கள், அதற்கு உடந்தையாக இருந்தவர்கள், நியாயத்தின்பால் நிற்காமல் வேடிக்கை பார்த்தவர்கள் என்று எல்லோருமே கடவுளிடத்திலே பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டவர்கள்.

இளகிய மனம் படைத்த என்னுடைய தாயே, கடவுளின் ராஜ்ஜியத்திலே நீயும் நானும் வாதிகளாக இருப்போம், நம்மீது குற்றம்சாட்டியவர்கள் எல்லாம் பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்ட பிரதிவாதிகளாக இருப் பார்கள். கடவுள் எதை விரும்புகிறார் என்று பார்ப்போம். என்னுடைய உடலிலிருந்து உயிர் பிரியும்வரை உன்னைத் தழுவிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். எனக்கு உலகமே நீதான் அம்மா! – உன் பிரிய ரெஹானா.

(தன்னைப் பாலியல் பலாத்காரம் செய்யவந்த முன்னாள் உளவுத் துறை அதிகாரியைக் கொலை செய்தார் என்ற குற்றச்சாட்டின்பேரில் ஈரானில் கடந்த சனிக்கிழமை தூக்கிலிடப்பட்ட ரெஹானா ஜப்பாரி (26), சிறையிலிருந்தபடியே தனது தாய் ஷோலேவுக்கு அனுப்பிய கடைசி வேண்டுகோள், ஒலிவடிவத்திலேயே கிடைத்திருக்கிறது. உள்ளத்தை உருக்கும் அந்தக் கடைசி வேண்டுகோள் இது.)

- தமிழில்: சாரி



...மேலும்

Oct 28, 2014

டீனேஜ் வயதில் இருந்து காதல் அல்லது திருமணம் கைகூடும் வரை, பெண்களின் சிந்தனை !


காதல் பற்றி, காமம் பற்றி ஆண்கள் பேசும் அளவுக்குப் பெண்கள் பேசுவார்களா என்கிற சந்தேகம் எப்போதும் எனக்கு உண்டு. டீனேஜ் வயதில் இருந்து காதல் அல்லது திருமணம் கைகூடும் வரை, பெண்களின் சிந்தனையை பெரும்பாலும் இந்த இரண்டுமே ஆக்கிரமித்துள்ளன. ஆனால், ஆண்களைப்போல் பொதுவெளியில் எளிதாக அவர்களால் அதைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடிவது இல்லை. சினிமாவில் வரும் முதலிரவுக் காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டு அது பற்றி பள்ளியில் பேசிக்கொண்டிருந்தது நினைவுக்கு வருகிறது. கதவைத் திறந்துகொண்டு பெண் வருவார், பால் டம்ளர் கொடுப்பார், ஆண் உடனே கட்டிஅணைப்பார், விளக்கு அணைக்கப்படும். 'அதன் பிறகு என்ன நடக்கும்?’ எனக் கேட்டுவிட்டுச் சிரிப்போம். அந்தச் சிரிப்பு முடிந்ததும், அனைவரும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருப்போம். அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று கற்பனை செய்வதற்கான பொழுது அது. மீண்டும் அது பற்றி பேசத் தொடங்கும்போது, எங்கள் எல்லோருக்கும் தோன்றும் ஒரே கேள்வி இதுதான்... 'கல்யாணமாகி ரெண்டு பேரும் முதல் தடவையா ஒரு ராத்திரி முழுக்கச் சேர்ந்து இருக்கப்போறாங்க. பேச எதுவுமே இருக்காதா?’ என்று. உண்மையில் இங்கே வீடுகளில் இரவுகள் பேச எதுவும் இல்லாமல் அமைதியாகத்தான் கடந்துகொண்டிருக்கின்றன.

இன்றைக்குப் பெண்கள் பேச முடியாத, ஆனால் பெரிதும் பேச விரும்புகிற சப்ஜெக்ட்... தங்கள் இரவுகள் குறித்துதான். சமையலறை இருட்டில் இருந்து படுக்கையறை இருட்டுக்கு ஒருநாள் மாற்றப்பட்ட முந்தைய பல தலைமுறைகளின் பெண்களுக்கு, செக்ஸ் என்றால் குழந்தை பெற்றுக்கொள்வதற்கான ஓர் ஏற்பாடாக மட்டும் இருந்திருக்கக்கூடும். செக்ஸ் என்பது, ஆண்-பெண் இருவருக்குமான பகிர்தலும் மகிழ்ச்சியும் என்று புரிந்த இன்றைய பெண்களுக்கு, தங்கள் இரவுகளோடு பெரும்பாலும் உடன்பாடே இல்லை. இணையத்தில் கொட்டிக்கிடக்கும் போர்னோ சைட்டுகள் பெண்கள் பார்ப்பதற்குத் தடை ஏதும் சொல்லாததால், விரும்பிய வாழ்க்கைக்கும், வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் வாழ்க்கைக்குமான வித்தியாசத்தை அவர்கள் உணர்ந்தே இருக்கிறார்கள்.

ஒரு மனைவி, தன் கணவரிடம் என்ன விரும்புகிறாள் என வைரமுத்து ஒரு கவிதை எழுதியிருப்பார். 'காலநேரம் பாராமல் காமச்சங்கு முழங்கி, நிராயுதபாணியோடு யுத்தமொன்று தொடங்கி, முத்தமிடத் தெரியாமல் மோகத்தில் குதறி, மின்விசிறி தலைதட்ட மேலேற்றிச் சுழற்றி, சிருங்கார பயத்தில் நான் சில்லிட்டலற, மெத்தை மேல் என் மேனி விசிறியெறிந்து, தேவை தீர்ந்ததும் திரும்பிப் படுத்து, குளித்த கூந்தல் உலர்த்தி வருமுன்னே, குறட்டைவிடும் என் கணவா, இஃதில்லை யான் கேட்டது’ என வரிகள் போகும். குறிப்பிட்ட இந்தக் கவிதையை பல பெண்கள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். 'பாரேன்... நம்ம வீட்ல நடக்கிறதை அப்படியே எழுதிருக்கார்’ என்ற ஆச்சர்யம் அவர்களுக்கு.

மற்ற நாட்டு சினிமாக்களைப் பார்த்தால், கணவன் - மனைவி இருவரும் அறைக்குள் வந்ததும் பேச ஆரம்பிக்கிறார்கள், அப்புறம் தழுவிக்கொள்கிறார்கள், முத்தமிடுகிறார்கள். உடலுறவு என்ற இலக்கைத் தொட குறைந்தது அரை மணி நேரமாவது ஆகிறது. ஆனால், நம் ஊரில் மட்டும் அறைக்குள் நுழைந்த 10-வது நிமிடத்தில், தூங்கிப் போக முடிகிறது எனில், செக்ஸ் என்ன தூக்க மாத்திரையா? நூலகத்தில் படித்த, தலைப்பு மறந்துபோன புத்தகத்தின் வரிகள் சில நினைவுக்கு வருகின்றன. இந்தியாவைச் சுற்றிப் பார்த்த வெள்ளைக்காரர் ஒருவர், இந்தியாவில் தான் அதிகம் வியந்தது குறித்து இப்படிக் குறிப்பிட்டாராம்... 'இந்த இந்தியர்கள் உடைகளைக்கூடக் கழற்றாமல் எப்படி உடலுறவுகொள்கிறார்கள்?’

நாங்கள் கல்லூரித் தோழிகள் ஒருமுறை சந்தித்தபோது, எங்கள் இரவுகள் குறித்து பகிர்ந்துகொண்டோம். பெண்களின் பேச்சில் இது மிக அபூர்வமாகவே நிகழும். 'உங்களுக்கெல்லாம் வீட்டுக்காரர் முத்தம் தர்றாங்களா?’ எனத் தோழி ஒருத்தி தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டாள். 'அது இல்லாம எப்படி?’ எனச் சொல்லத்தான் விரும்பினோம். ஆனால், முடியவில்லை. 'முத்தத்தில் தொடங்கி முத்தத்தில் முடியும் தாம்பத்தியம் எத்தனை பேருக்கு வாய்த்திருக்கிறது?’ என்ற அ.வெண்ணிலாவின் கவிதை வரிகள் எத்தனை சத்தியமானவை. திருமணத்துக்குப் பிறகான முத்தத்தை, யார் பாவக்கணக்கில் சேர்த்தது? கதவை அடைத்ததுமே விளக்கை அணைப்பது, மேலே விழுந்து ஆக்கிரமிப்பது எல்லாம் சரிதான். ஆனால், அதற்கு முன்னால் கொஞ்சம் நேரம் காதலைப் பகிரவும், அது பற்றி பேசவும் பெண்கள் விரும்புகிறார்கள்.

பெண்களுக்கு, தங்கள் உடல் தயாராக வேண்டுமெனில் முதலில் மனம் தயாராக வேண்டும். பெண் மனம் அவர்களே எதிர்பார்க்காதவண்ணம் மிகமிக ரொமான்ட்டிக்கானது; காதல் நிரம்பியது. தலை வருடுதல், விரல் பிடித்தல், அணைத்துக்கொள்ளுதல் போன்றவை மூலம் காமம் தாண்டிய, காமத்துக்கு முந்தைய அக்கறையை பெண்கள் எல்லா வயதிலும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் குழந்தைகள் பிறப்பு, ஹார்மோன்களின் மாறுதல்கள்... என வயது அதிகமாக அதிகமாக கணவனோடு இப்படியான நெருக்கமே தேவைப்படுகிறது. ஆனால், இதே நேரத்தில்தான், 'அஞ்சு நிமிஷத்துக்குள்ள முடிக்கலைனா, அடிப்பேன்’ என கட்டில் அருகே யாரோ ஸ்கேலோடு நின்று விரட்டுவதுபோல எல்லாம் நடந்து முடிந்துவிடுகின்றன. இந்த ஏமாற்றத்தில்தான் பெண்கள் அப்படி ஒரு சம்பிரதாய உறவு தேவையே இல்லை என்பதுபோல் அதைத் தவிர்க்கப் பார்க்கிறார்கள். 'அவளுக்கு இன்ட்ரஸ்டே இல்லப்பா. எப்ப போனாலும் எரிச்சலா தள்ளிப் படுக்கிறா... இல்லைனா சிடுசிடுனு விழுறா!’ என ஆண்கள் தன் நண்பர்களிடம் புலம்புவதும், மனைவியைவிட்டு விலகுவதும் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான். திருமணமான புதிதில் மாலையில் அழகாக அலங்காரம் செய்துகொண்ட பெண்கள், பின்னாட்களில் சமையலறை வாசனையோடும், காலையில் அணிந்த நைட்டியோடும் இரவுக்குள் நுழைவதும் இதே காலகட்டத்தில்தான்.

வேலையின் அழுத்தங்கள், பெருநகர வாழ்க்கை மாற்றம் எல்லாம் சேர்ந்து, பெண்களின் இரவுகளில் ஏமாற்றத்தின் அடர்த்தியை அதிகரித்துவிட்டன. 10 மணிக்கு வீடு வந்தால், தூங்குவதற்கு முன் செய்யவேண்டிய ஒரு சம்பிரதாயக் கடமைதான் செக்ஸ். நம்மவர்களுக்கு அது வெறும் 'செக்ஸ்’... அவ்வளவே. ஆனால், அதற்கு 'லவ் மேக்கிங்’ என்ற அழகிய பதம் உண்டு. அழுத்தத்தை வெளியேற்றிய அடுத்த நிமிடம், தூங்கிப்போகும் கணவனை வெறித்தபடி உட்கார்ந்திருக்கும் மனைவிகளைக் கை தூக்கச் சொன்னால், ஆயிரத்தில் தொள்ளாயிரம் பேர் நிச்சயம் கைதூக்குவார்கள். 'உனக்கும் ஓ.கே-வா?’ என, ஏன் இவர்கள் திரும்பக் கேட்பதே இல்லை. எல்லாம் முடிந்த பிறகு, இரண்டு நிமிடங்கள் பேசுவது, அணைத்தபடி தூங்குவது... இதெல்லாம் எவ்வளவு நிம்மதியைக் கொடுக்கும் தெரியுமா?

ஒரு பெண் தானாக வந்து முத்தமிட்டாலே குறைந்தது இரண்டு நிமிடங்கள் வெலவெலத்துப்போகும் ஆணிடம், 'எனக்கு இது வேண்டும்... இது பிடிக்கவில்லை’ என்பதை எப்படிப் பேசுவது? என்று பெண்கள் தயங்குகிறார்கள்... அவ்வளவுதான்!

'சம்சாரம் அது மின்சாரம்’ படத்தில் புதிதாகத் திருமணமான சந்திரசேகர், தன் தம்பியின் படிப்பை முன்வைத்து மனைவியுடன் இரவைக் கழிக்கத் தயங்குவார். பல உதாசீனங்களுக்குப் பிறகு புது மனைவி எரிச்சல் அடைந்து, நள்ளிரவில் கிணற்றடியில் போய்க் குளித்துக்கொண்டிருப்பார். ஒருகட்டத்தில் கணவனின் அக்கிரமம் தாங்க முடியாமல் அப்பா வீட்டுக்குச் செல்ல, அப்பா வாசலிலேயே துரத்தியடிப்பார். திரும்பும் வழியில் சந்திரசேகர் மிகக் கொச்சையாக, 'உனக்கு அதுதான் வேணும்னா ரோட்டுல இங்கேயே வெச்சுக்கலாமா?’ எனக் கேட்பார். இயல்பான தன் விருப்பத்தைச் சொன்னால் 'இப்படிக் கேட்டுவிடுவார்களோ!’ என்ற பயத்தில்தான், பெண்கள் அமைதியாகிவிடுகிறார்கள்.

பெண்களில் பலரது முதலிரவு அனுபவங்கள் வலி நிரம்பியவை. பெற்றோரை நிராகரித்து காதல் திருமணம் செய்த தோழியின் முதலிரவு அனுபவம் அப்படிப்பட்ட ஒன்று. 'நான் அம்மாவை நினைச்சு, அழுதுட்டு இருந்தேன். ஹோட்டல் ரூம்ல இருந்த பாத்டப்ல சேர்ந்து குளிச்சே ஆகணும்னு பிடிவாதம் பண்ணிக் குளிக்கவைச்சார். அப்புறம் அவரு தூங்கிட்டாரு. ராத்திரி முழுக்க நான் தூங்கவே இல்லை. கல்யாணம் ஆனா இப்படித்தான் இருக்குமா? இதுக்கா நான் எல்லாரையும் விட்டுட்டு வந்தேன். பயம்மா இருக்குடி’ என மிரண்டுபோய் சொன்னாள். உண்மையில், செக்ஸ் என்பதை காலம் முழுக்க வலி நிரம்பியதாக மட்டுமே அனுபவித்த பெண்கள் அநேகம் பேர். அரசு மருத்துவமனைகளில் மகப்பேறு பிரிவுக்குச் சென்றால், பிரவச வலியில் மனைவிகள் கணவனைத் திட்டும் வார்த்தைகளை காது கொடுத்துக் கேட்க முடியாது. 'உன்னால தினமும் வலி, வேதனைனு பட்டது போதாதா? இது வேறயா..?’ என ஆரம்பித்து, கிடைத்த வாய்ப்பை விடாது கொட்டித் தீர்த்துவிடுவார்கள்.

'காய்ந்த மாடு வயலில் பாய்வதுபோலான’ அந்தப் பாய்ச்சலுக்கு ஆண்களை மட்டுமே குறைசொல்லிப் பயன் இல்லை. அவர்கள் அப்படித்தான் வளர்க்கப்படுகிறார்கள். பெண்ணை அடக்கி ஆள்வது, அவர்களை ஆக்கிரமிப்பது இவையே 'ஆண்மை’ என்று இங்கே சொல்லித்தரப்படுகிறது. 'ஆம்பளைனா அப்படித்தான் இருக்கணும்’ எனச் சொல்லி வளர்ப்பதில் கணிசமான பங்கு அம்மாக்களுக்கும் உண்டு. நம் சமூகத்தில் ஆணின் குணத்தை அம்மாக்கள்தான் தீர்மானிக்கிறார்கள். வயதுக்கு வந்த மகளை அப்பாவோடு பேசாதே எனத் தடுக்கும்போது, மகள் மனதில் ஆண்களைப் பற்றி எந்த மாதிரியான எண்ணத்தை விதைக்கிறோம் என அம்மாக்கள் யோசிப்பதே இல்லை. 'அப்பாவையே நம்பக் கூடாது எனில், பிற ஆண்கள் நம்பிக்கையற்றவர்கள். பயப்பட வேண்டியவர்கள்’ என அவள் முடிவு செய்வாள். இதே மிரட்சியோடுதான் பெரும்பாலான பெண்கள் கணவனையும் அணுகத் தொடங்குகிறார்கள். 'வளர்ந்த தங்கச்சியைத் தொடாத... அதென்ன பொம்பளைப் புள்ளை கன்னத்தைக் கிள்றது?’ என அவனது தங்கையிடம் ஆரம்பித்து, 'ஸ்கூலுக்குப் போக ஆரம்பிச்சுட்டா... இன்னும் என்ன அவளைத் தூக்கிக் கொஞ்சிட்டு இருக்க. இறக்கி விடு’ என, பக்கத்து வீட்டுச் சிறுமியைத் தொடுவது வரை ஆண்களை பெண்ணிடம் இருந்து விலக்கியே வைக்கிறார்கள். ஒரு பெண்ணிடம் உறவுக்காக மட்டுமே நெருங்க வேண்டும் என வளர்க்கப்படும் ஆண், வாய்ப்பு கிடைக்கும் தருணத்தில் பெண்களிடம் வேறு எப்படி நடந்துகொள்வான்? செக்ஸ் இங்கு புனிதமானது அல்லது அருவருப்பானது என்கிற இரண்டு எதிரெதிர் எல்லைகளில் கொண்டுவைக்கப்பட்டுள்ளது. அது இயல்பானது என்பதை நாம் உணரவே இல்லை!

முதலிரவு முடிந்து வெளியே வரும் ஆணிடம், 'அப்புறம் எத்தனை ரவுண்டு மச்சான்?’ என்றுதான் இன்னமும் கேள்வி கேட்கிறார்கள். எண்ணிக்கையைக் குறைத்துச் சொன்னால் தன் ஆண்மையைச் சந்தேகித்துவிடுவார்களோ என்கிற பயம் ஆண்களுக்கு. அதனாலேயே, 'டயர்டா இருந்தா தூங்கு. நாளைக்குப் பார்த்துக்கலாம்’ என அறைக்குள் அக்கறையோடு நடந்துகொள்ளும் ஆண்கூட, வெளியே 'மூன்று’ எனத் தலை குனிந்து விரல்களை நீட்டுகிறான். முதலிரவுக்குச் செல்பவனின் நண்பர்கள், 'கலக்கிடு மச்சான்... விடாத’ என வெறியேற்றித்தான் அனுப்பிவைக்கிறார்கள்.

செக்ஸில் பெண்களைப் போலவே ஆண்களுக்கும் அநேகம் சந்தேகம் இருப்பதையும், அதுகுறித்த படபடப்புடனே அவர்கள் பெண்களை அணுகுகிறார்கள் என்பதை இரு தரப்புமே புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முட்டாள்தனமான, மூடநம்பிக்கை நிறைந்த, திசையெங்கும் பரவிக்கிடக்கும் 'ஆண்மைக் குறைவு’ விளம்பரங்கள் வேறு ஆண்களின் நம்பிக்கையைக் குலைக்கும்.

பேசக் கூடாத, தேவையற்ற விஷயங்களை குடும்பத்துடன் உட்கார்ந்து விவாதிக்கும் நாம், 'செக்ஸ்’ என்ற விஷயத்தைப் பற்றி ஏன் பேசுவதே இல்லை? அப்பா, மாமா போன்ற முந்தைய தலைமுறை அதை பாசிட்டிவாகச் சொல்லிக்கொடுத்து, பதற்றத்தை ஏன் குறைக்க முயற்சிப்பதே இல்லை? செக்ஸ் குறித்த குற்றவுணர்ச்சிகளை விலக்கி அடிப்படை புரிதல்களை ஏற்படுத்தலாமே. 'இது இயல்பானது. எளிதாக எடுத்துக்கொள். ஒரு பெண்ணோடு சேர்ந்து லவ்மேக்கிங்கை ஆரம்ப நாட்களில் கற்றுக்கொள்’ என வழிகாட்டலாமே!

இதை எல்லாம் பேசுவது 'அபச்சாரம்’ என்று சொல்லிக்கொள்ளும் நம் சமூகத்தில், பலருக்கு விரும்பியபடியான 'உறவு’ என்பது திருமணத்தை தாண்டிய ஒருவரிடம்தான் சாத்தியப்படுகிறது. 'கணவனிடம் இதைக் கேட்க முடியாது. கணவன் என்னை இப்படியெல்லாம் பாராட்டுவது இல்லை’ என அந்தப் பெண்ணும், 'அவகிட்ட எப்படி இதைக் கேட்கிறது, அவளுக்குப் பிடிக்காது இல்லையா?’ என ஆண்களும் காரணம் சொல்லி தங்களைச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள். இருவரும் சமமாகப் பகிர்தலில் மூலமே மகிழ்ச்சி சாத்தியம் என்பதை உணர்ந்து, பரஸ்பரம் பேசிக்கொண்டாலே, குழப்ப மேகங்கள் விலகிவிடும். அதற்கு இன்றைய பெண்கள் தயாராகவே இருக்கிறார்கள். செக்ஸ் குறித்து அதிகப்படியான புனித பிம்பங்கள் எதுவும் அவர்களிடம் இல்லை.

முக்கியமாக, ஆண்கள் நினைத்துக்கொண்டிருப்பது போல், 'எத்தனை நிமிடங்கள் தாங்குகிறான்’ என்பதை வைத்து மட்டுமே ஒரு பெண் தன் கணவனை மதிப்பிடுவது இல்லை. தன் மேல் அவன் காட்டும் அக்கறை, அன்பு, மரியாதையே அவனிடம் அவளை நெருங்கவும் கிறங்கவும் வைக்கின்றன!





...மேலும்

Oct 27, 2014

பெண்ணுரிமைக்கு ஆணின் பங்கும் அவசியம் - ம.சுசித்ரா

ஹாலிவுட் மாயாஜாலப் படமான ஹாரி பாட்டர் மூலம் அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்த கதாபாத்திரங்களில் ஒன்று ஹாரி பாட்டரின் அன்புத் தோழி ஹெர்மியான். ஒன்பது வயதில் ஹெர்மியானாக நடிக்க ஆரம்பித்த சிறுமி, எம்மா வாட்சன் இன்று இளம் பெண்ணாக வளர்ந்து நிற்கிறார். உருவத்தில் மட்டுமல்ல சிந்தனையிலும் மிக அழகாக வளர்ந்து காட்சி அளிக்கிறார்.

அவளுக்காக அவன்
இன்று எம்மா வாட்சன் ஒரு பிரபல நடிகை மட்டுமல்ல; ஐ.நா. சபையின் பெண்கள் நல்லெண்ணத் தூதராகவும் உருவெடுத்திருக்கிறார். ஐ.நா. சபையில் சமீபத்தில் பேசிய எம்மா வாட்சன், பெண்ணியம் குறித்த தன் கருத்துக்களையும் அனுபவங்களையும் பகிர்ந்து கொண்டார். அப்போது ‘அவளுக்காக அவன்’ என்னும் பரப்புரையை முன்வைத்துப் பேசினார். உலகம் முழுவதும் இருக்கும் ஆண்களும் சிறுவர்களும் பாலினச் சமத்துவ இயக்கத்தில் ஒன்றிணைந்து போராட முன் வர வேண்டும் என ஆணித்தரமாகவும் உருக்கமாகவும் அழைப்பு விடுத்தார். இது மீண்டும் அனைவரையும் எம்மா வாட்சன் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்க வைத்திருக்கிறது.
 
நீங்கள் யார்?
“பாலினம் என்பதை இரண்டு எதிர் எதிர் இனம் குறித்த சித்தாந்தமாகப் பார்க்காமல் அதன் மூழு வீச்சையும் புரிந்துகொண்டு செயல்பட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. ஆணும் பெண்ணும் ‘இது நான் அல்ல, அது நான் அல்ல’என எதுவாக நாம் இல்லையோ அதைப் பற்றிப் பேசுவதை விடுத்து, நாம் யாராக இருக்கிறோம் என்பதைப் பற்றி விவரிக்கத் தொடங்க வேண்டும்” என ‘அவளுக்காக அவன்’ கூட்டத்தில் பேசியிருக்கிறார் எம்மா வாட்சன்.
பெண்ணியம் என்பது ஆண்களை வெறுப்பதல்ல, ஆண்களும் பெண்களும் இணைந்து ஒடுக்கப்பட்ட பெண் குழந்தைகளுக்காகவும், பெண்களுக்காகவும் போராடுவதேயாகும். குறிப்பாக ஆணும் பெண்ணும் ஒரே விதமான வேலை பார்க்கும்போதும் பல இடங்களில் பெண்களுக்கு மட்டும் குறைந்த ஊதியம் அளிக்கப்படுகிறது. பெண் என்பதால் கல்வி மறுக்கப்படுகிறது. குழந்தைத் திருமணம் என்னும் சமூகக் கொடுமை இன்றும் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட பாகுபாடுகளைத் தகர்க்கப் பாலின வேற்றுமை கடந்த ஒருங்கிணைந்த போராட்டத்தைத் தொடங்க வேண்டும்” என்று தன் கருத்துக்களை முன்வைத்தார் எம்மா. 

“பெண்கள் எந்த விதத்திலும் தாழ்ந்தவர்கள் அல்ல என்னும் சிந்தனை ஜோதியை ஒவ்வொரு ஆணும் தன் மனதில் ஏற்ற வேண்டும். அப்போதுதான் அந்த ஆணின் மகள்கள், தங்கைகள், தாய்மார்கள் ஆண்–பெண் ஏற்றத்தாழ்வில் இருந்து விடுதலை பெற முடியும். ஆண்களும் தங்கள் பலவீனங்களை உணர வேண்டும். அந்தத் தருணத்தில் ஆண், பெண் இருவரும் முழுமை பெறுவார்கள்” என தன் உரையை முடித்த வாட்சனுக்கு ஐ.நா சபையில் கூடியிருந்த அனைவரும் எழுந்து நின்று கை தட்டி ஆதரவு தெரிவித்தார்கள். 

நன்றி - இணையம் 
...மேலும்

Oct 26, 2014

எழுதப்படாத கவிதைகள் எங்கே? - பாரதி பாஸ்கர்

வார்த்தைகளில் ஆணுக்கானது, பெண்ணுக்கானது என்ற பிரிவு இல்லை. ஆனால் கவிதை வெளிப்படுத்தும் உணர்வில், நெகிழ்வில், காதலில், கண்ணீரில், தாய்மையில், பாசத்தில், வலியில் அல்லது கோபத்தில் எழுதியது பெண்தான் என்று எப்படியோ சொல்லிவிட முடிகிறது.

18-ம் நூற்றாண்டில் இங்கிலாந்தில் ஜார்ஜ் எலியட் என்ற எழுத்தாளர் ரொம்பப் பிரபலம். ஏகப்பட்ட நாவல்கள், கவிதைகள் அவர் எழுதினார். பெண்ணின் நுட்பமான மன ஓட்டங்களை அவர் எப்படித்தான் எழுதுகிறாரோ என்று எல்லாரும் பிரமித்தனர். மிகத் தாமதமாகத் தெரிந்தது எழுத்தாளர் ஆண் இல்லை; மேரி ஆன் எவான் எனும் பெண் என்று. இவருக்குப் பின் வந்த எமிலி டிக்கின்சன் தன் பெயரிலேயே எழுதினார். ஆயிரம் கவிதைகளுக்கு மேல். அதில் வெறும் ஐந்துதான் அவர் வாழும் காலத்திலேயே பிரசுரமானது. நிறையப் பெண் படைப்பாளிகளின் கவிதைகளைப் படிக்கும் போதே சுடுகின்றன; அல்லது கண்ணீரில் நனைந்து கனமாக இருக்கின்றன. சமீபத்தில் மறைந்த ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கக் கவிஞரான மாயா ஏஞ்சலோவின் இந்தக் கவிதையைப் பாருங்களேன்: 

எனக்குக் குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள்; பராமரிக்க... துணிகள் இருக்கின்றன; தைக்க... தரை கிடக்கிறது; துடைக்க...
தோட்டம் அழைக்கிறது; குப்பைகளை அகற்ற... உடைகள் காத்திருக்கின்றன; இஸ்திரி போட...
என்மேல் மிளிர்வாய் பிரகாச சூரியனே!
என்மேல் விழுவாய் மென்மையின் பனித்துளியே...
என்னை உன் வெண்குளிர் முத்தங்களால் மூடு...
இன்றிரவு மட்டும் என்னை ஓய்வெடுக்க விடு...
 
இது மாயா ஏஞ்சலோவிலிருந்து நம்ம ஊர் முனியம்மா வரையிலான பெண்ணின் வாழ்வைச் சொல்லும் கவிதை. உழைத்து உழைத்து ஓய்ந்த பெண்ணுக்கு, மீதமிருக்கும் வேலைகள் பற்றிய மலைப்பு உலகம் தழுவியது. அந்த உடலிலிருந்து வெடித்துக் கிளம்பும் கவிதை இப்படித்தான் சுடும். அது கண்ணீரின் சூடல்லவா?

1960களில் வாழ்ந்தவர் அமெரிக்கக் கவிதாயினி சில்வியா பிளாத். ஆண்-பெண் உறவைப் பற்றிய அடிப்படைக் கேள்விகளை எழுப்பியவர் இவர். 

பேரின்பத்துக்கு ஏங்கும் குழந்தை போல நான்
சாசுவதமான இன்பம் உறுதி என்று ஒரு சர்ப்பம் போலச் சொல்கின்றாய்...
முத்தத்தினால் என்னை
ஏமாற்ற முடியும்
என்று ஒருபொழுதும் நினைக்காதே...
 
தன் 31வது வயதில் கேஸ் அடுப்பில் தலையைக் கொடுத்து சில்வியா தற்கொலை செய்துகொண்டார். ஆனால் அந்தக் குழப்பமான மன நிலையிலும், தன் இரு குழந்தைகளுக்கும் காலை உணவைத் தயார் செய்து வைத்துவிட்டு, அவர்களை பத்திரப்படுத்திய பின்தான் கேஸ் அடுப்பில் தலையைக் கொடுத்தார். 

குழப்பமான மனநிலை, அதிதீவிர உணர்வு மோதல்கள், அணையில் தேக்கப்பட்டு, விடுவிக்கப்பட்ட தண்ணீர் போலப் பொங்கும் காதல், மறுக்கப்பட்ட உரிமைகள், கிடைக்காத அங்கீகாரம் இவைதான் காலம் காலமாகப் பெண் கவிஞர்களின் படைப்பூக்கத்துக்கான ஊற்றுக் கண்.
சங்க காலக் கவிதைகளிலேயே இதை நாம் அறிய முடியும். எல்லாக் காதலுக்கும் ஒரு வெறி பிடித்த உச்சநிலை உண்டு. அந்த வரம் அல்லது சாபம் வாழ்வில் ஒருமுறை மட்டுமே வரக்கூடியது. 

முட்டுவென்கொல்? தாக்குவென்கொல்? ஓரேன்
யானும் ஓர் பெற்றி மேலிட்டு
ஆஆ ஓல் எனக் கூவுவென் கொல்?
அலமரல் அசைவளி
அலப்ப, என்
உயவு நோய் அறியாது துஞ்சும் ஊர்க்கே
 
என்ற ஒளவையின் சங்கப் பாடல் காதலில் தவிக்கும் பெண்ணின் தவிப்பு. இரவின் தனிமையில் காதலி சொல்கிறாள்.‘என் நோவு அறியாது தூங்குகிறது, இந்த ஊர்... நான் கத்தட்டுமா? முட்டிக்கொள்ளட்டுமா? எல்லோரையும் தாக்கட்டுமா..?' இத்தகைய உக்கிரமான காதல் மட்டுமல்ல, தன் மகள் காதலனுடன் போகும் பாதை பாலையாக இருப்பினும், அங்கே மழை பெய்து குளிரட்டும் என்று கண்ணீருடன் வாழ்த்தும் தாய் மனமும் சங்கக் கவிதையில் உண்டு. 

ஆண்டாளின் கவிதைகள்
பெரும் புயல் அடிக்கும் கரிய நள்ளிரவில் காற்றும் மழையும் சீற, வெட்ட வெளியில் நின்று மின்னலின் ஒரு விநாடி ஒளிப் பிழம்பைத் தரிசித்திருக்கிறீர்களா? அந்த தெய்வீகச் சிலிர்ப்பை உங்களுக்குக் கொடுக்க வல்லன ஆண்டாளின் கவிதை வரிகள். கட்டுப்பாடான வீட்டில் வளர்ந்த ஒரு அக்ரஹாரத்து இளம் சிறுமி உலகக் காதல் இலக்கியங்களின் முதல் தரத்தில் வைத்து மகுடம் சூட்ட வேண்டிய கவிதைகளை எழுதியது எப்படி என்பது தமிழ் இலக்கிய உலகின் தீராத ஆச்சர்யங்களில் ஒன்று.

ஜீவாத்மா ஒன்று பரமாத்மாவோடு இணைய விழையும் ஏக்கம், ‘மானுட ஆற்றல் அளப்பரிய தெய்வ ஆற்றலோடு ஒன்றுகலக்க விரும்பும் வேட்கை’, தன் வெறி கொண்ட காதலைப் பதிவு செய்யும் பெண்ணின் பேரார்வம் என்று எந்த நிலையில் வைத்துப் பார்த்தாலும் பரவசப்படுத்துபவை ஆண்டாளின் கவிதைகள். ‘வாசுதேவனின் சிவந்த கண்ணையும் கரிய உடலையும் பார்த்தபடி அவன் மலர்க்கைகளில் இருக்கிறாய் சங்கே! அன்று மலர்ந்த செந்தாமரைப் பூ தேனை உண்ணும் அன்னப் பறவை போல அவனது வாயில் ஊறும் அமுதத்தை அருந்துகிறாய்... எத்தகைய செல்வம் பெற்றாய் சங்கே! மற்றவரின் செல்வத்தையெல்லாம் ஒருவரே அனுபவிப்பது தவறல்லவா? எனக்கும் அவன் வாயமுதத்தைக் கொஞ்சம் தருவாயா?' என்று கேட்கிறாள் ஆண்டாள். பெரியாழ்வாரே ஆண்டாளின் பேரில் எழுதினார் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். வாசுதேவனின் வாயமுதத்தைச் சங்கிடம் யாசிக்க ஒரு பெண்ணின் காதலால் மட்டுமே முடியும்.
 
இன்றைய கவிஞர்கள்
இன்றைக்குப் பெண் கவிஞர்கள் வெடித்துக் கிளம்புகிறார்கள். அவர்களின் கவிதைகளைப் படித்துப் பிரமிப்பதா, இதையெல்லாம் எழுகிறார்களே என்று கோபிப்பதா எனத் தெரியாமல் பலர் திணறுகிறார்கள். பெண்களுக்கான நீண்ட இலக்கியப் புறக்கணிப்பை அவதானித்தால்தான் பெண் கவிதையில் கசியும் ரத்தத்தை, காதலை, வெறுப்பை, பிரியத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

கவிதை வரலாற்றில் ஆயிரம் ஆண் கவிஞர்கள் ஜொலிக்கிறார்கள். பெண்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய். இடைப்பட்ட இந்தக் காலங்களில் எல்லாம் பெண்கள் என்னதான் செய்தார்கள்? கல்வியும், கலையும் குடும்பப் பெண்களுக்கு இல்லை என்று விலகியே இருந்தார்களா? பொங்கிய உணர்வுகள் எங்கே வீசி எறியப்பட்டன. எழுதப்படாத எத்தனை கவிதைகள் அடுக்களை நெருப்பில் சாம்பலாகின? எழுதப்பட்ட எத்தனை கவிதைகள் கிழித்து எறியப்பட்டன? காலக் கரையானால் அரிக்கப்பட்டவை எவை எவை? காணாமற்போன அந்தக் கவிதாயினிகளுக்கான என் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் இந்தக் கட்டுரையின் முற்றுப்புள்ளி. 

நன்றி - த ஹிந்து 
...மேலும்

Oct 25, 2014

"என்னால் முடிந்தது...உங்களாலும் முடியும்!" கெர்ட்ரூடு எலியன்


‘‘நோபல் பரிசு பெற வேண்டும் என்ற லட்சியத்துடன் ஆராய்ச்சி செய்தீர்களா? இப்படித்தான் எல்லோரும் கேட்கிறார்கள். நோபல் பரிசுக்காக யாராவது வேலை செய்ய இயலுமா? ஒருவேளை நோபல் பரிசு கிடைக்காவிட்டால் என்னுடைய ஆராய்ச்சி அர்த்தமற்றதாக மாறிவிடுமா? நான் மேற்கொண்ட ஆராய்ச்சிகளும் கண்டுபிடிப்புகளும் மனித சமூகத்துக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்ற ஒரே குறிக்கோள் தவிர, எனக்கு வேறு எந்தக் காரணமும் இல்லை!’’

இப்படி முழங்கியவர் கெர்ட்ரூடு எலியன் (நிமீக்ஷீtக்ஷீuபீமீ ணிறீவீஷீஸீ) 1918ல் அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில் பிறந்தார். அப்பா பல் மருத்துவர். எலியனுக்கும் அவரது தம்பிக்கும் சந்தோஷமான குழந்தைப் பருவம் அமைந்திருந்தது. இளம் வயதிலிருந்தே புத்தகங்கள் படிப்பதிலும் அறிவை விசாலமாக்கிக் கொள்வதிலும் அதிக ஆர்வத்துடன் இருந்தார் எலியன். பள்ளிப் படிப்பு முடித்தவுடன் எந்தத் துறையில் உயர்கல்வி கற்பது என்ற குழப்பத்தில் இருந்தார் எலியன். அப்போது அவருடைய அருமை தாத்தா புற்றுநோயால் இறந்து போனார். தாத்தாவின் இழப்பு எலியனை மிகவும் துயரத்தில் ஆழ்த்தியது. ‘புற்றுநோயால் இனி ஒருவரும் இறக்கக் கூடாது... அதற்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும்’ என்று முடிவெடுத்தார். 

ஹன்டர் கல்லூரியில் சேர்ந்து வேதியியல் பாடம் படித்தார். அப்போது எலியனின் தந்தை கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கினார். அதனால் கல்லூரிப் படிப்பு தடைப்பட்டது. பல்கலைக்கழக உதவியாளர் வேலைக்கு விண்ணப்பித்தார் எலியன். அந்தக் காலத்தில் பரிசோதனைக்கூடங்களில் பெண்களை வேலைக்கு எடுத்துக்கொள்வதில்லை. பெரும் முயற்சிக்குப் பிறகு, செவிலியர் பள்ளியில் கற்பிக்கும் பணி கிடைத்தது. அதுவும் 3 மாதங்களுக்கு மட்டுமே. அதற்குப் பிறகு மீண்டும் வேலை தேடல். இறுதியில் ஒரு மருத்துவரிடம் வேலை கிடைத்தது. ஆனால், சம்பளம் எதுவும் கிடையாது. பணம் கிடைக்காவிட்டாலும் தனக்கு நல்ல அனுபவம் கிடைக்கும் என்று நினைத்து வேலை செய்தார் எலியன்.

ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சம்பளம் பெற ஆரம்பித்தார் எலியன். அதில் கொஞ்சம் பணத்தைப் பெற்றோருக்கு அனுப்பினார். மீதிப் பணம் படிப்புக்காக. வேதியியல் பிரிவில் ஒரே ஒரு பெண்ணாக எலியன் படித்தார். வேலையும் படிப்புமாக உழைத்து, பட்டம் பெற்றார். முழு நேர ஆய்வுப் படிப்பில் சேர பணம் இல்லாததால் ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியராக வேலை செய்தார். இரவில் படிப்பைத் தொடர்ந்தார். 1941ம் ஆண்டு மாஸ்டர் டிகிரி பெற்றார். இரண்டாம் உலகப் போர் காலகட்டம். மருந்து கம்பெனிகளில் மருத்துவர்களுக்குப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. அப்போது பெண்களுக்கு வேலைவாய்ப்புகள் கிடைக்க ஆரம்பித்தன. ஒரு உணவுத் தொழிற்சாலை, ஜான்சன் அண்ட் ஜான்சன் போன்ற நிறுவனங்களில் வேலை கிடைத்தாலும், தொடர இயலா சூழல்.

இறுதியில் ஜார்ஜ் ஹிட்சிங்ஸ் என்ற ஆய்வாளருக்கு உதவியாளராகும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. எலியனின் புத்திசாலித்தனத்தையும் அபாரத் திறமையையும் எளிதில் கண்டு கொண்ட ஜார்ஜ் ஹிட்சிங்ஸ், புதுப்புது வாய்ப்புகளை வழங்கினார். வேதியியல் ஆர்வம் நுண்ணுயிரியலுக்குத் திரும்பினாலும், உயிர் வேதியியல், மருந்தியல், நோய் எதிர்ப்பியல், நச்சுயிரியல் என்று அவரது தேடலும் ஆராய்ச்சியும் விரிந்தன. சவாலான, திருப்தியான பணியில் இருந்தாலும், டாக்டர் பட்டம் பெறும் எண்ணம் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது. பகுதி நேரமாகச் சேர்ந்து படிக்க ஆரம்பித்தார் எலியன். 

பகலில் வேலை, இரவில் படிப்பு என்று ரொம்பவே களைத்துப் போனார். விரைவில் வேலையா, படிப்பா என்று முடிவெடுக்கும் சூழல் உருவானது. பணம் இல்லாமல் படிக்க முடியாது. அதனால் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு, வேலையைத் தொடர்ந்தார் எலியன். ஆனாலும், ‘டாக்டர் பட்டம் பெற முடியவில்லையே’ என்ற ஏக்கம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. ஜார்ஜ் ஹிட்சிங்ஸுடன் சேர்ந்தும் தனியாகவும் நிறைய மருந்துகளை கண்டுபிடித்தார் எலியன். குறிப்பாக ரத்தப்புற்று நோய், அக்கி, எய்ட்ஸ் நிவாரணம் போன்றவற்றுக்கான மருந்துகளை கண்டு பிடித்தார். 

மாற்றுச் சிறுநீரகம் பொருத்தப்படுகிறவர்களுக்கு அவர்கள் உடல் அதை ஏற்கும் விதத்தில் மருந்து கண்டுபிடித்தார். இந்தக் கண்டுபிடிப்பால்தான் இன்று உலகம் முழுவதும் பல லட்சம் பேர் உயிருடன் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். இதுபோன்று 45 மருந்துகளை கண்டுபி டித்து அதற்கான உரிமங்களையும் பெற்றார் எலியன். எலியனின் கண்டுபிடிப்புகளுக்காகவும் மருத்துவத்துறைக்கு அவர் ஆற்றிய பங்களிப்புக்காகவும் 23 கௌரவ டாக்டர் பட்டங்கள் வழங்கப்பட்டன. ’டாக்டர் பட்டம் பெற வேண்டும் என்ற என் லட்சியம் நிறைவேறிவிட்டது. பார்க்கத்தான் என் பெற்றோர் இல்லை’ என்று வருந்தினார் எலியன்.

எலியனுக்காக நிச்சயிக்கப்பட்ட மணமகன், நோய் பாதிப்பில் இறந்து போனார். அதற்குப் பிறகு எலியனுக்குத் திருமணம் மீது ஆர்வம் இல்லாமல் போய்விட்டது. தன் கவனம் முழுவதையும் ஆராய்ச்சியில் செலுத்தினார். ஓய்வு நேரங்களில் பல்வேறு நாடுகளுக்குச் சுற்றுப் பயணம் மேற்கொண்டார். விதவிதமாகப் புகைப்படங்கள் எடுத்தார். இசை மீதும் தீராத காதல் இருந்தது அவருக்கு.  பல்வேறு துறைகளில் நிபுணத்துவம் பெற்றிருந்ததால் எலியனை ‘மினி இன்ஸ்டிடியூட்’ என்று  அழைத்தனர். புற்றுநோய் ஆராய்ச்சி மையங்களில் பல பொறுப்புகளை வகித்தார். 1988ல் ஜார்ஜ் ஹிட்சிங்ஸ், சர் ஜேம்ஸ் பிளாக் ஆகியோருடன் கெர்ட்ரூடு எலியனுக்கும் மருத்துவத்துக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. முறையாக டாக்டர் பட்டம் பெறாத வெகு சிலரே நோபல் பரிசைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். 

அவர்களில் எலியனும் ஒருவர்! நேஷனல் மெடல் ஆஃப் சயின்ஸ் விருதும் நேஷனல் இன்வண்டர்ஸ் ஹால் ஆஃப் ஃபேமில் பதவியில் அமர்த்தப்பட்ட முதல் பெண் என்ற பெருமையும் கிடைத்தன. ஓய்வு பெற்ற பிறகு நிறைய கல்வி நிறுவனங்களில் உரையாற்றினார். வகுப்புகள் எடுத்தார். ஆராய்ச்சிகளை தொடர்ந்தார். ஆராய்ச்சி கட்டுரை களை எழுதினார். பல்வேறு நிறுவனங்களில் கௌரவ பொறுப்புகளை ஏற்று திறம்படச் செய்தார். 1999ம் ஆண்டு, 81 வயதில் உலக வாழ்க்கையிலிருந்து மறைந்து போனார் எலியன்.‘‘கடினமான வேலைகளை செய்ய பயப்படாதீர்கள். எது ஒன்றும் எளிதாகக் கிடைத்துவிடப் போவதில்லை. 

மற்றவர்கள் என்ன சொன்னாலும் உங்கள் லட்சியத்தில் உறுதியாக நில்லுங்கள். வேதியியலில் பெண்கள் காலடி எடுத்து வைக்காத காலகட்டத்தில், நான் தைரியமாக நுழைந்ததால்தான் இன்று ஏராளமான பெண்கள் இந்தத் துறைக்கு வருகிறார்கள். நான் முறையாக டாக்டர் பட்டம் பெறவில்லை... ஆனாலும், எனக்குக் கிடைத்த டாக்டர் பட்டங்களுக்குக் குறைவே இல்லை. என்னால் முடிந்தபோது, உங்கள் ஒவ்வொருவராலும் ஏன் முடியாது?’’ என்கிறார் எலியன்.

நன்றி - தினகரன்
...மேலும்

Oct 24, 2014

ரோஸா லக்ஸம்பர்க் : காதல், அரசியல், மரணம் - யமுனா ராஜேந்திரன்


அவர் நேற்றுத்தான் மரணமுற்றது போலிருக்கிறது. திரைப்படத்தில் அவர் கொல்லப்படும் இறுதிக்காட்சி இன்னும் மனதில் நிற்கிறது. நூற்றி முப்பத்து நான்கு ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டது அற்புதமான ஆளுமை கொண்ட இந்தப் பெண் பிறந்து. அதைப்போலவே அவர் பாசிஸ்ட்டுகளால் கொலை செய்யப்பட்ட அந்த அந்தகார இரவின் பின் என்பத்தி ஆறு ஆண்டுகள் ஓடி விட்டன. 1871 ஆம் ஆண்டு  கிழக்கு ஐரோப்பாவிலுள்ள போலந்து நாட்டில் ஸமோஸ்க் நகரில் மார்ச் 5 ஆம் நாள் யூதப் பெற்றோருக்குப் பிற்ந்தார் ரோஸா.

ரோஸாவின் பெற்றோர் மத்தியதர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். மறுமலர்ச்சி யுக மதிப்பீடுகளுடனும் கெதேவின் இலக்கித்துடனும் சேர்ந்து வளர்ந்தவர் ரோஸா. 1873 இல் அவரது குடும்பம் வார்ஸாவுக்குக் குடி பெயர்நதது. அங்குதான் அவரை வாழ்நாள் முழுதும் அலைக்கழித்த இடுப்புவலி அவரைப் பீடித்தது. பள்ளிக் கூட நாட்களிலேயே ரோஸா அரசியலில் பிரவேசித்துவிட்டார். ரஷ்ய் தீவிரவாதிகளினால் பாதிப்புக்குட்பட்ட நரோத்னிக் தழுவிய போலந்து புரொலிடரியட்டில் செயல்பட்டார் ரோஸா. அக்கட்சி போலீசின் வேட்டகைக்குட்பட்ட போது, 1887 இல் பள்ளி இறுதி முடித்திருந்த ரோஸா சூரிச்சுக்குப் பறந்தார். அவ்வாண்டில்தான் அவர் மார்க்ஸ் எங்கெல்ஸைப் படிக்கத் துவங்கினார்.

இங்குதான் அவளது காதலனும் தோழனுமான லியோ ஜோகித்சேவை அவர் சந்தித்தார். தென்றலும் புயலும் மாறி மாறி வீசிய அவர்களது காதல் வாழ்வு 1906-1907 ஆம் ஆண்டுகளில் சந்தோஷங்களுடனும் கொந்தளிப்புகளுடனும் கழிந்தது. 1907 இல் அவர்களுக்கிடையிலான உறவு ஜோகிசத்சேக்கு அவரது ரஷ்யத் தலைமறைவு வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட இன்னொரு ரஷ்யத் தோழியுடனான உறவின் பின் முறிந்தது. ஆனால் அவர்களது முன்னைய நெருக்கமும் அரசியல் தோழமையும் ரோஸாவின் இறுதி நாட்கள் வரை இருவரையும் இணைத்திருந்தது. 1919 ஆம் ஆண்டு ஸ்பார்ட்டஸிஸ்ட்டுகளின் எழுச்சியைத் தொடரந்து ரோஸாவும் கார்ல் லீப்னெக்ட்டும் கொல்ப்பட்டதின் பின் ரோஸா கொலையுண்ட சூழ்நிலை குறித்த ஆய்வை மேற்கொண்டு அதை வெளியுலகுக்குச் சொன்னவர் ரோஸாவின் காதலனும் தோழனுமான ஜோகித்செதான்.

ரோஸா சூரிச் பல்கலைக் கழகத்தில் கணிதமும் இயற்கை விஞ்ஞானமும் பொருளாதாரமும் கற்றார். அவரது சிறை வாழ்வில் அதிகமும் அவர் இயற்கை விஞ்ஞானம் சம்பந்தமாகத்தான் படித்தார். அவரது மையப்பாடம் பொருளாதாரமாக இருந்தாலும் அவர் தனிமையில் தனது தோழமையாகத் தேர்ந்தது பறவைகள் பற்றிய, தாவரங்கள் பற்றிய புத்தகங்களும் தான்.

பல்கலைக் கழகத்தில் அவரது டாக்டர் பட்டத்துக்காக அவர் சமர்ப்பித்த ஆய்வேடு போலந்தின் தொழில் வளரச்சி சம்பந்தமானதாகும். அவரது பள்ளிக் கூட நாட்களின் நம்பிக்கைகளை அறிவார்ந்த வகையில் அவரது பொருளியல் ஆய்வு உறுதிப்படுத்தியது. போலந்தின் உற்பத்தியானது ரஷ்ய சந்தைக்கும், ரஷ்ய முதலாளித்துவத்துக்காகவும்தான் உற்பத்தி செய்கிறது என்பதை அவர் தனது ஆய்வில் நிறுவினார். இந்தப் பொருளியல் ஆய்வுதான் வாழ்நாள் முழக்கவுமான அவரது அரசியல் நம்பிக்கைகளை வடிவமைத்தது.

ரஷ்ய முதலாளித்துவத்தை எதிர்த்து போலந்து, ரஷ்யத் தொழிலாளர்கள் ஒன்றுபடவேண்டும் என ரோஸா நினைத்தார். பாட்டாளிவர்க்க சர்வதேசியத்தை தன் வாழ்நாள் முழுக்க அவர் உயரத்ப்பிடித்தார்.

அவரது தேசியவாதத்திற்கான எதிர்ப்பையும் சர்வதேசியத்தையும் அன்றைய வரலாற்று வளரச்சியிலிருந்தும் அவருடைய அனுபவத்திலிருந்தும் பிரிக்கமுடியாது. அவரும் ஜோகித்சேவும் அன்று ஆரம்பித்து நடத்திய தொழிலாளர் குரல் பத்திரிக்கை வந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் 60000 தொழிலாளர்கள் திரண்ட பொதுவேலை நிறுத்தம் லோட்ஸ் நகரத்தைக் கலக்கியது. இதன் விளைவாக ரோஸா தலைமை தாங்கிய புராலிடேரியட் கட்சி போலந்து தொழிலாளர் லீக்குடன் இணைந்து போலந்து சோசலிஸ்ட் கட்சி உதயமானது. இங்குதான் சோசலிசமும் தேசியமும் இணைய முடியாது என்ற தனது கோட்பாட்டுக்காக துரோகத்தனமான அனுபவத்தைப் பெற்றார் ரோஸா.

இக்கட்சியின் தலைவர்களில் ஒருவனான பில்சுட்ஸ்க்கி சோசலிசத்தை முற்றிலும் கைகழுவியவராக தேசியம் பேசி முஸோலினியைப்போல பிற்பாடு இருபதுகளில் போலந்தை ஆண்ட சர்வாதிகாரியாக ஆனான். தேசியமும் சர்வாதிகாரமும் இணைந்ததை நேரில் கண்ட ரோஸா இதன்பின்பு இக்கட்சியினின்று வெளியேறி போலந்து லித்துவேனிய சமூக ஜனநாயகக் கட்சியை ஆதரித்தார். இக்கட்சியைத் தான் அவர் தனது வாழ்வின் மிகுதி நாட்களில் ஆதரித்து வந்தார்.

தேசியவாதம் குறித்த எதிர்ப்புக் கொண்ட ரோஸா, பள்ளி நாட்களில் போலந்து மொழிக்கு மாறாக ரஷ்ய மொழி திணிக்கப்பட்போது கொதித்தெழுந்தார். கலாச்சார அடையாளத்தை வற்புத்திய ரோஸா அந்த அடையாளம் பிறப்பையோ இனத்தையோ கொண்டதாக அமையாமல் வர்க்கத்தைக் கொண்டதாக இருப்பதையே விரும்பினார். இவ்வகையில் சர்வதேசியவாதியான ரோஸா சர்வதேசிய தொழிலாளர்களின் வளர்ச்சி பெற்ற இயக்கத்தோடு தன்னை இணைத்துக்கொள்ள அவாவியபோது அன்று ஐரோப்பாவில் வளரச்சி பெற்ற சோசலிஸ்ட் கட்சியாகவும் மரபார்ந்த மார்க்சிஸ்ட் கட்சியாகவும், இரண்டாம் அகிலத்தின் சித்தாந்தமாக முனையாக இருந்த ஜெர்மன் சமூக ஜனநாயகக் கட்சியல் சேர்ந்து செயல்பட முனைந்தார்.

தனது டாக்டர் பட்டத்துக்காக ஆய்வைச் சமர்ப்பித்தவுடனேயே ஜெர்மனிக்குப் போகவிரும்பிய அவருக்கு அன்றைய ஜெர்மானியக் குடியேற்றக் கொள்கையின் கெடுபிடி பிரச்சினையாக இருந்துது. இதன் பொருட்டு போலியாக ஒரு செளகர்யக் கல்யாணம் செய்துகொள்ள முடிவு செய்த ரோஸா, குஸ்தாவ் லுவாக் எனும் போலந்திலிருந்து குடியேறிய ஜெர்மானியரை மணந்து கொண்டார்.

அன்று முதல் அவரது வாசஸ்தலமாகிய ஜெர்மனி இறுதியில் அவரது உயிரையும் எடுத்துக் கொண்ட நகரமாக ஆகியது.

அவரது அரசியல் நடவடிக்கைகள் அவர் காலத்திலேயே பிரசித்தமானது. அவரது மறைவுக்குப்பின் தொகுக்கப்பட்ட ரோஸாவினது தனிப்பட்ட கடிதங்கள பெண்ணிலைவாத வட்டாரங்களில் அவரது வாழ்வு குறித்த அதீதமான தேடலைத் தூண்டிவிட்டது. தனிமனுஷியாக இயற்கை, தாவரங்கள், பிராணிகள் அவற்றின் ஜீவனுள்ள செயல்பாடு என்பன அவரது தனிமைத் துணைகளாக ஆகியிருந்தன. இந்த ஈடுபாடு அவரது பள்ளிக் கூட நாட்களிலிருந்தே தொடங்குகிறது. ஆனால் போராட்டம் புரட்சி என்பது, தன்னின் அழிவு, வன்முறை, சாவு, புறஉலகு போன்றவற்றோடு சதா தொடர்புடையது. இந்த அகத் தனிமைக்கும் புறநடவடிக்கைக்குமான பதட்டம் ரோஸாவுக்குள் அவரது வாழ்நாளெல்லாம் தொடர்ந்து வந்தது.

அவர் இனம் மொழி போன்ற அடையாளங்களை ஒப்பாதது போலவே, பெண் எனும் தனி அடையாளத்தையும் ஒப்புக் கொண்டவரல்ல. இந்த அடையாள மையங்கள் அனைத்தும் முதலாளித்துவத் தன்மை கொண்டதென அவர் நினைத்தார். தனித்த பெண்களின் இயக்கம் என்பதில் அவர் அவ்வளவு ஈடுபாடு காட்டியவராக இல்லை. வர்க்க அடையாளம் கொண்ட ஆண் பெண் உறவு என்பதாக அவரது வாழ்க்கைப் பார்வை அமைந்தது.

காதலர்களும் தோழர்களும்:

தனது காதலனும் தோழனுமான ஜோகித்சேவுடன் அவருக்கிருந்த உறவு உணர்ச்சிபூர்வமான கொந்தளிப்பான காதல்நிறைந்த உறவாகும். அவர் ஜோகித்சேவை மணந்து கொள்ள விரும்பினார். நிறையக் கடிதங்கள் எழுதி மன்றாடினார். குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளவும் விரும்பினார். ஆனால் ஜோகித்சே புரட்சிகர நடவடிக்கையும், குடும்ப வாழ்வும் குழந்தைபெறலும் இணைந்து போகமுடியாது என்றார்.

ஜோகித்சேவின் இன்னொரு பெண் உறவின் பின் ரோஸா தன்னைவிடவும் மிக இளவயதினனான கோயட்சேவுடன் உறவு கொண்டிருந்தார். கோயிட்ஷே ரோஸாவின் தோழி கிளாரா ஜெத்கினின் மகன். இந்த உறவு கிளாரா ஜெட்கினுக்குத் தெரியவந்தபோது ரோஸாவுக்கும் அவருக்கும் இடையில் பகைமை மூண்டது. கிளாரா ஒரு போலி என விமர்சித்தார் ரோஸா. கிளாராவுக்கு விருப்பமில்லாததினாலேயே அவர்கள் உறவு தொடரவில்லை. அதற்குப் பின்பாக ஹான்ஸ் திபன்பாக்குடன் ரோஸா கொண்டிருந்த உறவு உணரச்சிவசமானதல்லாததாகியது. அறிவுபூர்வமான நிதானமான அரசியல் தவிர்ந்த உறவாக அது இருந்தது. ஆயினும் கோயிட்சே போரில் இறந்த வேளையில் கிளாராவும் ரோஸாவும் சேர்ந்தே துக்கம் அடைந்தார்கள்.

ரோஸாவின் அரசியல் உலகும் கோட்பாட்டுலகும் விரிந்ததாயினும் அவரது உள் உலகம் தனிமையால் நிறைந்தது. தேர்ந்தெடுத்த நண்பர்களையே அவர் கொண்டிருந்தார். அவரது நட்புக்கும் அவரோடான அரசியல் ரீதியிலான உடன்பாட்டுக்கும் எந்த வகையிலும் சம்பந்தமில்லை. அரசியல் எதிரிகளிடம் அவர் நட்பு வைத்த்¢ருக்கிறார் தீவிரமாக அரசியல் உடன்பாடு கொண்டவர்களை தனிப்பட்ட உளவியல் காரணங்களினால் வெறுத்த வந்திருக்கிறார் அரசியல் எதிரியான காவுட்ஸ்க்கியோடு அவர் நட்பு பாராட்டினார். அரசியல் உடன்பயணயான த்ரோத்ஸ்கியுடன் விரோதம் பாராட்டினர். தனிநபர் எனும் அளவில் மிகுந்த பிடிவாதம் கொண்டவர் ரோஸா. சாதாரணமாக ஆட்ளை நிராகரிக்கத் தயங்காதவர். அவர் பூமியிடமும் பறவையிடமும் தீராத அன்பு பாராட்டியவர்.

அவரது நண்பர்கள் விரல்விட்டு எண்ணத்தக்கவர்கள். அவர் மிக நெருக்கமாக கடிதத்தொடர்பு கொண்டவர்க்ள சாஞ்ச்சா லீப்னெக்ட், லூயிஸா காவுட்ஸ்க்கி ஜோகித்ஸே போன்றவர்களாவர். அவருடயை கடிதங்களில் அவர் தன்து கோட்பாடுகள் பற்றி விவாதிப்பதி;லலை. தன்னைச் சுற்றிலும் ஒரு பாதுகாப்பான தனி உலகத்தையே வேண்டினார். அவர் நண்பர்களையும் சரி எதிரிகளையும் சரி எடுத்த எடுப்பில் தீர்மானித்துவிடுவார். அவரை தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்திருப்பவர்கள் சொல்கிறபடி அவர் நிரம்பவும் சிக்கலானவராகவும், சீக்கிரம் கோபப் படக்கூடியவராகவும் இருந்தார்.

அவருடைய மரணத்திற்குப் பிறகு அவருடைய சிநேகிதிகள், ரோஸாவை அரசியலை அடிப்படை வாழ்வாகக் கொள்ளாத, குடும்ப வாழ்வுக்கு ஏங்கிய பெண்ணாக, கடுமையான அரசியல் கொண்ட அரசியல்ஜீவி அல்லாத பெண்ணாகச் சித்தரித்தார்கள். ஆனால் அவரது உறவுகள் அனைத்தும அரசியலின் வழியில் அவர் கண்டடைந்தவைதான். இன்னும் அவரது படிப்பு, இயல்பான ஈடுபாடுகள், ஆய்வுகள், அவரின் சர்வதேசியம், அவரது இயற்கை நேசிப்பு போன்றவற்றுக்கிடையில் அரசியல் பெண், அரசியல் அல்லாத குடும்பப் பெண் என்று கூறு போடமுடியாது என்கிறார் அவரது வரலாற்றை எழுதிய நெட்டல்.

ரோஸா எனும் பெண்ணின் காதல், கோபம், அவரை இறுதியில் சந்தித்த மரணம் என்பது வரை அரசியலை அவரது வாழ்விலிருந்தும் ஆளுமையிலிருந்தும் பிரிக்கவே முடியாது.

ரோஸாவின் அரசியல்

ரோஸாவின் நாற்பத்தி எட்டாண்டு கால வாழ்வென்பது ஐரோப்பிய புரட்சிகர அரசியலுடன் மட்டுமல்லாது மூன்றாம் உலக நாடுகளின் விமோசனத்திலும் அக்கறை கொண்டு வாழ்ந்த முழமையான வாழ்வு. அவருடைய The Accumulation of Capita எனும் புத்தகம் மூன்றாம் உலக நாடுகளுக்கு விரிவு பெறும் மூலதனம் ஏற்படுத்தும் விளைவுகள் பற்றிய அவரது ஆய்வாகும். ருஷ்ய சமூக ஜனநாயகக் கட்சி தோன்றுவதற்கு இருபத்தியோரு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 1882 ஆம் ஆண்டு தோன்றிய போலந்து புராலிடேரியன் கட்சியின் உறுப்பினர் அவர். போலந்து ரஷ்யா ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளின் புரட்சிகர இயக்கங்களில் நேரடியாகப் பங்கு பற்றியவர் அவர். கார்ல் மார்க்சிலிருந்து தொடங்கும் யூத இனத்தின் இடதுசாரி மரபில் வந்தவர் அவர்.

உலகக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் மேதைகள் புரட்சியாளர்கள் அனைவருடனும் சமதையாக நின்று விவாதித்த புரட்சிகரப் பெண்மணி அவர். லெனின் பிற்பட்ட விவசாயிகளின் நாட்டிலிருந்து, அச்சூழலிலிருந்து தனது கோட்பாட்டை வளர்த்தெடுத்தார். ரோஸா ஐரோப்பாவிலேயே பிரம்மாண்டமானதும் வளர்ச்சியுற்றதுமான தொழிலாளி வர்க்கப் போராட்ட அனுபவங்களினூடே தனது பரட்சிக் கோட்பாட்டை உருவாக்கியவர். லெனின், த்ரோஸ்த்க்கி, கார்ல் காவுட்ஸ்க்கி, அகஸ்டோ பெபல், மெஹ்ரிங், கார்ல் லீப்னெக்ட், பெர்ன்ஸ்டீன், கிளாரா ஜெத்கின், ரோஸாவின் காதலரும் புரட்சியாளருமான லியோ ஜோகிஸ்க்கி போன்றவர்கள் ரோஸாவின் சமகாலத்தவர்.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும் புரட்சிகரக் குழக்களும் இன்று வரை பேசிவரும் பல்வேறு ஸ்தாபன மற்றும் நடைமுறைப் பிரச்சினைகள் இந்த மேதைகளுக்கிடையில் எழுந்தது.

1). சட்டபூர்வமான வழியிலான சீர்திருத்தவாதம், புரட்சிகர மாற்றம் இவற்றுக்கிடையிலான பிரச்சினைகள. 2). புரட்சியில் தொழிலாளி வர்க்கத்தால் தலைமை தாங்கப்படும் பொதுவேலை நிறுத்தத்தின் முக்கியத்துவம், தன்னெழுச்சி பற்றிய முக்கியத்துவம் போன்ற பிரச்சினைகள். 3). ஏகாதிபத்தியத்திற்கெதிரான போராட்டத்தை, ஏகாதிபத்தியங்களுக்கிடையிலான யுத்தத்தை, எதிர்ப்பு போராட்டமாக மாற்றுவதன் அவசியம், அச்சூழலில் சமாதான இயக்கங்களின் தேவை போன்றவை குறித்த பிரச்சினைகள். 4). புரட்சிகரக் கட்சிக்கும் வர்க்கத்துக்கும், கட்சிக்கும் மக்களுக்கும் இருக்கவேண்டிய உயிரூக்கமுள்ள தொடர்பு, கட்சிக்குள்ளும் வெளியிலும் ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தைப் பேணுவதில் உள்ள பிரச்சினைகள். 5). ஏகாதிபத்தியத்தின் கீழும், முதலாளித்துவ சமூக அமைப்பின் கீழும், தேசியப் பிரச்சினை அணுகப்படக்கூடியதான வரையறை. 6). கட்சியில் அதிகாரத்துவமும் அதிகாரத்தில் இருக்கும் கட்சியில் அதிகாரவர்க்கமும் உருவாகி விடக்கூடியதான ஆபத்து குறித்த எச்சரிக்கை, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் குறித்த அதி முக்கியத்துவம். 7). புரட்சிகரக் கட்சி தொடர்ந்த வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு மாற்றாக தொழிற்சங்கவாதத்தை முன்வைக்கும் போக்குக்கு எதிரான போராட்டம். 8). சமகால ஏகாதிபத்தியத்தின் அரசியல் மற்றும் அதற்கான அவர்களது பொருளாதார வேர்கள் பற்றியதும், கார்ல் மார்க்ஸின் முலதனம் இரண்டாவது பாகத்தில் தீர்க்கப்படாததான கோட்பாட்டுப் பிரச்சினைகள் பற்றியதும் தொடர்ச்சியானதுமான The Accumlation of Capital : A contribution to economic explanation of imperialism புத்தகத்தில் வைக்கப்படும் வாதங்கள் என மிக முக்கியமான பிரச்சினைகளை ரோஸா தனது அரசியல் வாழ்வில் விவாதிக்க நமக்கு முன் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்.

பெர்ன்ஸ்டீன் மற்றும் கார்ல் காவுட்ஸ்க்கியின் சீர்திருத்தவாதம் பற்றியும், தொழிற்சங்கவாதம் பற்றியும், யுத்தத்திற்கு ஆதரவானதும் பற்றிய அவர்களது நிலைபாட்டுக்கெதிரானதுமான சளையாத போராட்டம் ரோஸாவினுடையது. ரோஸாவின் சிந்தனை செயல் சித்தாந்தம் ஆகியவற்றின் செயல்மையம் சர்வதேசீயம்தான். பாட்டாளி வர்க்கத்தின் ஒற்றுமை, தேசம் இனம்மொழி போன்றவற்றால் பிரிக்கப்படமுடியாத, இடைநிறுத்தப்படமுடியாத ஜீவநதியோட்டம் போன்றது அவரது சர்வதேசீயம். இந்த பாட்டாளிவர்க்க சர்வதேசீயம் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் தலைமையில் அமைகிற கட்சி, பாட்டாளி வர்க்கத்தின் ஜனநாயகத்தால் உத்தரவாதப்படுத்தப்படும் சோசலிச சமூகம், இதுவே அவரது இறுதி இலட்சியம்.

இந்த நிகழ்வுப் போக்கில் அவர் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் புத்திபூர்வமான பங்கெடுப்பை, தன்னெழுச்சியை, செயலை, பங்கெடுப்பை எந்த அரசியல் நிகழ்வின் புரட்சித் தன்மைக்கான முதல் நிபந்தனையாக ஆக்கினார். பாட்டாளி வர்க்கத்தின் பெயரால் அவர்களுக்காக முடிவெடுக்கிற கட்டளையிடுகிற அமைப்பாக கட்சி இருப்பதை, தொழிற்சங்கம் இருப்பதை அவர் மறுதளித்தார்.

சீர்திருத்தம் பொதுவேலை நிறுத்தம் ஏகாதிபத்தியம்:

சட்டச்சீர்திருத்த நடவடிக்கைக்கான போராட்டங்கள் புரட்சிக்கான போராட்டங்களிலிருந்து பிரிக்கமுடியாதவை. சீர்திருத்தமும் புரட்சியும் இரு துருவங்கள். ஒவ்வொரு வர்க்கச் சட்டமும் புரட்சியின் விளைவே. புரட்சியின் இறுதி லட்சியத்திலிருந்து பிரிக்கப்படும் சீர்திருத்தவாத நடவடிக்கைகள், இருக்கும் அமைப்பைத் தொடர்ந்து காக்கும் சமரசத்திற்கே இட்டுச் செல்லும். சீர்திருத்தங்கள் நீண்ட கால புரட்சிக்கு இட்டுச் செல்லும் என்றோ, புரட்சி சீர்திருத்தங்களின் சுருக்கப்பட்ட வடிவம் என்றோ சொல்வது வரலாற்றுக்கு முரணானது எனச் சொல்லும் எட்வர்ட் பெர்ன்ஸ்டீனது சீர்திரத்தவாதத்திற்கெதிரான ரோஸாவின் போராட்டம் பற்றிய பிரசுரம் :

Social reform or Social Revolution.

அரசியல் மற்றும் பொருளாதார  ரீதியிலான பொதுவேலை நிறுத்தம் என்பது தொழிலாளிவர்க்க அதிகாரத்திற்கு புரட்சகர நடவடிக்கையில் மையமானது எனக் கண்டார் ரோஸா. பொது வேலைநிறுத்தங்களில், பொருளாதார நோக்கங்களை அரசியல் நோக்கங்களிலிருந்து பிரிப்பதோ அரசியல் நோக்கங்களை பொருளாதாரக் கோரிக்கைளிலிருந்து பிரிப்பதோ ரோஸாவுக்கு உடன்பாடானதல்ல. பொருளாதாரப் போராட்டங்கள் நீண்ட கால நோக்கில் அரசியல் போராட்டத்துக்கான களத்தைத் தயாரிக்கும் அதே போதில் அரசியல் போராட்டங்கள் பொருளாதார அதிகாரத்துக்கான தொழிலாளி வர்க்கத்தின் பங்கெடுப்பை உத்தரவாதப்படுத்த வேண்டும். பொதுவேலை நிறுத்தங்கள் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் ஆன்மீக பலத்தை உயர்த்துவதோடு தனிமைத் துயரை விரட்டி கூட்டு மனப்பான்மையைத் தருகிறது என்கிறார் ரோஸா. Mass Strike  எனும் குறுநூல் பொது வேலை நிறுத்தம் தொடர்பான அவரது பிரசுரமாகும்.

1914 இல் தொடங்கிய முதல் உலகப் போர்க் காலகட்டத்தில் சோசலிஸ்ட் இன்டர்நேஷனல் அமைப்புக்குள்ளும், ஏகாதிபத்தியங்களுக்கிடையிலான இச்சண்டையில் ஜெர்மன் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு ஆதரவான ஒரு போக்கு ஜெர்மன் ஜனநாயகக் கட்சிக்குள்ளும் எழுந்தது. காலனியாதிபத்தியத்தை எதிர்த்தாலும் காலனிய நாடுகளில் ஏகாதிபத்தியம் சீர்திரத்தம் செய்தது என்றும், அங்குள்ள பூர்வகுடி மக்களுக்கு அவர்களின் வாழ்வை மேம்படுத்தியது என்று சொன்னது 1907 ஆம் ஆண்டு கூடிய ஸ்ட்ருட்காட் இன்டர்நேஷனலின் கூட்டம். கார்ல் காவுட்ஸ்க்கி போன்றோர் ஏகாதிபத்தியம் முதலாளித்தவலத்தின் தவிர்க்கவியலா வளர்ச்சி அல்ல என்று வாதிட்டனர். சோசலிஸ்ட் இன்டர்நேஷனலில் இருந்த சமூக ஜனநாயகவாதிகளின் வலதுசாரிப் பிரிவை இவர் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தினார். ரோஸா யுத்தத்திற்கு எதிரான நிலைபாட்டை மேற்கொண்டார். சோசலிசம் அல்லது காட்டமிராண்டித்தனம் இதுதான் நமக்கு முன்னுள்ள தேர்வு என்றார் அவர்.

அனைத்துக் கலாச்சார வளர்ச்சியின் வீழ்ச்சி, அழிவு, கொலை, கல்லறை, இதுவே ஏகாதிபத்தியம் என்றார் Junious எனும் புனைபெயரில் இக்காலகட்டத்தில் ரோஸா எழுதிய பிரசுரம் : Junius Pamphlet.

கட்சியும் வர்க்கமும்

பரந்து பட்ட தொழிலாளர்களின் பிரக்ஞைபூர்வமான பங்கெப்பு என்பதனை சோசலிசத்தைச் சாதிப்பதற்கான மிக அவசியமான முன்நிபந்தனையாகக் கண்டார் ரோஸா. லெனினும் ரோஸாவும் கலந்துரையாடலில் ஈடுபட்ட முக்கியமான விஷயங்களில் இதுவும் ஒன்று. ரோஸாவின் பார்வையில் தொழிலாளிவர்க்க இயக்க அனுபவங்களிலிருந்து படிப்பினை பெற்று, அதைப் பொதுமைப்படுத்துவதன் மூலமே புரட்சிகரக் கோட்பாடு உருவாகவேண்டும். தொழிலாளி வர்க்கத்தின் பிரக்ஞைபூர்வமான ஆர்வம் பிரக்ஞைபூர்வமான பங்கெடுப்பு இது இரண்டும் சோசலிசத்தைக் கட்டமைக்க முக்கியம் என்கிறார் ரோஸா. தொழிலாளி வர்க்கத்தை சோசலிசத்திற்கு படிப்பிப்பது என்பது அவர்களிடம் உரையாற்றுவது பிரசுரங்களை விநியோகிப்பது அல்ல என்கிறார் அவர். செயல்மட்டுமே மக்களைக் கல்வி மயப்படுத்தும் என்கிறார் ரோஸா.

மிகச்சிறப்பான மத்தியக்குழு இழைக்கும் தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்பதைவிட, புரட்சிகரத் தொழிலாளர் இயக்கத்திலிருந்து பாடம் பெறுவது அதி சாராம்சமானது என்கிறார் ரோஸா.

ரோஸா லக்ஸம்பர்க்கின் இந்த நிலைபாட்டுக்கான வேர்களை நாம் அன்று நிலவிய ஜெர்மன் சூழலிருந்துதான் விளங்கிக் கொள்ள முடியும். அகஸ்தோ பெபல், கார்ல் காவுட்ஸ்க்கி, எட்வர்ட் பெர்ன்ஸ்டீன், ஹில்பர்டிங் போன்றோர் பிரதிநிதித்துப் படுத்திய ஜெர்மன் பாராளுமன்றப் பாதை, கட்சியினதும் தலைமையினதும் கட்டளையில்லாமல் தொழிலாளி வர்க்கத்ததால் ஏதும் செய்யமுடியாது என்னும் அவர்களது நிலைபாடாக இறுகிப்போயிருந்தது. ரோஸா ஏற்கனவே செயலாற்றிய போலந்து சோசலிஸ்ட் கட்சி நிலைபாடு இது. இனவாத அமைப்பு அது. சமூக அடிப்படையற்று போலந்து தேசிய விடுதலை பேசியது அது. தேசியப் போராட்டத்திலிருந்து முதலாளிகளும் நிலப்பிரபுக்களும் விலகியிருந்தனர். தொழிலாளி வர்கக்த்திற்கு அப்படிப்பட்ட ஆர்வம் ஏதும் அப்பொழுது இருக்கவில்லை.

இந்த இரண்டு இயக்கங்களும் அடிமட்ட வர்க்க சக்திகளைப் பற்றியோ தொழிலாளி வர்க்கத்தின் பங்கெடுப்புக்குள்ள முக்கியத்துவம் பற்றியோ உணரவில்லை. முற்றிலும் மறுக்கப்படும் ஒரு விஷயத்தை அழுத்திப் பேச ஆரம்பிக்கும் போது, அதில் சம்பந்தப்பட்டவருக்கு முழு வாழ்வினதும் பிரச்சினையாக அதுவே ஆகிவிடுவதை நாம் வரலாற்றின் பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் பார்க்கிறோம். வர்க்கப் பார்வை புறக்கணிக்கப்படும் போது அதுவே சம்பந்தப்பட்டவர்க்கு முழு முதல் பிரச்சினை. பெண்நிலை நோக்கு, சூழலியல் நோக்கு, விளிம்புநிலை மக்கள் போன்ற நோக்குகளில் சம்பந்தப்பட்டவர்க்கு அச்சமயத்தில் அதுவே அவர்தம் முழு வாழ்வினதும் பிரச்சினையாகிறது. தொழிலாளி வர்க்கத்தின் பிரக்ஞைபூர்வமான பங்களிப்பு புறக்கணிக்கப்படும் சூழலில், ரோஸாவுக்கு அதுவே அவரது முழு இயக்கத்துக்குமான பிரச்சினையாக ஆகிறது. ரோஸாவின் தொழிலாளி வர்க்கப் பங்கெடுப்பு பற்றிய நிலைபாடு இவ்வாறுதான் உருவாகிறது. கட்சி அமைப்பை இரண்டாம் பட்சமாக இதனால்தான் அவரால் பாரக்கமுடிகிறது.

தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தன்னெழுச்சி என்பது ரோஸாவுக்கு திரிபுவாதத்திற்கெதிரான உடனடிப் போராட்டத்தோடு சம்பந்தப்பட்டது. இங்கு அவருக்கு அதுவே முதலாவதாகவும் ஆகிறது.

பாஸ்டில் சிறையுடைப்பும், 1905 ஆம் ஆண்டு ரஷ்யப் புரட்சியும் தன்னெழுச்சியானவைதான். யாரும் அதைத் தலைமை தாங்கி நடத்தவில்லை. ரஷ்யாவில் தோன்றிய 1917 பிப்ரவரி எழுச்சி தன்னெழுச்சிதான். ஆனால் இம்முறை அதிக அளவிலான சோசலிஸ்ட்டுகள் உள்ளிட்ட தன்னெழுச்சி. பிப்ரவரியிலிருந்து அக்டோபர் புரட்சி வெற்றியடையும் வரையிலான ஏற்ற இறக்க நிகழ்வுகளில் போல்ஷ்விக் கட்சியின் வழிகாட்டுதல் இருந்தது. இத்தகைய புரட்சிகரக் கட்சி புரட்சியின் ஆரம்ப எழுச்சியில் இருந்து அதன் இறுதிக்கட்டம் வரை தேவைதான். ரோஸா உடனடியில் அதிகாரவர்க்க மத்தியத்துவத்தினிடையில் வேலை செய்ய வேண்டி இருந்ததால்தான் தொழிலாளி வர்க்கத் தன்னெழுச்சியை மையப்படுத்த வேண்டியவரானார். லெனின், த்ரோஸ்த்க்கி, பிளக்கனோவ் போன்ற ரஷ்யத் தலைவர்கள் இக்காலகட்டத்தில் ரஷ்யாவுக்கு வெளியிலேயே இருந்தனர். அமைப்பென்று ஏதும் இல்லை. பொருளாதாரவாதத்தையும் தொழிற்சங்க வாதத்தையும் விமர்சிப்பதினூடே, லெனின் தனது ஆய்வைத் தொடங்குகிறார். வர்க்க எழுச்சியானது பிரக்ஞைபூர்வமான ஸ்தாபனத்தினால் ;வழிகாட்டப்படவேண்டியதின் தேவையை அப்போது லெனின் உணர்கிறார்.

அன்றிலிருந்த நிலைமை லெனினது கட்சிக் கட்டமைப்பு மேலிருந்து கீழான கட்டமைப்புதான். லெனினது கட்சி பற்றிய இக்கோட்பாடு மாறாத தன்மை படைத்ததல்ல. கட்சி ஜனநாயக மயப்படுத்தப்பட வேண்டும், தொழிலாளி வர்க்கம் தன்னுணர்ச்சி பூர்வமாக தன்னெழுச்சியான புரட்சிகர வர்க்கம் என்கிற நிலைபாட்டுக்கு லெனின் பிற்பாடு வந்து சேர்கிறார்.

கட்சி பற்றிய லெனினது முக்கியமான பிரசுரம் செய்ய வேண்டியது என்ன? என்பதாகும். இப்புத்தகம் அன்று நிலவிய பொருளாதாரவாதத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில், கட்சியின் கட்டமைப்பு மற்றும் அதன் பாத்திரம் பற்றிப் பேசும் நூலாகும். லெனின் இந்நூலில் ஆயிரக்கணக்கில் தொழிலாளர்கள் கட்சிக்குள் இருக்க வேண்டியதன் அவசியம் குறித்துப் பேசுகிறார். தனது பண்ணிரண்டு ஆண்டுகள் தொகுப்புக்கான முன்னுரையில், செய்ய வேண்டியது என்ன எனும் தனது நூல் தவறான முறையில் வியாக்கயானப்படுத்தப்படுத்தப்படுவதை வேதனையோடு விமர்சித்த லெனின், இப்புத்தகம் ரஷ்யக் கம்யூனிஸ்ட்டுக் கட்சியின் வரலாறு பற்றிய ஞானமுள்ள ஒருவரது குறிப்புகளுடன் அல்லாது வேறு மொழிகளில் பிரசுரிக்கப்படுவது விரும்பத்தக்கதல்ல என்றும் கூறுகிறார்.

லெனினது கட்சி பற்றிய கோட்பாடு, அக்காலத்தில் நிலவிய உள்நாட்டு யுத்தத்தினிடையில், தொழிலாளிவர்க்கம் வளர்ச்சி பெற்றிருந்த சூழலில், அதிமையப்படுத்தப்பட்ட பாதி ராணுவக்கட்டமைப்பு பற்றிய கட்டைமைப்புக் கோட்பாடுதான். அதன் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை மீறி அதைப் பொதுமைப்படுத்ததுது சரியானது அல்ல. மேலும் மட்டுமீறிய மையத்துவ அழுத்தம் லெனினால் கட்சிக்கு கொடுக்கப்பட்டதை அக்காலகட்ட ரஷ்யப் பிண்ணனியிலேயே புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த இருவரது வரலாற்றுச் சூழலைப் புரிந்து கொள்ளாமல், ரோஸாவையும் லெனினையும் இரு எதிரெதிர் துருவங்களில் நிறுத்துபவர்கள் வரலாற்றுக்குருடர்கள் அன்றி வேறில்லை.

அதிமத்தியத்துவம் விளைவித்த சேதங்களை ஸ்டாலினியத்திலிருந்து, கிழக்கு ஐரோப்பிக் கம்யூனிஸ்ட்டுக் கட்சிகளிலிருந்து இன்றளவும் நம் நாடுகளில் நிலவி வரும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், புரட்சிகர விடுதலை அமைப்புகள் என்று சொல்லிக் கொள்பவை வரை, நாம் அதனது மானுட விரோதத்தன்மையை பாரத்துக் கொண்டதான் இருக்கிறோம்.

ரோஸா வலியுறுத்திய பிரக்ஞையுள்ள தொழிலாளர்களின், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பங்கெடுப்பு மட்டுமே சித்தாந்தம் வழிகாட்டக் கூடிய தலைமையயை புரட்சிகரத் தலைமையாக மாற்றும்.

ரோஸாவுக்கும் லெனினுக்கும் நடந்த இந்த விவாதங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைந்த புத்தகங்கள் பனி;வருவன. காரல் மார்க்ஸ் எங்கெல்சின் : The class struggle in France லெனினுடைய What is to be done மற்றும் One step forward two step backward. ரோஸாவின் The programme of the Communist party of germany: Spartacist மற்றும் Speech to the foundation congress of the german communist party  போன்றனவாகும்.

தேசிய இனப்பிரச்சினை

ரோஸாவின் பெயர் அதிகமாகப் பிரஸ்தாபிக்கப்படும் இன்னொரு பிரச்சினை தேசிய இன விடுதலை தொடர்பானதாகும். இப்பிரச்சினையிலும் ரோஸாவுக்கும் லெனினுக்கும் இடையில் விவாதம் மூண்டது. பிரச்சினை போலந்தின் விடுதலை தொடர்பானதாக எழுந்தது. போலந்து எனும் நாடு ரஷ்யன்-ஜெர்மன்-ஆஸ்ட்ரியன் பேரரசுகளால் பிரிக்கப்பட்ட ஒரு நாடு. ரோஸா போலந்து தொழிலாளர் கட்சியின் தரைவராயிருந்தவர். 1896 ஆம் ஆண்டு ஆவர் போலந்து பிரச்சினையை ஆய்வு செய்து The Industrial development of Poland  எனும் புத்தகத்தை வெளியிட்டார். இந்தப் புத்தகத்தில் தேசியம் சம்பந்தமாக அவர் எடுத்த நிலைபாட்டை அவர் தனது மரணம் வரை கொண்டிருந்தார்.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையிலும் கார்ல் மார்க்ஸ் ஏங்கெல்ஸ் நிலைபாடு இதுதான் : முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் வரையறைதான் தேசிய அரசு என்பது. ஆகவே சோசலிஸ்ட்டுகளின் கடமை  முடியாட்சிக்கு எதிராகவும், நிலப்பிரபுத்துவ நிலவுரிமை ஆதிக்கத்திற்கு எதிராகவும் போராடவேண்டும். முதலாளித்துவம் வளர்ந்து கொண்டுவந்த காலகட்டத்தில் ஐரோப்பிய தேசியங்கள் பற்றிய மார்க்ஸ் ஏங்கெல்ஸ் நிலைபாடு இதுதான். அவர்களது முதல் எதிரி ஜார் பேரரசும் ஹாப்ஸ்பர்க் பேரரசும்தான். இதற்கு எதிரான அனைத்தையும் அவர்கள் வரவேற்றார்கள். இதன் ஆதரவுடன் வரும் அனைத்தையும், அது தேசிய இயக்கமாயினும் அவர்கள அதை எதிர்த்தார்கள். ஜாரிஸ்ட் ரஷ்யாவுக்கு எதிராக, போலந்து தேசிய விடுதலைக்காக புரட்சிகர ஜெர்மனியை ஆயதமேந்த அறைகூவல் விடுத்தனர் இவர்கள். ஜாரிஸத்தின் வீழ்ச்சியும் ஹாப்ஸ்பர்க் பேரரசின் வீழ்ச்சியும் இதனால் துரிதப்படும் என்று நம்பினர். ஆனால் இதே காரணங்களுக்காக ஸ்லாவியர்கள் குரோசியர்கள் ஸெர்பியர்கள் போன்றோரின் தேசிய விடுதலையை எதிர்த்தனர். இவை ஜாரையும் ஹாப்ஸ்பர்க் முடியாட்சியையும் வலுப்படுத்தும் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள்.

இவ்வாறு முடியாட்சியை வீழ்த்துவது எனும் கண்ணோட்டத்திலிருந்துதான் மார்க்சும் எங்கெல்சும் தம் காலத்திய தேசிய இனப்பிரச்சினையைப் பார்த்தார்கள். தேசிய இனப் பிரச்சினையில் மார்க்ஸ் ஏங்கெல்ஸ் அக்கறை என்பது ஐரோப்பா மற்றும் வட அமெரிக்காவோடு வரையிடப்பட்டது. ஆசிய ஆப்ரிக்க இலத்தீனமெரிக்க முதலாளித்வ தேசீய கருத்தாக்கம் பற்றி அவர்கள் அக்கறை கொள்ளவில்லை. காலனிய நாடுகளில் விடுதலைக்குப் பின்னான சமூகங்களில் சோசலிச அமைப்புக்கான சாத்தியம் ஏங்கெல்ஸின் கவனத்துக்குள் வரவில்லை. ஐரோப்பாவிலும் வட அமெரிக்காவிலும் பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படுமானால் அதையொட்டி பாதி நாகரீகமான நாடுகள் தமது ஒப்புமைக்கேற்ப எழும் என்று நினைத்தார் ஏங்கெல்ஸ்.

ஓப்பீட்டளவில் ரோஸாவின் அக்கறை ஐரோப்பா சார்ந்தாயினும், ஆசிய ஆப்ரிக்க இலத்தீனமெரிக்க தேசியங்களையும் அவர் கவனங் கொண்டார்.

மார்க்ஸ் எங்கெல்ஸ் வரையறுத்த ஐரோப்பா மாறிவிட்டது என்றார் அவர். மேற்கு மற்றும் மத்திய ஐரோப்பாவில் ஜனநாயகப் புரட்சிகள் முடிந்துவிட்டன என்றார் ரோஸா. மார்கஸ் எங்கெல்ஸ் காலத்தில் புரட்சியின் மையங்களாக மேற்கு மற்றும் மத்திய ஐரோப்பா இருந்தது. ஆனால் தற்போது புரட்சியி;ன் மையம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் ரஷ்யாவுக்கு கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்துவிட்டது என்றார் ரோஸா. ஜெர்மன் பிரான்ஸ் பிரிட்டன் பெல்ஜியம் போன்ற நாடுகள் இப்பேது ரஷ்யாவை எதிர்பார்க்கவில்லை. மாறாக ரஷ்யா இவர்களை எதிர்பார்த்து நிற்கிறது என்றார். போலந்து முதலாளித்துவம் தனது சந்தைக்காக ரஷ்யாவைச் சாரந்து நிற்கிறது. ரஷ்ய ஜாரிஸத்துடன் சேர்ந்து போலந்தினது தொழிலாளி வர்க்கத்தையும் புரட்சிகரப்பகுதிகளையும் ஒடுக்க போலந்து முதலாளித்துவம் முனைகிறது என்றார் ரோஸா.

எந்த சமூக வர்க்க சக்தியும் போலந்தை மீட்டெடுக்கக்கூடிய நிலையில் தற்பொழுது இல்லை என்பதையே தனது ஆய்வு நிருபிக்கிறதாகச் சொல்கிறார் ரோஸா.

இந்ய ஆய்விலிருந்து முதலாளித்துவத்தின் கீழ் தேசிய சுதந்திரத்திற்கு முற்போக்குப் பாத்திரம் இல்லை என்ற நிலைபாட்டுக்கு ரோஸா வந்தார். மாறாக சோலிசத்தின் கீழ் மானுடக் குலத்தின் சர்வதேசிய ஒற்றுமை நடைமுறையாகிவிடும், இச்சூழலில் தேசிய கோஷங்களுக்குத் தேவையிருக்காது என அவர் சொல்கிறார். தொழிலாளிவர்க்கம் தேசிய சுயநிர்ணய உரிமைக்காகப் போராடத் தேவையில்லை. அது மட்டுமல்ல அது எதிர் புரட்சித்தன்மை வாய்ந்ததும் என்றார் அவர்.

தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தேசிய கோஷம் என்பது தமது கலாச்சார நடவடிக்கையில் தேசிய சுயாதீனம் என்கிற கோரிக்கையோடு வரையறைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்றார் ரோஸா.

ரோஸா லக்சம்பர்க்கின் இந்த நிலைபாடும் அவரது அக்காலத்திய அரசியல் சந்தர்ப்பவாத எதிரிகளுக்கெதிரான விமர்சன நிலைபாடாகத்ததான் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. ஏகாதிபத்தியங்களுக்கிடையிலான போரில் ஒன்றைச் சார்ந்து மற்றொன்றை எதிர்ப்பதன் மூலம் தனது நலனைக் காத்துக் கொள்ளலாம் எனும் போலந்து சோசலிஸ்ட் கட்சியின் வலதுசாரி நிலைபாட்டுக்கு எதிராக அவர் இந்நிலைபாட்டை மேற்கொள்கிறார். ரஷ்யாவுக்கு எதிராக ஆஸ்த்திரிய ஜெர்மன் ஏகாதிபத்தியங்களின் ஏஜென்டாகச் செயல்பட்டான் டாஸின்ஸ்க்கி எனும் போலந்து சோசலிஸ்ட் கட்சியின் தலைவன். வேலை நிறுத்தம் செய்த தொழிலாளர்களை அவன் கண்டித்தான். ரஷ்யப் பேரரசோடு தொழிலாளிகளை இணைத்து, அவர்களை ஜெர்மன் ஆஸ்ட்ரிய ராணுவத்துக் காட்டிக் கொடுத்தான் அவன்.

தனது உடனடி நிலைபாட்டிலிருந்து எழுந்த இந்த வரையறுப்பை அனைத்து விதமான சுயநிர்ணய உரிமைக்கும் எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பது என ரோஸா பொதுமைப்படுத்தினார். இந்தக் பொதுமைப்படுத்தல் அவருக்குள் தகித்த பாட்டாளிவரக்க சர்வதேசீயம், உலகளாவிய மனிதநேயம் எனும் நிலைபாட்டிலிருந்து எழுந்தது. உண்மையில் இந்தச் சோகம் ரோஸாவினது மட்டுமல்ல மனித குலத்தை நேசிக்கிற ஒவ்வொருவருக்கும் நேரும் சோகம்தான்.

ரஷ்ய ஒரு ஒடுக்கும் நாடு. போலந்து ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாகும் நாடு. லெனின் ரஷ்யப் பேரரசைச் சார்ந்தவர். ஒடுக்கப்படும் நாட்டின் உரிமைக்காகப் போராட வேண்டியது அவரது புரட்சிகரக் கடமை. ரோஸா பாட்டாளிவர்க்க சர்வதேசீயத்திற்காக நிற்பவர். அவருக்குப் போலந்து விடுதலையைவிட, ரஷ்ய போலந்து பிரெஞ்சு ஜெர்மன் ஆஸ்த்ரிய தொழிலாளி வர்க்கத்தின் ஒற்றுமை முக்கியம். போலந்தின் தேசிய விடுதலை எந்தவிதமான முற்போக்குப் பாத்திரமும் வகிக்காது என்பது அவரது நிலைபாடு. ரோஸாவினதும் லெனினதும் இறுதி இலக்கு சர்வதேசீயத் தொழிலாளர் ஒற்றுமைதான்.

ரோஸா தேசீய சுயநிர்ணய உரிமையை வர்க்கப் போராட்டத்தோடு இணைக்கவே முடியாதெனப் பார்த்தார். லெனின் தேசிய சுயநிர்ணய உரிமையயை வரக்கப் போராட்டத்துடன் இணைத்துக் கொண்டு போபகமுடியும் என நினைத்தார். ரோஸாவிடம் இங்கு தவறுவது இயங்கியல். எதிர்மறைகளின் ஒற்றுமை.

தேசீய விடுதலைக்காக போராட்டப் பகுதியை சர்வதேசிய சோசலிசத்திற்கான போராட்ட முழுமையோடு இணைப்பது என்பதை லெனின் உணர்ந்து கொண்டிருந்தார். ரோஸா லக்ஸம்பர்க் சுதந்திரமான சிந்தனையாளர். ஆய்வாளர். மார்க்ஸ் ஏங்கெல்ஸ் லெனின் போன்றோரது வரையறுப்பக்களோடு முரண்படுவதற்கான வரலாற்றுக் காரணங்கள் கொண்டவர் ரோஸா. இதே ரோஸா லக்ஸம்பர்க், மார்க்ஸ் ஏங்கெல்ஸ் நம்பிக்கைக்கு எதிராக, துருக்கிக்கு எதிரான ஸ்லாவ் மக்களின் தேசீய இயக்கத்தை ஆதரித்தார். இது போலந்து தொடர்பான அவரது அணுகுமுறையிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. ஆயினும் இங்கும் ரோஸாவினது அளவுகோல் பாட்டாளிவர்க்க சர்வதேசீயம்தான்.

போல்ஷிவிசம் பற்றிய விமர்சனம்

1918 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் பிரஸ்லாவ் சிறையிலிருக்கும் போது ரஷய்ப்புரட்சி பற்றிய The Russian Revolution எனும் புத்தகத்தை ரோஸா எழுதினார். ஜெர்மன் ரஷ்ய மொழிப் பிரசுரங்களை இந்நூலுக்கான ஆதாரங்களாக அவர் எடுத்துக் கொள்கிறார். 1922 இல், நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து, ரோஸாவின் நண்பர் பால் லெவி அந்நூலை வெளியிட்டார். அன்று அது எழுதி முடிக்கப்படாத ஒரு புத்தகம். 1928 இல் மறுபடியும் பதிதாகக் கண்டெடுக்கப்பட்ட கையெழுத்துப் படிகளில் இருந்து அதன் ஜெர்மன் பதிப்பு வெளியானது. அதனது ஆங்கிலப்பதிப்பு 1940 ஆம் ஆண்டு நியூயார்க்கில் வெளியானது.

மேற்கத்திய சமூக ஜனநாயகத்திடம் இல்லாது போன புரட்சிகரப் பெருமிதம், புரட்சிகரத் தகைமை கொண்டவர்கள் போல்ஷிவிக்குகள். அவர்களது அக்டோபர் எழுச்சியானது ரஷ்யப் புரட்சி விமர்சனம் மட்டுமல்ல, சர்வதேசீய சோசலிசத்தினது விமோசனத்தினது பெருமிதமுமாகும் என்கிறார் ரோஸா. இவர்கள் சர்வதேசீய பாட்டாளிவர்க்கத்திற்கு முன்னுதாரணமானவர்கள், முதலாமவர்கள் மட்டுமல்ல. இவர்கள் மட்டுமேதான் உதாரணமானவர்கள் என்கிறார் ரோஸா. எங்கெங்கும் எதிர்காலம் போல்ஷிவிஷத்திற்கு உரியதே எனக் குரல் தருகிறார் ரோஸா. மேற்கத்திய ஜனநாயக சோசலிசத்தின் துரோகம், ரஷயப் புரட்சியி;ன் தனிமை போன்றன திரிபுகளுக்கும் தவறுகளுக்கும் இட்டுச் செல்லுமென அவர் நினைத்தார்.

சர்வதேசீய ஆதரவு இல்லாமல், பாட்டாளிகளின் எத்துனை பெரிய தியாகம் இருந்தாலும் தனிப்பட்ட நாட்டில் தவிர்க்கவியலாமல் முரண்பாடுகளையும் சிக்கல்களையும் புரட்சி கொண்டிருக்கும் என்றார் ரோஸா.

ரஷ்யாவில் நிகழந்த ஒவ்வொன்றும் காரண காரியம் சார்ந்தவை. உடனடியில் லெனின் போன்ற புரட்சியாளர்களிடம் முழுமையான ஜனநாயகம், பாட்டாளிவர்க்க சர்வாதிகார முன்னுதாரணம், சோசலிசப் பொருளாதாரம் போன்றவற்றை நம் இச்சூழலில் கோருவது அதி மானுடச் செயலாகவே இருக்கும். அவர்களால் முடிந்த அளவு மிகக் கடுமையான சூழலினிடையேயும் அவர்கள் சாதித்திருக்கிறார்கள் என்றார் ரோஸா. இவ்வாறு ரஷ்யப் புரட்சியைப் போற்றிப் புகழ்கிற் அவர், எல்லாவற்றையும் விமர்சனம்செய் எனும் மார்க்சீய மரபிற்கேற்ப சுதந்திர மார்க்சீயவாதியாகத் தனது விமர்சனங்களையும் முன்வைக்கிறார்.

புறநிலை அம்சங்கள் புரட்சியை தவறுகளுக்கு இட்டுச்செல்லும், அதைப்போலவே தலைமைத்துவத்தில் இருக்கிற அகநிலை அம்சங்கள் இந்தத் தவறுகளை இன்னும் ஆபத்துள்ளதாக ஆக்கிவிடும். ஆபத்து எங்கே வருகிறதெனில் அவர்களது சூழலில் எழுந்த அவர்களது நடவடிக்கை கோட்பாடுகள் போன்றவற்றை உறைநிலையில் கோட்பாட்டு அமைப்பாக்கி சர்வதேசியப்பாட்டாளிகளுக்கு அதைப் பரிந்துரை செய்யும் போது இத்தவறுகள் வரும் என்கிறார் ரோஸா.

இத்தகைய தவறுகள் நேர்ந்துவிட்டது என்பது வரலாறாக இருக்கிறது. இப்படித்தான் லெனினது செய்ய வேண்டியது என்ன? எனும் புத்தகம் கட்சி அமைப்பின் வேத புத்தகமானது.  ரோஸாவின் போல்சிவிஷம் தொடர்பான விமரசனங்கள் நான்கு விஷயங்கள் பற்றியது. : 1). நிலப் பிரச்சினை. 2). தேசிய இனப்பிரச்சினை. 3) அரசியல் நிர்ணய சபை குறித்த பிரச்சினை. 4). தொழிலாளர்களின் ஜனநாயக உரிமைகள் குறித்த பிரச்சினை.

போலஸ்விக்குகள் உடனடியான நிலப்பறிமுதலை முன்வைத்து அதனை விவசாயிகளுக்குப் பகிர்ந்து கொடுப்பதை திட்டமாகக் கொண்டிருந்தார்கள் என ரோஸா சொன்னார் : முதலாவதாக முதலாளித்துவ நிலஉரிமையாளர்கள் அத்தோடு சிறுபான்மையினரான கிராம பணக்கார முதலாளிகள்தான் இருந்தார்கள். அவர்களிடமிருந்து நிலங்களை எடுப்பது புரட்சிகர இயக்கத்துக்கு சிறுபிள்ளை விளையாட்டு. ஆனால் அதன் பின்பு பறிக்கப்படுவதை விவசாயிகளுக்குப் பிரித்துக் கொடுப்பது விவசாய உற்பத்தியினை சமூக மயமாக்கப்படக்கூடிய எத்தகைய முயற்சிக்கும் எதிராக, எண்ணிக்கையில் பலமாக, புதிதாக வளர்ச்சியடைந்த நில உடமை கொண்ட விவசாயிகள், தாங்கள் புதிதாக வென்ற உரிமையுடன் பற்களாலும் நகத்தாலும் புரட்சியை எதிர்ப்பார்கள். எந்த விதமான சோசலிசத் திட்டங்களுக்கும் எதிராக அவர்கள் நிற்பார்கள். இந்த ஆபத்து ஸ்டாலின் காலத்திலேயே வெளிச்சத்துக்கு வந்தது. சிறிய தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தனிமை, விரோதத்தன்மையுள்ள பிற்போக்காக சிறுமுதலாளி விவசாயிகள், ஸ்டாலின் காலத்தில் எழுச்சி பெற்றவர்கள் இவர்களே. ஆனால் விவசாயிகளின் நிலப்பசியும் எழுச்சியும் போல்ஸ்விக்குககளுக்கு வேறு வழியை விட்டுவைக்கவில்லை. மேலும் வர்க்க எதிரிகள் தனிமைப்பட்டிருந்து புரட்சியை எவ்வகையிலும் கவிழ்த்துவிட பசிகொண்டலைந்தார்கள்.

தேசிய இனப்பிரச்சின தொடர்பாக சகலவிதமான சுயநிர்ணயக் கோரிக்கைகளையும், பிரிந்து போகும் உரிமையையும் ரோஸா லக்ஸம்பர்க் நிராகரித்தார். ரஷ்யாவின் அன்றைய நிலையில் ரோஸாவின் நிலைபாடு ரஷய்ப்புரட்சி உடனடியில் புதைகுழியில் வீழுவதிலேயே முடிந்திருக்கும். நிர்ணய சபையும் சோவியத்துக்களும் இரண்டுமே வேண்டும் என்றார் ரோஸா. நிர்ணய சபை விவசாயப் பிரதிநிதிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. சோவியத்தில் தொழிலாளிவர்க்கப் பிரதிநிதிகள் பெரும்பான்மையினராக இருந்தனர். போல்ஸ்விக்குகள் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் அழுத்தமான வடிவமான சோவியத்தைத் தேர்ந்தார்கள். நிர்ணய சபையைக் கலைத்தார்கள்.

ரோஸாவின் நோக்கம் பரந்துபட்ட மக்கள் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கோருவதாக இருந்தது. 1918 நவம்பர் 20 இல் ஜெர்மன் தேசிய சபை முதலாளித்துவத் தன்மை கொண்டது என்றும், பிர்க்ஞைபூர்வமாகவோ அல்லாமலோ புரட்சியை கீழ்மைப்படுத்தும் என்கிறார் ரோஸா. நமக்கு இப்போது முன்னுள்ள பிரச்சினை ஜனநாயகமா சர்வாதிகாரமா என்பதல்ல. முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் உண்டு. சோசலிச் ஜனநாயகம் உண்டு. பாட்டாளி வரக்க சர்வாதிகாரம்தான் சோசலிச அர்த்தத்தில் ஜனநாயகமாகும். போல்சிவிஷம் பற்றிய ரோஸாவின் பிரதான விமர்சனம் யாதெனில், ஜனநாயகத்தை அவர்கள் தொழிலாளர்களின் ஜனநாயகத்துக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள், ஜனநாயகத்தைக் கீழாகக் கருதுகிறார்கள் என்பதுதான். தொழிலாளர் ஜனநாயகம் என்பது பாட்டாளிவர்க்கப் புரட்சியிலிருந்தும் சோசலிசத்திலிருந்தும் பிரிக்கப்படமுடியாதது என அவர் நம்பினார்.

பாட்டாளிவர்க்க சர்வாதிகாரம் என்பது ஜனநாயகத்தைச் செயல்படுத்துவதற்கு மாறாக அதை அழிப்பது அல்ல, இந்த சர்வாதிகாரம் வர்க்கத்தின் செயலாக இருக்க வேண்டும். மாறாக வர்க்கத்தின் பெயரால் செயல்படும் தலைமை தாங்கும் சிறுபான்மையுடையதாக அல்ல எனறார் அவர். பொதுத் தேர்தல்கள் இல்லாமல் அபிப்பிராயங்களின் சுதந்திரமான போராட்டம் இல்லாமல், கட்டுப்பாடற்ற சுதந்திரமான பத்திரிக்கைச் சுதந்திரம், கூட்டம் கூடும் உரிமை இல்லாமல், எல்லா வெகுஜன நிறுவனங்களிலும் வாழ்வு இருந்தும் கட்டுப்பட்டுப் போகும். ஆதிகாரவர்க்கம் மட்டுமே உற்சாகமாகச் செயல்பட்டுக் கொண்டு, மேல்மட்டத் தொழிலாளிவர்க்கத்தில் சிலரை மட்டுமே அழைத்து கூட்டங்களின் தலைவர்களின் பேச்சைக் கேட்டுக் கைதட்டிக் கொண்டு, நிச்சயமாக இது பாட்டாளிவர்க்க சர்வாதிகாரம் இல்லை. இது விரல்விட்டு எண்ணக் கூடிய அரசியல்வாதிகளின் சர்வாதிகாரம், முதலாளித்துவ அர்த்தத்தில் சர்வாதிகாரம் என்றார் ரோஸா.

மூலதனக் குவியல்

1906 லிருந்து 1913 ஆம் ஆண்டு வரை ரோஸா அரசியல் பொருளாதாரம் பற்றி ஜெர்மன் சமூக ஜனநாயகக் கட்சியினர்க்கு வகுப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அக்காலகட்டத்தில் இந்நோக்கத்துக்காக அவர் An Introduction To the Political Economy  எனும் புத்தகத்தை எழுதத் துவங்கினார். வரலாற்றின் திட்டமிட்ட வரையறைக்குள், முதலாளித்துவ உற்பத்தியின் செயல்முறை உறவுகளை தெளிவுடன் என்னால் விளக்கமுடியாத நிலைக்கு நான் வந்தேன் எனத் துவங்கும் ரோஸா, மிக ஆழ்ந்து நோக்கியபோது இது எவ்வாறு பிரச்சனையை முன்வைப்பது என்பது தொடர்பான பிரச்சினை மட்டுமல்ல, மார்க்ஸின் மூலதனம் இரண்டாம் பகுதியின் கோட்பாட்டுப் பிரச்சினைகளோடு தொடர்பு படுத்தி தீர்வு காணப்படவேண்டிய விஷயம் என்பது தெரிந்தது என்கிறார் அவர்.

அதே சமயத்தில் அது சமகால ஏகாதிபத்திய அரசியலுடனும் பொருளாதார வேர்களுடனும் மிக நெருக்கமாக பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் நான் உணர்ந்தேன் என்று தொடர்ந்து சொல்கிறார் அவர்.

இவ்வழிதான் ரோஸா தனது Accumulation of capital : A contribution to an economic explanation of Imperialism எனும் புத்தகத்தை எழுதினார். இப்புத்தகத்தில் அவர் வளர்ச்சியடைந்த தொழில்நாடுகளுக்கும் வளர்ச்சியற்ற விவசாய நாடுகளுக்கும் இடையிலான உறவை ஆராய்ந்தார். இந்த ஆய்வின் மூலம் இவர் வந்தடைந்த பிரதான நிலைபாடு இதுதான்: ஏகாதிபத்தியம் நீண்ட காலத்துக்கு முதலாளித்துவத்தை நிலைநாட்டிக் கொள்ளும் அதே வேளை, அதனது இடிபாடுகளுக்கடியில் அது மனித குலத்தை சதா அச்சுறுத்திக் கொண்டே இருக்கும்.

இப்புத்தகத்துக்கு முன்னுரை எழுதிய பொருளியல் பேராசிரியர் ஜான் ஜகோபின் குறிப்பிடும் போது : கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக முதலாளித்துவத்தின் நீட்சியானது புதிய பிரதேசங்களுக்குப் பரவியதால்தான், கல்வித்துறைசார் பொருளியலாளர்கள் சொல்கிறபடி, பரந்துபட்ட சார்பற்ற வளர்ச்சி ஏற்ப்பட்டது என்பதை சிலரே மறுக்கமுடியும். பல கல்வித்துறை சார் பொருளியலாளர்கள் உலகெங்கும் பிரதேசங்களின் எல்லை மூடப்பட்டுவிட்டதால், முதலாளித்துவத்திற்கு நேர்ந்திருக்கும் அசெளகரியமான நிலையைக் கவனத்திலெடுக்கிறார்கள்.

இப்புத்தகம் ரோஸா திட்டமிட்ட வகையில் முழுமையடையாத ஒரு நூலாகும். பத்து அத்தயாயங்கள் எழுதுவதற்காகத் திட்டமிட்ப்பட்ட புத்தகத்தின் ஐந்து அத்தியாயங்கள் மட்டுமே கண்டெடுத்துத் தொகுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவரது அசலான திட்டத்தில் இடம்பெற்ற ஐந்து அத்தியாயங்கள் அல்லது எழுதி கிடைக்காது போன அத்தியாயங்கள் இவைதான் : 1).சமூக உற்பத்தி. 2).நிலப்பிரபுத்துவ பொருளாதார அமைப்பு 3). மத்திய கால நகரிகமும் கைவினைத் தொழிலும் 4). மூலதனத்தின் இலாபம் 5). நெருக்கடி.

ரோஸாவால் திட்டமிடப்ப்ட்ட முழமையான புத்தகம் மார்க்ஸின் பொருளாதாரம் பற்றின முழு ஆய்வுகளின் சுறுக்கப்பட்ட வடிவமாகவும், அதன் நீட்சியாக ஏகாதிபத்தியக் காலகட்டம் பற்றின மார்க்சியப் பொருளாதார ஆய்வாகவும் இருக்கிறது. இப்புத்தகத்துக்கான முன்வரைவுகளை ரோஸா தனது காதலரும் தோழனுமுமான லியோ ஜோகித்சிக்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்திலும் விரிவாகக் குறிப்பிடுகிறார். உலகமயமாதல் சூழலில் பரவாலாகிவரும் மூலதனம் பற்றிய ரோஸாவின் திட்டமிடப்பட்ட ஆய்வு இவ்வகையில் நம் காலத்திற்கும் பொறுத்தமானதாகும்.

ரோஸா எதிர்த்துப் போராடிய விஷயங்கள் இன்றளவும் இடதுசாரிக்கட்சிகளில் போராடவேண்டிய பிரச்சினைகளாகத்தான் இருக்கிறது. தொழிற்சங்கவாதம், கட்சியில் அதிகாரவர்க்கப் போக்கு, புரட்சிக்குப் பிந்திய சமூகங்களில் ஜனநாயகம், கட்சியில் தொழிலாளர்களின் பங்கெடுப்பு, ஏகாதிபத்தியம் விரிந்த உலகமயாதல் போக்கு, போன்றவற்றைப் பற்றி ரோஸா சொன்னது இன்னும் பொறுத்தமாகத்தான் இருக்கிறது.  தேச விடுதலைப் போராட்டத்தை, அதன் அடிப்படையில் ஒப்புக் கொண்ட பிரான்ஸ் பெனான், அமில்கார் கேப்ரியல் போன்றவர்கள் அதனது தலைமை சக்தி அதனது எதிர்கால சமூகப் பொருளியல் தெரிவு போன்றவை குறித்த கேள்விகளை எழுப்பியிருக்கிறார்கள்.

தேசியம் எதிர்ப் புரட்சித்தன்மை எய்துவதற்கான வாய்ப்பு எப்போதுமே இருக்கிறதென்பதை தேசியத்தை ஆதரிக்கிற பெரும்பாலுமான கோட்பாட்டாளர்கள் வலியுறுத்துகிறார்கள். தேசிய யுத்தத்தின் தலைமை சார்ந்த பிரச்சினையையும், புரட்சிக்குப் பிந்திய சமூகத்தின் ஆளும் சக்திகளில் வர்க்கம் சார்ந்த பிரச்சினைகளையும் அவர்கள் எழுப்புகிறார்கள்.

இவ்வகையில்தான், இன்று தேசிய ஒடுக்குமுறைக்கெதிரா அம்மக்களின் போராட்டத்தை ஆதரிக்கிறவர்கள், தேசியத்தை இருவகைகளாக புரட்சிகர தேசியம், எதிர் புரட்சிகர தேசியம் என வரையறுக்கிறார்கள். தேசியம் பாசிசத்தோடு தன்னை இணைத்துக் கொண்டதை தன் அனுபவத்தில் கண்டவர்  ரோஸா. அவர் மிகப்பெரும் விடுதலைச் சக்தியாக நம்பிய அதே ஜெர்மன் சமூக ஜனநாயகம்தான் அவரது கொலைக்கும் காரணமாகியது. அந்த சமூக ஜனநாயகத்திலிருந்துதான் நாசிசமும் பின்னாளில் தோன்றியது. அவர் தேசியம் தொடர்பாக விடுத்த எச்சரிக்கை இன்றைக்கும் பொறத்தமானது. அவர் பின் புரட்சி சமூகங்களில் ஜனநாயகம் சம்பந்தமாக எழுப்பிய கேள்விகள் இன்றைக்கும் பொறுத்தமானது. அவர் புரட்சிகரக் கட்;சியில் மக்களை விலக்கிய அதிகாரவர்க்கம் சம்பந்தமாக எழுப்பிய கேள்வியும் இன்றைக்கும் பொறுத்தமானது.

ரோஸாவின் மரணம்

முதலாம் உலகப் போரில் ஜெர்மன் சமூக ஜனநாயவாதிகள் யுத்தத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களித்தபோது தொழிலாளிவர்க்கத்தையும் ராணுவத்தையும் போருக்கு எதிராக நில்லுங்கள், யுத்தத்தை சோசலிசத்துக்கான உள் நாட்டு யுத்தமாக மாற்றுங்கள் என்றார்கள் ரோஸாவும் லீப்னெக்ட்டும். தனிமையிலிருக்கும் ரஷ்யப் புரட்சி பற்றி மிகுந்த அக்கறை கொண்டார் ரோஸா. அந்தப் புரட்சி காப்பாற்றப்படவேண்டுமானால் சர்வதேசியத் தொழிலாளர்கள் அப்புரட்சியைக் காப்பாற்ற வேண்டும், அதற்கு உதவ வேண்டும், அதன் பொருட்டு உலகின் பல்வேறு இடங்களில் தோழமைபூர்வமான புரட்சிகள் தோன்ற வேண்டும் என நினைத்தார் அவர்.

முதலாம் உலகப் போரைக் கண்முன் நின்று பார்த்தவர் ரோஸா. போருக்கு எதிராக நின்றவர் அவர். முதலாம் உலகப் போரின் இறுதியில் ஆட்சிக்கு வந்த சமூக ஜனநாயகவாதிகள் ரோஸாவையும் லீப்னெக்ட்டையும் உறுதியாகக் கொலை செய்வதென்று திட்டம் தீட்டினார்கள். சம்பவங்கள் மிக விரைவாக நடந்தேறியது.

1919 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 15 ஆம் நாள் ரோஸா லக்ஸம்பர்க்கும் கார்ல் லீப்னெக்டும் அடைக்கலம் புகுந்திருந்த வீடடிலிருந்து கைது செய்யப்பட்டார்கள் ஏற்கனவே திட்டமிட்டபடி, அவர்கள் நேராக ஈடன் ஹோட்டலுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள். இரண்டு பேரும் விசாரனை அறைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுவதான நாடகம் நடந்தது. லீப்னெக்ட் சிறிது நேரத்தில் வெளியே கொண்டுவரப்பட்டார். முதலிலேயே துப்பாக்கிப் பின்கட்டையால் அடிக்கப்பட்டு காயம்பட்டிருந்தார் அவர். மறுபடியும் துப்பாக்கிப் பின்கட்டையால் மண்டையில் அடிக்கப்பட்டார் அவர். ராணுவ வாகனத்தில் தூக்கி வீசப்பட்டார். லாண்டவேயர் கால்வாய்க்கு அருகில் கார் நின்றது. சில அடிகள் நடக்குமாறு அவரை வற்புறுத்தினார்கள். தப்பிச் செல்ல முயன்றார் சுட்டோம் எனும் நாடகத்தின்படி அவர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். பிற்பாடு அடையாளமற்ற நபர் என அவரது உடல் பிரதேச பரிசோதனைக்கு அனுப்பப்பட்டது.

ராணுவ வாகனம் திரும்பவும்; ஈடன் ஹோட்டலுக்கு வந்தது. இப்போது ரோஸாவின் முறை. அறையிலிருந்து ரோஸா வெளியெ அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். பின்மண்டையில் துப்பாக்கியில் அடித்ததில் ரோஸாவின் கபாலம் பிளந்தது. அவருடைய உடலை காரில் வீசினார்கள். பக்கவாட்டில் ஒருவன் துப்பாகியில் நெற்றியில் சுட்டார்கள். வாகனம்; விரைந்தது. லாண்டவேயர் கால்வாயில் உடலை வீசியெறிந்தார்கள். ரோஸாவின் காதலரும் தோழருமான் ஜோகித்சி பிற்பாடு திட்டமிடப்பட்ட கொலை இதுவென நிரூபித்துக் காட்டினார். மிக விரைவிலேயே அதற்கான விலையையும் அவர் கொடுத்தார். 1919 மார்ச் 10 ஆம் தேதி அவர் கைது செய்யப்பட்டார். போலீஸ் தலையைகத்தையொட்டியிருந்த சிறைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு அங்கு ஜோகித்சி கொலை செய்யப்பட்டார். தப்பிக்க முயற்சி செய்த போது கொல்லப்பட்டார் என பின்னால் போலீஸ் அறிக்கை வெளியிட்டது. ரோஸாவுக்காகவே தனது உயிரைக் கொடுத்தார், ரோஸாவின் நண்பனும் தோழனும் காதலனும் ஆன ஜோகித்சி.

சோசலிசம் அல்லது காட்டமிராண்டித்தனம் என தொடர்ந்து எழுதியும் பேசியும் வந்தவர் ரோஸா. முதலாளித்துவத்திற்கு ஏற்படும் நெருக்கடியை சோசலிசத்திறகான புரட்சியாக தொழிலாளி வர்க்கம் தலைமையேற்று மாற்ற வேண்டும் என்பதை நம்பியவர் ரோஸா. அவர் ஜெர்மன் ஜனநாயகக் கட்சியில் இருந்தபோது அவர் அடைந்த அனுபவங்கள் அனைத்தும் மிகக் கசப்பானவை. சோசலிசம் பேசிக் கொண்டிருந்த சமூக ஜனநாயகக் கட்சிகள் அனைத்துமே ஏகாதிபத்திய ஆதரவுக் கட்சிகளாக மாறிக் கொண்டிருந்தன. இன்னும் கபடத்தனமாக ஜெர்மன் மொழிலாளிவர்க்கம் ராணுவச் சீருடையணிந்து தனிமையிலிருந்த ரஷய்ப் புரட்சிக்கு எதிராகவும் திருபப்பட்டது.

ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு ஆதரவாக தொழிலாளர்கள் ஒருவரையொருவர் வெறுக்கவும் கொலை செய்யவும் துணிந்தனர். அவர் எச்சரிக்கை கொண்டிருந்த காட்டுமிராண்டித்தனம், இட்லர் காலத்தில் ஜெர்மனியில் வந்தது. புத்தகங்கள் எரிக்கப்பட்டன. எழுத்தாளர்களும் கலைஞர்களும் தூககிலிடப்பட்டார்கள். கம்யூனிஸ்ட்டுகள் வேட்டையாடிக் கொல்லப்பட்டார்கள். யூதர்கள் லட்சக்கணக்கில் உயிரோடு எரிக்கப்பட்டார்கள். இந்தக் காட்டுமிராண்டித்தனத்தை ஆரம்ப ஆண்டுகளிலேயே முன்னுனர்ந்திருந்தார் ரோஸா.

ரோஸாவின் மந்திர வாக்கியமொன்றுண்டு. அது என்றென்றைக்கும் பொருத்தமானதுதான். ‘சுதந்திரம் என்பது எப்போதுமே முழுமையாக வேறுபட்டு சிந்திக்கிறவனுக்குத் தரப்படும் சுதந்திரம் தான்’.

...மேலும்

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்