/* up Facebook

Sep 8, 2014

விடுதலைப் புலிகளும் சிறுவர் போராளிகளும்: ந.மாலதி


விடியல் பதிப்பக வெளியீடான ந.மாலதி எழுதிய “எனது நாட்டில் ஒரு துளி நேரம்” என்னும் புத்தகத்திலிருந்து இக்கட்டுரை விடியல் பதிப்பகத்திடம் அனுமதி பெறப்பட்டு நன்றியுடன் மீள வெளியிடப்படுகிறது. இணையத்தில் வெளியிடுவதற்கான அனுமதி அளித்த விடியல் பதிப்பகத்திற்கு நன்றி – எனில்

1980களில்  விடுதலைப்புலிகள் அவர்களின் சீருடை அணிந்த ஏழு வயதுச் சிறுவர்களின் படத்தைப் பத்திரிக்கைகளில் வெளியிட்டதாக மூத்த உறுப்பினர்கள் எனக்குச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இவ்வகைப் படங்கள் பொதுமக்களிடையே அமைப்பை பற்றிய எண்ணத்தை மேம்படுத்தும் என்ற எண்ணமே அன்று நிலவியது. கவனிக்கப்படாது விடுபட்ட சிறுவர்களை எடுத்து அவர்களுக்கு கல்வி கொடுத்து அவர்களைச் சமூகம் மதிக்கும் ஒரு போராளி ஆக்குவதை ஒரு நல்ல காரியமாகவே விடுதலைப்புலிகள் அக்காலத்தில் நோக்கினர். காலப்போக்கில் இது சீர்குலைந்து சிறுவர்களையும் பரப்புரையின் ஊடாகப் படையில் இணைக்கும் பழக்கமாக மாறியது. இவ்வாறு இணைக்கப்பட்ட பலரை விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தில் பல நிலைகளில் நான் சந்தித்திருக்கிறேன். பவன் 1993ம் ஆண்டு தன் 14ம் வயதில் அமைப்பில் இணைந்தார். 1995ம் ஆண்டு ஒரு சண்டையில் ஒரு காலை இழந்து பின்னர் ஆறு வருடங்கள் ஆங்கிலமும் கணினிக் கல்வியும் படித்துச் சமாதானச் செயலகத்தின் ஒரு முக்கிய உறுப்பினராகப் பணியாற்றினார்.

விடுதலைப்புலிகள் இச்சிறுவர் போராளிகளை இணைக்கும் கலாச்சாரம் 1980களில் உருவாகி வளர்ந்தது. இக்காலத்தில் சிறுவர் போராளிகள் பற்றிய சர்வதேச சாசனமாக ஜெனீவா சாசனம் மட்டுமே இருந்தது. இதில் படையில் இணைக்கப்படுவோரின் வயது 15க்கு மேலிருக்க வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. சிறுவர் போராளிகள் பற்றிய ஐநா சாசனங்களோ ஐநா திட்டங்களோ ஐநா நடவடிக்கைகளோ எதுவும் 1980களில் இருக்கவில்லை. ஐநாவின் சிறுவர் உரிமை பற்றிய சாசனம் 1987ம் ஆண்டுகளிலேயே பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. அந்தச் சாசனத்திலும் படையில் இணைப்படுவோர் 15 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டது. விடுதலைப்புலிகளின் வளர்ச்சியோடிணைந்த சிறுவர் போராளிகள் என்னும் விடயம், அதுபற்றிய சர்வதேச சாசனங்களோ அக்கறைகளோ இல்லாத ஒரு காலத்தைச் சேர்ந்தது என்பதே இங்கு கவனத்தில் எடுக்கப்பட வேண்டியது. 1990களின் பிற்பகுதியிலேயே ஐநாவும் ஏனைய சர்வதேச அமைப்புகளும் சிறுவர் போராளிகள் என்னும் விடயத்தை ஒரு பெரும் பிரச்சாரமாக கையெடுத்தன. 1998ம் ஆண்டில் இதுசார்ந்த ஐநாவின் விசேட தூதுவர், ஒல்லாறா ஒட்டன்னூ, வன்னிக்கு வந்தபோது 17 வயதுக்குக் குறைந்த சிறுவர்களை இணைப்பதில்லை என்று விடுதலைப்புலிகளிடம் இருந்து ஒரு உறுதிமொழி பெற்றார் என்று ஐநா சொல்கிறது. ஆனால், தாம் அவ்வாறு சொல்லவில்லை என்பது விடுதலைப்புலிகளின் நிலைப்பாடாக இருந்தது. இத்துடனேயே சர்வதேச மட்டத்தில் ’விடுதலைப்புலிகளின் சிறுவர் போராளிகள்’ என்ற ஒரு பிரச்சனை உருவாகிறது.

சிறுவர் பாதுகாப்பு மையத்தில் எனக்குக் கிடைத்த அனுபவங்கள் மிகவும் பெறுமதியானவை. ஆட்சேர்ப்புப் பற்றி விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்களுடன் ஆழமாகாக் கலந்துரையாடும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. சிறுவர் போராளிகளாக இணைந்தவர்களின் குடும்பங்களைச் சந்தித்து அவர்களின் பின்னணியையும் என்னால் அறிய முடிந்தது. சர்வதேசத்தின் சிறுவர் போராளிகள் என்ற தனிவிடய பிரச்சாரத்தின் நியாய அநியாயங்கள் பற்றியும் என்னால் அறிய முடிந்தது. தனிவிடய பிரச்சாரம் மனித வாழ்க்கையின் ஒன்றோடன்று இணைந்த பிரச்சனைகளையும் சிக்கல்களையும் புறந்தள்ளி ஒரு விடயத்தை மட்டும் பெரிதுபடுத்திப் பிரச்சாரம் செய்வதாகும்

இருவேறு தசாப்தங்களில் உருவான இவ்விரு வளர்சியின் முரண்பாடே விடுதலைப்புலிகளின் சிறுவர் போராளிகள் என்ற பிரச்சனை. ஒரு பக்கம் 1980களில் விடுதலைப்புலிகளின் அமைப்பினுள் நிலைபெற்றுவிட்ட சிறுவர் போராளிகளை இணைக்கும் கலாச்சாரம். மறுபக்கம் 1990கலில் ஆரம்பித்த சிறுவர் போராளிகளை இணைப்பதற்கெதிரான சர்வதேச பிரச்சாரம். விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பினுள் இன்றுள்ள பல முதுநிலை உறுப்பினர்களும் சிறுவர் போராளிகளாக இணைந்தவர்தாம். இதனால் இவர்களுக்கு சிறுவர் போராளிகளை இணைப்பது ஒரு மனித உரிமைமீறலாகப் படவில்லை. ஒரு சம்பவம் இதை எனக்கு மிகத் தெளிவாகக் காட்டியது. விடுதலைப்புலிகளின் மகளிர் படையணிகளின் முதுநிலைத் தளபதிகளாக துர்காவும், விதுசாவும் இருந்தனர். இவர்களுடன் இருந்து உரையாடும் சந்தர்ப்பம் எனக்கு ஒருமுறையே கிடைத்தது. நான் சிறுவர் போராளிகள் சார்ந்த வேலைத்திட்டத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன் என்று அவர்கள் அறிந்தபோது மிகவும் புண்பட்ட குரலில் மிக விரக்தியோடு 17 வயதுக்குக் குறைந்தவர்களை எல்லாம் விடுவிக்குமாறு தமக்கு கட்டளை வந்திருப்பதாக சொல்லிக் கவலைப்பட்டார்கள். இம்முதுநிலைத் தளபதிகள் சிறுவர் போராளிகளை சேர்க்கக்கூடாது என்ற கொள்கை உறுதி அவர்களிடம் இல்லை. விடுதலைப்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசம் வெளியுலகத்திற்கு மூடப்பட்டிருந்ததும் இதைச் சமாளிக்க ஓரளவு உதவியது எனலாம்.

விடுதலைப்புலிகளின் சிறுவர் போராளிகள் பற்றிய சர்வதேச பிரச்சாரம் புலத்துத் தமிழர்களுக்குக் குழப்பத்தையும் கலக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியது. சர்வதேச சமூகமும் ஏனைய சிறுவர் உரிமைகளை அசட்டை செய்துவிட்டு இதை மட்டும் மிக மூர்க்கமாக முன்னெடுத்தார்கள். விடுதலைப்புலிகளை மோசமானவர்களாகக் காட்டுவதற்காகவே அவர்கள் இதை பூதாகரமாக்குகிறார்கள் என்று புலத்துத் தமிழர்கள் எண்ணினார்கள். அவர்கள் சர்வதேசச் சமூகத்தின் மேல் குற்றம்சாட்டினார்கள். நான் வன்னிக்குச் சென்ற போது சிறுவர் போராளிகள் என்பதைப் பற்றி அங்கு வரும் புலத்துத் தமிழரால் அதிகம் அலசப்பட்டாலும் எனக்கு இது ஒரு புரியாத புதிராகவே இருந்தது. 2005ம் ஆண்டு எனக்குத் தெரிந்திருந்த சில உறுப்பினர்களுடன் இதுபற்றிப் பேசியபோது சிறுவர் போராளிகள் இணைவதற்கான மூன்று வகையான காரணங்கள் எனக்கு தென்பட்டன. இவை பொருளாதாரம், போர் அழிவுகள், விடுதலைப்புலிக் கலாச்சாரம் ஆகியன. சிறுவர் போராளிகள் பிரச்சாரத்தில் சர்வதேச முன்னெடுப்பாளர்களாகச் செயற்பட்ட யூனிசெப் உட்பட்ட அனைத்து அமைப்புகளுக்கும் சிறுவர் போராளிகளை உருவாக்கும் இந்த விசைகள் முக்கியமானவையாகப் படவில்லை. கிரேசா மசேல் என்பவர் 1996 ஆண்டில் எழுதிய அறிக்கையே முதல் சிறுவர் போராளிகள் என்னும் சமூக பிரச்சனைக்கும் சமூகத்தில் இதை உருவாக்கும் ஏனைய அழுத்தங்களுக்கும் உள்ள தொடர்பைக் கேடிட்டுக் காட்டியது. ஆனால் சர்வதேச சமூகம் இவற்றைப் புறந்தள்ளிவிட்டு 18 வயதுக்குக் குறைந்தவர்களை இணைப்பதே மனிதாபிமானத்திற்கு எதிரான பெரிய குற்றம் என்னும் கணக்கில் பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்தது. பிற்காலத்தில் ஒரு ஐநா பணியாளர் தனிப்பட என்னிடம் “சிறுவர் போராளிகள் என்பது கவர்ச்சிகரமான ஒன்று” என்று வர்ணித்தபோது சர்வதேச மட்டத்தில் இதற்கிருந்த கவர்ச்சி பற்றிய தெளிவு எனக்குண்டாயிற்று.

போர்நிறுத்த ஒப்பந்தத்திற்குப் பின் சிறுவர் போராளிகளை இணைப்பதை நிறுத்துமாறு சர்வதேசத்திடமிருந்து விடுதலைப் புலிகளுக்குக் கடும் அழுத்தங்கள் வந்தன. தாம் இதை நிறுத்திவிட்டதாக விடுதலைப்புலிகள் சொல்லி வந்தார்கள். தாம் இவ்வழக்கத்தை நிறுத்திவிட்டோம் என்பதற்கு ஆதாரமாக, விடுதலைப்புலிகளும் இடையிடையே சிறுவர் போராளிகளை விடுவித்தார்கள். முதலில் 2003ம் ஆண்டின் யூனிசெப் நிறுவனத்தினுடன் இணைந்த செயற்திட்டத்தினூடாகவும் பின்னர் நிசோரினூடாகவும் விடுவித்தார்கள். ஐநா பாதுகாப்புச் சபையின் ஒரு திட்டத்தினூடாக சிறீலங்காவில் சிறுவர் போராளிகள் இணைக்கப்படுவதைக் கண்காணிக்க அமர்த்தப்பட்ட யூனிசெப் நிறுவனம் மென்மேலும் சிறுவர்கள் இணைக்கப்படுகிறார்கள் என்ற தரவுகளை வெளியிட்ட வண்ணம் இருந்தனர். தமிழ் ஆதரவாளர்களுக்கு இது குழப்பத்தையும் விசனத்தையும் ஏற்படுத்தியது. தமிழீழத்தில் யூனிசெப்பின் பணிபற்றி நன்கு அறிந்த சிறுவர்களின் பெற்றோரும் சிறுவர்கள் இணைக்கப்படுவதைப் பற்றித் தொடர்ச்சியாக யூனிசெப்புக்கு அறிவித்து வந்தார்கள்.

போர்நிறுத்தக் கண்காணிப்புக்குழ் வந்திறங்கியதும் சிறுவர் போராளிகள் என்னும் விடயத்தில் வேறொரு பரிமாணமும் சேர்ந்து கொண்டது. கண்காணிப்புக்குழு சிறுவர்கள் இணைக்கப்படுவதை ஒரு போர்நிறுத்த மீறலாகவும் கணிப்பிட ஆரம்பித்தது. விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிராக பட்டியலிடப்பட்டிருந்த போர்நிறுத்த மீறல்களில் ஒரு பெரிய விகிதாசாரம் சிறுவர் போராளிகளின் இணைப்பாகவே இருந்தது. இதை ஒரு போர் நிறுத்த மீறலாகக் கணிப்பது பற்றிய விவாதம் நீண்டகாலத்துக்குத் தொடர்ந்தது. இப்போது சிறுவர் போராளிகள் என்பது விடுதலைப்புலிகளுக்கு மிகப்பெரிய முக்கியத்துவம் உள்ளதாக மாற்றப்பட்டுவிட்டது.

நிசோரும் சிறுவர் போராளி இணைப்புப் பற்றிய முறைப்பாடுகளைக் குடும்பங்களிடமிருந்து பெற்று அவற்றைத் தீர்க்க முனைந்தது. நிசோரின் முயற்சி 50 சதவீத வெற்றியையே கண்டது. இது ஏன் என்பது எனக்கு அப்போது விளங்கவில்லை. வன்னிக்குப் புதியவரான எனக்கு இதன் பின்னணியிலுள்ள காரணங்களை அறியும் வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை. சிறுவர் போராளிகளின் கதைகளை அவர்களின் வாய்மொழி மூலமாக வெளியிட்டால் வெளியுலகத்திற்கு உண்மைநிலை தெரியவரும் என்று நிசோரில் சிலர் கருதினார்கள். இதை ஒரு திட்டமாக செயல்படுத்தும் முன்னரே நான் நிசோரை விட்டு விலகிவிட்டேன். இப்போது சிந்தித்தால் இம்முயற்சியும் வீணானதாகவே இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. ஏனெனில் இதைப்பற்றிய சர்வதேசத்தின் நிலைப்பாடு எவ்வளவு கடுமையானது என்று பின்னர் என்னால் விரிவாக அறியமுடிந்தது.

நிசோரில், சிறுவர் போராளிகள் விடுவிப்பு கிளிபாதரின் கண்காணிப்பில் நடந்தது. நானும் இச்செயற்பாட்டை அவதானித்தேன். சிறுவர் இல்லங்களில் கண்டறிந்த நிலைமையும் நிசோரில் சிறுவர் விடுவிப்பின் போது கண்டறிந்தவையும் ஒத்திருந்தன. விடுவிக்கப்பட்ட அநேகமான சிறுவர்கள் போரினால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களிலிருந்தே வந்திருந்தனர். இருந்தாலும் சிறுவர் போராளிகள் பற்றிய முழுமையான விளக்கம் எனக்கில்லை என்பதும், இது சிக்கலான ஒன்று என்பதும் எனக்குப் புரியத் தொடங்கியது. தனியார் வீடுகளில் வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்ட சிறுவர்கள் அங்கிருந்து ஓடிச்சென்று அமைப்பில் இணைந்தபின் விடுவிக்கப்பட்டார்கள். வசதியான குடும்பங்களிலிருந்து ஓடிச்சென்று நாட்டுக்காகப் போராட வேண்டும் என்று சொல்லி அமைப்பில் இணைந்த பதின்பருவப் பெண்களும் விடுவிக்கப்பட்டார்கள். அப்பெண்கள் ஏதோ ஒன்றிலிருந்து தப்பியே அமைப்பை நோக்கி ஓடுகிறார்கள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அமைப்பில் ஓடிச்சென்று இணைந்துவிட்ட தம் பிள்ளைகளுக்காக அழுத பெற்றோர் பிள்ளைகளை அமைப்பிடம் தள்ளிய காரணங்களைத் தெரியாமல் இருந்தனர்.

நிசோரில் இருந்த இக்காலத்தில் சிறுவர்களைப் பற்றிக் கலந்துரையாடுவதற்குத் தமிழ்செல்வனால் கூட்டப்பட்ட முதல் கூட்டத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். சிறுவர் சார்ந்த வேலைகளை செய்யும் வேறு பல பொதுமக்களும் வந்திருந்தனர். சிறுவர் பாதுகாப்பு ஆணையம் ஒன்றைத் தொடங்குவதற்கான முதற்கட்டமாக இது கருதப்பட்டது. இதற்கு மேல் அக்காலத்தில் இவ்வாணையம் பற்றிய நடைமுறைகள் எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆனால் விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பில் இணைவதற்கு 17 வயதாகி இருக்கவேண்டும் என்ற கொள்கையை அவர்கள் உண்மையாக அமுல்படுத்த விளைகிறார்கள் என்பதை நான் தமிழ்ச்செல்வனிடமிருந்து நேரிடையாகக் கேட்டறிந்து கொண்டேன். அப்படியாயின் இது ஏன் சரியாக அமுல்படுத்தப்படவில்லை என்பது பற்றிய குழப்பம் எனக்கு மேலும் அதிகரித்தது.
விடுதலைப்புலிகளும் சிறுவர் போராளிகளும்: ந.மாலதி
நிசோரிலிருந்து விலகி சமாதானச் செயலகத்தில் பணியாற்ற ஆரம்பித்த பின்னரே பல விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்கள் கருத்துக்களை நேரடியாகக் கேட்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்ததால் நிலைமை பற்றிய தெளிவு உருவாகத் தொடங்கியது. உறுப்பினர்களுக்கு இது பற்றிய ஈடுபாடும் கடப்பாடும் அசமந்தமாகவே இருந்தது. சிறுவர் போராளிகள் என்னும் கருத்து இவர்களுக்கு அர்த்தமற்றதாகத் தோன்றியது. இது அவ்வமைப்பில் ஊறிய ஒரு தசாப்தகால, 2001ம் ஆண்டுக்கு முற்பட்ட கலாச்சாரத்திலிருந்து பிறக்கிறது என்பதுவும் எனக்குத் தெளிவாயிற்று. ஐநாவின் சிறுவர் உரிமைகளுக்கான சாசனத்திற்கு மேலதிகமாக சேர்க்கப்பட்ட இணைப்பில் அரசுசார்பற்ற ஆயுதக்குழுக்கள் மட்டும் 18 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்களையே தமது அமைப்பில் சேர்க்கலாம் என்ற விதி 2001ம் ஆண்டிலேயே முதன்முதலில் சேர்க்கப்பட்டது. விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பின் சிறுவர் போராளிகள் என்னும் அத்தியாயத்தில் உள்ள இப்பாரிய உண்மை எல்லோராலும் மறக்கப்பட்டுவிட்டது.

விடுதலைப்புலிகளின் சிறுவர் போராளிகள் பற்றி இதுவரை சொல்லப்படாத சில முக்கியமான கருத்துகளைக் கூற என்னால் முடியும் என்பதை 2006ம் ஆண்டு நடுப்பகுதியில் அறிந்தேன். அவை விடுதலைப்புலிகளாலேயே சொல்லப்படுவது நல்லது என்று கருதினேன். விடுதலைப்புலிகள் அறிக்கை போல் ஒரு அறிக்கை தயாரித்தேன். இதை விடுதலைப்புலிகள் வெளியிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கை எனக்கிருக்கவில்லை. எனக்கு வியப்பளிக்கும் வகையில் தமிழ்ச்செல்வனுக்கு அவ்வறிக்கை மிகவும் பிடித்திருந்தது. எழுத்து நடையில் சில மாற்றங்களுடம் அது ஆகஸ்ட் 2006ல் வெளியிடப்பட்டது.

சிறுவர் போராளிகள் பற்றிய விடுதலைப்புலிகள் மேலான அழுத்தங்கள் உச்சகட்டத்திற்குப் போயின. இருந்தும் அதை நிறுத்துவதற்கான முழுவேகச் செயற்பாடு 2006ம் ஆண்டின் இறுதியில் ஐநா செயலாளரின் விசேட பிரதிநிதியாக ‘அலன் ரொக்’ என்பவர் வன்னிக்கு வந்துபோன பின்னரே தொடங்கியது. அவரின் வருகையின் போது புலித்தேவன் என்னிடம் சிறுவர் பாதுகாப்பு ஆணையத்தின் அலன் ரொக்கினுடனான சந்திப்புக்கு நான் தலைமை தாங்கவேண்டுமென்று கேட்டுக்கொண்டார். இதன்பின்னரே நான் சிறுவர் பாதுகாப்பு ஆணையத்தின் சார்பில் விடுதலைப்புலிகளின் சிறுவர் போராளிகள் விடுவிக்கும் செயற்பாட்டைக் கண்காணிக்கும் வேலையை ஆரம்பித்தேன்.

அலன் ரொக்கின் வருகையின் பின் சிறுவர் பாதுகாப்பு ஆணையத்தை பலப்படுத்துவதற்குத் தமிழ்ச்செல்வன் முயற்சித்தார். இதற்கான ஒரு சாசனத்தையும் உருவாக்கி அதன் அங்கத்துவத்தையும் பெரிதாக்க விரும்பினார். இவ்வமைப்புக்கு வேண்டிய ஆதாரங்களை விடுதலைப்புலிகள் கொடுக்கவேண்டும் என்று யூனிசெப்பும் வலியுறுத்தியது. ஆனால் இம்முயற்சிகள் எதுவும் பெரிதாக வெற்றியளிக்கவில்லை. சிறுவர் பாதுகாப்பு ஆணையம் சிறுவர் போராளிகள் சார்ந்தவற்றுக்கு அப்பால் எதையும் செய்யவில்லை.

சிறுவர் பாதுகாப்பு ஆணையத்திற்குப் பொறுப்பை ஏற்கும்படி புலித்தேவன் என்னைக் கேட்டபின், விடுதலைப்புலிகளின் சிறுவர் போராளிகள் பற்றிய மெத்தனப் போக்கிற்கு என்னால் உடந்தையாக இருக்கமுடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். அமைப்பின் முக்கிய தலைவர்களுக்கும் அது தெரிந்திருக்கும். இப்பணியில், இதற்காக அமர்த்தப்பட்ட விடுதலைப்புலிகளின் பொறுப்பாளர் ஒருவருடன் இணைந்து வேலை செய்தேன். இவரின் அலுவலகமும் சமாதானச் செயலகத்திற்கு அடுத்தே இருந்தது. ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக ஒவ்வொரு வாரமும் தொடர்ச்சியாக சிறுவர் போராளிகளை நிறுத்தும் வேலையின் முன்னேற்றங்கள் பற்றி யூனிசெப்புடன் கலந்துரையாடினோம்.

விடுதலைப்புலிகள் யூனிசெப் ஆகிய இருதரப்பினரோடும் எனக்கு முரண்பாடுகள் தோன்றின. சில சந்தர்பங்களில் நியாயமற்றவை என்று எனக்குத் தோன்றியவற்றை அவர்கள் புரிந்து கொள்ளாததால் வாய்விட்டு அழுதேன். ஒருதடவை யூனிசெப்பின் “பணிப்பாணை” மனப்பாங்கு சிறுவர்களின், முக்கியமாகப் பெண்களின், யதார்த்த நிலைமையைப் புறக்கணிக்க விழைந்தபோது அழுதேன். மற்றொரு முறை விடுதலைப்புலிகள் எனது “அதிகாரத்தைப்” புறக்கணித்து சில நடவடிக்கைகள் எடுத்ததால் அழுதேன். 2007ம் ஆண்டு முழுவதும், விடுதலைப்புலிகள் மீண்டும் பழைய மெத்தனப்போக்கிற்குத் திரும்பிப்போகவிடாமல் தடுப்பதே, என்னை முழுமையாக ஆட்கொண்ட ஒரு பணியாக இருந்தது.

சிறுவர் போராளிகளை இணைத்ததற்காக விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பின் நடுத்தர பொறுப்பாளர்கள் தண்டிக்கப்பட்டார்கள் என்று முதன்முதலில் நான் கேள்விபட்ட போது அமைப்பு தன் மெத்தனப்போக்கை கைவிட்டு விட்டது என்பதற்கான முதல் ஆதாரமாக இதை எடுத்துக்கொண்டேன். அவர்களுக்குச் சமையலறை தண்டனையே கொடுக்கப்பட்டது. இது இளநிலை போராளிகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் பொதுவான தண்டனை. நடுநிலைப் போராளிகளுக்கு இந்தத் தண்டனை கொடுக்கப்படும் போது இது பெரிதாகப் பேசப்பட்டது. தனது பொறுப்பின் கீழ் பணியாற்றும் போராளிகள் 17 வயதிற்கு ஒருமாதம் குறைந்த ஒருவரை அமைப்பில் இணைத்தாலும் தனது அடிவயிறு பயத்தினால் கலங்குகிறது என்று மகளிர் அணியின் முதுநிலைப் பொறுப்பாளர் ஒருவர் என்னிடம் சொன்னார்.

2006ம் ஆண்டின் இறுதியிலிருந்து 2007ம் ஆண்டு முழுவதும் விடுதலைப்புலிகள் 1990ம் ஆண்டுக்கு முன் பிறந்தவர்களையே அமைப்பில் இணைத்தார்கள். இது 17 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களை மட்டுமே இணைப்பதாக இருந்தது. இக்கொள்கை அமுல்படுத்தப்பட்ட காலத்திலேயே நான் சிறுவர்களை விடுவிக்கும் திட்டத்தை கண்காணிக்கத் தொடங்கினேன். இக்கொள்கையை விடுதலைப்புலிகள் தீவிரமாக அமுல்படுத்துகிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. யூனிசெப் அமைப்பு இக்காலத்தில் 17 வயதில் இணைக்கப்பட்டவர்களையும் சிறுவர் போராளிகள் என்றே கணிப்பிட்டு அறிக்கை விடுத்தது.

தமிழ்ச்செல்வன் இக்கொள்கையில் உறுதியாக இருந்தார். இக்கொள்கையிலிருந்து விலகிய சந்தர்ப்பங்களை அவருக்கு தெரிவிக்க எனக்கு பல வழிகள் இருந்தன. விடுவிக்கப்பட வேண்டியவர்களினதும், புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்ட சிறுவர்களினதும் புள்ளிவிபரங்களை அவரிடம் தொடர்ச்சியாகக் கொடுத்து வந்தேன். புதுப்பிக்கப்பட்ட இத்தகைய புள்ளிவிபரங்கள் இதற்குமுன் அவருக்குத் தொடர்சியாக கொடுக்கப்படவில்லை. அவர் கொள்கையைத் தீவிரமாக அமுல்படுத்துவதற்கு இதுவும் உதவியது. அடிக்கடி சம்பந்தப்பட்டோரைக் கூட்டி இக்கொள்கையை நடைமுறைப்படுத்துவதில் இருந்த தாமத்தைப்பற்றிய தன் அதிருப்தியை வெளியிட்டு வந்தார். 17 வயதிற்கு குறைவானவர்கள் அமைப்பில் இணைக்கபட்டால், அவர்களின் குடும்பங்கள் முன்வந்து தம்மிடம் முறையிடும்படி சிறுவர் பாதுகாப்பு ஆணையம் ஈழநாதம் பத்திரிக்கையின் முன்பக்கத்தில் பெரிய அறிக்கையை வெளியிட்டது. இது மக்களுக்குப் பரவலாக தெரிய வந்தது. சிறுவர் போராளிகள் சார்ந்த விடுதலைப்புலிகளின் கலாச்சாரமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறத்தொடங்கியது. தம் அமைப்பு பல சமூக வேலைகளையும் செய்வதால் 17 வயதானோரை இணைப்பதற்குத் தமக்கு உரிமை உண்டென்ற ஒரு நிலைப்பாட்டை விடுதலைப்புலிகள் எடுக்க முயற்சித்தார்கள். ஆனால் சர்வதேசத்தின் கடுமையான நிலைப்பாட்டால் 2008ம் ஆண்டு ஆரம்பத்தில் இணைப்போரின் வயதை 18 ஆகவே மாற்றினார்கள்.

இத்திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் பல யதார்த்தமான தடங்கல்கள் ஏற்பட்டன. ஆனால் யூனிசெப்பும் சர்வதேச ஊடகங்களும் இவ்வுண்மைகளையும் அமைப்பினுள் நடந்தேறிக் கொண்டிருந்த தீவிரமான வேலைத்திட்டங்களையும் புறந்தள்ளிவிட்டு ‘விடுதலைப்புலிகள் சிறுவர்களை இணைக்கிறார்கள்’ என்று தொடர்ச்சியாகப் பிரச்சாரம் செய்தன. விடுதலைப்புலிகள் முன்னர் கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்றவில்லை என்பதே தம் போக்கின் கடுமைக்குக் காரணம் என்று அவர்கள் சொன்னார்கள். அத்தகைய வாக்கு தாம் கொடுக்கவில்லை என்பது விடுதலைப்புலிகளின் வாதமாக இருந்தது.

அமைப்பினுள் சிறுவர் போராளிகளை இணைப்பதில்லை என்ற கொள்கையை நடைமுறைப்படுத்த இரண்டு வகையான வேலைத்திட்டங்கள் தேவைப்பட்டன. ஒன்று சிறுவர்களை புதிதாக இணைப்பதை நிறுத்துவது. மற்றது ஏற்கனவே இணைக்கப்பட்டோரை விடுவிப்பது. புதிதாக இணைப்பதை நிறுத்துவதற்குத் தான் பொறுப்பு என்று தமிழ்ச்செல்வன் எனக்குச் சொன்னார். இதில் அவர் முழுவெற்றியும் கண்டார். இதை முழுமையாக செய்து முடிக்க ‘அலன் ரெக்கின்’ வருக்கைக்குப் பின்னும் சில மாதங்கள் எடுத்தன. அமைப்பில் இருந்த சிறுவர்களை விடுவிக்கும் செயற்பாடுகளைச் செய்து முடிப்பதற்கு மேலும் சிறுது காலமும் களங்களும் தேவைப்பட்டன. விடுதலைப்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த வன்னியிலேயே முதலில் இதற்கு வெற்றி கிட்டியது.

விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பிலிருக்கும் சிறுவர் போராளிகள் பற்றிய பட்டியல் மட்டக்களப்பு அம்பாறை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த மிகவும் வயது குறைந்த பல சிறுவர்களின் பெயர்கள் இருந்தன. அவர்களை இறுதியில் செஞ்சோலை, அறிவுச்சோலை என்ற இரண்டு சிறுவர் இல்லங்களில் கண்டுபிடித்தோம். 2004ம் ஆண்டு சுனாமியைத் தொடர்ந்து மட்டக்களப்பில் செஞ்சோலை சிறுவர் இல்லத்தின் கிளை ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இவ்விரு மாவட்டங்களிலும் பராமரிப்பு கிடைக்காத சிறுவர்களை விடுதலைப்புலிகள் இச்செஞ்சோலைக் கிளையில் இணைத்தார்கள். பின்னர் விடுதலைப்புலிகள் மட்டக்கிளப்பை கைவிட்டபோது இச்சிறுவர்கள் வன்னிச் செஞ்சோலைக்கு மாற்றப்பட்டார்கள். இச்சிறுவர்களை இவர்களின் பெற்றோரிடம் இணைக்கும்வரை தம் சிறுவர் போராளிகள் பட்டியலிலிருந்து நீக்குவதற்கு யூனிசெப் அமைப்பு மறுத்தது. ஆனால் யூனிசெப் அமைப்பாலோ அல்லது செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தாலோ இச்சிறுவர்களை அவர்களின் பெற்றோருடன் இணைக்க முடியவில்லை. சில சிறுவர்களின் குடும்பங்களையே இவ்வமைப்புகளால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. சுனாமி அழிவிற்குப் பின் சில குடும்பங்கள் என்ன ஆனார்கள் என்று தெரியவில்லை. குடும்பங்களால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சிறுவர்களைக்கூட  கிழக்கிற்கு அழைத்துச் செல்ல லங்கா அரசு அனுமதி கொடுக்கவில்லை. இதனால் விடுதலைப்புலிகளின் கடும் முயற்சிக்குப் பின்னரும் யூனிசெப்பின் பட்டியலின்படி “விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பில் இருந்த மிகவும் வயது குறைந்த சிறுமிக்கு 7 வயது”. இவரை செஞ்சோலை சிறுவர் இல்லத்தில் எனக்கு நன்றாகவே தெரியும். 2007ல் ஆண்டில் கூடச் சர்வதேச ஊடகங்கள் யூனிசெப்பின் கூற்றாக “இவ்வுண்மையை” வெளியிட்டன. இதுபற்றி லங்காவிற்கான யூனிசெப்பின் தலைவருக்கு நான் எதிர்ப்பு தெரிவித்த பின்னர் அக்கேள்வியை ஊடகங்கள் கேட்கும் போது தங்களால் வேறு பதில் கொடுக்க முடியாது என்றார். “இவ்வுண்மையின்” பின்னணி யூனிசெப்பிற்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும் இக்கவர்ச்சியான செய்தியை வெளியிடுவதை தடுக்க அவர்களால் முடியவில்லை.

இதுபோலவே இன்னும் பல பொய்யான சர்வதேச ஊடகச் செய்திகள், சிறுவர் போராளிகள் பற்றிய ஒருபக்கச் சார்பான ஆரோக்கியமற்ற கவர்ச்சியை, மக்களை ஈர்த்துத் திசைதிருப்பும் தன்மையை தெளிவாக எடுத்துக்காட்டின. அவற்றில் சிலவற்றை சொல்வது இங்கு பொருத்தமானது. மூளை வளர்ச்சி குன்றிய 9 வயதுச் சிறுமி ஒருத்தி தன் வீட்டில் துன்புறுத்தப்பட்டிருக்கிறாள். அவள் சென்ற பாடசாலையின் ஆசிரியர்கள் இப்பிரச்சனையை அவதானித்தனர். ஒருநாள் இரவு இச்சிறுமி வீடு திரும்பாமல் தனது வகுப்பறையிலேயே தங்கிவிட்டாள். அப்பிரதேசத்தின் விடுதலைப்புலிகள்  பொறுப்பாளர் சிறுமியை சிறுவர் இல்லத்தில் தங்க வைத்தார். சிறுமியின் பின்னணி எதையும் விசாரிக்காமல் அவளும் யூனிசெப்பின் ‘சிறுவர் போராளி’ பட்டியலில் இணைக்கப்பட்டாள். இச்சிறுமிக்குப் பாதுகாப்பான குடும்பச் சூழல் இல்லாததால் இறுதி வரையும் இச்சிறுவர் இல்லத்திலேயே அவள் பராமரிக்கப்பட்டாள். எமது கடும் முயற்சியின் பின்னரே இச்சிறுமியை யூனிசெப்பினர் தமது பட்டியலில் இருந்து எடுத்தனர்.

விடுதலைப்புலிகளின் நிதித்துறைப் பிரிவில் ஒரு 17 வயது வாகன ஒட்டுனர் பணியாற்றினார். இவர் 2007 ஆண்டில் லங்கா ராணுவத்தின் ஒரு கிளைமோர் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்டார். இவரை கொல்லப்பட்ட சிறுவர் போராளி என்று யூனிசெப் அறிக்கை விட்டது. சாவுக்குப் பின் அவரின் குடும்பத்தை நான் சென்று சந்தித்தேன். குடும்பத்தில் இவரே மூத்த பிள்ளை. தாயுடன் பல தம்பி தங்கைகளையும் கொண்ட அக்குடும்பத்துக்கு வருமானம் ஈட்டும் ஒரே நபர். அவரின் குடும்பத்துக்கு விடுதலைப்புலிகளிடமிருந்து தொடர்ந்து கொடுப்பனவு செல்வதற்காக என்றே அவரைப் பணியிலிருக்கும் போது கொல்லப்பட்ட ஒரு துணைப்படை வீரர் என்று அறிவித்தனர். இந்த அறிவிப்பை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு இதன் பின்னணியை அறியாமல்- அறிய விரும்பாமல்- யூனிசெப் அவரை கொல்லப்பட்ட ஒரு ‘சிறுவர் போராளி’ என்றே அறிக்கை விட்டனர். இதுபற்றிய ஒரு விரிவான அறிக்கையை சமாதானச் செயலத்தின் இணையத்தில் நாங்கள் வெளியிட்டோம்.

இதே ஏப்பிரலில் 2007ல், விடுதலைப்புலிகள் மட்டக்கிளப்பில் பல சிறுவர் போராளிகளை இதற்கு முதல் மாதத்தில் இணைத்தாக அசோசியேற்றட் பிரஸ் எனும் சர்வதேச ஊடகம் யூனிசெப்பை மேற்கோள்காட்டி செய்தி வெளியிட்டனர். இந்நாட்களில் யூனிசெப் ஒவ்வொரு வாரமும் அதற்கு முதல் வாரத்தில் இணைக்கப்பட்ட சிறுவர் போராளிகளின் பட்டியலை எனது பெயருக்கு அனுப்பி வந்தனர். அசோசியேற்றட் பிரஸ் குறிப்பிட்ட அம்மாதத்தில் மட்டக்கிளப்பில் எந்தவொரு சிறுவர் போராளிகளும் இணைக்கப்பட்டதாக எனக்கு யூனிசெப் அறிவிக்கவில்லை. அசோசியேற்றட் பிரஸ் யூனிசெப் பெயரை பொய்யாகக் குறிப்பிட்டிருக்க வேண்டும். அல்லது யூனிசெப் பொய் சொல்லி இருக்கவேண்டும். இதுபற்றியும் ஒரு விரிவான அறிக்கையைச் சமாதானச் செயலகத்தின் இணையத்தில் வெளியிட்டோம்.

சிறுவர் போராளிகள் அமைப்பிலிருப்பதை நிறுத்துவதற்கு விடுதலைப்புலிகள் தீவிரமாக வேலைசெய்து முழு வெற்றியும் கண்ட காலமான 2007 ஆண்டுப் பிற்பகுதியில் நியூசிலாந்து ஹோரால்ட் என்ற பத்திரிக்கையில் ஒரு மோசமான கட்டுரை வெளிவந்தது. யதார்த்தத்திற்குப் புறம்பான இக்கட்டுரையை நியூசிலாந்து யூனிசெப் அமைப்பு வெளியிட்டது. இதைப் பற்றி யூனிசெப்பிடம் கேள்விகள் கேட்டேன். அவர்கள் அந்த அமைப்பிற்கும் தமக்கும் தொடர்பில்லை என்பது போல் பேசினார்கள். வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளில் உள்ள யூனிசெப் அமைப்புக்கள் நிதி திரட்டுவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டன என்றும் அவர்கள் சுதந்திரமாக செய்றபடுவார்கள் என்றும் கூறினார்கள். சிறுவர் போராளிகள் என்னும் கவர்ச்சியான விடயம் நிதி திரட்டலுக்கு எவ்வளவு தூரம் உதவுகிறது என்பது அப்போது எனக்குப் புரிந்தது.
2007ம் ஆண்டில் முடிவில் அமைப்பில் இணைவதற்கான வயது 18 ஆக மாற்றப்பட்டுவிட்டது. யூனிசெப்பும் சர்வதேச ஊடாகமும் விருப்பமின்றி விடுதலைப்புலிகளின் மாற்றத்தை ஏற்கத்தொடங்கினர். சமாதானச் செயலகத்தின் இணையத்தில் யூனிசெப்பின் சிறுவர் போராளிகள் பட்டியலை மறுதலித்து உண்மையான நிலவரத்தை அட்டவணையிட்டுத் தொடர்ச்சியாக அறிக்கைகள் எழுதினேன். விடுதலைப்புலிகளின் சிறுவர் போராளிகள் என்ற குற்றச்சாட்டுக்கு யூனிசெப்பின் பட்டியலே சர்வதேசத்தின் ஆதாரமாக இருந்து வந்தது. இதை மறுதலித்து இறுதியாக நான் எழுதிய பட்டியல் உண்டு.

எனது கருத்தின்படி சிறுவர் போராளிகளை அமைப்பில் இல்லாமல் செய்யும் வேலைத்திட்டத்தை முன்னின்று செயற்படுத்தியவர் தமிழ்ச்செல்வனே. அவரே குடும்பத்துக்கு ஒருவரை இணைக்கும் திட்டத்தையும் செயற்படுத்தினார். அமைப்புக்கு ஆட்சேர்க்கும் நடவடிக்கைகள் முழுவதையும் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் , அதாவது அரசியற்துறையின் கையில், வைத்திருந்தார். நவம்பர் 2007ல் அவர் கொல்லப்பட்ட பின்னர் விடுதலைப்புலிகளின் ஏனைய துறைகளிருப்பவர்களும் சிறுவர்களை இணைக்கிறார்கள் என்ற முறைப்பாடுகள் சில வந்தன. அது எமக்குப் பெரிய தலையிடியாக இருந்தது. ஏனெனில் முன்போல் இணைத்தவர்களை அடையாளப்படுத்தவும் இணைகப்பட்டவர்களை விடுவிக்கவும் இருந்த அரசியல்துறை சார்ந்த வழிகள் இப்போது போதாமல் இருந்தன. 2008ம் ஆண்டு இறுதியில் யூனிசெப் உட்பட்ட ஐநா அமைப்புகளும் ஏனைய சர்வதேச நிறுவனங்களும் வன்னியிலிருந்து பின்வாங்கியபோது விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்கள் மிகவும் ஆத்திரமடைந்தார்கள். யூனிசெப்பின் சிறுவர் போராளிகளை நிறுத்தும் செயற்பாட்டைப் பற்றிய கடுமையான விமர்சனங்களும் அதை எதிர்க்கும் மனப்பாங்கும் மேலோங்கியது. வன்னியிலுள்ள அத்தனை சிறுவர்களையும் ஒரு இனப்படுகொலைக்குள் கைகழுவிவிட்டுப் பின்வாங்கும் இவர்கள் எதற்காக சிறுவர் போராளிகளைப் பற்றி அத்தனை கரிசனை காட்டினார்கள் என்ற வாதம் மீண்டும் மீண்டும் முன்வைக்கப்பட்டது. இதற்கெதிராக நாங்கள் வாதாடினோம். புதிய அரசியல்துறைப் பொறுப்பாளர் நடேசனும் எங்களுக்கு ஆதரவு தந்தார். சிறுவர் பாதுகாப்பு ஆணையத்தின் சிறுவர் போராளிகள் சார்ந்த வேலைகள் யூனிசெப்பின் பின்வாங்கலுக்குப் பின்னும் தொடர்ந்தன. தொடர்சியான குண்டுவீச்சுகள் எமது வேலைக்குத் தடங்கலாக இருந்தது. கிளிநொச்சி இடப்பெயர்வின் பின் என்னால் இவ்வேலைத் திட்டத்தில் பங்கெடுக்க முடியவில்லை. எனக்குத் தெரிந்தமட்டில் இதன்பின் சிறுவர் பாதுகாப்பு ஆணையத்தின் வேலைகள் மிகவும் பலவீனமடைந்துவிட்டன.

சிறுவர் பாதுகாப்பு மையத்தில் எனக்குக் கிடைத்த அனுபவங்கள் மிகவும் பெறுமதியானவை. ஆட்சேர்ப்புப் பற்றி விடுதலைப்புலி உறுப்பினர்களுடன் ஆழமாகாக் கலந்துரையாடும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. சிறுவர் போராளிகளாக இணைந்தவர்களின் குடும்பங்களைச் சந்தித்து அவர்களின் பின்னணியையும் என்னால் அறிய முடிந்தது. சர்வதேசத்தின் சிறுவர் போராளிகள் என்ற தனிவிடய பிரச்சாரத்தின் நியாய அநியாயங்கள் பற்றியும் என்னால் அறிய முடிந்தது. தனிவிடய பிரச்சாரம் மனித வாழ்க்கையின் ஒன்றோடன்று இணைந்த பிரச்சனைகளையும் சிக்கல்களையும் புறந்தள்ளி ஒரு விடயத்தை மட்டும் பெரிதுபடுத்திப் பிரச்சாரம் செய்வதாகும். அதனால் கிடைக்கக் கூடிய வெற்றி பற்றியும் அது ஏற்படுத்தக் கூடிய சிக்கல்கள் பற்றியும் என்னால் அறிய முடிந்தது. இவை ஒரு சாராரின் நியாமற்ற சுயநல தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய ஏதுவாக இருப்பதையும் என்னால் அறிய முடிந்தது.

விடுதலைப்புலிகள் பல தவறுகளைச் செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் மேற்குலக அமைப்புக்கள் தொடர்ச்சியாக வர்ணித்ததைப் போல் விடுதலைப்புலிகள் ஒரு கொடிய அமைப்பல்ல. விடுதலைப்புலிகளை ஒழித்தால்தான் உலகம் நன்மையடையும் என்று கூட இவர்கள் வர்ணித்திருக்கிறார்கள். புலத்துத் தமிழரின் உதவியுடனும் வேறு எவரினதும் உதவியுமில்லாமலும் கொடூரமான லங்கா அரசை மட்டுமே விடுதலைப்புலிகள் எதிர்த்தார்கள். அவர்கள் சர்வதேச மட்டத்தில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருதாலும் தம் இலக்கை நோக்கி வெற்றிகரமாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தார்கள். முழு உலகையும் எதிர்த்து அதையும் வெற்றி கொள்வார்கள் போலத் தோன்றியது. விடுதலைப்புலிகள் பற்றிய இத்தகைமையே உலகில் இன்று நிலவும் ஒழுங்கைக் குலைப்பதாக இருந்தது. அடைக்கப்பட்ட ஆட்டுமந்தைகளில் ஒன்று படகைத் திறந்து வெளியேற அறிந்துகொண்டால் அதைச் சுடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இல்லாவிட்டால் ஆட்டுமந்தைகள் தொடர்ந்து வெளியேறத் தொடங்கிவிடும். படைகைத் திறக்க தெரிந்த ஆடுதான் விடுதலைப்புலிகள். அவர்களை அழிப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. ஈழத்தமிழர்கள் செய்த தியாகங்களிலும் பார்க்க மிகக் குறைவான தியாகங்களுடன் எத்தனையோ தேசங்கள் தம் தனிநாட்டுக் கோரிக்கையை அடைந்திருக்கின்றன. அவர்களின் வெற்றிக்குக் காரணம் அவர்களின் கோரிக்கை உலகின் ராணுவ-அரசியல்-பொருளாதார கோளத்துடன் ஒத்துப்போனமையே.

வன்னியில் விடுதலைப்புலிகளின் கீழ் அதிசயிக்கத்தக்க பல சமூக மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. காந்தியும் அம்பேத்கரும் பெரியாரும் எட்டாத வெற்றியை வன்னியில் விடுதலைப்புலிகள் எட்டினார்கள். தெற்காசியாவில் வியாபித்திருக்கும் சாதி எண்ணங்கள் வன்னியில் அழிக்கப்பட்டன. பெண் விடுதலைக்கான முன்னோட்டங்கள் அங்கு உருவாகியிருந்தன. போராட்ட உணர்வை மக்கள் இதயங்களில் ஏற்றி அங்கு மக்கள் ஒன்று கூட்டப்பட்டிருந்தார்கள். தமிழரும் தெற்காசிய மக்களும் பலனடையக் கூடிய இன்னும் சில சமூக மாற்றங்களுக்கான சாத்தியங்களை வன்னி தன்னுள் கொண்டிருந்தது. இது இப்போது அழிக்கப்பட்டுவிட்டது. இன்று ஏதேனும் ஒரு அற்புதத்தால் தமிழீழம் தனி நாடாகப் பிறந்தாலும் அன்று வன்னி தன்னுள் கொண்டிருந்த நம்பிக்கைகளையும் சாத்தியங்களையும் இனிவரக் கூடிய தமிழீழத்தால் மீட்டெடுக்க முடியாது.

இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் போது பாரதியால் எழுதப்பட்ட இக்கவிதை அன்ற வன்னியின் இன்றைய நிலைமையை துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கிறது இதை வாசிக்கும் போதெல்லாம் அன்றைய வன்னிக்காக நான் அழுகிறேன்.

சுதந்திரப் பயிர்

தண்ணீர் விட்டோ வளர்த்தோம்

சர்வேசா இப்பயிரை

கண்ணீரால் காத்தோம்

கதுகத் திருவுளமோ

எண்ணமெல்லாம் மெய்யாக

எம்முயிரினுள் வளர்ந்த

வண்ண விளக்கிது

மடியத் திருவுளமோ

ஒராயிரம் வருடம்

ஓய்ந்து கிடைந்த பின்னர்

வராது போல் வந்த

மாமணியை தோற்போமோ

மாதரையும் மக்களையும்

வன் தன்மையால் பிரிந்து

காதல் இளைஞர்

கருத்தழிதல் காணாயோ

மேலோர்கள் வெஞ்சிறையில்

வீழ்ந்து கிடப்பதுவும்

நூலோர்கள் செக்கடியில்

நோவதும் காண்கிலையோ

எண்ணற்ற நல்லோர்

இதயம் புழுங்கி இரு

கண்ணற்ற சேய் போல்

கலங்குவது காண்கிலையோ

ந. மாலதி(1947) : நியூசிலாந்தில் வாழும் ஈழத்தமிழர்களில் ஒருவர். கணினித்துறையில் பயற்சி பெற்றவர். நோர்வே அனுசரணையுடன் அமலுக்கு வந்த போர் நிறுத்த ஒப்பந்த காலத்தில் வன்னியில் உருவாக்கப்பட்ட வடகிழக்கு மனித உரிமைச் செயலத்தில் தொண்டரடிப்படையில் பணியாற்ற வன்னிக்குச் சென்றார். இறுதி போர் வரை முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்து ஐசிஆர்சி கப்பலில் வெளியேறி மெனிக் பாம்மில் அடைக்கப்படும் வரை ஈழத்தில் இருந்தார். இவர் ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்த மலரவன் என்னும் மாவீரரின் ’போர் உலா’ என்னும் நூலை பென்குவின் பதிப்பகம் மே 2013ல் வெளியிட்டுள்ளது.

குறிப்பு:

யூனிசெப்: UNICEF

நிசோர்: NESoHR(North East Secretariat on Human Rights)

செஞ்சோலை : பெண் சிறுவர்களுக்கான இல்லம்

அறிவுச்சோலை : ஆண் சிறுவர்களுக்கான இல்லம்.

நன்றி - எனில்

0 comments:

Post a Comment

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்