/* up Facebook

Mar 13, 2014

பாதமில்லாமல் வாழ்வதை விட போராடி இறப்பதே மேல் - செங்கொடி


விவிலியத்தில் ஒரு கதை உண்டு. ஒரு மன்னன் குடிமக்கள் அனைவரும் தனக்கு பணிந்து, தனக்கு அடிமையாக, தினமும் தன் பாதத்தை பூஜித்து வந்தால் மட்டுமே வாழ அனுமதிப்பேன். இல்லாவிட்டால் அவர்கள் பாதங்களைத் தறித்து விடுவேன் என்று சட்டமிட்டு; மீறுபவர்களின் பாதங்களை துண்டித்து நடக்க முடியாமல், வாழவிடாமல் அவர்களை சாகடித்தான். அப்போது மானமும் அறிவும் கொண்ட மக்கள் போராடி இறந்தனர். இன்றைய சமூக சூழல் தன்னுடைய ஆணாதிக்கத் திமிரினால் அந்த மன்னனைப் போல் தனக்கு அடிபணிந்து வாழுங்கள் என்று பெண்களை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இதை எதிர்த்துப் போராடி தங்களின் சுதந்திரத்தையும் சமூகத்தின் சுதந்திரத்தையும் மீட்டெடுத்துக் கொள்வதே பெண்கள் முன்னிற்கும் கடமை என்று அன்று பாசிச பிராங்கோவின் ஆட்சிக்கு எதிராகப் போராடிய ஸ்பெயின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவி லாபோசியோனாரியா விவிலியத்திலிருந்து கூறிய மேற்கோள் தான் “பாதமில்லாமல் வாழ்வதை விட போராடி இறப்பதே மேல்” என்பது.

1908 ஆம் ஆண்டு நியூயார்க் நகரில் மார்ச் 8 அன்று பெண் தொழிலாளர்கள் ஒன்றுகூடி எட்டு மணி நேர வேலை, உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம், பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை என அடிப்படை உரிமைகளுக்காக போராடி, அரசின் அடக்குமுறைகளை எதிர்கொண்டு, இரத்தம் சிந்தி வென்றார்கள். இதன் மூலம் சாமானியப் பெண்களும் போராடி உரிமைகளை வென்றெடுக்க முடியும் என உலகிற்கு உணர்த்திய நாள் மார் 8. அதன்பிறகு 1910 ல் கோபன் ஹேகனில் இரண்டாவது அகிலத்தில் மர்ச் 8 ஐ சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானம் கொண்டு வந்தார் சோசலிச பெண்ணுரிமைப் போராளியான கிளாரா ஜெட்கின்.

இன்று மார்ச் 8 சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினம். ஆனால் பெண்கள் தினம் என்ற பெயரில் தன்னார்வக் குழுக்கள், இந்த நாளின் அரசியல் சாரத்தை உருவி எடுத்துவிட்டு, சக்கையைப் போல் அடையாள நாளாக கொண்டாடுகிறது, கொண்டாடத் தூண்டுகிறது. நகைக்கடை, துணிக்கடை, அழகு சாதனப் பொருட்கள் தயாரிப்பவை வாழ்த்துக் கூறி பெண்களை தங்கள் வாடிக்கையாளர்களாக வளைக்கின்றன. தொலைக்காட்சிகளில் நடிகைகள் வாழ்த்துக்கூறி குத்தாட்டம் போடுகிறார்கள்.

இன்று பெண்கள் நிலை எவ்வாறு இருக்கிறது? பெண்குழந்தைகள் பிறந்ததும் கள்ளிப்பால் கொடுத்து கொன்றார்கள் அன்று. இன்றோ, ஸ்கேனிங் மூலம் கண்டறிந்து பெண் குழந்தைகளை கருவிலேயே கொன்று விடுகிறார்கள் ஆணாதிக்கவாதிகள்.

பெண்குழந்தைகள் தப்பிப் பிழைத்து வந்தால் படிக்கின்ற, பணி புரிகின்ற இடத்தில் ஆண்கள் காதல் கடிதங்களோடு நிற்கிறார்கள். ஏற்க மறுத்தால் ஆசிட் பாட்டலோடு வருகிறார்கள்.

பெண் தான் விரும்பிய ஆணைக் காதலித்தால், திருமணம் செய்தால் வன்மத்துடன் பழிவாங்க அரிவாளோடும், ஆண்குறியோடும் களம் இறங்குகிறார்கள் காப் பஞ்சாயத்துகளும், ஆதிக்க சாதி, மத வெறியர்களும்.

ஆறுமாதக் குழந்தையைக் கூட வல்லுறவு கொள்ளும் கொடிய விலங்குகள் உலவும் காடாக சமூகத்தை மாற்றி வருகிறது ஏகாதிபத்திய சீரழிவுப் பண்பாடு.

தனியார்மயம் – தாராளமயம் புகுத்தப்பட்டபின் பெண்கள் அன்றாட அத்தக் கூலிகளாக னகர்ப்புறங்களுக்கு விரட்டப்பட்டுள்ளார்கள். வீட்டு வேலைக்காரர்களாக, கார்மெண்ட்ஸ் கம்பனி தொழிலாளர்களாக, பெட்ரோல் பங்க், நகைக்கடை, ஜவுளிக்கடைகளில் சேல்ஸ்வுமன்களாக, பஞ்சாலைத தொழிலாளர்களாக பணி புரிகிறார்கள். பஞ்சாலை முதல் ஐ.சி கம்பனிகள் வரை எல்லா துறைகளிலும் பெண்களுக்கு அற்ப கூலி, நிர்ணயமில்லா வேலை நேரம், உத்திராவாதமில்லாத வேலை என ஓய்வு இல்லாமல், நிம்மதி இல்லாமல் கடும் மன உழைச்சலுக்கு ஆளாகி தற்கொலை வரையிலும் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

குழந்தைத் தொழிலாளர் முதல், தள்ளாடும் மூதாட்டி வரை உழைத்தே வாழ வேண்டிய நிர்ப்பந்தம், அன்றாடம் விலைவாசி உயர்வு குறைந்த வருமானத்திற்குள் வாழ்க்கையை சுருங்கிக் கொள்ள வேண்டியதிருப்பதால் ஊட்டச்சத்தில்லாத உணவு, அதனால் ஏற்படும் நோய்கள்.

வீட்டில் சலிப்பூட்டும் ஓய்வு ஒழிச்சலில்லாத சமையல் வேலை, துணி துவைக்கும் வேலை, பொதுக்குழாயிலிருந்து தண்ணீர் சுமக்கும் முதுகெலும்பொடிக்கும் வேலை; குடிகார கணவனால், ஊதாரி பிள்ளைகளால் அட் உதை அவமானப் பட்டும், பொறுப்பற்ற கணவர்களால் குடும்பத்தை பராமரிக்கும் முழுச் சுமை என அனைத்தும் பெண்கள் தலையில் தான் விழுகிறது.

உழைக்கும் பெண்கள் தினம் வந்து நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்பும் பெண்களின் இந்த அவல நிலை இன்னும் மாறவில்லை. இதற்கெதிராக, வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், வரதட்சனை கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், பெண்கல் பாதுகப்புச் சட்டம், பெண்கள் வாழ்வுரிமைச் சட்டம், குடும்ப வன்முறைச் சட்டம் என பல்வேறு சட்டங்களை இயற்றியிருப்பதாக பீற்றிக் கொள்கிறது அரசு. அத்தனையும் அரசு தோட்டத்தில் விளைந்து கிடக்கும் ஏட்டுச் சுரைக்காய்கள். நாடுமுழுவதும் பெண்களுக்கு எதிராக ஏவப்படும் குற்றங்களில் பெரும்பாலும் குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்படுவதில்லை. தவிரவும் இதை தடுக்கவும், தண்டிக்கவும் பொருப்பேற்றிருக்கும் காவல்துறை, நீதித்துறை, இராணுவம் ஆகியவை வாச்சாத்தியிலும், மணிப்பூரிலும், காஷ்மீரிலும், பெண்கள் மீது ஏவிய வன்கொடுமைகளை உலகமே அறியும்.

 clara-zetkin

சமூகத்தில் பாதியாக இருக்கிற பெண்களுக்கு எதிராக நடந்துகொண்டிருக்கும் வன் கொடுமைகளையும், பாலியல் கொடுமைகளையும், சுரண்டல்களையும் ஒழிக்குமா வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்?

பெண்களின் அவலம் நிறைந்த, சிதைக்கப்படும் வாழ்வை மாற்றியமைப்பார்களா வாக்கு கேட்டு வரும் இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கிகள்?

ஒருபோதும் மாட்டார்கள். நாட்டையும், மக்களையும் கொள்ளையிட வல்லரசுகளுக்கும், தரகு முதலாளிகளுக்கும் யார் கூட்டிக் கொடுத்து மாமா வேலை செய்வது என்பதற்கு நடக்கும் போட்டி தான் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்.

நாடாளுமன்றத்தில் விவாதிக்காமலேயே, இந்தியாவின் இறையாண்மையையை, பொருளாதாரத்தை, இராணுவ ரகசியங்களை ஒப்பந்தங்கள் என்ற பெயரில் வல்லரசுகளிடம் காட்டிக் கொடுக்கிறார்கள். நாடு முழுவதும் உள்ள கனிம, கடல், காட்டு வளங்களை பன்னாட்டு கம்பனிகளுக்கும் தேசங்கடந்த தரகு முதலாளிகளுக்கும் தாரை வார்க்கிறார்கள் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள். இதை எதிர்த்துப் போராடும் மக்கள் மீது போலீசு, இராணுவத்தை வைத்து போர் நடத்துகிறார்கள்.

உழைக்கும் மக்க்ளை சுரண்டுபவர்கள் தான், இந்திய வளங்களைக் கொள்லையிடுபவர்கள் தான், பெண்களின் உழிப்பையும் உடலையும் கச்சாப் பொருளாக்கி கல்லா கட்டுகிறார்கள். இந்தக் கொடுமைகளை எந்த ஓட்டுக் கட்சியும் ஒழிக்க மாட்டார்கள். பெயரளுவுக்குக் கூட அதிகாரம் இலாத பாராளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கு 33 சதவீத இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்த முடியாத இவர்கள் நாட்டை அடிமையாக்கும் தனியார்மயம் தாராளமயத்தை 100 சதவீதம் அமல்படுத்த துடிக்கிறார்கள்.

33 சதவீத இடஒதுக்கீடு பாரளுமன்றத்தில் கொடுத்தாலும் கூட பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளில் ஒன்றைக்கூட ஒழிக்க முடியாது.. ஒட்டுமொத்த நாடும், அனைத்துப் பிரிவு மக்களும் தனியார்மய தாரளமய கொள்ளையால் மரணக் குழியை நோக்கி தள்ளப்படுகிறாஅர்கள். இதற்கு எதிராக போராடும் மக்கலோடு கரம் கோர்த்து மறுகாலனியாக்கத்திற்கு எதிராக நாம் போராட வேண்டும்.

மேலும், பெண்களின் இந்த நாயின் கீழான வாழ்வுக்குக் காரணம் இந்த சமூக அமைப்பு தான். பெண்கள் முதலில் மூலதனத்தால் வேட்டையாடப்படுகிறர்கள். இரண்டாவதாக பெண்கள் தங்கள் வாழ்வின் அவலம் குறித்து சிந்திப்பதை தடுக்கின்ற வீட்டு வேலை என்கிற அடிமைத்தனம். இதை ஒழிக்காமல் பெண்களுக்கு ஜனநாயக உரிமையோ, சுதந்திரமோ இல்லை.

பாலின சமத்துவத்தை படைக்க வேண்டுமெனில் சோசலிசத்தை நோக்கிய பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி ஒன்று தான் தீர்வு.

சோசலிசத்தில் தான் உழைப்பை சுரண்டுகின்ற மூலதனத்தை ஒழித்து, உற்பத்தி சாதங்கள் பொது உடமையாக்கப்படுகிறது. குழந்தை வளர்ப்பு நிலையங்கள், பொது உணவு விடுதிகள், பொது துணி துவைக்கும் ஆலைகள் ஏற்படுத்தி தனிப்பட்ட வீட்டு வேலைகள் ஒழிக்கப்படுகிறது.

அதற்குரிய விரைவான, நேரான, நேர்மையான புரட்சியும் சமூக மாற்றமும் தான். புரட்சி இல்லாமல் விடுதலையும் இல்லை, உரிமைகலும் இல்லை. இதைப் பெற பெண்களுக்கு இருக்கு ஒரே ஆயுதம் அமைப்பாக அணி திரள்வது தான்.

அணிதிரள்வோம்! போராடுவோம்! வென்றெடுப்போம்! என இந்த சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினத்தில் உறுதியேற்போம்.

நன்றி - http://senkodi.wordpress.com/2014/03/08/working-women-day/

0 comments:

Post a Comment

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்