/* up Facebook

Sep 30, 2013

30 வது - புகலிடப் பெண்கள் சந்திப்பு பிரான்ஸில்


தோழமையுடன்,
புகலிடப் பெண்கள் சந்திப்பின் 30 வது தொடர்
எதிர்வரும் ஒக்டோபர் மாதம்
12 , 13 ம் திகதிகளில் பிரான்ஸில் நடைபெறவுள்ளது.
இச்சந்திப்பில் கலந்துகொள்ள ஆர்வமுள்ளவர்கள்
தொடர்புகொள்ளவும்.
0033 6 25 53 28 55 , 0033 6 95 29 42 28

பெண்கள் சந்திப்பு குழுவினர் - பிரான்ஸ்
...மேலும்

ஸ்ரீலங்கா ஆண்களும் மற்றும் பாலியல் வல்லுறவும்: ஸ்ரீலங்கா ஊடகங்கள் தவறவிட்டவைகள் - சொலயில் நொயார்


ஐநா மேற்கொண்ட புதிய ஆய்வின்படி ஆசிய பசுபிக் பிராந்தியத்திலுள்ள கால்வாசி ஆண்கள் தாங்கள் பாலியல் வல்லுறவு மேற்கொண்டிருப்பதை ஏற்றுக் கொண்டுள்ளார்களாம், த கார்டியன் பத்திரிகையில் காணப்பட்ட இந்த கட்டுரையை நான் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் வாசித்தேன். இந்த ஆய்வில் பங்குபற்றிய நாடுகளில் ஸ்ரீலங்காவும் ஒன்றானபடியால், நான் பல இடங்களில் தேடிப்பார்த்து உள்ளுர் ஊடகங்களில் வெளிவந்த சில கட்டுரைகளைக் கண்டேன், அவற்றில் ஒன்று 14 விகிதமான ஸ்ரீலங்கா ஆண்கள் பாலியல் வல்லுறவில் ஈடுபட்டுள்ளதை ஒப்புக் கொண்டுள்ளார்கள் என்கிற தலைப்பில் வெளியாகியிருந்தது.

டெய்லி மிரர். சிலோன் ருடே உட்பட்ட பிரதான நீரோட்டத்தில் கலந்துள்ள அச்சு ஊடகங்கள் அந்த கட்டுரையை நேரடியாக பி.பி.சி யில் இருந்தே பிரதி செய்திருந்தன, மற்றும் இந்த பயங்கரமான புள்ளிவிபரங்களை அவை நேரடியாக பெற்றுக்கொள்ள முயற்சிக்காதது எனக்கு ஆச்சரியமளித்தது.

இந்த ஆய்வினை தொடர்ந்து விடயங்களை சேகரிக்க அவர்கள் அக்கறை எடுத்திருந்தால் அவர்களால் புதையுண்டு போயிருந்த மேலும் பல பயனுள்ள தகவல்களை வெளிக் கொணர்ந்திருக்கலாம், மற்றும் இந்த ஆய்வில் மீதமுள்ள தொந்தரவு மிக்க கண்டுபிடிப்புகளைத் தொடர ஏன் முயற்சி மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்பதை என்னால் கற்பனை செய்ய முடியவில்லை. பிரதான ஊடகங்கள் பல்வேறு வடிவங்களிலான வன்முறைகளுக்காக நன்கு அறியப்பட்ட குற்றவாளிகளுக்கான ஆரோக்கியமான உணவு போன்ற நேர்காணல்கள் மூலம் நமக்கு அவற்றை அறியத்தருவதுபோல அதற்கு சமமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தகவல்களையும் சமநிலைப்படுத்தி வெளியிட்டிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

இந்த ஆய்வில் பிரத்தியேகமான ஸ்ரீலங்கா அறிக்கை ஒன்று காணப்படுகிறது. அது ஸ்ரீலங்காவில் ஆழமாகக் கண்டுபிடிக்கப் பட்டவைகளைப்பற்றி பார்வையிடுகிறது. ஸ்ரீலங்கா அறிக்கையை வாசிக்கும்போது ஐநா பிராந்திய ஆய்வில் உள்ள வெளிப்படையான தவறு தெளிவாகத் தெரிகிறது. இந்த ஐநா ஆய்வு ஒன்பது நாடுகளில் நடத்தப்பட்டது, மற்றும் சில நாடுகளில் தனித்துவமான சில பிரதேசங்களில் மட்டுமே நடத்தப்பட்டது. ஐநா அறிக்கை தெரிவிப்பது அறிக்கையில் தரப்பட்டிருக்கும் கண்டுபிடிப்புகள் ஒன்பது ஆய்வுத் தளங்களை அடிப்படையாக கொண்டவை. இவை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தளங்களை பிரதிநிதிப்படுத்தும் மாதிரிகளாக உள்ளன. மாதிரிகள் தேசியமானவைகள் என்பதை தவிர.மற்றும் பெரும்பாலான தளங்கள் தேசிய ரீதியில் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தப்படாததுடன் மற்றும் முழு ஆசிய பசுபிக் பிராந்தியத்தையும் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் வகையில் வடிவமைக்கப்படவில்லை, இருந்தபோதிலும் மாதிரிகள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தளங்களைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துவதாக உள்ளன. இதன் கருத்து என்னவெனில் சிலநாடுகளில் அந்த ஆய்வு சில குறிக்கப்பட்ட இடங்களில் மட்டுமே நடத்தப்பட்டுள்ளன மற்றும் அந்த கண்டுபிடிப்புகளை முழு நாட்டுக்கும் அல்லாமல் குறிப்பிட்ட அந்த இடங்களில் மட்டுமே பிரயோகிக்க முடியும்.

ஐநா அறிக்கையில் காணப்படும் ஸ்ரீலங்காவை பற்றிய கண்டுபிடிப்புகள் தேசிய ரீதியானவை என வழங்கப்பட்டுள்ளன, - அதன் கருத்து அந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் முழு ஸ்ரீலங்காவுக்கும் பொருத்தமானவை என்னபதாகும். எனவே 14.5 விகிதமான ஸ்ரீலங்கா ஆண்கள் பாலியல் வல்லுறவு புரிந்ததை ஒத்துக்கொண்டுள்ளார்கள் என்பது சரி. எனினும் இதில்தான்; பிரச்சினை தங்கியுள்ளது - ஸ்ரீலங்காவில் ஆய்வு கொழும்பு, அம்பாந்தோட்டை, மட்டக்களப்பு, மற்றும் நுவரெலியா ஆகிய நான்கு மாவட்டங்களில் மட்டுமே நடத்தப்பட்டன மற்றும் ஸ்ரீலங்கா அறிக்கை விசேடமாக குறிப்பிடுவது ஷஷஇந்த மாதிரி வடிவத்தில் இந்த ஆய்வின் கண்டுபிடிப்புகள் அந்த நான்கு மாவட்டத்தில் வாழும் 18 மற்றும் 49 வயதுக்கு உட்பட்ட ஆண்கள் மற்றும் பெண்களை உள்ளடக்கிய முழு சனத்தொகைக்கும் பொதுமைப்படுத்த முடியும் எனறு. இந்த ஆய்வு மதிப்புமிக்க நுண்ணறிவை நமது அறிவுக்கு வழங்கிய போதிலும்,ஆண்கள் மற்றும் பெண்களின் நடத்தைகள் மற்றும் பழக்கங்கள் ஆண்மை, பாலினம்,மற்றும் பாலினம் சார்ந்த வன்முறைகள் போன்ற விடயங்களை இந்த தனித்துவமான கண்டுபிடிப்புகள் மூலம் முழு ஸ்ரீலங்கா சனத்தொகைக்கும் சேர்த்து பொதுமைப்படுத்த முடியாது

என்னுடைய வலியுறுத்தல்

ஒரு சிறிய தவறை வைத்துக்கொண்டு நான் பிழை கண்டுபிடிப்பதாக தோன்றக்கூடும், ஆனால் அது அப்படியல்ல – தரவுகளை வழங்குவதில் ஏற்பட்ட மிகப் பெரும் தவறு அது, ஒரு தேசிய தரவாக முழு ஸ்ரீலங்காவுக்கும் அதை பிரயோகிக்க கூடாது. அந்த ஆய்வு முழு 25 மாவட்டங்களிலும் நடத்தப்பட்டிருக்குமானால் 14.5 விகிதமான எண்ணிக்கையானது மிகவும் சுலபமாக உயர்வடையவோ அல்லது சரிவடையவோ முடியும் - மற்றும் இது மிகவும் ஆபத்தானது.

14.5 விகிதம் எனக் கூச்சலிடும் கற்பழிப்பு எண்ணிக்கையில் துரதிருஸ்டவசமாக தொலைந்து போனது அந்த தரவுடன் துணைபோகும் கணிசமானளவு கண்டுபிடிப்புகள். ஸ்ரீலங்கா அறிக்கை ஒரு குழப்பமான ஒன்றாகவும் அதேசமயம் ஒரு பயனுள்ள வாசிப்பாகவும் உள்ளது, ஏனெனில் அது வெளிப்படுத்துவது ஆண் பெண் ஆகிய இருபாலாரினதும் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் மனப்போக்குகள் நீண்ட காலமாக பாலினத்தை அடிப்படையாக கொண்ட வன்முறைகள் மற்றும் பாலினம் தொடர்பான திட்டங்களில் அலட்சியப்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளதை.

இந்த கண்டுபிடிப்புகள் பிரதானமாகவும் கீழே உள்ளவைகளை உயர்த்திக் காண்பிக்கின்றன.  குற்றம் புரிபவரின் வரலாற்றுடன் உள்ள தொடர்பு, நெருங்கிய பங்காளிகளின் வன்முறை, மற்றும் பெண்களின் பழக்கவழக்கங்கள், மற்றும் சில முக்கிய கண்டுபிடிப்புகளான பாலினத்தை அடிப்படையாக கொண்ட வன்முறைகள் பற்றிய திட்டங்கள் மற்றும் பாலியல் தொடர்பான கொள்கைகள், திட்டங்கள் மற்றும் செயற்பாடுகளும் விவாதிக்கப்பட வேண்டும்.

ஸ்ரீலங்கா பற்றிய சில முக்கியமான கண்டுபிடிப்புகள் உள்ளடக்கியிருப்பவவை:-

இந்த ஆய்வறிக்கையில் கலந்துகொண்ட 17 விகிதமான ஆண்கள் தங்கள் பங்காளிகள் மற்றும் பங்காளிகள் அல்லாத பெண்கள் மற்றும் யுவதிகள் உட்பட பெண்ணினத்துக்கு எதிரான கற்பழிப்பு உட்பட எந்தவொரு பாலியல் வன்முறைகளில் ஈடுபடவில்லை என அறியப்பட்டுள்ளது. 60.5 விகிதமான இந்த ஆண்கள் முதலில் பாலியல் வன்முறையில் ஈடுபடும்போது அவர்கள் 20 – 29 வயதுக்கு இடைப்பட்டவர்களாக இருந்தார்கள். 28 விகிதமானவர்கள் 15 – 19 வயதுக்கு இடைப்பட்டவர்களாக இருந்தார்கள்.

ஐவரில் ஒருவர்(20 விகிதம்) 18 – 49 வயதுக்கு இடைப்பட்ட துணையுள்ள ஆண்கள் தங்கள் நெருங்கிய துணைக்கு எதிராக பாலியல் வன்முறை புரிந்த குற்றவாளிகளாக உள்ளனர்.

மூவரில் ஒருவர் (36 விகிதம்) துணையுள்ள ஆண்கள் உடலியல் ரீதியான அல்லது பாலியல் ரீதியான வன்முறையினை தங்கள் நெருங்கிய துணைகளுக்கு எதிராக புரிந்துள்ளதாக அறியப்படுகிறது.

பாலியல் வன்முறையின் பொதுவான வடிவம் அவளது விருப்பத்துக்கு மாறாக தனது துணையுடன் பாலியல் தொடர்பு கொள்வதை வற்புறுத்துவது ஆகும்.

பாலியல் வன்முறைக்கான ஆண்களின் உள்நோக்கம்? 66.5 விகிதமானவர்கள் அது தங்கள் பாலியல் உரிமை எனத் தெரிவித்தார்கள், 19.6 விகிதமானவர்கள் அது தங்களின் வேடிக்கைக்காக செய்வதாக ஏனெனில் அவர்கள் சலிப்படைந்துள்ளதாக தெரிவித்தார்கள். 13.4 விகிதமானவர்கள் கோபத்தின் வெளிப்பாடாக அல்லது தண்டனை வழங்குவதற்காக செய்வதாக தெரிவித்தார்கள்.

ஆண்கள் சிறு பிராயத்தின்போது உணர்வு பூர்வமாக, பாலியல் மற்றும் உடல் ரீதியாக முறைகேடான அனுபவத்தை பெற்றிருந்தால் அத்தகையான முறைகேடான அனுபவத்தை பெற்றிராத ஆண்களைவிட 1.7 முதல் 2 வரையான மடங்கு அதிகம் தங்கள் நெருங்கிய பெண்துணைக்கு எதிரான வன்முறையில் பழகும் சாத்தியம் உள்ளது.

நெருங்கிய துணைக்கு எதிரான வன்முறை அறிக்கையின் கீழ் - வெறும் 13 விகிதமான பெண்கள், நெருங்கிய துணைக்கு எதிரான வன்முறையை அனுபவித்துள்ளதுடன் 8 விகிதமான பெண்கள் பங்காளிகள் அல்லாத பிற ஆண்களினால் வன்முறைக்கு ஆளாகியுள்ளார்கள். இந்த வன்முறை பற்றி காவல்துறைக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

55 விகிதமான ஆண்களுக்கு எதிராக மூன்றில் இரண்டு பெண்கள் மாதிரி; (67 விகிதம்) உறுதிப்படுத்தியுள்ளது எந்த கற்பழிப்பு வழக்கிலும் ஒருவர் கேட்கவேண்டிய கேள்வி பாதிப்புக்கு உள்ளானவர் நம்பிக்கைக்கு உரியவரா அல்லது கெட்ட பெயருடையவரா என்பதையே.

சமூக மற்றும் கலாச்சார நடவடிக்கைகளில் ஆண்களைக் காட்டிலும் பெண்களின் நடவடிக்கைகள் ஒரு ஆழமான ஏற்றுக்கொள்ளலை பிரதிபலிக்கின்றன,அது பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாட்டை தோற்றுவிக்கிறது. உதாரணமாக 41 விகிதமான ஆண்களுடன் ஒப்பிடுகையில் 58 விகிதமான பெண்கள் குடும்பத்தை ஒற்றுமையாக வைத்திருப்பதற்காக பெண்கள் வன்முறைகளை சகித்துக்கொள்ள வேண்டும் என நம்புகிறார்கள்.

அதேவேளை இந்த விவரங்கள் ஸ்ரீலங்காவிலுள்ள எல்லா ஆண்களையும் மற்றும் பெண்களையும் பிரதிநிதிப்படுத்தவில்லை, ஆனால் இந்த தரவு பாலியல் அடிப்படையான வன்முறையில் நாங்கள் எங்கே நிற்கிறோம் என்பதைப்பற்றிய ஒரு அனுமானத்தை பெறுவதற்கு அதிக பயனுள்ளதாக இருக்கும் மற்றும் அந்த நடவடிக்கைகள் அதே வழியில் வளர்வதற்கும் மற்றும் தொடர்வதற்கும் அது அனுமதிக்கும். தரவுகள் இயக்கும் ஊடகவியல், மற்றும் தரவுகள் இயக்கும் திட்டங்கள் என்பனவும் மிகவும் அவசியமாக இருப்பதைப்போல பாலியல் அடிப்படையான வன்முறை விடயங்களில் பணியாற்றும் நிறுவனங்களினால் அவை அநேகமாக அலட்சியப்படுத்தப்படுகின்றன.

இந்த தரவு பாலியல் அடிப்படையான வன்முறையை நோக்கிய ஆண்கள் மற்றும் பெண்களின் நடவடிக்கைகள் பற்றி பணியாற்றுபவர்கள் தீர்வு காணவேண்டிய சில முக்கிய கண்டுபிடிப்புகளுக்கான ஒரு அருமையான ஆரம்பப்புள்ளி, பாலியல் மற்றும் அடையாளம், விசேடமாக பாலியல் அடிப்படையான வன்முறைகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் பணியாற்றும் இளைஞர்கள் மற்றும் பெண்களை நோக்கிய நடவடிக்கைகள்,எந்த வடிவத்திலான து~;பிரயோகத்தினையும் அங்கீகரிப்பதற்கான முக்கியத்துவம் வழங்குவதுடன் மற்றும் பாடசாலை மட்டத்தில் அங்கீகரிக்க மற்றும் தலையீடு செய்யும் விதத்தில் நேரடியாக மாணவர்களின் ஆதரவை பெறத்தக்க உணர்ச்சிபூர்வமான, உடல் அல்லது பாலியல் சம்பந்தமான கல்வியினை செயற்படுத்தல்.

பாலியல் வல்லுறவு புரிந்ததை ஏற்றுக்கொண்ட ஆண்களின் விகிதாச்சாரம் இந்த ஆய்வில் உயர்த்திக் காண்பிக்க வேண்டியளவுக்கு மிகவும் முக்கியமான ஒன்றல்ல மற்றும் அது உண்மையில் ஒரு கருத்துக் கணிப்பின் மூலம் சேகரிக்கப்பட்ட ஒரு தகவல். அதை ஒரு கடினமான தரவாக வழங்கப்படக்கூடாது. முக்கியமானதும் உயர்த்திக் காண்பிக்க வேண்டியதும், கண்டுபிடிப்புகள் அதற்கு துணையான குற்றவாளிகள் - அவர்களின் வரலாறு, அவர்கள் அப்படிச் செய்வதற்கான காரணங்கள், எந்த வயதில் அவர்கள் இத்தகைய பழக்கத்துக்கு ஆளாகும் பலவீனத்துக்கு உட்படுகிறார்கள் என்பதை தெரிந்துகொண்டு அங்கிருந்து நமது கண்டுபிடிப்புகளை ஆரம்பிக்க வேண்டும். இந்த ஆய்வு நாடளவிய ரீதியில் நடத்தப்பட்டால் 14.5 விகிதமான எண்ணிக்கை அநேகமாக மிக மிக அதிகமாக இருக்கும் என நான் அச்சப்படுகிறேன்.

தேனீ மொழிபெயர்ப்பு: எஸ்.குமார்

நன்ற் - தேனீ
...மேலும்

Sep 29, 2013

அனந்தியின் அங்கத்துவத்தினை வலியுறுத்துகின்றோம்: பெண்கள் அமைப்பு


வடமாகாண சபை அமைச்சரவையில் அனந்திக்குக்கு அங்கத்துவம் வழங்கவேண்டும்' என்று பெண்கள் அமைப்புக்கள் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பை வலியுறுத்தியுள்ளன.

இது தொடர்பாக யாழ்.மாவட்ட பெண்கள் சமாசம், விழுது ஆற்றல் மேம்பாட்டு மையம், மட்டக்களப்பு மாவட்ட பெண்கள் சமாசம், திருகோணமலை மாவட்ட பெண்கள் வலையமைப்பு, புத்தளம் மாவட்ட சூரியன் பெண்கள் கூட்டமைப்பு, திருகோணமலை மாவட்ட அரசியற்கட்சி பெண் உறுப்பினர்களின் குழு, பெண்கள் செயற்பாட்டு வலையமைப்பு, மன்னார் மாதர் அபிவிருத்தி ஒன்றியம் ஆகிய பெண்கள் அமைப்புக்கள் கூட்டாக இணைந்து மகஜர் ஒன்றையும் கையளித்துள்ளனர்.

தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் அங்கம் வகிக்கும் கட்சிகளின் தலைவர்களுக்கு இடையிலான கூட்டம் நேற்று ஞாயிற்றுக்கிழமை யாழில் நடைபெற்றது. இக்கூட்டத்தின் நிறைவில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் கூட்டமைப்பின் ஊடகப்பேச்சாளருமான சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரனிடம் இந்த மகஜர் கையளிக்கப்பட்டது.

இம் மகஜரில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதாவது,

'நடந்து முடிந்த வட மாகாண சபைத் தேர்தலில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு சார்பாகப் போட்டியிட்ட அனந்தி சசிதரன்; யாழ்.மாவட்ட பெண்களின் ஏகோபித்த ஆதரவுடன் முதலமைச்சர் வேட்பாளருக்கு அடுத்தபடியாக மிகவும் அதிகமான விருப்பு வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றிபெற்றார். 

இந்த வெற்றி அனந்தியினுடையது மட்டுமல்ல. மாறாக, பெண்ணொருவருக்கு அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்க வேண்டும் என்கின்ற இலட்சியத்துடன் செயற்பட்ட சகல பெண்களினதும் வெற்றியாக நாம் கருதுகின்றோம். 

அனந்திக்கு அனுபவம் போதாதது

அனந்தி பெற்ற விருப்பு வாக்குகள் 87870. அனந்திக்கு அடுத்ததாக வெற்றி பெற்றவர் பெற்றவரின் விருப்பு வாக்குகள் 39715 மட்டுமேயாகும். இந்த நிலையில், அதிகப்படியான வாக்குகள் பெற்றும்கூட, அனந்திக்கு வடமாகாண சபையின் அமைச்சரவையில் உரிய இடம் வழங்கப்படுவதற்கு பல தடைகள் ஏற்படுத்தப்படுவதாக அறிகின்றோம். 

அனந்திக்கு அனுபவம் போதாது என்றும், மாவட்ட ரீதியாக அமைச்சுக்கள் பிரித்தளிக்கப்பட வேண்டும் என்றும்; பல காரணங்கள் முன்வைக்கப்படுவதை கேள்வியுறுகிறோம். எமது தேர்தல் பாரம்பரியங்களின்படி அதிகப்படியான வாக்குகள் பெற்றவருக்கே அமைச்சரவை கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பது முடிந்த முடிபு. ஆனால் இங்கோ, வாக்குகள் பெற்றும் கூட உரிய பதவிக்கு அல்லாடும் நிலைக்குத்தான் பெண்கள் தள்ளப்படுகின்றனர் என்று உணருகின்றோம்.

போரின் தாக்கத்ததை அனுபவித்துகொண்டிருக்கும் பெண்

வட மாகாணத்தின் சனத்தொகையின் 60 வீதத்திற்கு அதிகமானோர் பெண்கள் என்பது உலகறிந்த விடயமாகும். யுத்தத்திற்குப் பிற்பட்ட வடக்கில் பெண்களது அரசியல், சமூக, பொருளாதார மற்றும் கலாசார உரிமைகளைக் கட்டியெழுப்பவும், தற்போது அதிகரித்துள்ள பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளுக்கெதிரான வன்முறைகளைத் தடுப்பதற்கும், யுத்தத்தினால் பாதிப்படைந்துள்ள பெண்தலைமைத்துவக் குடும்பங்களின் மேம்பாட்டிற்கும்,  போரினால் பாதிக்கப்பட்ட, அதனது தாக்கத்தை இன்றுவரை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கின்ற பெண் என்ற ரீதியில் அனந்தியின் பிரதிநிதித்துவம் பெண்கள் சமூகத்திற்கு இன்றியமையாத ஒன்றாகும். 

மக்களின் பிரதிநிதித்துவத்தினை உறுதி செய்வதன் மூலம் அவர்களின் தேவைகளைக் கவனித்தல், சம வாய்ப்புக்களை வழங்குதல், நல்லாளுகை போன்ற கொள்கைகளின் அடிப்படையில் ஆட்சிக்கு வந்த தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு வட மாகாணசபையின் நிறைவேற்றுக் குழுவில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தினை உதாசீனம் செய்ய முடியாது. 

அனந்தி பெரும் எண்ணிக்கைகளில் வாக்குகள் பெற்றிருப்பது ஏனைய காரணிகளைப் பிள்தள்ளக்கூடிய அனுகூலத்தினைக் கூட்டமைப்பிற்குக் கொடுக்கின்றது. தாம் ஆணாதிக்கக்கொள்கையை ஆதரிப்பவர்கள் அல்லர் என்று மக்களிடம் நிறுவவேண்டிய கடமை அதற்கு இருக்கின்றது. 

அனந்தி வட மாகாண சபையில் இதுவரை பெண்களின் ஒரே குரலாக ஒலித்திருக்கின்றார். அது மட்டுமல்லாது, யுத்தத்தினால் சின்னாபின்னப்படுத்தப்பட்ட எமது சமூகத்தின் முக்கிய பிரச்சினையான காணாமற்போனோரின் நிலை பற்றித் தனது உயிரையும் துச்சமாக மதித்து இலங்கை அரசாங்கத்துடன் போராடும் ஒரு பெண்ணாகவும் விளங்குகிறார்.  

இனிவருங்காலங்களில், போரில் தமது அன்புச் செல்வங்களைப் பறிகொடுத்தோருக்கான இடைக்கால நீதி வழங்கப்படவேண்டி ஏற்படும் சந்தர்ப்பங்களில் அனந்தி போன்றவர்களின் பிரசன்னம்தான் அங்கு மிகப் பிரதானமாகத் தொழிற்படப் போகின்றது. 

மாகாணசபையில் முதல் பெண் அமைச்சர்

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, முதன்முறையாக ஒரு மாகாண சபையின் அமைச்சரவையில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் வரக்கூடிய சாத்தியக்கூறுகள் தோன்றும் சந்தர்ப்பத்தில் அதனை நிராகரிப்பது பெண்கள் சமூகத்தினையே அவமதிப்பதற்குச் சமனாகும் என்று நாங்கள் கருதுகின்றோம். 

எனவே, வட மாகாண சபையின் அமைச்சரவையில் அனந்தி இடம்பெற வேண்டும் என்னும் கோரிக்கை வட மாகாணப் பெண்கள் அனைவரினதும் நியாய பூர்வமான குரலாக ஒலிக்கின்றது. எமது அரசியல் தலைவர்கள் இக்கோரிக்கைக்கு செவி சாய்த்து நியாயம் வழங்குவார்கள் என்று நம்புகின்றோம்'; எனறு அதில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

மகஜரினை பெற்றுக்கொண்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், பெண்களை கௌரவிக்கும் வகையில் எமது அடுத்த போனஸ் ஆசனத்தை பெண் ஒருவருக்கு வழங்கியிருக்கின்றேர்ம் என்றும் இந்த கோரிக்கை தொடர்பில் கட்சித் தலைமைகளின் கவனத்திற்கு கொண்டு வருவதாகவும் தெரிவித்தார்.

...மேலும்

Sep 27, 2013

நினைவு நல்லது வேண்டும் சிறுகதை தொகுதிக்கான இரசனைக் குறிப்பு வெலிகம ரிம்ஸா முஹம்மத்


ஜீவநதியின் 28 ஆவது வெளியீடாக மலர்ந்திருக்கிறது ப. விஷ்ணுவர்த்தினி எழுதிய நினைவு நல்லது வேண்டும் என்ற சிறுகதைத் தொகுதி. 93 பக்கங்களில் வெளிவந்துள்ள இந்நூலில் 12 சிறுகதைகள் இதில் உள்ளடங்கியிருக்கின்றன. அருள் திரு இராசேந்திரம் ஸ்ரலின் அவர்களின் வாழ்த்துச் செய்தியோடு, வி. ஜீவகுமாரனின் முன்னுரையும் இத்தொகுதியை அலங்கரிக்கின்றன எனலாம். இது நூலாசிரியரின் இரண்டாவது சிறுகதைத் தொகுதியாகும். இவர் ஏற்கனவே 2010 இல் மனதில் உறுதி வேண்டும் என்ற சிறுகதைத் தொகுதியை வெளியிட்டுள்ளார்.

நினைவு நல்லது வேண்டும் என்ற சிறுகதைத் தொகுதி போரின் கொடுமைகள், மக்கள் அதனால் பட்ட அவதிகள், யுத்தம் அழித்துச் சென்ற செல்வங்கள் போன்ற பலதரப்பட்ட விடயங்கள் சம்பந்தப்படுத்தி எழுதப்பட்டிருப்பதானது, போர் மக்களின் மனதில் எத்தகைய தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தியுள்ளது என்பதை நன்கு உணரக்கூடியதாக இருக்கின்றது. எத்தனை ஆயிரம் உயிர்கள் இந்த போரின் போது இறந்தன? எத்தனை நபர்கள் காணாமல் போயுள்ளனர்? என்ற அடிப்படைக் கேள்விகளுக்கு விடையே இல்லாத சூழலில் இந்தத் தொகுதியானது சிலருக்கு, சிறந்த ஆறுதலாகக்கூட இருக்கலாம் என்ற அளவுக்கு அதில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள விடயங்கள் மனதைக் கவர்கின்றன.

சொந்தமில்லா பந்தங்கள் (பக்கம் 01) என்ற முதல் கதையின் தலைப்பே கதையை சொல்லிவிடுகின்றது. எந்த விதத்திலும் இரத்த சொந்தமே இல்லாத பிள்ளைகள் ஒரு பெண்மணியிடம் தஞ்சம் புகுகின்றன. அரக்கப்பரக்க அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தைகள் சாப்பிடுவதைக் கண்டு அப்பெண்ணின் இதயம் மிகவும் துன்பப்படுகின்றது. முகாமில் வாழ்ந்த அந்தப் பெண்ணுக்கு மீண்டும் தன் சொந்த இடத்தில் குடியேறுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அவளுடன் இருக்கும் இந்த மூன்று குழந்தைகளையும் அவள் அழைத்துப் போகலாம். ஆனாலும் தனக்கு ஏதாவது நடந்தால் இந்தக் குழந்தைகளின் கதி என்ன என்று சிந்திக்கும் அவள் மூன்றாவது குழந்தையை மாத்திரம் தூக்கிக் கொண்டு மற்ற பிள்ளைகளிடமிருந்து துன்பத்துடன் விடைபெறுகிறாள். மற்ற இருவரும் அந்த அம்மம்மாவை குத்திட்டுப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். இதுதான் கதையின் பிரதான அம்சம். 

`யாரை நொந்து என்ன பயன்? எல்லாம் என் தலைவிதி. 

தலைவிதி என்றால் அதை ஒட்டுமொத்தமாக எல்லோருக்கும் சேர்த்துத்தான் இறைவன் எழுதுவானோ? 

இந்த முட்கம்பி வேலிக்குள் சிறைப்பட்டிருக்கும் அனைவருக்குமே ஒரே தலையெழுத்து தானோ?' என்று இந்தக் கதையின் தொடக்கத்தில் கதாசிரியர் எழுதியிருக்கும் வரிகள் வலியை சுமந்து நிற்கின்றன.

திருப்பம் (பக்கம் 09) என்ற கதை கணவனை இழந்த பெண்ணின் சோகத்தை சொல்லி நிற்கின்றது. சந்திரமதி என்ற பெண்ணின் கணவன் அவளது கண் முன்னிலையிலேயே இரத்த வெள்ளத்தில் துடிதுடித்து உயிரைவிட்ட பின் அவளது வாழ்வு எப்படி பிரச்சனைகளுடன் கழிகிறது என்பதை அழகாக எழுதியுள்ளார் கதையாசிரியர். முகாமிலிருந்து வெளியேறிய பிறகு ஊறுகாய் போத்தல் விற்று தன் வருமானத்தைப் பார்க்கிறாள் அந்தப் பெண். 

ஒரு ஆண் துணையுமின்றி சைக்கிளில் அவள் போய் அவற்றை விற்பனை செய்வதைக் கண்டு சந்திரமதியின் தாயின் உள்ளம் தவிக்கிறது. சந்திரமதிக்கு மறுமணம் செய்து வைக்க முனைகிறாள் அந்தத் தாய். ஆனாலும் சந்திரமதியின் மனது அதற்கு இடம்கொடுக்கவில்லை. அவளது கணவனோடு அவள் வாழ்ந்த நாட்களை அவள் இன்னும் மறக்கவில்லை. ஆதலால் மறுமணம் என்ற பேச்சையே பேச வேண்டாம் எனத் தாய்க்கு உறுதியுடன் கூறுகிறாள். எனினும் அவளை குறிவைத்த பல கண்களை அவள் தினமும் காண்கிறாள். அவர்களிடமிருந்து தப்பித்து தன் மூன்று குழந்தைகளையும் அவள் இனி எப்படி வளர்ப்பாள்? என்ற கேள்வி வாசகருக்கு எழுகின்றது. ஆனாலும் அந்த வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளத் தயாராய் அவள் துணிவுடன் செயற்படுகிறாள் என்பது பெரும் ஆறுதலைத் தருகின்றது.

நினைவு நல்லது வேண்டும் (பக்கம் 17) என்ற மகுடக் கதையானது சாந்தினி என்ற பெண்ணுக்கு நேர்ந்த சோகத்தை எடுத்தியம்புகின்றது. அவளது கழுத்தில் பட்ட ஷெல் துண்டொன்று காலப்போக்கில் அவளுக்கு தாங்க முடியாத வலியைக் கொடுக்கின்றது. கொழும்புக்குப் போய்த்தான், அதற்குரிய அறுவை சிகிச்சையை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று அவளுக்கு அறிவுறுத்தப்படுகின்றது. அதற்காக அவளிடம் செலவுக்குப் பணமுமில்லை. போய் வருவதற்கான துணையுமில்லை. அதனால் தமக்கென்றிருக்கும் காணியை விற்று தேவையான பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு சாந்தினியும், அவளது தாயும் கொழும்புக்கு வருகின்றனர். ஆனால் மொழிப் பிரச்சனையும், ஆட்களைத் தெரியாத பயமும் அவர்களை ஆட்கொள்கிறது. இறுதியில் ஒருவாறு வைத்தியசாலையை அடைந்து சாந்தினி அங்கே அனுமதிக்கப்படுகின்றாள். அங்கு தாதியாக தொழில் புரியும் ஒரு சிங்களப் பெண் மற்றவர்களை விழுந்து விழுந்து கவனித்தாலும், சாந்தினியைக் கண்டதும் கடுகடுப்பாகவே பேசுகிறாள். சாந்தினிக்கு இதுவொரு பெரும் மனக்குழப்பத்தைக் கொடுக்கின்றது. 

அதாவது அந்தத் தாதியின் கணவன் யுத்த பூமியில் இறந்துவிட்டான். அந்த கோபத்தையே அவள் சாந்தினிக்கு காட்டுகிறாள் என்று அறிந்தபோது மிகவும் வருத்தப்படுகிறாள் சாந்தினி. சாந்தினியும் தன் இரு தம்பிகளை யுத்தத்தில் இழந்தவள்தான் என்று அந்தத் தாதி பின்பு அறிகின்றாள். அதற்குப்பிறகு அவர்களுக்குள் ஒற்றுமை உண்டாகின்றது என்பதையும், யார் யாரோ செய்த தவறுகள் யார் யாரையெல்லாமோ பாதிக்கின்றது என்ற உண்மையையும் இக்கதை உணர்த்தி நிற்கின்றது. 

விழித்திரு (பக்கம் 63) என்ற கதை பிருந்தா என்ற ஒரு சிறுமிக்கு நேர்ந்த பாலியல் வல்லுறவு பற்றிச் சொல்லுகின்றது. தனது தந்தை இறந்தவுடன், தனது தாயான மாலினியை திருமணம் செய்து கொள்வதால் பிருந்தா என்ற ஒரு சிறுமிக்கு சித்தப்பாவாகின்றார் சிவநேசன். இவர் ஆரம்பத்திலேயே போரினால் ஒரு காலை இழந்தவர். அதனால் வெளியில் சென்று வேலை செய்ய முடியாது என்பதால் வீட்டிலேயே தேங்காய் வியாபாரம் செய்து வருகின்றார். மாலினியும் தூர இடத்துக்கு கூலி வேலைக்கு செல்வதால் கணவனின் பொறுப்பிலேயே பிள்ளைகளை விட்டுச் செல்வது வழக்கம். முதலில் எந்தவித சலனங்களும் இல்லாதிருந்தபோதும், பிருந்தா பதின்மூன்று வயதில் பருவமடைந்த பின்பு சிவநேசனின் நடவடிக்கைகள் மாறிப் போகின்றது. சொந்தத் தகப்பன்களே இக்காலத்தில் பிள்ளைகளை வேட்டையாடும்போது சித்தப்பா எம்மாத்திரம்? வேலியே பயிரை மேய்கின்றது. 

இது பற்றி தாயிடம் சொன்னால் கொன்று விடுவேன் என்று மிரட்டுகின்றான் சித்தப்பன். சில நாட்களுக்குள் தனது மகள் கர்ப்பமான விடயத்தை மாலினி அறிந்து துடிக்கின்றாள். பின்பு இரவு முழுவதும் யோசித்துவிட்டு பிருந்தாவின் கருவைக் கலைப்பதற்காக மாலினி பிருந்தாவை அழைத்துச் செல்கின்றாள். தனக்கு என்ன நடந்தது? ஏன் தாய் இங்கே அழைத்து வந்தாள் என்றுகூட தெரியாமல் பிருந்தா யோசிக்கின்றாள். அவ்விடத்தில் பப்பாசிக்குழாய், சைக்கிள் சில்லுக்கம்பி ஆகியவற்றின் மூலம் மூடத்தனமான வைத்திய முறை நடக்கின்றது. சிறிது நேரத்தில் பிருந்தா என்ற சின்னப் பூ இறந்துவிடுகின்றது.

போர் தந்துவிட்டுப் போன காயங்கள் ஏராளம். அவற்றை சொல்லில் வடிக்க முடியாது. ஆனாலும் சமூகம் எதிர்கொண்ட சோகங்களை தன் பேனாவால் கதையாக்கித் தந்திருக்கும் ப. விஷ்ணுவர்தினி பாராட்டப்பட வேண்டியவர். அவருக்கு எனது வாழ்த்துக்கள்!!!

நூலின் பெயர் - நினைவு நல்லது வேண்டும்
நூலின் வகை - சிறுகதை
நூலாசிரியர் - ப. விஷ்ணுவர்த்தினி
விலை - 250 ரூபாய்
வெளியீடு - ஜீவநதி வெளியீடு
...மேலும்

Sep 24, 2013

தலித் பெண்கள் மீதான ஒடுக்கு முறைகள் - அகல்யா பிரான்சிஸ்கிளைம்


பண்டையகால தாய்வழி சமூகம் சிதைந்து தந்தை வழி ஆணாதிக்க சமூகம் மேலோங்கிய போது நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்புக்கு ஏற்றவாறு உருவாக்கப்பட்டவர்கள் பெரும்பாலும் பெண்னை ஒடுக்குவதன் மூலம் ஒரு சாதியை சமூகத்தை இனக்குழுவை இனத்தை அடக்கியாள திட்டமிட்டது. இந்த வகையில் பெண்கள் மீதான ஒடுக்கு முறை என்பது ஆரம்பகாலம் தொடக்கம் இன்று வரை எல்லா சமூகங்களிலும் காணப்படும் ஓர் பாரிய பிரச்சனையாக விளங்குகின்றது. ஒருபறம் பெண் என்பதற்காக பிரத்தியேகமான ஒடுக்குமுறைக்கு முகம் கொடுத்துவரும் அதே நேரம் 'தலித் பெண்ணாக இருப்பதால் விசேடமாக பல ஒடுக்குமுறைகளுக்கு உட்பட்டு வருகிறாள். தலித் பெண்களை பொறுத்த வரையில் ஆணாதிக்கம் ,சாதியம் பொருளாதாரம் ,கலாச்சாரம் என சகல வழிகளிலும் ஒடுக்கப்படுகின்றாள்.

தலித் பெண்கள்  எதிர்கொள்ளும் ஒடுக்குமுறைகளை பின்வரும் அடிப்படையில் நோக்கலாம்.
1.    உயர் பதவிகளில் ஒடுக்குமுறை
2.    கல்வி ரீதியலான பல ஒடுக்குமுறைகள்
3.    பொருளதார ரீதியிலான ஒடுக்குமுறை
4.    சமூக ரீதியிலான ஒடுக்குமுறை

உயர் பதவிகளில் ஒடுக்குமுறை
  • யாழ்ப்பாண சமூகத்தில் உயர்பதவிகள் அனைத்தும் உயர் சாதி என்று கூறப்படுபவர்களிடமே காணப்படுகின்றது. ஓர் சில தலித் ஆண்களினை தவிர தலித் பெண்கள் பதவி வகிப்பது என்பது விரல் விட்டு எண்ணக் கூடியளவிலே காணப்படுகின்றன. அவ்வாறு வகிப்பவர்களும் தமது சாதியினை அறிந்து பதவிகளிலிருந்து ஒடுக்கப்பட்டு விடுவோமோ என்ற அச்சத்தில் வேறு இடங்களுக்கு நகர்ந்து செல்வதுடன் தமது உறவுகளிடமிருந்து இடை விலகி கொள்கிறார்கள்.
  • பல்கலைக்கழகங்களிலும் உயர் பதவிகளிலும் சரி வேறு பல வேலைத்தளங்களிலும் உயர் பதவிகள் வழங்குகையில் சாதிரீதியிலான ஒடுக்குமுறைகளை சந்திக்கிறார்கள்.
  1. அண்மையில் பிரபல்ய பாடசாலை ஒன்றில் அதிபர் பதவிக்கு பெண் ஒருவர்  விண்ணப்பித்தார் அவர் அப் பதவிக்குரிய அனைத்து தiகமைகளும் கொண்டிருந்தும் தலித் பெண் என்ற காரணத்தினால் வேறு காரணங்கள் கூறி இப்பதவியினை அவருக்கு வழங்கவில்லை.
  2. வேலனை பல நோக்கு கூட்டுறவில் வேலை செய்யும் பெண் ஒருவருக்கு முகாமையாளராக வருவதற்குரிய அனைத்து தiகமைகளும் இருந்த போதும் அவர் தலித் பெண் என்ற காரணத்தினால் பாலியல் ரீதியிலான பொய் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு அப்பதவியினை அடைய முடியாது செய்துள்ளனர் உயர் சாதியினர்
  • தலித் பெண்கள் உடலியற் கூறுகளாலும் பல்வேறு கட்டுப்பாடுகளாலும் அச்சுறுத்தப்பட்டு பொது இடங்களில் பேசுவதற்கு முடியாமல் உயர் சாதி ஆண்களினால் பணி இடங்களிலும் தனது சாதி ஆண்களினால் வீடுகளிலும் பாலியல் பலாத்காரத்திற்கும் ஆளாகின்றனர். “நான் அடிமைப்பட;டிருக்கின்றேன் என்ற நிiலமையை உணராமலே இது தான் தலைவிதி என்ற விதிக்கோட்பாட்டை ஏற்று அப்படியே வாழ்ந்து  கொண்டிருக்கிறார்கள் பல தலித் பெண்கள்     
கல்வி ரீதியிலான ஒடுக்கு முறைகள்
  • பெண்கள் கல்வி கற்க கூடாது என்ற ஆரம்பகால சமூக கட்டமைப்பின் ஒடுக்கு முறைகளில் இன்று பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்த போதும் இக் கட்டமைப்பின் ஒடுக்கு முறைகள் தலித் பெண்கள் மீது இன்றும் தொடர்ச்சியாக காணப்பட்டு வருகின்றது.
  • கிராம பாடசாலைகளில் ஆசிரியர்களினால் அதிகம் தலித் பெண்கள் வெளிப்படையாக கல்வி ரீதியிலான ஒடுக்கு முறைகளினை சந்திக்கிறார்கள். பாடசாலை ஒன்றில் ஆசிரியர்  சிறுமியுடன் மிகவும் நல்ல நிலையில் இருந்தார் அண்மையில் தலித் சிறுமி என்று அறிந்தவுடன் அச் சிறுமியின் மீதுள்ள கவனங்கள் குறைந்ததுடன் வகுப்பின் பிற்பகுதியில் அவரை இருத்தினhர் ஆசிரியருக்கும் மாணவிக்குமிடையிலான இடைவிலகள் அதிகரித்தமையினால் மாணவி அப் பாடசாலையினை விட்டு மாறிவிட்டாள்.
  • யாழ் கிராமங்களிலுள்ள அனேகமான தலித் பெண்கள் தமது பாடசாலை கல்வியினை தரம் 10, 11 இடை நிறுத்திக் கொள்கிறார்கள். இவர்கள் கல்வி மீது எவ்வித ஆர்வமும் இன்றி வீட்டு வேலை,கூலி வேலை செய்;கிறார்கள்.; பெற்றேhர்களுக்கும் கல்வி அறிவு தொடர்பான விழிப்புணர்வில்லை. இவர்களின் கல்வி நடவடிக்கைகள் மீது எவ்வித அக்கறையும் இன்றி அவர்களுக்கு சிறுவயதிலே திருமணம் செய்து வைக்க முயற்சிக்றார்கள் ஆரம்ப கால தலித் பெண்களின் நிலமை இன்றும் சில இடங்களில் காணப்படுகின்றது எவ்வளவோ முன்னேற்றங்கள் கல்வி ரீதியில் அடைந்த போதும்
புத்தூரில் ஒரு கிராமத்திலுள்ள தலித் பெண்கள் எல்லோரும் 9ம 10 ம் தரத்துடன் கல்வியை இடை நிறுத்தி விட்டு கூலி வேலைக்கு செல்கிறார்கள்;
பல பாடசாலைகளிலும் பல்கலைக்கழகங்களிலும் தலித் பெண் என்ற காரணத்தினால் பல பதவிகள் கௌரவிப்புக்கள் நிகழ்வதில்லை
2006ம் ஆண்டு யாழ் கிராமத்திலுள்ள பெண்கள் பாடசாலை ஒன்றில் முதல் முதலாக இரு தலித் பெண்கள் பல்கலைக்கழக வாய்ப்பினை பெற்ற போது அப் பாடசாலை அவர்களினை கௌரவிக்கவில்லை. பிற்பட்ட காலங்களில் அதே பாடசாலை உயர் சாதியினர் என்று கூறப்படுபவர்கள் பல்கலைக்கழக அனுமதியினை பெற்ற போது கௌரவித்தது
  • பல்கலைக்கழகங்களில் கல்வி கற்கும் போது பல தலித் பெண்கள் தமது இடம் உறவுகளினை சொல்வதற்கு தயங்குகின்றார்கள் ஏனெனில் தமது சாதிகளினை அறிந்து மற்றவர்கள் தம்மை புறக்கணித்து விடுவார்கள் என்றும் தமக்கு பதவிகள் கிடைக்க பெறாது என்கின்ற காரணங்களினாலும். இவ் நிiலமைகள் வெளிப்படையாக தெரிவதில்லை மறைமுகமாக நிகழ்கின்றன இவ்வாறு நிiலமைகள் இருக்கும் போது எவ்வாறு சாதி ரீதியிலான ஒடுக்கு முறைகள் இல்லை என சில புத்திஜீவிகளினால கூற முடிகின்றதோ தெரியவில்லை. அவ் நிiலமைகளுக்குள் உட்படுகின்ற போது தான் அதன் பாதிப்புக்களினை இவர்களாலும் உணர முடியும்;.

பொருளாதார ரீதியிலான ஒடுக்கு முறை
  • தலித் பெண்களின் பின்தங்கிய பொருளாதார அரசியல் ஆதரவற்ற சூழ்நிலையே இப் பெண்கள் தமக்கு இழைக்கப்படும் பல ஒடுக்கு முறைகளுக்குள் முகங்கொடுத்து வருகின்றனர். இப்பிரச்சினையினை இவர்களினால் முடிவதில்லை அவ்வாறு எதிர்த்து கதைத்தால் இவர்களின் வேலைகள் பறிபோய் விடும் என்ற அச்சத்தில் எதிர்த்து பேச முடியாது பல தலித் பெண்கள் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள்
  • அன்றுதொட்டு இன்று வரை தலித் மக்களின் குறிப்பாக தலித் பெண;களிடம் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்கள் பெரும்பாலும் இல்லை இவர்கள் பொருளாதார ரீதியிலான சுரண்டல்களுக்குள் ஆளாகிறார்கள் குறிப்பிட்ட சில வேலைகள் தலித் பெண்களுக்கே உரியதாக தினக் கூலிகளாக  பணிபுரிகின்றார்கள். உதாரணமாக மாநகரசபை துப்பரவாக்குதல் மிதி வெடி அகற்றுதல் மற்றும் சில கூலி வேலைகள் என செய்து வருகிறார்கள். இதற்கு பொருளாதார பின்னனியும் ஒரு காரணியாகும். ஒரு வேளை சாப்பாட்டிற்கு கூட ஆதிக்க சாதியினரையே சார்ந்து இருப்பதனால் இவர்கள் மீது தொடுக்கப்படும் பாலியல் ரீதியிலான வன்முறைகள் உழைப்பிற்கேற்ற ஊதியம் இன்மை மற்றும் இவர்களின் உழைப்பினை முதலாளிகள் என்னும் ஆணாதிக்க உயர் சாதி வகுப்பினரினால் சுரண்டப்படுகிறார்கள்.
புத்தூரில்  அதிகளாவான பெண்கள் கூலி வேலை செய்யும் தலித் பெண்களாக விளங்குகிறார்கள் இவர்களினை குறைந்த கூலிக்கு பல இடங்களிலுமிருந்து வாகனங்களில் ஏற்றி செல்கிறார்கள்.

யாழ் கிராமங்களிலுள்ள  ஓர் பெண்  உயர் சாதி ஆண் ஒருவரினால பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு உட்பட;டு ஓர் குழந்தைக்கு தாயான நிலையில் பிள்ளைக்கு தந்தை யாரென்று கூறமுடியாது சமூக புறந்தள்ளலுக்குள் உட்படுத்தப்பட்டுள்ளாள். இவளினைப் போல நாம் அறியாமலே அதிகமான தலித் பெண்கள் இவ் ஒடுக்கு முறைகளுக்குள் ஆளாகிறார்கள். 
  • தலித் பெண்களின் ஏழ்மையான பொருளாதார பின்னணியும் தங்கள் மீது திணிக்கப்படும் ஒடுக்கு முறைகளுக்கும் எதிர்த்து குரல் கொடுக்க முடியாத சூழ்நிலைக்கு அவர்களை தள்ளுகின்றது.

சமூக ரீதியிலான ஒடுக்குமுறை 
  • சமூக அடுக்கமைவில் பெண் பால் ,இனம் ,சாதி ,மதம் ,வர்க்கம்  என பலவற்றின் ஊடாக ஒடுக்கப்படுகிறாள். இதிலும் தலித் பெண் என்பதனால் அதிகமான ஒடுக்கு முறைகளுக்குள் உள்வாங்கப்படுகிறாள்.
இன்று சில ஊடகங்கள் விபச்சாரிகள் யாழ்ப்பாணத்தில் அதிகரிக்கிறார்கள் , பெண்கள் இத் தொழிலினையே செய்து வருகிறார்கள் என்று செய்திகளினை அப்பட்டமாக  பரப்புகின்றன. இவ் நிலைமைக்கு இவர்களினை கொண்டு செல்லும் ஆண்களினை சுட்டி காட்ட தவறுகின்றது பெண்ணை மட்டும் விபச்சாரி என்று கூறுகிறது ஆண்களினை அவ்வாறு நோக்குகின்றதா? சில ஆண்களினால் தான் இவ் நிiலமைக்கு கட்டாயத்தின் பேரில் தள்ளப்படுகின்றாள் என்பதனை சுட்டி காட்ட தவறுகின்றது. இவ்வாறான செய்தியை பார்த்து விட்டு; உயர்சாதி வர்க்கத்தினை சேர்ந்த சமூகத்தினர் என்று தம்மை அழைப்பவர்கள் கூறும்போது  உயர் சாதி பெண்கள் இவ்வாறான தொழில்களினை செய்ய மாட்டார்கள் கீழ் சாதி பெண்கள் தான் இப்படியான தொழில் செய்வார்கள் உன்று கூறுகிறார்கள். இவ்வாறு சமூகத்தினால தலித் பெண்கள் சமூக புறந்தள்ளல்களுக்குள் உள்ளாகி ஒடுக்கப்படுகின்றார்கள்.
  • இன்று தமிழர் மத்தியிலுள்ள சமூக நோயாக சீதனம் என்பது விளங்குகின்றது. தலித் பெண்களுக்கு இப் பிரச்சனை இல்லை எனவும் சிலர் கூறுகின்றார். இவ் வரதட;சனை என்னும் சமூக நோயின் பிறப்பிடம் உயர்சாதியினரிடமிருந்து வந்த போதும்  இன்றைய தலித் மக்களிடையேயும் வெகுவாக பரவிக் கொண்டு இருக்கின்றது. இதனால் யாழ் சமூகத்தில் அதிகமான தலித் பெண்கள் திருமணம் செய்ய முடியாத நிலையில் எமது சமூக சீதன கலாச்சாரத்தினால் ஒடுக்கப்படுகின்றாள்
  • இன்று வரை ஆணாதிக்க சமுதாயத்தையும் ஆதிக்க சாதியினரின் கலாச்சாரத்தினையும் தக்க வைத்துக் கொண்டு இருக்கின்றது எமது யாழ் சமூகம். இவை தங்களுக்கென ஒரு கோட்பாட்டை உருவாக்கி அவற்றை சமயம் என்ற அமைப்பின் மூலம் மக்களுக்கு அவர்களை அறியாமலே பரப்பி வருகின்றது. இவ் உயர் சாதி வர்க்கத்தினர் தாம் திணிக்க விரும்பும் கருத்துக்களை பல்வேறு புராணகதைகளின் மூலமும் கடவுளின் மூலமும் மக்களிடையே புகுத்துகின்றது. இத்தகைய காரணிகளினை கொண்டு பெண்களை குறிப்பாக தலித் பெண்களினை அடிமைப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல் அவர்களை தங்களுடைய சொத்தாக பயன்படுத்துவதற்கும் இதைக் கையாளுகின்றனர்.
நெல்லியடியில் உள்ள கோயில் ஒன்றில் இன்று வரை தலித் பெண்கள் நுழைவதற்கு அனுமதி வழங்கப்படுவதில்லை இவர்கள் தமது கடமைகளை நிறைவேற்ற கிராமத்து கோவிலை விட்டு வேறு இடங்களுக்குள் செல்கிறார்கள் இவ்வாறு  நிiலமைகள் இருக்கையில்  எவ்வாறு எமது சமுகத்தில் சாதியம் இல்லை என்று சில அறிவாளிகள் என்போர் கூறுகிறார்களோ தெரியவில்லை.

சாதி தொடர்பான விடயங்களினை பேசும் தலித் ஆண்களும் தலித் பெண்களுக்குவசதிகளினை ஏற்படுத்தி கொடுப்பதில்லை. இவர்களிலும் பலர் தலித் பெண்களினை ஆணாதிக்க கலாச்சாரத்திற்குள் உட்பட்டு ஒடுக்குகிறார்கள். தலித் பெண்களுக்கு ஏற்பட்ட ஒடுக்குமுறைகள் வன்முறைகள் என்பன ஒரு பொருட்டாகவே கருதப்படுவதும் பேசப்படுவதுமில்லை. தலித் இயக்கங்களும் இவற்றை பெரிதhக கருதுவதில்லை      

தலித் பெண்கள் மீதான ஒடுக்கு முறையானது உடல் ரீதியாக மட்டுமல்லாமல் கொச்சைப்படுத்தும்  மொழிகளினாலும் தொலைக்காடசிகளில் தலித் பெண்ணை காட்டும் போது அவர்களின் நடை ,உடை, பழக்கவழக்கங்கள் போன்றவற்றினை விளக்கும் போது அவர்களின் பொருளாதார பின் தங்கிய நிலையைக் கூட கவர்ச்சிகரமாக தான் சித்தரிக்கின்றார்கள். மற்றும் இப் பெண்களை மோசமான நடத்தை உடையவர்களாகவும் சமுதாய குற்றங்களின் பிறப்பிடமே இவர்கள் தான் என்பதாக காட்டி இவர்களினை ஒடுக்குகின்றார்கள்.

இன்று எமது யாழ் சமூகத்தில் அதிகமான தலித் பெண்கள் கணவனினை இழந்த நிலையில் பல்வேறுபட்ட பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்குள் சமூகத்தின் ஒடுக்குமுறைகளுக்குள் உள்ளாகி சமூகத்திலிருந்து புறந்தள்ளப்பட்டு வாழமுடியாத இன்னல்களுக்குள் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள்.
ஒடுக்கப்பட்ட சமூக பெண்களின் விடுதலையின்றி ஒடுக்கப்பட்ட விடுதலை என்பது முழுமை பெறாது. எப்படி தலித் விடுதலையில்லாமல் புரட்சிகர சமுக மாற்றம் சாத்தியமில்லையோ அது போல தலித் பெண்களின் விடுதலை பெறாத தலித் விடுதலையும் சாத்தியமற்றது.
...மேலும்

Sep 17, 2013

ஒரு பெண்ணின் வெற்றியும் சிறப்பும் அவளின் அறிவிலும் ஆற்றலிலும் ஆளுமையிலுமே தங்கியுள்ளன – லறீனா அப்துல் ஹக்!

லறீனா அப்துல் ஹக்
 1. உங்களைப் பற்றிய அறிமுகத்தைக் குடும்ப, கல்விப் பின்னணி உள்ளிட்டு எமது வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்களேன்.
என்னுடைய முழுப்பெயர் லறீனா அப்துல் ஹக். பிறப்பிடம் மாத்தளை. என்னுடைய தாயார் பௌசுல் ஹினாயா. மாத்தளை ஃபர்வீன் என்ற புனைப்பெயரில் பத்திரிகைகளில் பல தொடர்கதைகளை எழுதியுள்ளார். 'பாட்டுக்குப் பாட்டு' நிகழ்ச்சியில் பங்குபற்றி எப்போதும் முதல் பரிசைத் தட்டிக்கொண்டு வருவார். நல்ல இனிய குரல்வளம் அவருக்கு. அவரைப் பின்பற்றி, என்னுடைய 9 வயதில் பிரபல அறிவிப்பாளர் பி. எச். அப்துல் ஹமீத் தயாரித்தளித்த  'பாட்டுக்குப் பாட்டு' போட்டியில் நானும் பங்குபற்றி இரண்டாம் பரிசு பெற்றமை ஓர் இனிய ஞாபகம்தான்.

என்னுடைய தந்தை கலகெதர எம். எம். ஏ. ஹக் பயிற்சிபெற்ற ஆங்கில ஆசிரியராகவும் பின்னர் அதிபராகவும் கடமையாற்றினாலும், சிங்கள சினிமாத்துறையின் பிரபல இசையமைப்பாளராயும் இருந்தவர். 'சுஜீவா', 'சுனேத்ரா', 'சூகிரி கெல்ல', 'கீதா', 'ஒபய் மமய்' என்பன அவர் இசையமைத்த திரைப்படங்கள். ஜோதிபாலவின் விருதுபெற்ற பிரபல பாடலான 'சந்தன எல்லென் நாலா' பாடல் என்னுடைய தந்தையின் இசையமைப்பில் உருவானதே! என்னுடைய தாயாரின் தந்தை ஓர் இந்தியர். திருநெல்வேலிக்காரர். சித்த வைத்தியராய் இருந்த அவர், கர்நாடக சங்கீதத்தில் குறிப்பிடத்தக்க பயிற்சி உடையவராய் இருந்தவர். அவருடைய கம்பீரக் குரலில், 'சின்னஞ்சிறு கிளியே கண்ணம்மா, செல்வக்களஞ்சியமே!' என்ற பாரதி பாடலைக் கேட்டு அனுபவிப்பது ஒரு சுகானுபவம்தான். இந்தப் பின்னணிதான் என்னை எழுத்து மற்றும் கலைத்துறைகளில் ஈடுபடுத்தியது எனலாம்.

என்னுடைய ஆரம்பகால எழுத்து மற்றும் கலை முயற்சிகளில் பத்தனையூர் வே. தினகரன் அண்ணா, மாத்தளைக் கமால் ஆகியோரின் காத்திரமான விமர்சனங்கள், உதவிகள் முறையே என்னுடைய எழுத்துக்களைக் கூர்மைப்படுத்தவும், கலைத் திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்ளவும் பெரிதும் உதவியுள்ளன என்பதையும் நன்றியோடு நினைவுகூர்கின்றேன்.

என்னுடைய கல்விவாழ்வைப் பொறுத்தவரையில், நான் மாத்தளை ஆமினா மகளிர் தேசியக் கல்லூரியில் பாலர் வகுப்பு முதல் உயர்தரம் வரை கல்வி கற்றேன். என்னுடைய திறமைகளை வளர்த்தெடுத்த அன்னை, ஆமினா மகளிர் கல்லூரியே என்பதை நெகிழ்ச்சியோடு நினைவுகூர்கின்றேன். 2002 பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பி.ஏ. தமிழ் சிறப்புப் பட்டதாரியானதோடு, 2004 வரை பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்த்துறையிலும், 2007 வரை மொழிபெயர்ப்புக் கற்கைகளிலும் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றினேன். அண்மையில் சிங்கள-தமிழ் ஆக்க இலக்கிய மொழிபெயர்ப்புப் பிரச்சினைகள் தொடர்பாக முதுதத்துவமாணிப்பட்ட (MPhil) ஆய்வுக் கட்டுரையை எழுதிச் சமர்ப்பித்துவிட்டேன். தற்போது கலாநிதிப் பட்டப் படிப்பைத் தொடங்கும் பூர்வாங்கப் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளேன்.

எனக்குத் திருமணமாகிவிட்டது. கணவர் முஹம்மத் ஃபிர்தௌஸ். ஒரு மகன், ஒரு மகள் என இரண்டு குழந்தைகள்.  மிகுந்த புரிந்துணர்வும் கல்விப் பின்புலமும் உள்ள கணவரின் குடும்பத்தினர் என் உயர்கல்விக்கும், கலை இலக்கிய முயற்சிகளுக்கும் மிகுந்த ஒத்துழைப்பு வழங்குகின்றமை அல்லாஹ்வின் பேரருள் என்றே எண்ணுகின்றேன்.

2. எந்த மாதிரியான விஷயங்கள் உங்களை தொடர்ந்து எழுதத் தூண்டின? 
சமூகத்தில் அன்றாடம் காணும், மனதைப் பாதிக்கும் விடயங்களே என்னை எழுதத் தூண்டின எனலாம். ஆரம்பத்தில் வெறுமனே காதல் கவிதைகளையும் கதைகளையும் எழுதிக்கொண்டிருந்த என்னை, சமூகப் பிரச்சினைகள் குறித்து எழுதத் தூண்டியவர் சகோதரி ஜென்னத் நிஸாம் அவர்கள். எழுத்து ஓர் அருட்கொடை/ ஓர் அமானிதம். அதனைச் சரியான விதத்தில், சமூகத்துக்குப் பயன்தரும் விதத்தில் பயன்படுத்துவது நம் கடமை என்று அவர் அடிக்கடி நினைவூட்டுவார்.

3. உங்களுடைய கவிதைகளில் எதனைப் பதிவு செய்திருக்கிறீர்கள்?
பொதுவாக சமூக அவலங்களையும், குறிப்பாகப் பெண்ணின் அகம் சார்ந்த உணர்வுகள், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்கள் என்பவற்றையுமே என்னுடைய கவிதைகளிலும் சிறுகதைகளிலும் பதிவுசெய்ய முயன்றுவருகின்றேன். தவிர, மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகளிலும் ஈடுபட்டு வருகின்றேன்.

4. பொதுவாகவே பெண் படைப்பாளிகளின் எழுத்துக்களைத் தொடர்ந்து விமர்சிக்கும் போக்கு இருக்கிறது. இதை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?
இதற்குக் காரணம் நமது சமூக மனநிலைதான் என்று தோன்றுகின்றது. ஆண்கள் எழுதும்போது சாதாரண விடயமாகக் கருதப்படும் ஒரு விடயத்தை ஒரு பெண் எழுதும்போது அது சர்ச்சைக்குரியதாகக் கருதப்படுகின்றது. இதனைப் 'பெண்' சார்ந்த சமூக மதிப்பீட்டில் உள்ள குறைபாடென்றும் கொள்ளலாம். அதாவது, பெண்ணின் 'பொருள்வெளி'யை நிர்ணயிக்கும் உரிமையை ஆண் மேலாதிக்க சமூகம் தன்வயப்படுத்திக்கொள்ள விழைவதன் எதிரொலியாகவே நான் இதனைப் பார்க்கின்றேன். மாறாக, ஆணோ பெண்ணோ தனது கருத்தை, தான் சரியென்று நம்பும் ஒன்றை வெளிப்படுத்தப் பூரண சுதந்திரம் உண்டு என்ற புரிதல் பரவலாக வேண்டும்.

இதில், குறிப்பிட்ட ஒரு கருத்து சமூக நீதியை, அதன் விழுமியங்களைப் பாதிக்கும் என்று கருதப்படுமிடத்து, அதற்கான மாற்றுக் கருத்து இங்கிதமான, கண்ணியமான முறையில் முன்வைக்கப்படல் வேண்டும். ஆனால், இலங்கை, இந்தியா, பாகிஸ்தான், வங்காளம் போன்ற நாடுகளில் அப்படியான கருத்துக்கள், குறிப்பாகப் பெண்களின் கருத்துக்கள் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப்படுகின்றன என்பதை நாமறிவோம். கருத்துக்கான எதிர்வினை மற்றொரு கருத்து என்ற நிலையைத் தாண்டி, தனிநபர் தாக்குதலாகவோ, அவதூறாகவோ, உயிர் அச்சுறுத்தலாகவோ திசைமாறி விடுகின்றது. இத்தகைய நேர்மையற்ற நடைமுறைகள், ஒரு குறித்த கருத்தைச் சர்ச்சைக்குரியதாகவும் மிகுந்த பிரபலம் உடையதாகவும் பூதாகாரப்படுத்துகின்றது. அதை எதிர்ப்போர், தூக்கிப் பிடிப்போர் எனக் கட்சிகள் கிளம்பி, அக்கருத்தே ஓர் அரசியலாக்கப்பட்டு விடுகின்றது. இது ஆரோக்கியமானதல்ல.

கருத்தொன்றை எதிர்கொள்ளுதல் என்ற விடயத்தில் நம்மில் அனேகர் மிக மோசமான சர்வாதிகாரிகளாய், ஜனநாயக விரோதிகளாய் இருப்பது துரதிருஷ்டவசமானதே! 

5. இன்றைய புதிய எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்களின் வருகை பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?
நல்ல விஷயம்தான். புதிய ரத்தம், புதிய விஷயங்கள், புதிய பரிசோதனை முயற்சிகள், புதிய போக்குகள் என்பன இலக்கியத்தை வளப்படுத்துவது வரவேற்கத்தக்கதுதான், இல்லையா?

6.    இலங்கையின் பெண் எழுத்தாளர்களின் வளர்ச்சி, இலக்கியப் போக்கு பற்றி நீங்கள் யாது கூறுவீர்கள்?
ஆரோக்கியமான நிலையில் இருப்பதாகவே கருதுகின்றேன். என்றாலும் தொடர்ச்சியான பங்குபற்றுதலும் அனேகர் நின்று நிலைப்பதும் இன்னுமின்னும் அதிகரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே என்னுடைய அவா. ஆரம்ப காலங்களில் நன்றாக எழுதிவரும் பலர் திருமணம், குடும்பப்பொறுப்பு என்று வந்ததும் படிப்படியாகப் பின்வாங்கி மறைந்து போவது மிகுந்த வருத்தம்தரும் கசப்பான யதார்த்தம். தவிர, இலங்கையின் பெண் எழுத்தாளர்களின் முயற்சிகளும் பணிகளும் ஒரே இடத்தில் ஆவணப்படுத்தப்பட வேண்டியது காலத்தின் தேவை ஆகும். ஊடறு, பெண்ணியம் முதலான தளங்களின் பணி இதுதொடர்பில் விதந்துரைக்கத்தக்கது. இன்ஷா அல்லாஹ், என்னுடைய ‘நிலாப்பெண்’ இணைய தளத்திலும் இந்த ஆவணப்படுத்தும் பணியைத் தொடர்ந்து செய்ய உத்தேசித்துள்ளேன்.

7.    இலக்கியப் பணியினூடாக எதனைச் சாதிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்?
சாதனை போன்ற பெரிய வார்த்தையைப் பேசும் அளவுக்கு நான் இன்னும் எதுவும் செய்துவிடவில்லை. என்றாலும், இலங்கை போன்றதொரு பன்மைத்துவ சமூக ஒழுங்கில் சமூகங்களுக்கு இடையிலான நல்லுறவைக் கட்டியெழுப்பும் வகையிலான சமூக மாற்றத்தில் ஒரு துளியளவேனும் பங்குகொள்ள முடியுமானால், அதுவே நான் செய்த பெருந்தவம் எனக் கொள்வேன், இன்ஷா அல்லாஹ். எனக்கு மொழிபெயர்ப்புத் துறையில் அதிக ஈடுபாடு வருவதற்கு இந்த எண்ணம் மிக முக்கியமான ஒரு காரணமாகும்.

8. சிறுவர் இலக்கியத்திற்காகவும் பங்களிப்புக்களைச் செய்துள்ளீர்கள். அதுபற்றிக் குறிப்பிடுவீர்களா?
ஆரம்ப காலத்தில் அகில இலங்கை இளைஞர் சேவைகள் மன்றத்தினால் நடாத்தப்பட்ட வருடாந்த பரிசளிப்புப் போட்டிகளுக்காக சிறுவர் இலக்கியப் படைப்புக்களை ஆக்கத் தொடங்கினேன். அந்த வகையில், சிறுவர் கதை, சிறுவர் பாடல், குறள் தரும் கதை என ஓவியங்கள் வரைந்து வர்ணந்தீட்டிய இலக்கியப் பிரதிகளைத் தயாரித்ததுண்டு. இன்ஷா அல்லாஹ் அவற்றைப் பதிப்பிக்கும் எண்ணமும் உண்டு.

இதுதவிர, 'ஒரு தீப்பிழம்பும் சில அரும்புகளும்' என்ற என்னுடைய குறுநாவல், சிறுவர் இலக்கியமாக இல்லாவிட்டாலும், சிறுவர்களின் பலதரப்பட்ட பிரச்சினைகளை உள்ளடக்கி எழுதப்பட்டதாகும். 

9.    இதுவரை நீங்கள் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் பற்றிக் குறிப்பிடுங்கள். எதிர்காலத்தில் வேறு புத்தகங்கள் வெளியிடும் எண்ணம் உண்டா?

எனது நூல்கள்:
1. எருமை மாடும் துளசிச்செடியும் (சிறுகதைத் தொகுதி) – 2003 
2. வீசுக புயலே! (கவிதைத் தொகுதி) – 2003
3. தமிழ்மொழியும் இலக்கியமும்: சில சிந்தனைகள் (ஆய்வுக்கட்டுரைத் தொகுதி) 2003
4. ஒரு தீப்பிழம்பும் சில அரும்புகளும் (நாவல்) 2004
5. செ. கணேசலிங்கனின் அண்மைக்கால நாவல்களில் பெண் பாத்திரங்கள்: ஒரு பெண்ணிலை நோக்கு (ஆய்வுநூல்) – 2004
6. மௌனத்தின் ஓசைகள் - மொழிபெயர்ப்புக் கவிதைத் தொகுதி 2008
7. வார்த்தைகளின் வலி தெரியாமல்... - சமூகவியல் கட்டுரைகள் 2012
8. 'பொருள் வெளி' ஆய்வுக் கட்டுரைத் தொகுதி 2012
இவை தவிர, 'நம் அயலவர்கள்' எனும் சிறுகதைத் தொகுதிக்காக 5 சிங்களச் சிறுகதைகளைத் தமிழிலும், 'அசல் வெசி அப்பி' எனும் சிங்களச் சிறுகதைத் தொகுதிக்காக எஸ். ரஞ்சகுமாரின் 'கோளறு பதிகம்' சிறுகதையை (தம்மிக்க ஜயசிங்ஹ என்பாருடன் இணைந்து) சிங்கள மொழியிலும் மொழியாக்கம் செய்துள்ளேன்.

மேலும், ஆங்கிலத்திலிருந்து தமிழில் உரைகள், கட்டுரைகளை மொழிமாற்றம் செய்துள்ளேன். 'சிங்கள மொழியில் தமிழ்மொழியின் செல்வாக்கு' எனும் எனது மொழிபெயர்ப்பு நூலை வெளியிடும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளேன். பிரபல சிங்கள எழுத்தாளர் மஞ்சுள வெடிவர்தனவின் 'பத்தலங்குண்டுவ' நாவல் மொழிபெயர்ப்பினைத் தற்போது ஆரம்பித்துள்ளேன். அத்துடன், 'தென்றலிலே' எனும் பெயரில் என்னுடைய பாடல்கள் அடங்கிய இசைத்தட்டு ஒன்றை வெளியிடும் உத்தேசம் உண்டு.  அந்த இசைத்தட்டில் இடம்பெறவுள்ள,  நான் இயற்றி,  மெட்டமைத்து, இசையமைத்துப் பாடிய இரண்டு பாடல்கள் http://www.nilapenn.com/ தளத்தில் பதிவேற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளன.

10. தற்போது வலைப்பூக்கள், இணையத்தளங்கள், முகநூல் போன்றவை இளைய சமூகத்தினரிடம் பெரும் செல்வாக்கு செலுத்துவதைக் காணக் கூடியதாக உள்ளது. இது தொடர்பில் என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்?

இணையம் என்பது மிகப் பெரியதொரு வரப்பிரசாதம். சமூக வலைதளங்கள் என்பன கருத்துருவாக்கம், கலந்துரையாடல்கள் என்பவற்றுக்கான மிகப்பெரிய வெளியாகக் காணப்படுகின்றன. என்றாலும், இவற்றின் பயன்பாடு தொடர்பிலான காத்திரத்தன்மை இன்னும் அதிகரிக்கப்படல் வேண்டும் என்பதே என்னுடைய அவதானமாகும். குறிப்பாக, அக்கப்போர்களும் தனிநபர் தாக்குதல்களும் அங்கேயும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. அவை தவிர்க்கப்படல் வேண்டும்.

நமது பெண்கள் கவிதை, கதை முதலானவற்றைத் தத்தமது வலைதளங்களில் பதிவேற்றுகின்றனர். தமக்கான களத்தைத் தாமே உருவாக்கிக்கொள்ளுதல் என்ற வகையில், இது ஒரு முன்னேற்றகரமான நிலையே! ஆனால், பெண்களில் அனேகர் முகநூலிலும் தமது வலைதளங்களிலும் அழகழகான புகைப்படங்கள், தையல் பின்னல் வேலைப்பாடுகள், அழகு-ஆரோக்கிய-சமையல் குறிப்புகளை அதிகம் பதிவேற்றுகிறார்கள்/ பகிர்ந்து கொள்கின்றார்கள். இவற்றைப் பதிவேற்றுவது தவறு என்பதற்கில்லை. என்றாலும், நவீன காலப் பெண்கள் இவற்றுக்குள் மட்டுமாய்த் தம்மைக் குறுக்கிக் கொள்ளாமல், சற்று வெளியிலும் வரவேண்டும். சமூகச் செயற்பாடுகள் தொடர்பிலான தமது அக்கறையை மேம்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். குறிப்பாக, சமூக விமர்சனம், அரசியல் துறைகளில் மிகவும் அரிதான எண்ணிக்கையிலான பெண்களே பங்குகொள்வது மிகவும் வருந்தத்தக்க நிலையாகும். இந்நிலை மாறவேண்டும்.

11.    இலக்கியப் படைப்புகளுக்குக் கிடைக்கின்ற விமர்சனங்கள், விருதுகள் பற்றிய உங்கள் கருத்து யாது?
அவை இளம் எழுத்தாளர்கள் தம்மை வளர்த்துக் கொள்ளவும், அவர்களின் முயற்சிகளுக்கு ஊக்கமளிக்கும் வகையிலும் அமைந்திருப்பதால் வரவேற்கத்தக்கதே! என்றாலும், விருதுகள்தாம் 'எல்லாம்' அல்லது 'முழுமை' அல்ல என்ற விழிப்புணர்வும் நம்மிடம் வரவேண்டும்.

12.    பல்கலைக்கழக வாழ்வில் உங்களுக்கு மறக்க இயலாத சம்பவமாக எதைக் குறிப்பிடுவீர்கள்?
பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் முதலாம் வருட மாணவியாய் இருந்தபோது, பீடங்களுக்கு இடையிலான நாடகப் போட்டிக்காகச் சகோதரர் சீ.எம் மன்சூரால் நெறியாள்கை செய்யப்பட்ட 'இதுவரை இவர்கள்' நாடகத்தில் நடித்து, நினைவில் நின்ற நடிகைக்கான சுழற்கேடய விருது பெற்றமை மறக்க முடியாத நிகழ்வு.

அவ்வாறே, தமிழ்த்துறை விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றியபோது, கலைப்பீட மும்மொழித் துறைகளும் இணைந்து ஒழுங்குசெய்யப்பட்டு, கனடா மொன்ட்ரியேல் மற்றும் இந்திய ஐதராபாத் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் குழுவினால் வழிநடத்தப்பட்ட ஐந்து வார மொழிபெயர்ப்பியல் பயிலரங்கில் பங்குபற்றி, இறுதிப் பரீட்சையில் சிறப்பாகத் தேறியதை நான் பெற்ற பாக்கியமாகக் கருதுகின்றேன். மிகவும் வித்தியாசமான, சுவாரஷ்யமான கல்வியனுபவமாக அது அமைந்திருந்தது. அதற்கு வாய்ப்பளித்த பேராசிரியர் கலாகீர்த்தி சி. தில்லைநாதன், பேராசிரியர் எம்.ஏ. நுஃமான், கலாநிதி சுமதி சிவமோகன் ஆகியோர் என்றும் என் நன்றிக்கு உரியவர்கள்.

13. முஸ்லிம் பெண்கள் அடக்கி ஒடுக்கப்படுவதான குற்றச்சாட்டு மேற்குலகிலும் முஸ்லிம் அல்லாதோர் மத்தியிலும் அடிக்கடி முன்வைக்கப்பட்டு வருவது குறித்து என்ன நினைக்கிறீர்கள்?
இப்படியான குற்றச்சாட்டுக்களை, நம்மைப் பற்றிய மீளாய்வை ஊக்குவிக்கும் உந்துசக்திகளாகவே கொள்ளவேண்டும் என்பதே என்னுடைய கருத்து. இஸ்லாத்தில் பெண்ணுரிமைகள் மிகச் சிறப்பாக வலியுறுத்தப்பட்டு உள்ளன. பெண் சிசு உயிரோடு புதைக்கப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தில் முதன்முதல் பெண்ணுக்கு முக்கியத்துவமும் சொத்துரிமை முதலான அனைத்து உரிமைகளும் வழங்கிச் சமத்துவம் அளித்தது, இஸ்லாம்தான். இது மறுக்க முடியாத உண்மை. ஆனால், இன்றைய முஸ்லிம் சமூகத்தில் இஸ்லாம் வழங்கியுள்ள அனைத்து உரிமைகளையும் எந்தவிதப் பாரபட்சங்களும் இன்றி எல்லா முஸ்லிம் பெண்களும் அனுபவிக்கிறார்களா என்ற கேள்வி மிக முக்கியமானது. என்னைக் கேட்டால், இதன் பதில் 'இல்லை' என்பதாகவே இருக்கும். இஸ்லாத்தில் உள்ளதுதான் என்றாலும், முஸ்லிம்களிடையே நடைமுறையில் அவை முழுமையான அளவில் இல்லை என்பதே கசப்பான யதார்த்தம்.

இஸ்லாத்தில், குறிப்பாக அல்குர்ஆனில் பெண்களின் நிலை குறித்த வாசிப்பு அதன் கூர்மையான அர்த்தத்தில் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுதல் ஊக்குவிக்கப்படவும் பரவலாக்கப்படவும் வேண்டும். அஷ்ஷேய்க் முஹம்மத் அல் கஸ்ஸாலியின் 'ஸுன்னா அந்நபவிய்யாஹ் பயான் அஹ்லில் ஃபிக்ஹி வ பயான் அஹ்லில் ஹதீஸ்' என்ற நூல் தொடர்பில் எழுந்த விமர்சனங்கள் குறித்த ஃபாத்திமா மெர்னிஸ்ஸியின் நூல், முனைவர் தாஹா ஜாபிர் அல் அல்வானீ, முனைவர் அப்துல் ஹமீத் அபூ சுலைமான் ஆகியோர் எழுதியுள்ள கட்டுரைகளின் தமிழாக்கம் ('இஸ்லாமியச் சட்டவியலில் பெண்கள்'), நவீன இஸ்லாமிய அறிஞர் பேராசிரியர் தாரிக் ரமழானின் உரைகள் மற்றும் எழுத்துக்களைத் தரிசிக்கும் வரையில், 'முஸ்லிம் பெண் தலைமைத்துவம்', 'தனக்குக் கட்டுப்படாத மனைவியை அடிக்குமாறு அல்குர்ஆன் அனுமதி கொடுக்கிறதா?', 'பெண்ணுக்கான சொத்துப் பங்கீடு' குறித்த விடயங்கள் தொடர்பில் நானும் பாரம்பரியச் சிந்தனை உடையவளாகவும், அதேநேரம், மனதில் பல கேள்விகளைச் சுமந்தவளாகவும்தான் இருந்தேன்.

அல்ஹம்துலில்லாஹ்! தொடர்ச்சியான தேடலும் வாசிப்பும், என் கணவருடனான தீவிரமான கலந்துரையாடல்களும், இஸ்லாத்தில் பெண்ணுடைய சமத்துவ நிலை குறித்துப் பெரும் மனநிறைவைப் பெறும் வகையில், மிகவும் சுதந்திரமாய் உணரும் நிலையில் என்னை மாற்றின. என்றாலும், சகோதர சமூகத்தவர் எப்படிப் போனாலும், முஸ்லிம்கள் மத்தியில்கூட பெண்ணின் சமத்துவ நிலை தொடர்பான இஸ்லாத்தின் நிலைப்பாடு ஆழமாகவோ அதன் முழுமையான அர்த்தத்திலோ உள்வாங்கப்படவில்லை என்பது மிகவும் கவலைக்குரியதாகும். இந்தநிலை மாறும்வரை குற்றச்சாட்டுக்களுக்கு நம் சமூகம் முகங்கொடுத்தே ஆகவேண்டும்.

இக்குற்றச்சாட்டுகள் எப்படிப் போனாலும், முஸ்லிம் பெண்களின் சமூகப் பங்களிப்பு இப்போது உள்ளதை விட அதிகரிக்கப்படாத பட்சத்தில் சமூக மாற்றம் இன்னும் தாமதப்படும் என்பதே உண்மை. இலங்கைப் பல்கலைக்கழகங்களில் அதிகளவான முஸ்லிம் பெண்கள் கல்விகற்று வெளியேறுகிறார்கள். அவர்களின் சமூகப் பங்களிப்பு என்பது வெறுமனே குறிப்பிட்ட ஒரு சாராரின் தொழிற்துறைப் பங்களிப்போடு மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்பட்டு விடுகின்றது. திருமணத்தின்பின் சிலபோது அதுகூட இடைநிறுத்தப்பட்டு விடுகின்றது. இதற்குப் பெண்களும் பொறுப்புக்கூற வேண்டும் என்பதையும் சுட்டிக்காட்ட விழைகின்றேன். காரணம், தம்மை மேன்மேலும் வளர்த்துக்கொள்ள பெண்களும் முன்வரவேண்டும். குறிப்பாக, உயர்கல்வியைத் தொடர்வது குறித்து உறுதியான நிலைப்பாட்டுடன் தொடர்ந்து முயற்சிசெய்ய வேண்டும்.

14. உங்களுடைய பி.ஏ. பட்டப்படிப்புக்கான ஆய்வைப் பெண்ணியத்துடன் தொடர்புபடுத்திச் செய்துள்ளீர்கள். ஆக, பெண்ணியச் சிந்தனை குறித்த உங்கள் மனப்பதிவு என்ன?
பெண்ணியம், பெண்ணிலைவாதம் என்பன குறித்து நமது சமூகத்தில் ஒருவகைத் தட்டையான புரிதல் பரவலாகி இருப்பது வருந்தத்தக்கதே! அதனை இஸ்லாத்துக்கு எதிரான ஒன்றாக, மேற்கில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட சீரழிவுக் கலாசாரக் கூறாக நோக்கும் போக்கு இன்றுவரை தொடர்கின்றது. பொதுத்தளத்தில் வெளிப்படையாகத் தன் கருத்துக்களை முன்வைக்கும் ஒரு பெண்ணை ஓரங்கட்டவும், தாக்கவும்கூட இந்தக் கருத்தாக்கத்தைப் பலர் மிக மோசமாகக் கையாள்வது விசனத்துக்குரியதாகும்.

உண்மையில், பெண்ணிலைவாதம் என்பது சோஷலிசப் பெண்ணிலைவாதம்,  மார்க்ஸியப் பெண்ணிலைவாதம், தீவிரப் பெண்ணிலைவாதம் முதலான பல்வேறு வகைப்பட்டதாகும். என்னைப் பொறுத்த வரையில், ஆணும் பெண்ணும் இணைந்த சமூக அமைப்பில், இரு தரப்பாருக்கும் சிறப்பியல்புகள், தனித்தன்மைகள் உள்ளன. அவை பரஸ்பரம் புரிந்துகொள்ளப்படவும் மதிக்கப்படவும் வேண்டும்;. வீட்டுப் பணியிலும் சரி, சமூகப் பணியிலும் சரி, ஒருவருக்கொருவர் உதவியாகவும் ஒத்துழைப்போடும் பணியாற்ற முன்வர வேண்டும். இதில் 'ஈகோ' பார்க்க எதுவும் இல்லை என்பதே என்னுடைய நிலைப்பாடாகும். 'ஆணும் பெண்ணும் நிகரெனக் கொள்வதால் அறிவிலோங்கி இவ்வையம் தழைக்குமாம்' என்ற பாரதியின் வரிகள் எனக்கு மிகவும் விருப்பமானவை.

மேலும், விளம்பரம், கலை, இலக்கியம் (சினிமா, பாடல் உட்பட) என்பவற்றில், பெண் ஒரு பாலியல் பண்டமாக, வெற்று உடலாகப் பார்க்கப்படும் மனப்பாங்கு கண்டிப்பாக மாற்றப்பட வேண்டும். பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் நலனுக்காக, பெண்ணின் உடல் ஒரு வர்த்தகப் பண்டமாக்கப்படுவதையும், அழகிப்போட்டி, 'ஃபேஷன் ஷோ' என்ற பெயரில் அவளது உடல் ஒரு 'பாலியல் அல்லது வியாபாரப் பண்டமாக' ஆக்கப்படுவதையும் தடுத்து நிறுத்த வேண்டுமானால், 'தன்னுடைய உடல் அழகால் ஆண்கள் கவரப்படுவதே தனக்குப் பெருமைதருவது' என்று எண்ணி அழகுச் சாதனங்களின் பின்னால் அலைந்து திரியும் அடிமை மனப்பான்மையைப் பெண்கள் வெற்றிகொள்ள வேண்டும்.
ஆம்! இது முதலில் தனக்குள் நிகழ்த்தப் பட வேண்டிய போராட்டம். அதன் பிறகே, பெண்ணின் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான அடுத்தகட்டப் போராட்டம் முனைப்புப்பெற முடியும் என்று நான் உறுதியாக நம்புகின்றேன்.  குறிப்பாக,  இணையப் பாவனை இருந்தும்கூட எப்போது பார்த்தாலும் சமையல் குறிப்பு, அழகுக்குறிப்பு என்பவற்றையே தேடிச் செல்லும் கிணற்றுத் தவளைகளாக இருக்காமல், அந்நிலையை மாற்றி, நாட்டு நடப்பு, உலக நடப்பு என்பன குறித்த அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளப் பெண்கள் முன்வர வேண்டும். சமூக அக்கறை, மானிட நலன் என்பனவற்றை நாடும் வகையில் அறிவையும் மனதையும் விசாலப்படுத்திக்கொள்ள முயற்சி செய்ய வேண்டும். அவ்வாறே, ஒரு பெண்ணின் வெற்றியும் சிறப்பும் அவளின் அறிவிலும் ஆற்றலிலும் ஆளுமையிலுமே தங்கியுள்ளன என்ற தன்னம்பிக்கையும் நிமிர்வும் தன்மானமுள்ள ஒரு பெண்ணுக்கு இருக்க வேண்டிய பண்புகளாகும். பாரதி இதனையே, 'நேர்கொண்ட பார்வையும், திமிர்ந்த ஞானச் செருக்கும்'  என்று குறிப்பிட்டுள்ளான். அத்தகைய புதுமைப் பெண்களே உருவாகவும் உருவாக்கப்படவும் வேண்டும்.

குடும்ப அமைப்பைப் பொறுத்தவரையில், ஆண் குழந்தைகள் மத்தியில் பெண் பற்றிய சாதகமான மனப்பதிவை ஏற்படுத்துவது தொடர்பில் பெற்றோரின், குறிப்பாகத் தாயாரின் பங்களிப்பு மகத்தானதாய் அமைய முடியும். ஆண்-பெண் குழந்தைகளைச் சமத்துவமாக உணரச் செய்வது முதல், உடல் சார்ந்த வேறுபாடுகள் தொடர்பில் வயது வளர வளர பக்குவமாகவும் தெளிவாகவும் அறிவுறுத்த முனைவது வரை கட்டங்கட்டமாக சாதகமான மனப்பதிவைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும். சிலர் குழந்தைப் பேறு குறித்துத் தம் பிள்ளைகளிடம், 'ஆஸ்பத்திரியில் வாங்கி வந்தேன்' என்று கூறுவதைக் கேட்டிருப்பீர்கள். பெண்ணுக்கு மாதவிடாய் ஏற்படுவது தொடர்பான எந்த அறிவூட்டலையும் வழங்காமல், ஆண் குழந்தைகளிடையே அதுபற்றி முற்றாக மறைத்துவிடுவதைக் கண்டிருப்பீர்கள். இது தவறு என்பதே என்னுடைய கருத்து.

'உன்னை நான்தான், என் வயிற்றில் கஷ்டங்களோடு சுமந்து, மிகுந்த வலியோடு பெற்றெடுத்தேன்' என்று கூறி வளர்க்கப்படும் ஓர் குழந்தை, தாயையும் பெண்ணையும் அதிகம் மதிக்கக் கற்றுக் கொள்கின்றது. 'உன்னுடைய சகோதரிக்கும், உலகில் உள்ள எல்லாப் பெண்களுக்கும் மாதம் ஒருமுறை உதிரப்போக்கு ஏற்படுகின்றது. அவள் மாதந்தோறும் மிகுந்த கஷ்டத்தையும் வேதனைகளையும் அனுபவிக்கிறாள்' என்ற பக்குவமான அறிவூட்டலின் மூலம் பெண்ணின் உடலை அழகுடன், கிளர்ச்சியுடன் மட்டும் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும் மனநிலை மாற்றப்பட்டு, பரிவோடும் புரிந்துணர்வோடும் பெண்ணை அணுகும் மனப்பாங்கு கட்டமைக்கப்பட முடியும் என்பது என்னுடைய ஆழமான நம்பிக்கை. (பள்ளிக்கூட இஸ்லாம் மற்றும் விஞ்ஞானப் பாடப் புத்தகங்களில் குளிப்பு தொடர்பான கடமைகள் மற்றும் இனப்பெருக்கம் தொடர்பான உயிரியல் பாடம் கற்பிக்கப்படுவதற்குச் சமாந்திரமாய், வீட்டில் இதுபற்றிய அறிவூட்டலை நிகழ்த்த முடியும் என்பதைக் கவனத்திற் கொள்க).

15. பல்லின மக்கள் வாழும் இலங்கை போன்ற ஒரு நாட்டில் சிறுபான்மை முஸ்லிம்கள் ஒரு பங்களிப்புச் சமூகமாக வாழ்வது குறித்து என்ன கூறவிழைகின்றீர்கள்?
நல்ல கேள்வி. இலங்கை முஸ்லிம்கள் வெறுமனே ஒரு நுகர்வுச் சமூகம் என்ற பிம்பம் கட்டமைக்கப்பட்டு வருவதை நாமறிவோம். இது மிகத் தவறானதே! என்றாலும்கூட, அத்தகைய ஒரு குற்றச்சாட்டைத் திடமாக மறுப்பதானால் நாம் ஒரு பங்களிப்புச் சமூகம் என்பது நம்முடைய செயற்பாடுகள் மூலமே நிரூபிக்கப்படல் வேண்டும். ஆரம்ப கட்டமாக சகோதர சமூகத்தவரோடு இணைந்து வறுமையொழிப்பு, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, டெங்கு முதலான நோய்கள் ஒழிப்பு, மது ஒழிப்பு முதலான பல்வேறு பணிகள் தத்தமது ஊரளவிலாவது முன்னெடுக்கப்பட முடியும். சர்வமத, சர்வசமூக ஒன்றுகூடல்களை ஏற்படுத்தி ஊர் முன்னேற்றம் தொடர்பான பொதுக் கலந்துரையாடல்கள், விளையாட்டுப் போட்டிகள், சிரமதான வேலைத்திட்டங்கள், புத்தக மற்றும் ஓவிய, கைப்பணிக் கண்காட்சிகள், கலை கலாசார ஒன்றுகூடல் நிகழ்ச்சிகள் என்பவற்றை ஒழுங்குபடுத்தலாம். பள்ளிவாயில்கள், சமூக ஆர்வலர்கள் ஒன்றிணைந்து இவற்றை முன்னெடுக்கலாம்.

16. நீங்கள் பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றி உள்ளீர்கள். அந்த அடிப்படையில் பொதுவாக, சமூக மாற்றத்தில் பல்கலைக்கழகங்கள் எத்தகைய பங்களிப்பை நல்க முடியும் என நினைக்கிறீர்கள்?
சமூக மாற்றத்தில் அறிவுஜீவிகளின் பங்களிப்பு மிகவும் இன்றியமையாததாகும். குறிப்பாக, சிந்தனை மாற்றத்தின் மையப் புள்ளியாய் பல்கலைக்கழகங்கள் செயற்பட முடியும் என்பதற்கு வரலாற்றில் இருந்தும் நாம் உதாரணம் காட்ட முடியும். ஸ்பெயினின் கொரடோபா பல்கலைக்கழகத்தினதும் நூலகத்தினதும் அறிவியல் மற்றும் சமூக மாற்றப் பங்களிப்பு இதற்கான நல்ல உதாரணம் எனலாம்.

இன்றும்கூட பல்கலைக்கழக சமூகம் மனம் வைத்தால் நமது நாட்டைப் பல்வேறு துறைகளிலும் மேம்படச் செய்யலாம் என்பது என்னுடைய ஆழ்ந்த நம்பிக்கை. பலஸ்தீன் பல்கலைக்கழகத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்த அம் மண்ணுக்கேற்ற பல்துறை சார்ந்த ஆய்வுகள் இணையத்தில் பதிவேற்றப்பட்டிருப்பதைச் சிலவருடங்களுக்கு முன் தற்செயலாகக் கண்டதில் இருந்து, இந்தக் கருத்து என் மனதில் வேரூன்றி விட்டது. நாலாபுறமும் ஆக்கிரமிப்புக்கு உட்பட்ட ஒரு தேசத்து மாணவர்கள், பல்கலைக்கழக மட்டத்திலான தமது ஆய்வுகளைத் தமது மண்ணை வளப்படுத்தும் வகையில் அமைத்துச் செய்திருந்த சமூகப் பங்களிப்பு என்னை வியக்க வைத்தது. அதனடியாக, நமது நாட்டுக்கு ஏற்ற வகையில் துறைசார் நிபுணத்துவத்தைக் கட்டமைக்கும் வாய்ப்பு பல்கலைக்கழகத்துக்கே அதிகம் உண்டு என்ற உறுதியான எண்ணம் நிலைகொண்டுவிட்டது.

இலங்கை அடிப்படையில் ஒரு விவசாய நாடு. எனவே, நம்நாட்டுப் பல்கலைக்கழக விவசாய பீடத்தின் ஆய்வுகளும் பங்களிப்புகளும் இன்னும் தீவிரமாக அமையுமானால், உணவுப் பொருட்களுக்குப் பெரிதும் வெளிநாடுகளில் தங்கியிருக்கும் நிலையை மாற்றலாம். அவ்வாறே, ஏனைய சமூகவியல் துறைகளிலும் நமது சமூகக் கலாசார பொருளாதார அரசியல் துறைசார்ந்து மாணவர்களைக் காத்திரமான ஆய்வுகளில் ஈடுபடுத்துவதன் மூலம் இளம் சந்ததியின் சமூகப் பங்களிப்பைத் தீவிரப்படுத்த முடியும் என்றே நம்புகின்றேன்.

உதாரணமாக, வரலாற்றுத்துறை மாணவர்களைக் கொண்டு பன்மைத்துவக் கருத்தியலை அடியொட்டி, வரலாற்றெழுதியலில் உள்ள இனவாத அரசியலைக் கட்டவிழ்ப்புச் செய்வதைக் குறிப்பிட முடியும். அதாவது, பண்டைய அரசர்களின் படையெடுப்புக்கள் குறித்த வரலாற்றுப் பதிவுகளை எடுத்துக்கொண்டால், துட்டுகெமுனு மன்னனின் படையெடுப்பு தேசவிடுதலைப் போராகவும் ஆங்கிலேயரின் கண்டி இராச்சியப் படையெடுப்பு ஆங்கிலப் படையெடுப்பாகவும் பதியப்பட்டுள்ள அதேவேளை, சோழர்களின் படையெடுப்பு தமிழர் ஆக்கிரமிப்பு என்று கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளதன் பின்னுள்ள அரசியல், இன்று தீவிர வலதுசாரிக் குழுக்களால் சமூகங்களுக்கு இடையிலான முரண்பாட்டைக் கூர்மைப்படுத்துவதில் மிகச் சிறந்த ஓர் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுவதை நாம் அறிவோம். இந்த நிலையில், இலங்கையின் மொழி, சமூக, கலாசார, அரசியல், பொருளாதாரத் துறைகளை வளப்படுத்துவதிலும், பன்மைத்தன்மையின் ஊடான செழுமையிலும் இலங்கையின் சகல இனங்களினதும் பங்களிப்பு எப்படி இருந்தது என்ற ரீதியில் வரலாறுகள் அணுகப்படும் போக்கை ஊக்குவிப்பது அதிக பலன் தரும் என நினைக்கின்றேன். அண்மையில் பேராசிரியர் மௌனகுரு அவர்கள் தமது முகநூல் பக்கத்தில் இடம்பெற்ற ஒரு பதிவிலும் இது பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  

மேலும், நமது நாட்டின் மொத்த மாணவர் தொகையில் ஏறத்தாழ 1% வீதமானவர்களுக்கே பல்கலைக்கழகக் கல்வி வாய்க்கிறது (பார்க்க: http://www.dailymirror.lk/opinion/172-opinion/22865-the-myth-of-free-education). இந்நிலைமை மாறவேண்டும். தகுதி வாய்ந்த அனைத்து மாணவர்களுக்கும் பல்கலைக்கழகக் கல்வி கிடைக்கத்தக்கதாக நமது நாட்டின் கல்வி முறைமை மாற்றப்பட வேண்டும். இதுகுறித்து அரசியல்வாதிகள் மட்டுமின்றி நாட்டின் கல்வியியலாளர்களும் அதிகக் கரிசனை எடுக்க வேண்டும். இவ்விடத்தில், சிலி நாட்டின் இளம் புரட்சி வீராங்கனை கமிலா வெலேஜோவின்  பணி நினைவிற்கொள்ளப்பட வேண்டியதாகும். நாட்டில் அனைவருக்கும் உயர்கல்வி கிடைக்க வேண்டும் என்ற போராட்டத்தை முன்னெடுத்து அந்நாட்டு அரசுக்கே பெரும் சவாலாய்த் திகழ்ந்தவர், அவர். நம்முடைய நாட்டில் 'அனைவர்க்கும் பல்கலைக்கழக உயர்கல்வி' என்ற தொனிப்பொருள் குறித்த பரந்துபட்ட கலந்துரையாடல்கள் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டியது காலத்தின் தேவையாகும்.

17. இலங்கையில் இனங்களுக்கும் மதங்களுக்கும் இடையிலான நல்லிணக்கத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் பல்கலைக்கழகங்கள் காத்திரமான பங்காற்ற முடியும் என நீங்கள் நம்புகின்றீர்களா?
ஆம், நிச்சயமாக!
இப்போது பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். தமிழ்-இந்துக் கலாசாரத்துறை, அரபு-இஸ்லாமிய நாகரிகத்துறை, பாளி-பௌத்த நாகரிகத்துறை என மூன்று வெவ்வேறு துறைகள் (Departments) காணப்படுகின்றன. இது எப்படி இருக்கின்றது என்றால், ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சகோதரர்கள் கதவுகளை அடைத்துக்கொண்டு தனித்தனி அறைகளுக்குள் முடங்கிப் போய் இருப்பதைப்போல் இருக்கின்றது. பரஸ்பரக் கொடுக்கல் வாங்கல்கள், உரையாடல்கள் எதுவுமே இல்லை. எப்போதேனும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொள்ள நேர்கையில், ஒரு புன்னகையோடு சிலபோது அதுகூட இல்லாமல் ஒருவர் மற்றவரைக் கடந்துபோய் விடுகின்றோம். இனி, நமக்குள் நல்லுறவும் நல்லிணக்கமும் எப்படி வளரும்?

நம்முடைய முஸ்லிம் சகோதரர்கள் சிலர் வெளிநாடுகளுக்குப் போய்த்தான் சமய ஒப்பீட்டுத் துறையில் (Comperative Religion) முதுகலைமாணி, முதுதத்துவமாணிப் படிப்பை மேற்கொள்கின்றனர். இதற்கு மாறாக, மேற்படி நான்கு சமயத் துறைகளோடு தத்துவத் (Philosophy) துறையும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு தனிப்பீடமாக அமைக்கப்படுமானால், இலங்கையின் படித்தவர்கள் மத்தியில் சமய நல்லிணக்கத்தையும் பரஸ்பரப் புரிதலையும் வளர்க்கக்கூடியதாய் இருக்கும். நம்முடைய சமயம் பற்றி நாமே கற்று நாமே மெச்சிக் கொள்ளும் நிலை மாறி, எந்தச் சமயத்தைச் சேர்ந்த மாணவரும் அடுத்த சமயத்தையும் கற்று, அது குறித்து உரையாடக்கூடிய வகையில் பல்கலைக்கழகக் களம் விரிவடைய வேண்டும் என்பதே என்னுடைய அவா.
வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களில் சமய ஒப்பீட்டாய்வுத் துறையில் உள்ள பரந்துவிரிந்த வெளி, இலங்கைப் பல்கலைக்கழகச் சூழலிலும் சாத்தியப்பட வேண்டும். அதன் மூலம், சமூகங்களுக்கும் சமயங்களுக்கும் இடையில் உள்ள தனித்துவங்கள் பற்றிய பரஸ்பர மரியாதை உணர்வு மேலோங்குவதோடு, தமக்கிடையில் உள்ள ஒத்த தன்மைகள் குவிமையப்படுத்தப்படுவதன் மூலம், இணைந்து பணியாற்றுவதில் உள்ள மனத்தடைகள் பெருமளவு குறைய வாய்ப்புள்ளது எனவும் நம்புகின்றேன்.   

18. பல்கலைக்கழக முஸ்லிம் மாணவர்களுக்கு நீங்கள் ஏதாவது கூறவிரும்புகிறீர்களா?
ஆம். அனைத்துப் பல்கலைக்கழக முஸ்லிம் மாணவர் சம்மேளனத்துக்கு (AUMSA) ஒரு வேண்டுகோள் விடுக்க விரும்புகின்றேன். தம்முடைய சமுதாயத்தின் இருப்பையும் சிறப்பையும் நிலைநிறுத்தும் வகையிலும், சமூகப் பங்களிப்பில் தமது எல்லைக்குட்பட்ட வகையில் தமது பங்குப் பணியைச் செய்யும் வகையிலும் அவர்கள் இரண்டு விதங்களில் தமது கவனத்தைக் குவிமையப்படுத்த முன்வரவேண்டும்.

1) இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த முன்னோடிகளான சேர் ராஸிக் ஃபரீத், அறிஞர் அஸீஸ், அறிஞர் சித்திலெப்பை, அறிஞர் ஓ.எல். எம். இப்ராஹீம், அறிஞர் அப்துல் காதிர் லெப்பை முதலான முன்னோடிகளின் சமூகப் பணிகள், சிந்தனைகள் என்பவற்றை மீள்வாசிப்புச் செய்து, வரலாற்றை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்லும் வகையிலும், அந்த முன்னோடிகளின் பணிகளையும் சிந்தனைகளையும் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்திச் செல்லும் விதத்திலும் அகில இலங்கை ரீதியில் அமைந்த, பல்வேறு தனித்தனி அமர்வுகள், அரங்குகளைக் கொண்ட மாபெரும் கல்வியியல் கருத்தரங்கு (Academic symposium) ஒன்றினை குறைந்தபட்சம் இரண்டு வருடங்களுக்கு ஒருமுறையாவது ஏற்பாடு செய்யலாம். அது சாத்தியமாகவும் வெற்றிகரமாகவும் அமையும் பட்சத்தில், ஏனைய சமூக முன்னோடிகள், அவர்தம் பணிகள், சிந்தனைகள் குறித்த பரஸ்பர உரையாடலைப் பரந்த தளத்தில் ஏற்படுத்தும் வகையில் தமது முன்னெடுப்பை அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்தலாம்.

2) நம் மத்தியில் பல்வேறு துறைசார்ந்த பல்கலைக்கழகக் கல்வியியலாளர்கள் பலர் உள்ளனர். பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தைப் பொறுத்தவரையில் தத்துவவியல், முஸ்லிம் நுண்கலைகள் போன்ற துறைகளில் தேர்ச்சிபெற்ற பேராசிரியர் எம். எஸ். எம். அனஸ், மொழியியல், மொழிபெயர்ப்பியல் துறைகளில் தேர்ச்சியும் இனப்பிரச்சினை தொடர்பான வரலாறு குறித்த ஆழமான புரிதலும் உள்ள பேராசிரியர் எம். ஏ. நுஃமான், இடப்பெயர்வுகள், அகதிகள் பிரச்சினைகள் தொடர்பிலான ஆய்வு முயற்சிகளில் நீண்டகால அனுபவங்களைப் பெற்றுள்ள கலாநிதி ஹஸ்புல்லாஹ், கொழும்புப் பல்கலைக்கழகத்தின் ஆய்வு முறையியல் சார்ந்த நிபுணத்துவம் பெற்ற கலாநிதி ஃபர்ஸானா, தென்கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தின் மொழியியல், மொழிபெயர்ப்பியல் துறைகளில் சிறந்த பங்காற்றக்கூடிய கலாநிதி ரமீஸ் அப்துல்லாஹ், கலாநிதி அஷ்ரஃப் ஆகியோர் அவர்களுள் சிலராவர். இவர்களைக் கொண்டு பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பெறக்கூடிய உச்ச பயன்களைப் பற்றி ஆராயவும், அவர்களின் துறைசார் நிபுணத்துவத்தை ஒருமுகப்படுத்தும் முன்முயற்சிகளை மேற்கொள்ளவும் அகில இலங்கை முஸ்லிம் மாணவர் சம்மேளனம் முன்வர வேண்டும்.

பேராசிரியர் அனஸ் அவர்களின் 'தற்கால இஸ்லாமிய சிந்தனை' என்ற நூல் பற்றிய ஆய்வரங்குகள், கலந்துரையாடல் நிகழ்வுகளை ஒழுங்குசெய்வதன் மூலம்கூட இதனை ஆரம்பித்துவைக்கலாம் என்று நினைக்கின்றேன். காரணம், பாடசாலை உயர்தர இஸ்லாமியக் கற்கை முதல், பல்கலைக்கழக இஸ்லாமியக் கற்கை வரை பாடநூலாகப் பரிந்துரைக்கத்தக்க மிக முக்கியமான நூல், அது. நவீன இஸ்லாமியச் சிந்தனையாளரான பேராசிரியர் தாரிக் ரமழான் போன்றோர் பேசும் கருத்துக்களைப் பல வருடங்களுக்கு முன்பே அவர் தம்முடைய நூலில் உள்ளடக்கியுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது. அவ்வாறே, கவிஞரும் சிந்தனையாளருமான அப்துல் காதிர் லெப்பை அவர்களின் 'போராட்டச் சிந்தனைகள்', 'பூரணவாழ்வு' என்னும் இரு நூல்களும் சிந்தனை மாற்றத்தைத் தூண்டி நிற்கும் மிக முக்கியமான நூல்களாகும். இவை போன்ற நூல்களின் வாசிப்பும், அந்நூல்கள் குறித்த பரந்துபட்ட கலந்துரையாடலும் பல்கலைக்கழக மாணவ சமூகத்தின் மத்தியில் முன்னெடுக்கப்படல் வேண்டும். பல்கலைக்கழக முஸ்லிம் மஜ்லிஸ்கள் மனம் வைத்தால் இது ஒன்றும் சிரமமான காரியமல்ல.

19. நமது நாட்டில் இஸ்லாமிய மத்ரஸாக்கள் பல இயங்கி வருகின்றன. சமூக மாற்றத்தில் அவற்றின் பங்களிப்பு எத்தகையது எனக் கருதுகின்றீர்கள்?
இலங்கையில் உள்ள இஸ்லாமிய மத்ரஸாக்கள் பெரும்பாலும் உதிரியாகவே இயங்கி வருகின்றன. அவற்றுக்கு இடையில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட தரமான பாடத்திட்டம் ஒன்று இல்லை. இலங்கையின் பிரபல அரபு மத்ரஸாக்களில் 5-7 வருடக் கல்வியைப் பூர்த்திசெய்துவிட்டு வெளியேறும் மாணவர்களுக்கு வெறும் டிப்ளோமா தரச் சான்றிதழே வழங்கப்படுகின்றது. எனவே, இத்தகைய மத்ரஸாக்களின் மாணவர்கள் தமது கல்வித் தரத்தை மேம்படுத்தும் வகையில், மத்ரஸா பாடங்களுக்குப் புறம்பாக அரச பல்கலைக்கழகங்களில் வெளிவாரிப் பட்டப்படிப்பை மேற்கொள்ள வேண்டி இருக்கின்றது. இந்நிலை கண்டிப்பாக மாற்றப்பட வேண்டும். இம்மத்ரஸாக்கள் இலங்கை அரச பல்கலைக்கழகங்களுடனோ சர்வதேச இஸ்லாமியப் பல்கலைக்கழகங்களுடனோ இணைக்கப்பட்டு (affiliate) பட்டப்படிப்பு நிலைக்குத் தரமுயர்த்தப்பட வேண்டும் (சில மத்ரஸாக்களில் அது குறித்து ஆலோசிக்கப்பட்டு வருவதாகச் சில சகோதரர்கள் என்னிடம் குறிப்பிட்டார்கள்). அதன்பின் அவற்றில் இருந்து துறைசார் நிபுணத்துவ உருவாக்கத்தின் மூலமான சமூகப் பங்களிப்பை நாம் எதிர்பார்க்கலாம் என்று நம்புகின்றேன்.

பேட்டி கண்டவர்: கிண்ணியா ஃபாயிஸா அலி
...மேலும்

Sep 16, 2013

காதல், திருமணம், பெண்ணுரிமை - நிர்மலா கொற்றவை


தமிழ் சமூகத்தின் வரலாற்று பெருமை இந்த உலகறிந்ததே. குறிப்பாக தமிழ் இலக்கியங்கள் வழி நாம் தமிழ் சமூகத்தை அனுகும்பொழுது, வீரமும் காதலும் அதன் நாடித்துடிப்பாக இருந்துள்ளது என்பதை எவரும் ஒப்புக்கொள்வர். வீரமும் காதலும் தமிழ் சமூகம் மட்டுமல்லாது உலகெங்குமுள்ள அனைத்து சமூகங்களிலும் ஒரு வாழ்வுமுறையாகவே இருந்திருக்கிறது.

வீரம் என்று ஒன்றும் கூட மனிதப் பேராசைகளின் விளைவாக தங்களுக்குத் தாங்களே வகுத்துக்கொண்ட ஒன்றாக இருக்கையில் காதல் மட்டுமே இயல்பூக்கம் சார்ந்ததாக இருக்கிறது. உயிரை வேட்டையாடுதலை மனிதச் சமூகம் வீரம் என்று பறை சாற்றுகிறது. உணவுக்காக வேட்டையாடும் விலங்குகள் கூட தன் உணவுத் தேவைக்கு வேட்டையாடிவிட்டு ஓய்ந்துவிடுகிறது , ஆனால் மனிதச் சமூகமோ எல்லை விஸ்தரிப்புகளையும், ஆக்கிரமிப்புகளையும், யுத்தங்களையும், போர்களையும் வீரம் என்று கொண்டாடி மகிழ்கிறது. வீரம் குறித்த கட்டுடைப்புகளை வேறொரு சமயத்தில் பார்ப்போம்.

மனிதச் சமூகம் விருத்தியடைய ஆன், பெண் என்ற எதிரிடைகள் அவசியமாகின்றனர். எதிர்பாலினச் சேர்ப்பு என்பது இயற்கையின் விதி. குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பின் ஆன் பெண் சேர்ப்பு விசயத்தில் மனிதனானவன் பல்வேறு விதிகளைப் புகுத்தினான். அவ்விதிகளுக்கான வரலாற்று காரணிகளை ஆய்ந்து பார்ப்போமானால் அங்கு பொருளாதாரம் என்பது முக்கியப் பங்கு வகிப்பதை நாம் காண முடிகிறது. திருமணம் என்று மட்டுமல்லாது சமூக அமைப்பில் நிலவும் அனைத்து விதிகளிலும் பொருளாதாரக் காரணிகள் மற்றும் அதன் உள்ளார்ந்த வடிவமான உழைப்புப் பிரிவினை என்பது வகிக்கும் பங்கை எவரும் மறுத்துவிட முடியாது. ஒவ்வொரு சமூகத்திலும் உழைப்புப் பிரிவினையானது ஒவ்வொரு வடிவமெடுத்துள்ளது, இந்திய சமூகத்தில் அது சாதிய வடிவமெடுத்துள்ளது என்பதை பல்வேறு அறிஞர்கள் ஆய்ந்து விளக்கியுள்ளனர். பின்வரும் காலங்களில் சாதியமைப்பு கெட்டித் தட்டிப்போய் இணை சேர்ப்பு விசயங்களில் அது பிரதான பங்கு வகிக்கத் தொடங்கியது.

பெரும்பாலும், சாதியடுக்கில் கீழ் நிலையில் உள்ளோர் பொருளாதார ரீதியிலும் கீழ்நிலையில் இருக்கின்றனர் என்பதை நாம் கண்டு வந்திருக்கிறோம். அரிதாக, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த சில குடும்பங்கள் பொருளாதார ரீதியில் முன்னேற்றமடைந்திருக்கின்றனர். அப்பொழுதும் கூட சாதிய அடுக்கில் மேல் உள்ள சாதியினர், கீழ் சாதியினரை ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கின்றனர். ஆனால் இந்த எதிர்ப்பு மனோபாவத்தின் பின்னால் இருக்கும் காரணத்தை ஆய்வு செய்வோமானால், கீழ்வரும்  காரணங்களை நாம் அவதானிக்கலாம்:

1.  பொருளாதாரப் படிநிலை, சாதிப் படிநிலை இவற்றில் ஏதேனும் ஒரு தரப்பு கீழ் நிலையில் இருப்பது.

2.  இரு தரப்பினரும் சமமான பொருளாதார படிநிலையில் இருந்து, ஆண் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினராய் இருப்பது.

3.  இரு தரப்பினரும் சமமானப் படிநிலையில் இருந்தாலும், பெண் என்பவள் காதல்வயப்படுவது குடும்ப கௌரவத்திற்குக் கேடானது.

மேற்சொன்ன காரணங்களில் அடிப்படையாகத் தொக்கிக் கொண்டிருப்பது பொருளாதாரம், சாதி மற்றும் ஆணாதிக்கம். ஆனால் இந்த மூன்று காரணங்களும் தனித்தனியானவையோ அல்லது இவற்றில் ஒன்று மட்டுமே அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகவோ கருதுவது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்ளும் செயலாகக்கூடும். ஒரு சமூகத்தின் கட்டமைப்பை நாம் பொருளாதார தளத்திலிருந்தே, அதாவது பொருள் உற்பத்தி முறையில் எவ்வகையான உறவுகள் நிலவுகிறது, அவ்வுறவுகள் என்ன வகையான விதிகளின் கீழ் செயல்படுகிறது என்பதைக் கணக்கில் கொண்டு நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சமூக இயங்குமுறையில் அவ்விதிகளில், அல்லது வடிவங்களில் ஏதேனும் ஒன்று மற்றொன்றை விட ஆதிக்கம் செலுத்துவதாக மாறி இதுவே இந்த சமூகத்தின் இயல்பு, பண்பாடு, கட்டமைப்பு என்று மக்கள் மனதில் பதிந்து விடும். பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தோன்றிய சமூக விதிகளுக்கு இதுதான் ஒற்றைக் காரணம் என்று நாம் துல்லியமாகச் சொல்லிவிட முடியாது என்றாலும், நடைமுறை அமைப்பில் நிலவும் ஏற்றத் தாழ்வுகள், அதில் வெளிப்படும் பிரதான வேறுபாடு, அதனோடு உலகெங்கிலும் உள்ள ஏற்றத் தாழ்வுகளில் வெளிப்படும் பிரதான வேறுபாடு, சமூக உறவு முறைகள் இவற்றை நாம் கணக்கில் கொண்டு காண்போமானால் அங்கு பொருளாதாரம் பிரதான பங்கு வகிப்பதையும், அதன் உள்ளார்ந்த ஏற்றத் தாழ்வு வடிவமான எஜமானர்-அடிமை உறவு முறையை (முதலாளி-தொழிலாளி, ஆண்-பெண்) நாம் காணலாம். இந்த உறவுகளில் பொருளாதார பலம் கொண்டோர் எஜமானராக இருப்பது நிதர்சனம். பெண்ணடிமைத்தனம் என்பது இயல்பிலேயே இருந்தது என்று சொல்வது எத்தனை அபத்தமோ, அதேபோல் சாதியமைப்பும் இந்த மண்ணில் இயல்பிலேயே இருந்தது என்று சொல்வது அபத்தம். இரண்டிற்கும் வரலாற்று காரணிகள் உண்டு, நாளடைவில் அந்தக் காரணிகள் இயல்பானது, இறைவன் விதித்தது, முன் ஜென்ம வினையின் விளைவு என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலை உருவானது.

இனம், மதம், மொழி, அந்தஸ்து, சாதி, நிறம், தோற்றம் ஆகியவை ஒரு படிநிலை வடிவத்தை எடுத்துள்ள அமைப்பில் காதல் என்று வரும்பொழுது இவையெல்லாம் தீர்மானிக்கும் சக்திகளாகின்றன.  இவையெல்லாம் பொருளாதாரம் எனும் பந்திற்குள் சுருங்குவதையும், அந்தக் குறிப்பிட்ட பொருளாதார அமைப்பு கண்டெடுத்த ஒரு சமூக அமைப்பு ஆண் தலைமையிலான ஒரு குடும்ப அமைப்பை உருவாக்கியதையும், அந்தச் சமூக அமைப்பில், குடும்ப அமைப்பில் ஆண் அல்லது ஆணின் நலன்களை உள்ளடக்கிய மதிப்பீடுகள் தீர்மானிக்கும் சக்தியானதையும் நாம் ஆணாதிக்கம் என்று குறிப்பிடுகிறோம். இந்த ஆணாதிக்க மதிப்பீடுகள் ஆண் பெண் இருவரின் மூளைகளையும் சலவை செய்துள்ளது, அதிலும் குறிப்பாக பெண்களின் மனதை, ஏனென்றால் ஆண், குடும்பம், சமூகம் இவற்றை ‘ஒழுக்கத்துடன்’ காப்பது பெண்ணின் கடமை என்று வகுக்கப்பட்டுள்ளது. அதற்கு பெண்ணும் தானறியாமல் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டாள்.

இந்தப் பின்னணிகளிலிருந்தே காதல் விவகாரங்களில் தந்தைமார்கள் காதலை எதிர்ப்பதையும், தாய்மார்கள் தம் பெண்களை ‘சம்ஹாரம்’ செய்யும் நாயகிகளாக மாறுவதையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

சமீபத்தில் சில காதல் விவகாரங்கள் அனைவரது கவனத்தையும் ஈர்த்துள்ளது. திவ்யா இளவரசன் மற்றும் தாமினி சந்த்ரு இவர்களின் காதல் உறவுகள் நமக்கு பல்வேறு கோர முகங்களை அடையாளம் காட்டியுள்ளது. திவ்யா இளவரசன் விசயத்தில் சாதிதான் பிரச்சனை என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. ஆனால் தாமினி சந்த்ரு விசயத்தில், எது பிரச்சனை என்பதை விளங்கிக் கொள்வதற்குள் பல குழப்பங்கள் விளைவிக்கப்பட்டுள்ளன.

திவ்யா இளவரசன் விசயத்தில் மட்டுமல்லாது கன்னகி முருகேசன், கோகிலா கார்த்திகேயன், இன்னும் பல காதல் ஜோடிகளில் சம்பந்தப்பட்ட ஆண் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்தவனாக இருக்கிறான். அவர்களில் ஒன்று அந்த ஆண் அல்லது பெண் அல்லது இருவரும் கொல்லப்படுகின்றனர். சில தருணங்களில் அம்மரணம் தற்கொலை என்றும் சொல்லப்படுகிறது. எதுவாகினும் இவற்றை நாம் கௌரவக் கொலை, சமூகப் படுகொலை என்றே கூற முடியும். இதுபோன்ற கௌரவக் கொலைகள் இந்தியா முழுமையிலும் நடைபெறுகிறது. கௌரவக் கொலைகளுக்கென தனிச்சட்டம் கொண்டுவரும் எண்ணம் மத்திய அரசுக்கு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

சாதி மறுப்பு காதலில் ஈடுபட்ட ஜோடிகளில் பெரும்பாலும் சம்பந்தப்பட பெண்களே அதிக கொடுமைகளுக்கு ஆளாகின்றனர். பெண் வீட்டார் அதைப் பெறும் கௌரவப் பிரச்சனையாகக் எடுத்துக் கொண்டு பெண்ணை வீட்டுக் காவல் வைப்பதும், அவளது கல்வியை பாதியில் நிறுத்துவதும், அவசர அவசரமாக தம் அந்தஸ்திற்கு ஏற்ற வேறொரு ஆணிற்கு திருமணம் பேசுவதையும் செய்கின்றனர். தன் காதலில் மற்றும் தன் உரிமையை அடைவதில்  உறுதியோடு இருக்கும் பெண்கள் அந்தக் கொடுமைகளைத் துணிந்து எதிர்க்கையில் அப்பெண்கள் அடித்துக் கொல்லப்படுகின்றனர் அல்லது விசம் கொடுத்துக் கொல்லப்படுகின்றனர். கோகிலா கார்த்திகேயன் விசயத்தில், கோகிலா பறையர் சமூகப் பெண், கார்த்திகேயன் அருந்ததியர் சமூகத்தவர். அந்த ஊர் பஞ்சாயத்து தலைவரின் உதவியோடு இவர்களது காதலை ஏற்றுக்கொள்வது போல் நாடகமாடி, கோகிலாவை அடித்துக் கொன்றிருக்கின்றனர் என்பதே எமது உண்மை அறியும் குழுவினரின் அவதானிப்பாக உள்ளது. இந்த சந்தேகத்தை ஊர்ஜிதம் செய்யும் வகையில் அவளது உடலை பிரதேப்பரிசோதனைக்கும் கொடுக்க மறுத்து அந்த சமூகத்தவர் உடனடியாக பெட்ரோல் ஊற்றி எரித்தும் விட்டனர். கடந்த பிப்ரவரி மாதம் சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பொறியியல் படிக்கும் மாணவி ஒருவரை அவருடைய தந்தை பல்கலைக்கழக வளாகத்திலேயே கத்தியால் குத்திய செய்தியும் இங்கு நினைவுகூரத்தக்கது.

அதேபோல் இராமநாதபுரம் மாவட்டம் பரமக்குடி அருகே உள்ள கலியூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்த 17 வயது திருச்செல்வி, தலித் சமூகத்தைச் சார்ந்த டேனியல் ராஜ் என்ற இளைஞரை காதலித்தார். இருவரும் ஊரை விட்டு வெளியேறி திருப்பூரில் ஒரு தொழிற் சாலையில் வேலை செய்தனர். ஆதிக்கசாதியைச் சார்ந்த பெண்ணின் தாய் மற்றும் அவரது மாமியார், திருமணத்தை ஏற்றுக் கொள்வதாகக் கூறி நாடகமாடியதை நம்பி, அம்மை நோயுடன் பெண் வீடு திரும்பியபோது, தாயும், மாமியாரும் பூச்சி மருந்தை பெண்ணின் வாயில் திணித்து, குடிக்குமாறு கட்டாயப்படுத்தினர். அந்தப் பெண் மறுக்கவே, கையையும் காலையும் பிடித்துக் கொண்டு, பூச்சி மருந்தை வாயில் ஊற்றி, பிறகு கழுத்தை நெறித்து கொலை செய்து வீட்டுக்குள்ளே புதைத்து விட்டனர். ‘எவிடென்ஸ்’’ உண்மை அறியும் குழு தந்த புகாரின் அடிப்படையில், காவல்துறை விசாரணை நடத்தி கொலை தான் என்று உறுதி செய்து, வழக்குப் பதிவு செய்து, கைது செய்துள்ளது.

தற்போது தாமினி சந்துரு காதல் விவகாரத்தில் சாதியா, பொருளாதாரமா, குணநலனா எது பிரச்சனை என்பது தெளிவாகத் தெரியாவிட்டாலும். மறைமுகமாக அங்கு பொருளாதாரம் மற்றும் சாதி ஒரு காரணம் என்று சொல்லப்படுகிறது. சேரன் தரப்பு சந்துருவின் குணநலனையும், அவரது குடும்பத்தார், குறிப்பாக அவரது சகோதரியின் தனிப்பட்ட வாழ்வு பற்றிய செய்திகளை வெளியிட்டு இக்காரணங்களாலேயே தாங்கள் இக்காதலை மறுப்பதாகவும் கூறுகின்றனர்.

பெண்ணை உடைமையாகக் கருதும் ஒரு ஆணாதிக்க மனோபாவத்தை எஜமானர்-அடிமை உறவுமுறையை அடித்தளமாகக் கொண்ட சமூக அமைப்பு விதித்திருக்கிறது. பொதுவாக எஜமானர் ‘நிலையில்’ இருக்கும் நபர்கள் அதை தமக்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இன்னும் கூடுதலாக இந்த அதிகாரப் படிநிலையை வைத்து பிழைப்பு நடத்த நினைக்கும் அரசியல் கட்சிகள் (சாதிக் கட்சிகள்) தற்போது இந்த காதல் எதிர்ப்பை (சாதி எதிர்ப்பை) ஓர் அரசியல் போராட்ட உத்தியாகக் கையில் எடுத்திருக்கிறது.

சட்டம் ஒரு பெண்ணிற்கு (மனிதருக்கு) அளித்திருக்கும் அடிப்படை உரிமையை இவர்கள் கிஞ்சித்தும் மதிப்பதில்லை. சொல்லப்போனால், வெளிப்படையாகவே வெட்டுவோம், குத்துவோம் என்று அச்சுறுத்தலும் விடுகின்றனர். 18 வயதை அடைந்த எந்தவொரு பெண்ணும் தனக்கான துணையை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையை இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கியிருக்கிறது. அதில் குணநலன், அந்தஸ்து இவற்றின் அடிப்படையில் விலக்குகள் ஏதும் அளிக்கப்படவில்லை.   

இது இவ்வாறு இருக்க, வழக்கமாக காதலுக்கு எதிர்ப்பாக இருக்கும் மதிப்பீடுகளல்லாமல் தாமினி சந்த்ரு விசயத்தில் ‘அப்பா’, ‘பொறுப்பு’, ‘பாசம்’, ’குண நலன்’ ஆகிய உணர்வுபூர்வமான விசயங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. இதனால் சில முற்போக்காளர்கள் மத்தியிலும் சில தயங்கங்கள் எழுந்துள்ளன. ‘மகளின் வாழ்க்கை நலனை கணக்கில் கொள்ளும் உரிமை தந்தைக்கு இல்லையா?’ என்பன போன்ற உருக்கமான கேள்விகளும் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

பெண் உரிமை எதிர் மணமகன் குணநலன் விவகாரம் என்பதால் இதை சற்று விரிவாகப்  பேச வேண்டியுள்ளது. திருமண வயதை எட்டிய நபர் தனக்கு விருப்பமான நபரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையை சட்டம் வழங்குகிறது. Conduct Certificate பெற்றுவிட்டுத்தான் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்றோ, இன்ன இன்ன குணநலன்கள் ‘கெட்டவை’ என்றோ சட்டம் வகுக்கவில்லை. குடி, புகைப் பழக்கம் இவற்றை கெட்ட பழக்கம் என்று சொல்வோர் அதை விற்பனை செய்ய அனுமதிக்கும் அரசாங்கத்தை என்னவென்று சொல்வர்? அரசே மதுபானக் கடைகளை நடத்துகிறது! 

அடுத்ததாக சம்பந்தப்பட்ட ஆணின் - பெண் தொடர்பு. பல காதல் புரிந்தவர், ஏமாற்றியவர், பெண் பித்தர் என்று சொல்லப்படும் விசயங்களில் அது உண்மையாக இருப்பின், அந்த ஆணை ஏற்பதும், மறுப்பதும் சம்பந்தப்பட்ட பெண்ணின் முடிவு. அவளுக்கு மட்டுமே தனது கணவனை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை இருக்கிறது. எப்படிப்பட்ட ‘கேடு கெட்டவனையும்’ திருத்தும் வல்லமை ‘ஒரு பெண்ணின் காதலுக்கு உண்டு’ என்று சொல்லும் திரைப்படங்களை எடுப்போர் அவற்றை நடைமுறையில் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கின்றனர்?

கதாநாயகனாக நடிக்கும் ஆண் (சமூகத்தின் பார்வையில் கெட்டவர் என்று சொல்லப்படுகிற பழக்கங்களை உடையவர்) புகைப்பிடித்தாலும், கஞ்சா இழுத்தாலும், மதுப் பழக்கம் உள்ளவராய் இருந்தாலும், மது அருந்திய பின் வல்லாங்கு செய்பவராய் இருந்தாலும், ரவுடியாய் இருந்தாலும், ஜாலியாக பல பெண்களோடு குத்தாட்டம் போடுபவராய் இருந்தாலும், ஏழையாய் இருந்தாலும், தாத்தா வயதுடையவராய் இருந்தாலும், அவரை காதலிப்பதே உண்மையான காதல் என்றும், அதுவே தூய்மையான காதல் என்றும், ‘பொறுக்கிகளை, ஏழைகளை, ரவுடிகளை’ மறுத்தலிக்கும் பெண் திமிர் பிடித்தவள், பணப் பித்து பிடித்தவள், கேடு கெட்டவள், இத்யாதி, இத்யாதி என்று சொல்லும் இயக்குனர்கள் தங்கள் குடும்பப் பெண்கள் ‘அத்தகைய’ ஆண்களை காதலிப்பதை எதிர்ப்பது ஏன்?

சேரனோடு கட்டப்பஞ்சாயத்து செய்யும் இயக்குனர்கள் கூட்டத்தினர் ‘படைத்தருளிய’ கதாநாயகர்களுக்கு எந்தக் ‘கெட்டப் பழக்கமும்’ இருக்கவில்லையா? அவர்களின் திரைப்படங்களில் கதாநாயகன் வேண்டாம் வேண்டாம் என்று ஒதுங்கிச் சென்றாலும், கதாநாயகிகள் வலிய வந்து இந்த ‘பொறுக்கிகளை’க் காதல் செய்வார்களே! ஏன் இந்த அய்யாமார்களின் செயல்பாடுகளில் இத்தனை முரண்?

ஒரு பேச்சிற்காக இந்தக் கேள்வியைக் கேட்போம்: சேரன் மீது ஒரு வன்புணர்வு வழக்கு பதியப்பட்டுள்ளது. அதனால் அவரது மனைவி அவரை விட்டு நீங்கிச் சென்று விட்டாரா? இல்லையே! அப்படியென்றால் அப்பெண்ணின் தந்தையாருக்கு தன் பெண்ணின் ‘வாழ்க்கை’ மீது அக்கறை இல்லையா? தன் கணவர் எப்படிப்பட்டவராய் இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று வாழ்வும் உரிமை சேரனின் மனைவிக்கு இருக்கும்பொழுது தாமினிக்கு அது இல்லையா? ஒருவேளை தாமினிக்கு திருமணம் நடந்த பின்னர் சந்த்ரு திடீரென்று ‘பாதை மாறி’ இப்படிச் சென்றிருந்தால் சேரனின் மனைவி போல் தாமினியும் பொறுத்துக் கொண்டு வாழ சேரன் மற்றும் அவரது நட்பு வட்டம் உடன்படுமா?  இதுவரை திருமணம் செய்து வந்திருக்கிற திரைத்துறையினர் அனைவரும் ‘ஒழுக்கமானவர்களே’ என்று அவர்களைத் திருமணம் செய்து கொண்ட பெண்கள் எங்கேனும் சான்றிதழ்கள் பெற்றுள்ளனரா? அவர்கள் பற்றி எத்தனை ‘கிசு கிசுக்கள்’ வந்தாலும், எதன் அடிப்படையில் அவர்களைப் பெண்கள் திருமணம் செய்து கொள்கின்றனர்?  அல்லது திருமணத்திற்குப் பின் எத்தனை செய்திகள் வெளிவந்தாலும், எதன் காரணமாக அப்பெண்கள் சேர்ந்து வாழ்கின்றனர் என்பதை நாம் அறிவோம்.

இந்த வழக்கில் கூடுதலாக சந்த்ருவின் அக்காள் கவுரி பற்றி, அவர் தாய் பற்றியெல்லாம் வெளிவந்துள்ள செய்திகளில், அவர்கள் ‘துணை நடிகர்கள், நடனக்காரி, நடனக்குடும்பம்’ அதனால் அவர்கள் ஒழுக்கம் கெட்டவர்களாக இருக்கலாம் என்று பொதுமக்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் எனும் வகையிலான தொணியும், கவுரியின் விவாகரத்து, மதமாற்றம், சொத்தில் பங்கு கேட்டது என்ற வகையிலான செய்திகளும் வெளிவந்துள்ளன. இது மிகவும் துரதிர்ஷ்டவசமானது. ஆண் பெண் உறவில் சம்பந்தப்பட்ட நபர்களுக்கு மட்டுமே அந்த உறவின் ஏற்பாடுகள் என்னவென்பது தெரியும், அதைத் தீர்மானிப்பது அவர்கள் உரிமை. சேர்ந்து வாழ்ந்து பின் விவாகரத்துப் பெறும் போது சொத்தில் பங்கு கேட்கும் உரிமையை சட்டம்தானே வழங்குகிறது. அவர் எத்தனை முறை திருமணம் செய்திருக்கிறார், எத்தனை முறை விவாகரத்து செய்திருக்கிறார் என்பதை சட்டம் கேட்பதில்லை.

மேலும், தாமினிக்கு சந்த்ரு பற்றியும், அவர் குடும்பத்தாரின் பின்னணி பற்றியும் ஏதும் தெரியாதா? அப்படித் தெரிந்திருந்தும் அவர் ஏன் தந்தைக்கு எதிராக புகார் அளித்திருக்கிறார். பெண்ணுக்கு மனநலன் சரியில்லை என்கிறது சேரன் தரப்பு, தான் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தபோது, வெற்றுத்தாளில் கையெழுத்து வாங்கியதாக சொல்கிறார் தாமினி. எத்தனை முரண்பாடுகள். இந்த வழக்கைப் பொறுத்தவரை தாமினி மட்டுமே தனது வாழ்க்கையை முடிவு செய்யும் உரிமை கொண்டவர். ஒருவேளை அவர் எவரின் மிரட்டலுக்கோ (இரு தரப்பில் எவராய் இருந்தாலும்) பயந்து செய்வதறியாது தத்தளிக்கிறார் என்றால், அதிலிருந்து விடுபட சட்டபூர்வமாக நிறைய வழிகள் உள்ளது என்பதை அவர் அறியாமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை. தனது வழக்குறைஞரின் உதவியோடோ அல்லது தாமாகவோ அவர் தனது பிரச்சனைகளை நிச்சயம் நீதிபதியிடம் விளக்க முடியும். இத்தனை ஊடகங்கள் அவரைச் சுற்றி இருக்கையில் அவர் அதுபற்றி பேசாமல் இருக்க வேண்டிய அவசியம் ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அதையெல்லாம் தாண்டி பலர் சொல்வது போல் சந்த்ரு ஏதோ பதிவு செய்துவைத்து மிரட்டுகிறார், அதனால் தாமினி பயப்படுகிறார் என்றாலும், அதையும் அவரே பகிரங்கமாகப் பேசுவதற்கான அத்தனை வாய்ப்புகளும் உள்ளன. தாமினி என்ன செய்கிறார் என்பதை நாம் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். (இந்தக் கட்டுரை வெளிவருவதற்குள் வழக்கு முடிந்து, தாமினி தன் தந்தையாருடன் சென்றுவிட்டார்!!!)

இறுதியாக,

1.  தமிழ் பற்று, தமிழ் தேசியம், காதல், சமூகப் பற்று, மாற்று சினிமா என்று அறைகூவல் விடும் திரைத்துறையினரின் உண்மை முகம் வேறாக இருக்கிறது. குறிப்பாக காதலுக்கு இலக்கணம் வகுத்து, ‘கேடு கெட்டவனாய் இருந்தாலும்’ அவனை காதலித்தே ஆகவேண்டும் என்று பெண்ணுக்கு கட்டளை இடும் இயக்குனர்கள் தம் நிஜ வாழ்வில் அதை கைகழுவி விடுகின்றனர். திரைத்துறை வாய்ப்பிற்காக அதுபோன்ற இயக்குனர்களின் ஆணாதிக்க மனோபாவங்களையும், இரட்டை முகங்களையும் கண்டும் காணாமல் இருப்பதோடு, இவர்களைப் போல் மனிதருண்டா, படைப்பாளி உண்டா என்று இலவச விளம்பரம் செய்கின்றனர் ’சில’ ’படைப்பாளிகள்’ . இனியாவது இந்தச் சமூகம் இதுபோன்ற இயக்குனர்களையும், படைப்பாளிகளையும் எச்சரிக்கையுடன் அனுக வேண்டும். ‘போராளி’ பட்டங்களையும், ‘வீர வணக்கங்களையும்’ வழங்கும் முன்னர் அவர்களின் படைப்பு, செயல்பாடு இவற்றில் உள்ள முரண்களை குறைந்தபட்ச நேர்மையோடு விமர்சிக்க வேண்டும் என்பதே முதல் பாடமாக இருக்கிறது.

2.  ஒரு நபர் (ஆணோ / பெண்ணோ) நல்லவரோ, கெட்டவரோ அவருடன் வாழும் அல்லது விலகும் முடிவை சம்பந்தப்பட்ட நபரே எடுக்க வேண்டும். பிடித்த ஒருவரை மறுக்கும் உரிமையும், பிடிக்காத ஒருவரை திணிக்கும் உரிமையும் எவருக்கும் கிடையாது. காதலை ஏற்க மறுத்தால் அதை திணிப்பதும், மிரட்டுவதும், ஆசிட் ஊற்றுவதும் எவ்வளவு தவறோ, அதேபோல் விரும்பும் நபர்களை பிரிக்க முயல்வதும் தவறு. உறவுகள், நண்பர்கள் அறிவுறை கூறலாம், ஆனால் முடிவை சம்பந்தப்பட்ட நபரே எடுக்க வேண்டும். அதைவிடுத்து மிரட்டல் விடுவது, கட்டப் பஞ்சாயத்து செய்வது முற்றிலும் குற்றமே.

3. திருமணத்திற்குப் பின் ஒரு ஆணோ பெண்ணோ திசை மாறிப் போவதை எப்படி ஒருவர் கணிக்க முடியாதோ, அதேபோல் ஒரு ‘பொறுக்கி’ திருமணத்திற்குப் பின் திருந்தமாட்டார் என்பதையும் எவரும் கணிக்க முடியாது.  குணநலன், பெற்றோரின் அக்கறை, கடமை ஆகியவற்றைக்  காரணம் காட்டி சேரன் தரப்பிற்கு நாம் ஆதரவு தருவோமெனில், ஆசிட் ஊற்றுபவன், கள்ளக் காதல் என்று சொல்லி கொலை செய்பவன், கலாச்சாரக் காவல் செய்யும் அடிப்படைவாத அமைப்புகள், தம் சாதிப் பெண்களின் நலன் கருதி என்று சொல்லி அழித்தொழிப்பு செய்யும் சாதி-அரசியல் கட்சிகள் இவர்கள் எல்லோருக்கும் நாம் ஆதரவு தெரிவிக்கும் நிலை ஏற்படும்.

இதுதான் உண்மைக் காதல், இதுதான் தூயக் காதல், ஒரு பெண் ஒருவனை ஒருமுறை மனதில் நினைத்துவிட்டால் சாகும் வரை அவனே அவளுக்குக் கணவன், அந்தஸ்து, குணநலன், சாதி பார்த்து வருவதில்லை காதல் என்றெல்லாம் காதல் வகுப்பெடுத்த திரைப்படங்களின் பாதிப்பினால் கூட தாமினி தாக்கம் பெற்றிருக்கலாம்!!! சொல்வதற்கில்லை!! இனியாவது இயக்குனர்கள் திருந்துவார்களாக!

எதுவாகினும், சம்பந்தப்பட்ட பெண் (அல்லது ஆண்) தான் வாழ விரும்பிய அல்லது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற நபரிடமிருந்து விலக மனப்பூர்வமாக ஒப்புதல் அளித்தால் ஒழிய ஒரு உறவை விலக்கும் அல்லது திணிக்கும் உரிமை எவருக்கும் இல்லை. 

யாவும் பொய்தானா காதல் தவிர மண்ணிலே
நீ என் உயிர் தானா நானும் பிழைதேன் உன்னாலே

உந்தன் உறவே போதும் எனக்கு அன்பே
உந்தன் அணைப்பால் மூச்சை நிறுத்து அன்பே
கொஞ்சம் மயக்கம் கொஞ்சம் தயக்கம்
ரெண்டும் காதல் தந்த பரிசு தான்
கொஞ்சம் நெருக்கம் கொஞ்சம் இருக்கம்
ரெண்டும் பெண்மை கேட்கம் பரிசு தான்


-       (ஆதி பகவன் படப்பாடல் வரிகள்!) 

 (நன்றி: புதிய கோடங்கி
...மேலும்

Sep 10, 2013

உடல், காதல், காமம் மற்றும் சில தீண்டப்படாதச் சொற்கள் - நிர்மலா கொற்றவை


முந்தைய காலத்தில் ஒருவருக்கு குழந்தை பிறந்துவிட்டால் உழைப்பதற்கு இரண்டு கைகள் கூடுதலாக  கிடைத்ததாகப் பெறுமை கொள்வார்களாம். உடல் என்பதை உழைப்பதற்கான கருவி, கொண்டாடப்பட வேண்டிய ஒன்றென்பது உலகாயத பார்வையாக இருக்க, கடவுள் நம்பிக்கையோ உடல் என்பது கர்ம வினை, பாவத்தின் விளைச்சல், பிரம்மத்தின் திருவிளையாடல் என்ற பேச்சை முன்வைப்பதோடு, உடலை அசுத்தமானதாக பறைசாற்றுகிறது.  சுத்தம் எனும் கருத்து உடலின் வெளிப்புற தன்மையை சுட்டுகிறது. மேலும் அது ’அகம்’ என்ற ஒன்றாகவும் பிரிக்கப்பட்டு ‘அகச் சுத்தம்’ என்பதை வலியுறுத்தித்  திணிக்கிறது.  இது மேலும் தீவிரமடைந்து உடலிலிருந்து உழைப்பைப் பிரித்து அதை ஈனமாக சித்தரித்து, அதை பெண்ணுடலாக, சாதியுடலாக மாற்றி உடல் பற்றிய வரையரையை உருவாக்கியது. 

குரங்கிலிருந்து மனித இனம் பரிணமிக்க உழைப்பே அடிப்படை. இயற்கையை மனிதன் தன்வயப்படுத்தியது உடலுழைப்பைக் கொண்டே. இயற்கையோடு மானுட உடலும் ஒன்றோடொன்று உறவாடியபடி உழைத்த பொழுதிருந்த செழுமையும், ஆரோக்கியமும் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது.நவீன கண்டுபிடிப்புகளால் மூளை உழைப்பு அதிகரித்து வரும் சூழலில், உடல் என்பது இயந்திரத்தனமாக மாறிவருகிறது. அப்போதும் இப்போதும் பெண் உடலும், ஒடுக்கப்பட்ட இன மக்களின் உடலுமே ’உற்பத்தி’, ’லாபம்’, ’அதிகாரம்’ எனும் காரணங்களுக்காக சுரண்டப்படும் ஒன்றாய் இருந்து வருகிறது.

மூளையை பயன்படுத்தி, மூடிய அறைக்குள் இருந்து கொண்டு பணி புரிபவர்களின் வருவாய் லட்சக் கணக்கில், கோடிக் கணக்கில் இருக்க, தட்ப வெட்ப சூழல்களுக்கப்பால் தன் உடலை கருவியாகக் கொண்டு உழைக்கும் ஒருவருக்கு கிடைக்கும் தின வருவாய் அதிக பட்சம் முன்னூறு ரூபாய். உயிர் வாழ்வதற்கு தேவைப்படும் உழைப்பு என்பதைத் தாண்டி உழைப்பதற்காகவே உடலை சுமக்கும் நிலை. இந்நிலையில் விரும்பிய உழைப்பை செலுத்தி, விரும்பிய வகையில் உடலை பராமரிக்கவும், கொண்டாடவும் நமக்கு சுதந்திரம் இருக்கிறதா என்பது கேள்வியாக இருக்கிறது.

தனி மனித சுதந்திரம் என்பது அதிகார வர்க்கத்தின் அகராதிக்கு உட்பட்ட ஒன்றாகவும், அவர்கள் பரப்பும் கருத்துரைகளாகவும் தான் இருக்கிறது. உடல் சுதந்திரம் என்று பேசும்பொழுது, குறிப்பாக ஒரு பெண் பேசும் பொழுது அது பாலியல் சுதந்திரம் என்பதாகத்தான் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. (பெண்) உடலுக்கு உடலுறவு ஒன்றே இன்பம் தரக்கூடியது எனும் திணிக்கப்பட்ட ஆணாதிக்கச் சிந்தனையின் விளைவே இது. அதிகார வர்க்கமானது உடலை இரண்டு முரண்களுக்குள் வைத்து கட்டுப்படுத்துகிறது. ஒன்று உழைப்பை சுரண்டுவதற்கான உடல் பற்றிய இழிவான சிந்தனைகள்.  இது எல்லோருக்குமானது. மற்றொன்று இழிவென்று சொல்லப்பட்டதையே இன்பம் என்று சுதந்திரத்தின் பெயரால் வியாபாரமாக்கப்பட்ட சுதந்திரம். இது ஒரு குறிப்பிட்ட சிலருக்கானது.  இந்த முரண்களிலிருந்து எழும் தாழ்வு மனப்பானமை, போட்டி மனப்பன்மை உடலோடு உடலை மோதவிடுகிறது. உணவு உண்ண, மலம் கழிக்க, உடலுறவு கொள்ள உடலுழைப்பை செலுத்தியே ஆகவேண்டும். எத்தனை அதிநவீன இயந்திரங்களை கண்டுபிடித்தாலும் இம்மூன்று செயலுக்காக மனிதர் உழைத்தே ஆகவேண்டும்.  நிலைமை பொதுவாயிருக்க அரசும் மதமும் மனித உடல்களை பாலினம், வர்க்கம், சாதி, மதம், இனம் எனும் அடிப்படையில் பிளவுபடுத்துகிறது. எந்த உடலை எவர் ஆள்வது, எவர் சுரண்டுவது என்பதற்கான திட்டங்களை அது வடிவமைக்கிறது.

உடல் உழைப்பு மற்றும் உழைப்புச் சக்தியை கைப்பற்றி, அவ்வுடல்களை பணப்பரிமாற்றமாக மாற்றுகிறது. பரிமாற்றத்திற்கு அடிப்படையாய் ஒழுக்கவாத கருத்தாக்கங்கள மூலதனமாகக் கொண்டு முதலாளித்துவத்துவமும், மதவாத கோட்பாடுகளும் உடலை, புலன்களை அடக்கி ஆள்கிறது.  அவ்வகையில் புலன்களின் இயல்பான உணர்ச்சிகள் கூட மறுத்தலிக்கப்பட்டு, சுய அனுபவத்தை தாண்டிய ஒரு அறிவு நிலைக்குள் வைத்து கண்காணிக்கப்படுகிறது. கண்காணிக்கப்படும் உணர்ச்சிகளில் முதன்மையாக இருப்பது காதல் மற்றும் காமம். 

காதலும் (ஈர்ப்பு), காமமும் உயிரியற்கை. ஆனால் பண்டைய காலம் தொட்டு பல்வேறு வகையான கருத்தியல்கள் இவ்விரண்டை சுற்றி ஏற்றிவைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. காதல் என்பதற்கான விளக்கத்திலிருந்து உடல் உறவுக்கான விளக்கப்படங்கள் வரை இறையியலுக்கு நிகராக ஒரு மாயை கலந்த மிகையுணர்ச்சியுடன் கையாளப்படுகிறது.  ’காதல்’ என்ற பதம் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான ஈர்ப்பு உணர்ச்சி. இவ்வுணர்ச்சியை உயர்த்திப் பிடிக்கவும், நியாயப்படுத்தவும் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு சொல்.  ஆண் பெண் அல்லது ஒரே பாலினத்தவர் இப்படி யாராக இருந்தாலும் ஒருவருக்கு மற்றொருவர் மீது ஓர் விருப்பம், ஈர்ப்பு என்பது பல்வேறு காரணங்களால் தோன்றுகிறது. குறிப்பாக, பதின் பருவ வயதில் இது தொடங்கி விடுகிறது. குழந்தைப் பருவத்தில் ஆண், பெண் நட்பு கண்காணிக்கப்படுவதில்லை. எல்லாவகையான தொடுதல் சுதந்திரத்தோடும் அந்த உறவு சாத்தியப்படுகிறது. அந்த பருவத்தில் பால் உறுப்பில் காணபப்டும் வேறுபாடுகளை குழந்தைகள் பேசிக்கொள்வதில்லை என்று நாம் உறுதிபடக் கூறிவிட முடியாது.  குழந்தைப் பருவத்தில் தொடுதல், கட்டி அணைத்தல், முத்தம் கொடுத்துக் கொள்ளுதல் என்பதை, அன்பின் வெளிப்பாடாகவே பெற்றோரும், இச்சமூகமம் கருதுகிறது. பெண் பருவம் எய்திய பின்னர் சில விதிமுறைகள் அவளுக்கு விதிக்கப்படுகிறது, பெண்ணுடல் சார்ந்த தன்மையிலிருந்து இவ்விதி எழுகிறது. விளைவுகளைக் கருதி வைக்கப்படும் இவ்விதியில் உடல் சார்ந்த கல்வியோ, அறிவுரைகளோ வழங்கப்படாமல் ‘புனிதம்’, ‘அகத் தூய்மை’, ‘கற்பு’ எனும் கருத்தாக்கத்தால் முன்வைக்கப்படுகிறது. 

புனைவு, இலக்கியங்கள் தொடங்கி திரைப்படங்கள் வரை பருவ மாற்ற உணர்வுகளை, எதிர் பால் ஈர்ப்பை சுவாரசியமான, வியாபாரப் பொருளாக கையாண்டிருப்பதின் விளைவாக உடலின் வெளிப்பாடான இருவகை உணர்ச்சியில் ஒன்றான ‘ஈர்ப்பு’ காதல் என்று புனிதப்படுத்தப்பட்டும், ’செயல்முறை’ என்பது முறையற்ற காமம் என்றும் இழிவு படுத்தப்பட்டும் கையாளப்படுகிறது.  தொடுதல் என்பது உயிரினத்தின் இன்றியமையாத வெளிப்பாட்டுக் கருவி. மனித உயிரினத்தில் குறிபிட்ட வயதிற்கு பின்னர் அது விதிகளுக்குள்ளாகிறது.  அதுவரை அனுபவித்து வந்த மகிழ்ச்சி தரக்கூடிய ஒரு அனுபவம் உடலுக்கு மறுத்தலிக்கப்படுகிறது.  தொடுதல், அரவணைத்தல், ஆகிய வெளிப்பாடுகள் மகிழ்ச்சி தருவதோடு மட்டுமல்லாமல், ஒரு பாதுகாப்புணர்வை, உறவின் வெம்மையை வெளிப்படுத்தக்ககூடியது. இது போன்ற சமிக்ஞைகளை புறம் தள்ளிவிட்டு எதிர்பால் உடல்களின் பௌதிக செயல்பாடுகளை (மதவாதிகள், ஊடகங்கள் பயன்படுத்தும் சொல் ‘கேவலம் உடல் இச்சை) மட்டும் கணக்கில் கொள்கிறது கண்காணிப்பு அரசியல்.  பருவம் எய்திய இரு எதிர்பால் உடல்களின் (சமீப காலங்களில் ஓர்பால் உறவு கொள்பவர்களாக இருக்கக்கூடும் எனும் கண்காணிப்பும் இப்பொழுது நடக்கிறது) எல்லாவிதமான உடல் மொழியையும் காமம் என்பதற்குள் சுருக்கிக் காண்பதை ஆணாதிக்க தாக்கம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

இந்த ஒடுக்குமுறையிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள சம்பந்தப்பட்ட இரு உடல்களுக்கு ஒருவித சமூக அங்கீகாரம் பெற்ற உறவுமுறை தேவைப்படுகிறது. உடல்களுக்கு அவ்வங்கிகாரம் வேண்டி ‘காதல்’ என்ற ஒன்றை பற்றிக்கொள்வதைத் தவிர வேறு சாத்தியம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  ஒருவர் மீது ஏற்படும் ஈர்ப்பு, அதன் தொடர்ச்சியான பேச்சு, பழக்கம், தோழமை என்பது ஒரு நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திவிடுகிறது, அவரோடு தொடர்ந்து பேசுவது, கூடவே இருப்பது, எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொள்வது ஒரு மகிழ்வைத் தருவதாக உணரும்பொழுது இன்னும் நெருக்கம் அதிகமாகிறது. அவ்வப்போது தொட்டுக் கொள்வது, கட்டி அணைத்துக் கொள்வது என்று அன்பை வெளிப்படுத்த துவங்கும்போது, கூடவே ஒரு குற்ற உணர்வு தலைதூக்குவதை பெரும்பாலானவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளக் கூடும். சமூகம் விதித்திருக்கும்  ‘கற்பு’ சார்ந்த விதிமுறைகளால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கும் பெற்றோர்கள் மகன் மகள்களைக் கண்காணிப்பதும், சமூகம் என்கிற ஒரு அதிகார வர்க்கத்தின் கண்காணிப்பும், அதன் விளைவுகளால் வரும் குற்ற உணர்வும் அடுத்த கட்டம் நோக்கி தள்ளும் பொழுது அவர்களின் ‘உறவைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும்’ போராட்டத்தில் ‘காதல்’ என்ற அடையாளம் உள் நுழைந்துவிடுகிறது.

இதுமட்டுமல்லாது இன்னும் சில உளவியல் கூறுகளை ஆண், பெண் உறவில் அவதானிக்க முடியும். உடல் உறவு என்பது வேட்கையாக இல்லாமல் இருந்தாலும், சிறு சிறு உடல் மொழி வெளிப்பாடுகளுக்கும் நியாயம் கற்பிக்க வேண்டி, அதற்கு ஒரு ‘புனிதத் தன்மை’ வேண்டி ‘காதல்’ எனும் அடையாளம் தேவைப்படுகிறது.  ’அழகு’ அதற்கான அங்கிகாரம், பாராட்டு இவைகளுக்காக ஏங்கும் அல்லது அது கிடைக்கும் பொழுது மகிழும் மனமானது, அவ்வயதில் ‘காதல்’ என்பதை ஓர் கிடைத்தற்கரிய பேறாக, சாதனையாக, வாழ்வின் அத்தியாவசியப் பொருளாக கருதும் வகையில் மனங்களில் ஊடுருவுகிறது. பெண்ணாய் இருந்தால் தன்னால் ஒரு ஆணை கவர முடியுமா முடியாதா என்று தத்தளிக்கிறது, ஆணாய் இருந்தால் பெண்ணின் கவனத்தை நாடுகிறது. ஈர்ப்பு கொண்ட ஒருவரை தக்கவைத்துக் கொள்ள நினைப்பதை ஒருவகையில் கிடைத்த அங்கீகாரத்தை தக்கவைத்துக் கொள்ளும் செயலாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். பொருளாதார ரீதியில் பின் தங்கியிருக்கும் நபர்களுக்கு, ’சமூகம் வரையறுத்திருக்கும் நிறம், உடல் அளவு, அழகு, தகுதி’ எனும் இத்தகைய ’அளவுரு’க்களில் குறைபாடுடையவராக தன்னைப் பொறுத்திப்பார்க்கும் நபர்களுக்கு ‘எதிர் பால்’ உறவு அல்லது தனக்கென ஒரு ‘உறவு’ அமைவது ’தன்முனைப்பாற்றலை’ (egoism) ஆற்றுப்படுத்துகிறது.  அதன் தொடர்ச்சியாக ஏற்படும் மனவெழுச்சியை, தற்பெருமையை இழக்க அந்நபர்கள் தயாராயிருப்பதில்லை, குறிப்பாக ஆண். அதன் தொடர்ச்சியாக ஏற்படும் உடமை உணர்வு அவ்வுறவில் தாக்கம் செலுத்தத் துவங்குகிறது.

ஏற்கனவே ஆண் பெண் உறவு பற்றிய கருத்தாடல்கள், கண்காணிப்புகள், ‘கற்பு’ சிந்தனைகள் ஆகியவை ’தயார் ஆயுதமாக’ கிடைக்க, இயற்கை வெளிப்பாடான ஈர்ப்பு உணர்வு, அதை ஆற்றுப்படுத்தும் உடல் மொழி வெளிப்பாடுகள் இறுகி இறுகி ’காதல்’ என்று உருவெடுத்து ஒரு ‘புனிதத் தன்மை’க்குள் பொய்மையாகச் சுருங்கிவிடுகிறது.  பெண்ணுக்கு இது கிட்டத்தட்ட ‘பால்ய விவாக’த்திற்கு நிகரான விலங்காக அமைந்து விடுகிறது.  ஆணுக்கு அது தன் ‘ஆண்மை’ சார்ந்த சவாலாகிவிடுகிறது. தன் ‘காதலை’ ஏற்க மறுக்கும் பெண்ணை அமிலம் ஊற்றி மிரட்டும் அளவுக்கு இந்த ஆண்மை உணர்வு ஆட்கொள்கிறது. (தான் காதலிக்கும் பெண்ணின் வீட்டில் நவீன ஒட்டுக் கேட்கும் கருவிகளைப் பொறுத்தி அப்பெண்ணுக்கும், அவளது பெற்றோருக்கும் அச்சுறுத்தல் விடுத்த நிகழ்வுகளும் இப்பொழுது நடந்தேறிவருகிறது.இதில் உள்ள கண்காணிப்பு அம்சத்தையும் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.)

பெண்கள் மத்தியில் இது வேறு விதமாக செயல்படுகிறது, சிறுவயதிலிருந்தே அவள் ‘பெண்மையுடன்’ ஆணை சார்ந்திருக்குமாறே வளர்க்கப்படுவதால், ’காதல்’ கொள்ளும் பருவத்திலும் அவள் மனதளவில் ‘மனைவி’ என்ற பாத்திரத்தை கடைபிடிக்கத் துவங்குகிறாள், ஆண் ‘கணவனாக’ அவளை வெளியில் அழைத்துச் செல்வது, அவளுக்காக செலவு செய்வது என்று ‘ஆண்மையை’ கட்டிக் காத்துக் கொள்கிறான். (அவ்வளவும் பெற்றோரின் பணத்தில் நடந்தாலும்). அப்படி செலவு செய்யக்கூடிய ஒருவனையே சில பெண்கள் நாடுவதென்பதும் சமூகத்தில் ஒரு உயர்வு நிலையில் வாழ்பவர்களுக்கு கிடைக்கும் மதிப்பின் விளைவே. தனக்கு கிடைத்திருக்கும் ‘ஆள்’ ’பணம் படைத்தவன்’ என்று மார்தட்டிக்கொள்ளும் தற்பெருமை உணர்வு. அது தொடர்ச்சியாக நடக்கும்பொழுது அவனது ‘அன்பிற்கு’ ஈடாக தன் உடலை கொடுப்பது எனும் முடிவுக்குப் பெண் வந்துவிடுகிறாள். மேட்டுக்குடி பெண்ணாய் இருப்பின் தற்காலத்திய குழப்பவாத ’முற்போக்கு’ சிந்தனைகள் அவள் உதவிக்கு வந்துவிடும்.  சமூகத்தின் ’அழகு’ வரையரைகளினால் தாழ்வு  மனப்பான்மையில் உழலும் ஆண் ‘அழகான’ பெண்ணைக் கவர, தக்கவைத்துக்கொள்ள பணத்தை பயன்படுத்துவதையும் காணமுடிகிறது.  சாதாரண உடல் ஈர்ப்பும் அதற்குத் தேவைப்படும் வழிகாட்டலும், மறுக்கப்படும் சுதந்திரமும் இரு உடல்களை இத்தகைய சிக்கல்களில் கொண்டுவந்து விடுகிறது. 

மறுபுறம் சமூக வரையரையினால் ‘காதல்’ பற்றிய புரிதலை வளர்த்துக் கொள்ளும் நபர்கள் அது முறிந்துவிடும் பொழுது தற்கொலையை நாடுகின்றனர். அங்கு தனது உடலுக்கு நேரும் தோல்வியை உடல் கொண்டே பழிதீர்த்துக்கொள்ளும் மனநிலை ஓங்குகிறது. ‘உறவு முறிவு’ என்பது பெறும் அவமானத்துக்குரிய விசயமாக கருதும் அளவுக்கு ‘காதல்’ மிகையுணர்ச்சி நிறைந்ததாக உருவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. திரைப்படங்கள், மற்றும் எண்ணற்ற ஊடகங்கள் இதில் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன.  திருமண முறிவைக் காட்டிலும் ‘காதல்’ முறிவுகள் பெரும் ‘புனித’ அளவீடுகளால் அளக்கப்படுகின்றன. அதனால் நிகழும் தற்கொலைகளும் அதிகமாக இருக்கின்றது. ( அந்தத் தற்கொலையும் புனிதமான ஒன்றாக இங்கு கற்பிக்கப் படுவதை வைத்து இதன் தன்மையை உணரலாம்)

மனதில் ஒருவனை நினைத்துவிட்டால் அம்மனதில் மற்றொருவனை நினைப்பதென்பது வேசைத்தனம் என்று மீண்டும் மீண்டும் ஓதப்படும் கருத்தானது, அச்சிறு வயதிலேயே ஆணின் எத்தககைய வன்முறைகளையும், விதிமுறைகளையும் சகித்துக் கொள்ள வேண்டும் எனும் கருத்தை பெண்கள் மீது திணிக்கிறது.  ஆண்களுக்கு இது கற்பு சார்ந்த விசயமாக இருப்பதைக் காட்டிலும் ‘ஆண்மை’ சார்ந்த பிரச்சனையாக இருக்கிறது. தற்காலத்தில் இதெல்லாம் சர்வசாதாரணமாகி விட்டது என்று சொல்வது சில மேட்டுக்குடிக் ‘காதல்’களை மட்டும் கணக்கில் கொள்வதாகும். 
ஒரு குறிப்பிட்ட வயதிற்குப் பின்னர் ஒருவருக்கு மற்றொருவர் உறவு தேவைப்படுகிறது. இது தவிர்க்கவியலாத ஒன்றாக இருப்பதை பெற்றோர் நினைவில் கொண்டு தங்கள் பிள்ளைகளை கையாள்வதும், அவர்களுக்கு வழிகாட்டுவதும் அவசியமாகிறது. நிச்சயம் அவர்களும் அத்தகைய உணர்வுகளை கடந்து வந்திருப்பர். உடல் தேவைகளை இயற்கையான உணர்வுகளாக புரிந்து கொண்டால் மட்டுமே பிள்ளைகளுக்கு சரியாக வழிகாட்ட முடியும். மத கருத்தாடல்களை போற்றி ‘கற்பு’, ‘தூய்மை’, ‘புனிதம்’, ‘பெண்மை’ ‘பெண்’ என்று பரிதவிப்பார்களானால் அதெல்லாம் வெறும் கட்டுக்கதை என்று அறிவைக் கொண்டு தர்க்கம் செய்து வென்று விடுவதொன்றும் சிரமமல்ல.   

காதலுக்கும், காமத்திற்கும் பெரிய வேறுபாடு இருப்பதாக கருதுவது தம்மைத் தாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதாகக்கூடும். அது மனம் என்று கற்பிக்கப்பட்ட ஒன்றை தர்க்கம் செய்து ஏமாற்ற உதவுமே அன்றி உயிரியல் பூர்வ உண்மையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.  ’பாலியல் செயல்பாடுகளுக்கு உரிமம் அளிக்கப்பட்ட’ ஒன்றாக காதலை கருதுவது தவறாகிவிடாது. (It’s just license to touch & feed the desire to sex).  இதில் விவாதிப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது என்று தோன்றலாம், கண்டிப்பாக இருக்கிறது. ‘காதல்’ என்பது ஒரு அதிசயப் பொருளாக, புனிதப் பொருளாக, ‘திரைப்பட விற்பனைப் பொருளாக’ இருப்பதால் அது பற்றிய கட்டுடைப்புகள் தொடர்ந்து அவசியமாகிறது.

’ஈர்ப்பு’ உணர்ச்சி உயிரியர்க்கை என்று புரிந்து கொள்வதும், அதை திறம்பட கையாள்வது பற்றிய பாலியல் கல்வியும், பெண்ணுள் ஆளுமையை வளர்க்கும் பெண்ணியக் கல்வியும் தேவைப்படுகிறது. சில பள்ளிகள் பாலியல் கல்வி அளிக்கப்படுகிறது என்றாலும், இன்னும் முழுவீச்சில் அது முன்னெடுக்கபப்டவில்லை.  உயிரியர்க்கை என்று பேசுவதால், விருப்பம் போன்று காமத்தை துய்க்கும் சுதந்திரம் வேண்டியோ அல்லது அதைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டியோ இக்கட்டுரை எழுதப்படவில்லை. உயிரியர்க்கையை எப்படி கையாள்வது எனும் அறிவும், அதற்குப் பின்னணியில் செயல்படும் ஆணாதிக்க சமூகம் திணித்திருக்கும் உளவியலை அறிந்துகொள்ளமுற்படுவதும் தேவை என்று வலியுறுத்துவதே இதன் நோக்கம்.  அதன் மூலம் காதலின் பரிசாக கிட்டும் கலப்பு திருமணங்களை எதிர்த்து ‘காதலர்களை’ எரிக்கும் அளவுக்கு செல்லும் வெறியர்களை ’புனிதக் கேடு’, ‘ஊருக்கு அழிவு’, ‘சாதிக் கேடு’ என்று கருதி சமூகம் சகித்துக் கொள்ளவேண்டிய அவசியமில்லை.

’காதல்’ உறவில் ஏற்படும் பாலுணர்வு வேட்கை எவ்வாறு கையாளப்படுகிறது என்று பார்க்கையில் பெரும்பாலும் அதற்கு வடிகால் தேடி ‘காதலர்கள்’ தங்கள் வசதிக்கேற்ப இடங்களை நாடிச் செல்கின்றனர். ‘புனிதமாக’ துவங்கும் காதலில் சில நாட்களிலேயே உடல் தேவைகள் ஊடுருவிடுவதை ‘புனிதவான்கள்’ எப்படி பகுப்பாராய்கின்றனர். அதற்கு மத ரீதியான கட்டுப்பாடுகளை ‘அகம்’ ‘புறம்’ என்று பேசி பூசி மெழுகுகின்றனரே ஒழிய அதை இயல்பூக்க அடிப்படையில் பகுத்தாராய்வதில்லை.  மனதை அடக்கியாள்வதைப் பற்றிய பிதற்றல்கள் நடைமுறையில் எத்தகைய பயனையும் அளிப்பதில்லை மாறாக மன உளைச்சல்களையே அதிகரிக்கிறது.  இயல்பூக்கம் என்று புரிந்து கொண்டு ஒவ்வொரு பெற்றோரும் அவர்கள் பிள்ளைகளுக்கு அத்தகைய உணர்வுகளுக்கு வடிகால் அமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதல்ல வாதம், ஆனால் குறைந்தபட்சம் அத்தகைய உணர்வுகள் இயற்கையான ஒன்று என்று விளக்கும் பொழுது தனக்கு ஏற்படும் பரவச உணர்வை கையாளவும், அப்பரவசம் கிட்டாத போது மனமுடைவதற்கு ஒன்றுமில்லை என்பதை புரிந்து கொள்ள உதவும். ‘புனிதக் கேடு, கற்புக் கேடு’ என்று எதுவுமில்லை என்ற புரிதல் எழும்போது ஆண், பெண் உறவு இன்னும் ஆரோக்கியமாக வளரும் வாய்ப்பிருக்கிறது. தோழமையோடு பழகும் இருவர் தங்களை சமூகத்தின் பார்வைக்காக ‘காதலர்கள்’ என்று அறிவித்துக் கொள்வதும், உடைமைப் பொருளாக ஒருவரை ஒருவர் கருதிக் கொள்வதும் நேராமல் தவிர்க்கலாம். பாலியல் கல்வி மூலம் ‘சுய இன்பம்’ பற்றிய குற்ற உணர்வு போக்கப்பட்டுவிட்டால் பாலியல் தேவைக்காக எதிர்பாலை சுரண்டும், ஏமாற்றும் போக்கு குறையலாம்.  மேலும் குழந்தைகள், பெண்கள் வன்புணர்வு, உடல் சிதைப்பு, கொலை ஆகியவை இந்த குற்றவுணர்வை போக்குவதன் மூலம் குறையலாம்.  அத்தோடு, ஒரு முதிர்ச்சியான மனநிலையில் தனக்குப் பொருத்தமான வாழ்க்கைத் துணையை தேடும் நிதானமும் கிட்டும்.

பெற்றோரும், சமூகமும் ‘இராணுவ அதிகாரிகளாக’ செயல்படுவது ஒரு எல்லை என்றால் ’சுதந்திரம்’ என்ற பெயரில் எல்லாவற்றையும் கேள்வியின்றி அனுமதிக்கும் மனநிலை மற்றொருபுறம். கேள்வியின்றி அனுமதிக்கும் ‘சுதந்திர’ உறவைக் காட்டிலும் கேள்வி கேட்டாலும் அதன் முக்கியத்துவத்தை புரிந்து கொள்ளும் உறவே இன்று அவசியமாகிறது. அது முற்றிலும் வெளிப்படைத்தனமையை அறிவுபூர்வமாக அனுமதிக்கும் உறவாக இருப்பது பயனளிக்கும். இது பெற்றோர் பிள்ளை உறவுகளில் மட்டுமின்றி, சமூகத்தின் எல்லா வகை உறவுகளுக்கும் பொருந்தும். சமூகமே காமம் என்ற உணர்வை கட்டுப்படுத்த வேண்டிய ஒன்றாக பார்ப்பதில் இருந்து ‘கையாளப் படவேண்டிய’ உணர்வாக பார்ப்பது அவசியம்.  

உடல் வேட்கைக்கு வடிகால் தேடிச் செல்வதைப் பற்றி மேற்சொன்னப் பத்தியில் குறிப்பிட்டதை சற்று விரிவுபடுத்திப் பார்ப்போம்.  ‘காதலர்கள்’ தங்களது உணர்வுகளை பொதுவெளியில் வெளிப்படுத்துவது பற்றி  பல்வேறு கருத்துக்கள் நிலவுகிறது. ஆபாசமாக நடந்து கொள்கிறார்கள் என்பது ஒரு சாராரின் குற்றச் சாட்டு, அது அவர்களது சுதந்திரம் என்பது மற்றொரு சாராரின் கருத்து. இரண்டையும் உரையாடலுக்கு உட்படுத்துவோம்:

எவ்வகையில் உயிரியற்கை செயல்பாடுகள் ஆபாசம் எனப்படுகிறது. எவருக்கு அது ஆபாசம். நாய்களைப் போல் நடந்து கொள்கின்றனர் என்று சொல்லப்படுகிறது.  நாய்களை நாம் கண்காணிப்பது நாய்களுக்குத் தெரியாது, அது அதைப் பற்றி அவைக் கவலைப்படுவதும் இல்லை. ஒரு அறிவு கூட இருப்பதால் பகுத்தாராய வேண்டும், பண்புடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்போர் இந்த பகுத்தாராயும் திறனை பெரும்பாலும் உடலுறவு, பெண் நடத்தை சார்ந்த விசயங்களுக்குப் பொருத்திப் பார்ப்பதோடு நிறுத்திவிடுகின்றனர். தனிச்சொத்து பேணுதல், பொருள் சேர்ப்பதற்காக செய்து கொள்ளும் சமரசம், சமூகத்தில் நிலவும் படிநிலை பாகுபாடு, சாதிய பாகுபாடு, லஞ்ச லாவண்யம், சர்வாதிகாரப் போக்கு ஆகியவற்றில் எத்தகைய பண்பையும், பகுத்தறிதலையும் கொண்டிருக்கின்றனர். குறிப்பாக ‘உடலை’ விற்பனைப் பொருளாக பயன்படுத்தும் திரைத் துறை, ஊடகத் துறையினருக்கு ஏன் அத்தகைய ‘பண்பு’ பொருந்துவதில்லை. முறையற்ற உடலுறவு ‘புனிதக் கேடு’ என்போர் முறையுடன் உறவு கொள்ளும் முறையை ஏற்படுத்திக் கொள்வதற்கு முன்னர் இருந்த சமூக அமைப்பை அறிந்திருக்கவில்லையோ எனும் ஐயம் ஏற்படுகிறது. 

ஒரு கடவுள் கோட்பாட்டிற்கும், தந்தை வழிச் சமூகத்திற்கும் மாறும் காலகட்டத்திலிருந்துதான் ’உறவு’ பற்றிய பல்வேறு வகையான சமூக கருத்தாக்க மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. ஒருவகையில் ஒடுக்குமுறை மாற்றங்கள் என்று சொல்லலாம்.  ஆடையின் தோற்றம் நிர்வானத்தை ஆபாசமாக்கியது போல், தந்தைக் கடவுள் கோட்பாடு உயிரியர்க்கை உணர்வுகளை ஆபாசம் என்கிறது.  அவ்வளவே. காலத்திற்கேற்ப ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் சமூக முறைமைகள் ஒரு வசதிக்காகவேயன்றி அதுவே காலம் முழுமைக்குமான சட்டமாகி விடமுடியாது. மேலும் அப்படி அமைக்கப்படும் முறைமைகள் குறித்தான குறை நிறைகளை உரையாடலுக்கு உட்படுத்துவது தர்க்கபூர்வமான அனுகுமுறையாகக் கருதாமல் ‘புனிதக் கேடு’, ‘சீர் கேடு’ எனக் கருதுவது ஆணாதிக்க மதக் கருத்தாக்கத்தில் ஊறிப் போனதன் விளைவு.

காதலின் வரலாற்றோடு காதல் எனும் உணர்வில் வேதியலின் செயல் மற்றும் உடற்கூறியல் ஆகியவற்றை டயன் அக்கர்மென் விளக்குகிறார்.  காதல் இயற்கையானது, மனவெழுச்சி தரக்கூடியது என்கிறார். அப்படி இயற்கையான காதலுணர்வு மூளையின் ஒரு பகுதியில் ஏற்படும் காயத்தினால் வேதியல் மாற்றத்திற்கு ஆளாவதைக் குறிப்பிடுவதோடு, பொருளாதாரச் செழுமை அல்லது இன்மை எப்படி காதல் உணர்வில் தாக்கம் செலுத்துகிறது என்றும் விளக்குகிறார். ஜான் எனும் 35 வயது நபருக்கு மூளையில் தீங்கு விளைவிக்கும் கட்டி அறுவை சிகிச்சை மூலம் நீக்கப்படுகிறது. அதற்குப் பிறகு அவருடைய ஆளுமைப் பண்பு முற்றிலும் மாறிவிடுகிறது.  மீண்டும் அவரைப் பரிசோதித்துப் பார்த்ததில் அவருடைய மூளையின் மேற்புறப் பகுதியில் முன்புறம் உள்ள சாம்பல் நிறப் பகுதி சிதைந்திருப்பதை கண்டறிந்தனர்.  அது ஒரு மனவெழுச்சித் தொழிற்சாலையாக இருந்திருக்கவேண்டும்.  மனவெழுச்சி கொடுக்ககூடிய பாலியல் சார்ந்த ஸ்லைடுகள், வன்முறை நிகழ்வுகள், இதர நிகழ்வுகள் என எவற்றுக்கும் ஜான் எவ்வித சைகையையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. பூந்தோட்டமும், கொலைக்களமும் அவருக்கு ஒன்றுபோல் தோன்றியிருக்கிறது.  மனிதத்தன்மையற்று போனார். அதாவது மனிதத்தன்மையுடன் இருப்பது என்பது மனவெழுச்சியுடன் இருப்பதாகும், ஒழுங்காக காதல் உள்ளிட்ட பல வகையான மனவெழுச்சிகளால் தாக்கப்படும் ஒரு உடலைப் பெற்றிருப்பது என்பதாகும்.

மற்றொரு உதாரணத்தில் அவர் ஆப்பிரிக்க ஈக் இன மக்களைப் பற்றிய டெர்ன்புல்லின் கள ஆய்வுத் தகவல்களைக் கொண்டு பொருளாதார சூழல் மனிதர்களில் காதல் உணர்வை, நற்பண்புகளை பறித்துக் கொண்டுவிடுகிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். எல்லாப் பழங்குடி இனத்தவரைப் போல் களித்து வாழ்ந்திருந்த ஈக் இன மக்களின் மனங்கள் காதல் உணர்வை இழந்து நின்ற காலம் உருவெடுத்திருந்தது. உகாண்டா அரசு அவர்கள் வேட்டையாடிய ஒரு பகுதியில் வேட்டையாடுவதற்கு தடை விதித்த பின்னர் அம்மகளுடைய பொருளாதார நிலைமை சிதைவுறுகிறது.  மூன்று தலைமுறைகள் கடும் வறட்சிக்கும், பட்டினிக்கும் பிறகு ஈக் இனத்தவர்கள் எதிர்ப்பு மனப்பான்மை உள்ளவர்களாகவும், சுய நலமுள்ளவர்களாகவும், அற்பத்தனம் உள்ளவர்களாகவும் ஆனார்கள் என்கிறார். மேலும், “அவர்கள் காதலையும் (*இங்கு காதல் எனப்படுவது உடலுறவு கொள்வதைக் குறிக்கிறது), மற்ற நற்பண்பியல்களுடன் தொலைத்து விட்டனர்.  ஏனெனில் அதை அவர்கள் வழங்க இயலாத நிலையில் இருந்தனர்.  அது பொருளாதாரம் சார்ந்ததாக இருந்தது. அவர்கள் விழித்திருக்கும் ஒவ்வொரு விநாடியையும் அவர்களது கழிவறையில் உட்கார்ந்து கொண்டும், பாலியில் உறவு கொண்டும் (மிகவும் அரிதான செய்கை) உணவுக்கு வானத்தை உற்றுநோக்கிக் கொண்டும் செலவிட்டனர்”.  ஒருவருக்கொருவர் கைமைதுனம் செய்துகொண்டிருந்த இரண்டு இளைஞர்கள் கூட அதில் முழுமுற்றான இன்பத்தை பெறமுடியாமல் இருப்பதை கண்ட அவர் சொல்வது “அவர்கள் உணவு கிடைக்க அடையாளங்கள் உள்ளனவா என்று வேறு வேறு திசையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்” என்கிறார்.

மேற்கூறிய உதாரணங்களில் ஒன்று புறச் சூழலால் நிகழ்ந்த விளைவு, மற்றொன்று நரம்பு மண்டலத்தில் ஏற்பட்ட காயத்தினால் வந்த விளைவு. இதோடு ஊட்டச்சத்துக் குறைவும் மூளை வளர்ச்சியில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. சத்துக் குறைபாடுள்ளவர்களுக்கு காதல் உணர்வு எத்தகைய மனவெழுச்சியை ஏற்படுத்தும் என்பது இங்கு கேள்விக்குறியதாய் இருக்கிறது. சோமாலிய மக்களுக்கு காதலை அனுபவிக்கும் அகச் சூழலும் இல்லை, புறச் சூழலும் இல்லை என்பதை நாம் நினைவு கூறலாம்.   “ஒரு பழங்குடி இனத்தவரிடையே காதல் இவ்வளவு சீக்கிரம் அழிந்து போகும் என்றால் அது அத்தியாவசியமானது அல்ல” என்கிறார் அக்கர்மென். இச்சூழலில் புனிதத்தன்மை கேள்விக்குள்ளாகிறது. “பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போகும் என்ற ஔவையார் கூற்று இங்கு ஆராயத்தக்கது. இந்தியாவில் இந்த புனிதப் பித்து சகித்துக் கொள்ள முடியாத நிலையை எட்டியதில் சாதியத்தின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. பசு மூத்திரத்தைக் கூட புனிதம் என்று சொல்லி நம்மை அருந்தச் செய்யும் திறன் மிக்க ‘புரோகிதர்கள்’ நம்மிடையே இருக்கின்றனர்.

“காதல் என்பதும் பரிணாம வளர்ச்சியின் ஓர் அங்கமே. காதல் உணர்வு (மனவெழுச்சி) மேலெழும்போது உயிர் மறு-உற்பத்திக்கான அடித்தளமாய் உடலுறவுக்கான இச்சை தூண்டப்படுகிறது. சந்ததிகள் பெருகுவதை உணர்ந்த ஆதிகால மனிதர்கள் அதை ஓர் உயிரியல் கட்டளையாக உணர்திருக்கின்றனர்.  ”அந்த வழித்தோன்றல்கள் காதலிக்கும் ஆற்றலை மரபு வழியில்  பெறுகிறார்கள்.  காலப்போக்கில் காதலிக்கும் எண்ணம் நம்முடைய மரபணுத்திரள் அமைப்பு முறையின் ஒரு பாகமாகிவிடுகிறது. அதன் பிறகு அது எண்ணம், நாட்டம் அல்லது வெகுமதி என்ற அளவில் இல்லாமல் மிகவும் ஆழமாகப் பதிக்கப்பட்டு, வாழ்க்கையில் நம்முடைய ஒவ்வொரு முயற்சிக்கும் துணைபுரிவதாய் அமைகிறது. மனிதர்கள் மனவெழுச்சியுடன் துணிகர முயற்சிகளை மேற்கொள்ளும் முதலாளிகளாக ஆகிறார்கள்” எனும் அக்கர்மென் மேலும் சொல்வது தனக்கு பிடித்தமான ஒருவரை காணும்போது இதயத்துடிப்பு அதிகரிக்கிறது என்றும் அதனால் தான் இதயத்தை காதலின் இடமாக கருதத்தோன்றுகிறது என்றும் கூறுகிறார்.

காமம் என்பது இழிவான ஒன்றாக பார்க்கப்படுகிறது, அதே வேளை காதல் இதயத்தில் இருப்பதாக கருதப்படுகிறது. வேடிக்கை என்னவென்றால் இரண்டும் ஒரே உடலின் மூலமே உணரப்படுகிறது.  “மனம் மூளையை மட்டும் இடமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை, அது உடலெங்கும் முடிவில்லாத நாளமில்லா சுரப்பிகள், நொதியங்கள் கொண்ட குழுவுடன் பயணிக்கிறது. இதயத்தை அறுவை சிகிச்சை செய்துப் பார்த்தால் காதல் எங்கிருக்கிறது என்பதற்கான தடயம் ஏதும் இருப்பதில்லை”. (அக்கர்மென்)
காதலில் எழுவதும் மனவெழுச்சிதான், காமத்தில் ஏற்படுவதும் மனவெழுச்சிதான். இவ்வுச்சம் (Orgasm) சிலருக்கு பிடித்த உணவை சாப்பிட்டவுடன் ஏற்படுகிறது, சிலருக்கு பிடித்த இசையைக் கேட்டவுடன் ஏற்படுகிறது. தொலைபேசியில் எப்பொழுதும் பேசிக்கொண்டிருப்பதில் என்று பல்வேறு நிலையில் உச்சத்தை ஒருவர் அடையக்கூடும்.  இவையெல்லாம் புறசுழலின் உதவியோடு ஒரு உடலில் ஏற்படும் மனவெழுச்சி. இதையெல்லாம் ஆபாசம் என்று கருதாத சமூகம் உடலுறவு கொள்ளும்பொழுது அங்கு இரு உடல்கள் உறவு கொள்வதை ஆபாசம் என்கிறது. சாதீய (இனக்) கலப்பு நேர்ந்து விடக்கூடாது, சொத்து கை மாறிவிடக்கூடாது என்பதன்றி இதற்கு வலு சேர்க்கும் காரணம் எதுவுமில்லை.

சுரண்டல்வாத அதிகார மையமாக உருவான மதம் எனும் நிறுவனம் சதா சர்வ காலமும் காமத்தைப் புனிதக் கேடு என்கிறது. அந்நிறுவனமானது முதலாளி வர்க்கத்திற்கும், (முன்னர் நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கத்திற்கு) அரசுக்கும், மக்களுக்கும் இணக்கம் காண முடியாத ஏற்பாடுகளை செவ்வனே செய்கிறது. இம்மூன்று அதிகார வர்க்கத்தினருக்கும் உழைப்பதற்கும், விசுவாசத்திற்கும் மனித உடல் தேவைப்படுகிறது, அது அவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் வரை மட்டுமே அவர்கள் அதிகார வர்க்கமாய் இருக்க முடியும் என்பதை அறிந்து வைத்திருக்கின்றனர். அதை உழைக்கும் மக்கள் அறிந்து கொள்ள முடியாத வகையில் அவர்கள் அறிவு நிலைகள் மழுங்கடிக்கப்படுகின்றது.

எதுவும் பலிக்கவில்லையென்றால் துறவு எனும் ஆயுதத்தைக் கையில் எடுக்கின்றனர். ’துறவை’ புனிதமாக எவ்வளவு பேசினாலும், அத்தகைய துறவை மேற்கொள்ளும் உடல், உடல் உறவிலிருந்துதான் பிறந்தது என்பதை மறுக்க முடியுமா. குழந்தையாக இருக்கும் போது ஆராதிக்கப்படும் உடலானது, பருவ வயதெட்டியவுடன், பொருள் ஈட்டும் வயது வந்தவுடன் பல்முனை தாக்குதல்களுக்கு உள்ளாகிறது. அந்த உடலைக் குறிவைத்து பலரும் தங்களது கருத்தாக்க அம்புகளைத் தொடுக்கின்றனர். ஒவ்வொரு உடலும் சமூக உற்பத்தித் தேவையின் மூலதனம் என்பதே இதற்கு காரணம்.

தாய் வழிச் சமூக மரபில், உலகயாத மரபில் துறவு எனும் கருத்தாக்கம் இருந்திருக்கிறதா என்பது கேள்வியாக இருக்கிறது. தந்தைக் கடவுள் கோட்பாடு வந்த பின்னரே இக்கருத்து தோன்றியிருப்பதாகத் தெரிகிறது. பெண்களின் பல்முனைத் திறனால், மறு-உற்பத்தி திறனால் பொறாமை கொண்ட ஆண் சமூகமானது தாழ்வு மனப்பான்மையிலிருந்து தங்களை மீட்டுக்கொள்ளவும், பெண்களிடமிருந்த அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்ளவும், சமூகத்தில் தங்களது அதிகாரங்களை நிலை நிறுத்திக் கொள்ளவுமாக ‘துறவை’ தோற்றுவித்திருக்கிறது என்பதை வரலாறு நமக்கு உணர்த்துகிறது. இது இரு பலன்களை அவர்களுக்கு கொடுத்தது. ஒன்று பெண்களின் மீது ஆண்களுக்கான கட்டுப்பாடில்லாத அதிகாரம். மற்றொன்று சமூகத்தின் மீதான அதிகாரம். பெண்களின் மீதான அதிகாரம் அவர்களின் மறு-உற்பத்தி சக்தி, அத்தோடு தொடர்புடைய உழைப்புச் சக்தியைக் கட்டுக்குள் வைப்பதாக அமைகிறது. மற்றொன்று சமூகத்தின் மீது அதிகாரம் செய்யும் பலத்தை அவர்களுக்களித்தது.

ஒரு குழந்தை ஆரோக்கியமாக வளர்வதற்கு தொடுதல், கட்டியணைத்தல், முத்தமிடுதல் அவசியம் என்று ஆய்வுகள் சொல்கின்றன, அது ஒரு பாதுகாப்புணர்வை தரக்கூடியது, அதனால் குழந்தை மகிழ்ச்சியுடன் வளர்கிறது, அத்தகைய தொடுதல் இன்றி வளரும் குழந்தைகள் பல்வேறு குறைபாடுகளுடன் வளர்கிறது. எலிகள், குரங்குகள் மற்றும் மனிதர்களிடம் நடத்திய ஆய்வில் தடவிக் கொடுக்கப்பட்டு காதலிக்கப்பட்டவை இயற்கையான வளர்ச்சியைப் பெறுகின்றன அல்லாதவை முடக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றன என்று அக்கர்மென் குறிப்பிடுகிறார். 

விலங்குகளும் தங்களுக்குள் ஈர்ப்பு கொள்வதை காமம் என்று விளிக்கும் மனிதச் சொற்கள், மனிதனின் ஈர்ப்பை காதல் என்கிறது. மனிதர்கள் தாங்கள் செய்யும் செயல்கள் தெய்வீகத் தன்மை, புனிதத் தன்மை நிறைந்ததாக கற்பனை செய்துகொள்வதன் மூலம் தான் மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபட்டு இருப்பதாக கருதிக்கொள்ள போராடுகின்றனர். இது இருப்பு சார் பிரச்சனை, அந்த அடையாளச் சிக்கலிலிருந்தே அறிவின் வீழ்ச்சி துவங்குகிறது.  இந்த அடையாளச் சிக்கலைப் பூர்த்தி செய்ய அதிகார வர்க்கம் பல்வேறு சிந்தனைகளை உட்புகுத்துகிறது. அதில் முதன்மை பெறுவதே காதலும், காமமும். 
காதலின் வேதியல்தன்மையில் பங்களிக்கும் சில சுரபிகள் பற்றி இப்போது காண்போம்.  துத்தநாகம் ஒருவகையான பாலுணர்வூக்கி எனக் கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது அதேபோல் ஜின் செங். துத்தநாக குறைபாட்டால், குறைவான விந்தணுவின் எண்ணிக்கை குறைபாடு ஏற்படுகிறது. இன்னும் சொல்லப்போனால் பார்ப்பனர்கள் ‘மடி, ஆச்சாரம், பத்து’ என்று வெறுத்து ஒதுக்கும் வெங்காயத்திலும், பூண்டிலும் அதிக பாலுணர்வூக்கிகள் இருக்கிறது.

“சுவிப்ட்ஸ்’ எனப்படும் பறவை உணவு, யுனாகி என்னும் விலாங்கு மீன், சாக்லேட்ட்கள், வாசனைப்பொருட்கள், இசை, எக்ஸ்ப்ரஸோ காபி, ஒட்டகத்தின் பால், ஆண்குறி வடிவிலான பழங்கள், தண்ணீர் விட்டான் கொடி, கறுப்பு அவரை, ஆர்ட்டிசோக்ஸ் எனப்படும் முள் நிறைந்த தண்டுச் செடி, முதலையின் விந்து இப்படி எண்ணற்ற பொருள்கள் பாலுணர்வூக்கிகளாக கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது. காதலுக்கு மிக நெருக்கமான ஒன்று ‘சாக்லேட்’, சாக்லேட்டுகள், மத்திய நரம்பு மண்டலத்தைத் தூண்டும் மென்மையான, நாம் காதல் வயப்பட்டிருக்கும்போது உடல் இயற்கையாக உற்பத்தி செய்யும் “ஆம்பிட்டமைன்” போன்ற மருந்துப் பொருள்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. மோண்ட்சுமா என்னும் அரசன் அறுநூறு பெண்களைக் கொண்ட அவனது அந்தப்புரத்திற்குப் போவதற்கு முன், அவனுடைய வீரியத்தை அதிகப்படுத்திக் கொள்வதற்காக ஐம்பது கோப்பைகள் சாக்லேட்டை அருந்தினான் என்று ஒரு தகவலைப் பகிர்கிறார் அக்கர்மென். பெண்களுக்கான ஒரு விருப்புப் பொருளாய் சாக்க்லேட் சந்தைப்படுத்தப்படுவதன் காரணத்தை தொடர்ப்புபடுத்திப் பார்ப்போமானால் ஒரு பெண்ணை காதல் வயப்படுத்த, அல்லது உறவு கொள்ளும் மனவெழுச்சியை தூண்ட அது வசிய  மருந்து போல் செயல்படுகிறது என்றால் அது மிகையல்ல.

ஆர்வமூட்டும் மற்றொரு தகவலையும் அவர் பகிர்கிறார் “பாலுணர்வு தூண்டும் பொருள் வளர்ப்போர் இருவார இதழில்” (The Aphrodisiac Growers Quarterly) வந்த கட்டுரையொன்றில் இலக்கியங்களில் ஐநூறுக்கும் மேற்பட்ட வன்புணர்வுக் காட்சிகள் ஆய்வு செய்யப்பட்டு, அவற்றில் 98 விழுக்காடு அவை நிகழ்வதற்கு முன்னல் பாலுணர்வினைத் தூண்டும் உணவுகளை உண்டிருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது.
“இரண்டு தனிஆளுமைத் திறன் வாய்ந்த நபர்கள் சந்திப்பது இரண்டு வேதியல் பொருள்கள் தொடர்பு கொள்வது போன்றது” என்று காரல் யுங் கூறியுள்ளார். இரண்டு நபர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கவர்ச்சியாக இருக்கக்கண்டால், அவர்களுடைய உடல்கள் திடீரென வழியும் PEA (பினிலெத்தாலமைன்) என்னும் நரம்பு திசுக்களுக்கிடையே செய்தியனுப்பும் நுண்துகள்களால் நடுங்குகின்றன.  ஆம்பிட்டாமைன் போன்ற ஒரு வேதியல் பொருளான பினிலெத்தாலமைன் மூளையை சொடுக்கி மயக்கமான ஒரு ஆர்வ நிலைக்கு உட்படுத்துவதால், காதலர்கள் ஒரு நல்ல நிலையை உணரவும், புத்துணர்ச்சி பெறவும், நம்பிக்கை உள்ளவர்களாகவும், சக்தியூட்டப்பட்டவர்களாகவும், இரவு முழுவதும் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்பதில் மகிழ்ச்சியும் அல்லது முடிவில்லாது பல மணி நேரங்கள் காதல் உறவில் ஈடுபடுபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். ஏனெனில் உடலின் இயல்பான வேகமும்கூட அதற்கு அடிமையாக்கக்கூடிய ஒரு பழக்கமாக இருக்கிறது.  (மருத்துவர் ஷாலினி)

சிலவேளைகளில் வேதியல் பசியால் தூண்டப்பட்டு மனித மனம் பொருத்தமில்லாத துணைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் நிலைக்கு ஆளாகிறது. அதைத் தொடரும் ஏமாற்றமானது உறவு முறிவுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. ஆனால் அதை எதிர்கொள்ளத் தெரியாமல் காதல் பற்றிய புனித வசனங்களை திரைப்படங்களின் பாதிப்பினால், சமூக நெருக்கடியால் பேசிக்கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் அழிக்கும் செயலுக்கோ அல்லது சுய அழிப்புக்கோ செல்லும் நிலை ஏற்படுகிறது.  முதல் ஈர்ப்பு எனும் கவர்ச்சி பதின்பருவ வயதிலேயே ஏற்பட்டுவிடுகிறது, அது தன் ஆளுமை பற்றிய ஒரு மாயையில் உழல உதவுகிறது.  ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொள்ள நிறைய செய்திகள், அனுபவங்கள் இருக்கையில் அருகாமை என்பது ஒரு ஆர்வமூட்டும் உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது (இங்கு எண்டார்பின் எனும் சுரபி வேலை செய்கிறது), அதைத் தொடர்ந்து ஒரு நம்பிக்கை வளர்ந்து தனது பிற்பகுதி வாழ்க்கைக்கான துணையாக அவரைக் கருதும் உணர்வு மேலோங்குகிறது. அதன் பிறகு அதற்கேயுறிய சோதனை முயற்சிகள், உறவின் மீது கட்டளைகள் என்று வளர்கிறது. நடைமுறையில் சில நடவடிக்கைகள் நெருடல்களை ஏற்படுத்தும்போது அது தன் ஆளுமைக்கான வீழ்ச்சியாக கருதப்படுகிறதே ஒழிய இரண்டு உயிர்கள், இரண்டு அனுபவங்கள், இரண்டு சிந்தனை சக்திகள் ஏதோ சில காரணங்களால் இணையமுடியாத நிலையாக கருதப்படுவதில்லை.  மாயாவாத புனித கதையாடல்கள், தன்முனைப்பாற்றல்கள் குறுக்கிட்டுவிடுகின்றன.  (எப்படிப்பட்ட வேதியல் பசி இருப்பினும் மூளையானது தனக்கான உடல் தேர்வில் கவனத்துடன் இருக்கிறது. கருப்பு உடல்கள், ‘அழகற்றது’ என்று சொல்லபப்டும் குறியீட்டின் கீழ் வரும் உடல்கள், ஏழையின் உடல்கள், மாற்றுச் சாதி உடல்கள் இவற்றுக்கு சமூகத்தில் கிடைக்கும் வரவேற்பு எத்தகையது. )

ஒரு காதல் உறவு முறிந்து மற்றொரு காதல் உறவு துவங்குவதும் இத்தகைய வேதியல் சுழற்சியே. இழந்த பரவசங்களை, மனவெழுச்சிகளை கண்டடையும் வேட்கை. அதைத் தேடி செல்லவில்லையென்றாலும், அத்தகைய ஒரு நபரை காணும்போது இயல்பூக்கமாக அது அமைந்துவிடுகிறது. மனவெழுச்சி சார்ந்த இவ்வுணர்வில், ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கை முழுவதற்குமான ஒரு பிணைப்பினை ஏற்படுத்திக் கொள்ள, உண்மையான ஒரு காதலைத் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.  காதலில் ஈடுபடும் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உடமையாக்கிக் கொள்ள முயல்கிறார்களே ஒழிய தோழமையோடு சம உரிமைகளை பகிர்ந்து கொள்வதில்லை. காதல் என்று சொன்னாலும் அங்கும் செயல்படுவது குடும்ப உறவின் கணவன் மனைவி தாக்கமே. ஆண் மேலானவன், பொருளீட்டி பென்ணை பராமரிப்பவன் எனும் அதிகாரப்போக்கே காதல் உறவிலும் செயல்படுகிறது.  ஆண்களும் பெண்களும் ஒரே வாக்கியத்தைப் பேசும்போதுகூட, அவர்கள் முற்றிலும் வேறுபட்ட பொருளை அதன் மூலம் குறிப்பிடுகிறார்கள் என்று டிபோரா டேனன் “நீ புரிந்து கொள்ளவில்லை” (You Just Don’t Understand) என்ற தனது நூலில் கேளிக்கையாக கூறியிருப்பதாக மேற்கோள் காட்டுகிறார் டயன் அக்கர்மென். 

சுருக்கமாக சொல்வதானால் காதல் என்பது தனியே தோன்றும் ஒரு உணர்ச்சியல்ல. அது ஒரு வகையான இயல்பூக்கம் சார்ந்த உயிரியல் கட்டளை என்ற அறிவியல் பூர்வ அனுகுமுறை உறவுகளை கையாள்வதில் அவசியமாகிறது.  ஊடகங்கள், திரைப்படங்கள், விளம்பரங்கள் எடுத்துரைக்கும் ‘காதல் மாயை’யிலிருந்து விடுபட்டு நமக்கான உணர்வை, உறவுத் தேடலில் நமக்கான விதிமுறைகளை நம் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து வகுத்துக்கொள்வதன் மூலம் உறவுகளை செழுமைப் படுத்திக் கொள்ள முடியும்.


இங்கு ஒரு விசயத்தை அழுத்தம் கொடுத்து சொல்ல வேண்டியுள்ளது. இப்போது நாம் துய்க்கும் காதலானது, நுகர்வுக் காதல்.  இலக்கியம், முதலாளிகள், திரைப்படங்கள், வெகுஜன ஊடகங்கள், இவைகள் கற்றுக் கொடுக்கும் காதலை சுரணையற்ற பண்டங்களாக அப்படியே ஏற்றுக் கொள்கிறோம். ஒரு பெண்ணை எங்கு தொட வேண்டும், என்ன வார்த்தைகளைச் சொல்லிக் கவர வேண்டும், என்ன பரிசுப் பொருள் கொடுக்க வேண்டும், எப்படி உடல் உறவை தொடங்க வேண்டும் என்று எல்லாவற்றையும் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். சுதந்திரம் எனும் சொல்லை கொச்சை சொல்லாக, பொறுப்பற்ற செயல்பாடுகளாக மாற்றுவதில் இந்த ஆணாதிக்க அதிகார மையங்கள் வெற்றி பெற்றுள்ளன.  இன்னும் சொல்லப் போனால் ஒவ்வொரு பெண் உடல் மீதும் கட்டுப்பாடு செலுத்துவது, அவளை நுகர்வது அவளது காதலரோ, கணவரோ அல்ல  முதலாளிகள், ஊடகங்கள்.உடல், காதல், காமம் மற்றும் சில தீண்டப்படாதச் சொற்கள்:

முந்தைய காலத்தில் ஒருவருக்கு குழந்தை பிறந்துவிட்டால் உழைப்பதற்கு இரண்டு கைகள் கூடுதலாக  கிடைத்ததாகப் பெறுமை கொள்வார்களாம். உடல் என்பதை உழைப்பதற்கான கருவி, கொண்டாடப்பட வேண்டிய ஒன்றென்பது உலகாயத பார்வையாக இருக்க, கடவுள் நம்பிக்கையோ உடல் என்பது கர்ம வினை, பாவத்தின் விளைச்சல், பிரம்மத்தின் திருவிளையாடல் என்ற பேச்சை முன்வைப்பதோடு, உடலை அசுத்தமானதாக பறைசாற்றுகிறது.  சுத்தம் எனும் கருத்து உடலின் வெளிப்புற தன்மையை சுட்டுகிறது. மேலும் அது ’அகம்’ என்ற ஒன்றாகவும் பிரிக்கப்பட்டு ‘அகச் சுத்தம்’ என்பதை வலியுறுத்தித்  திணிக்கிறது.  இது மேலும் தீவிரமடைந்து உடலிலிருந்து உழைப்பைப் பிரித்து அதை ஈனமாக சித்தரித்து, அதை பெண்ணுடலாக, சாதியுடலாக மாற்றி உடல் பற்றிய வரையரையை உருவாக்கியது. 

குரங்கிலிருந்து மனித இனம் பரிணமிக்க உழைப்பே அடிப்படை. இயற்கையை மனிதன் தன்வயப்படுத்தியது உடலுழைப்பைக் கொண்டே. இயற்கையோடு மானுட உடலும் ஒன்றோடொன்று உறவாடியபடி உழைத்த பொழுதிருந்த செழுமையும், ஆரோக்கியமும் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது.நவீன கண்டுபிடிப்புகளால் மூளை உழைப்பு அதிகரித்து வரும் சூழலில், உடல் என்பது இயந்திரத்தனமாக மாறிவருகிறது. அப்போதும் இப்போதும் பெண் உடலும், ஒடுக்கப்பட்ட இன மக்களின் உடலுமே ’உற்பத்தி’, ’லாபம்’, ’அதிகாரம்’ எனும் காரணங்களுக்காக சுரண்டப்படும் ஒன்றாய் இருந்து வருகிறது.

மூளையை பயன்படுத்தி, மூடிய அறைக்குள் இருந்து கொண்டு பணி புரிபவர்களின் வருவாய் லட்சக் கணக்கில், கோடிக் கணக்கில் இருக்க, தட்ப வெட்ப சூழல்களுக்கப்பால் தன் உடலை கருவியாகக் கொண்டு உழைக்கும் ஒருவருக்கு கிடைக்கும் தின வருவாய் அதிக பட்சம் முன்னூறு ரூபாய். உயிர் வாழ்வதற்கு தேவைப்படும் உழைப்பு என்பதைத் தாண்டி உழைப்பதற்காகவே உடலை சுமக்கும் நிலை. இந்நிலையில் விரும்பிய உழைப்பை செலுத்தி, விரும்பிய வகையில் உடலை பராமரிக்கவும், கொண்டாடவும் நமக்கு சுதந்திரம் இருக்கிறதா என்பது கேள்வியாக இருக்கிறது.

தனி மனித சுதந்திரம் என்பது அதிகார வர்க்கத்தின் அகராதிக்கு உட்பட்ட ஒன்றாகவும், அவர்கள் பரப்பும் கருத்துரைகளாகவும் தான் இருக்கிறது. உடல் சுதந்திரம் என்று பேசும்பொழுது, குறிப்பாக ஒரு பெண் பேசும் பொழுது அது பாலியல் சுதந்திரம் என்பதாகத்தான் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. (பெண்) உடலுக்கு உடலுறவு ஒன்றே இன்பம் தரக்கூடியது எனும் திணிக்கப்பட்ட ஆணாதிக்கச் சிந்தனையின் விளைவே இது. அதிகார வர்க்கமானது உடலை இரண்டு முரண்களுக்குள் வைத்து கட்டுப்படுத்துகிறது. ஒன்று உழைப்பை சுரண்டுவதற்கான உடல் பற்றிய இழிவான சிந்தனைகள்.  இது எல்லோருக்குமானது. மற்றொன்று இழிவென்று சொல்லப்பட்டதையே இன்பம் என்று சுதந்திரத்தின் பெயரால் வியாபாரமாக்கப்பட்ட சுதந்திரம். இது ஒரு குறிப்பிட்ட சிலருக்கானது.  இந்த முரண்களிலிருந்து எழும் தாழ்வு மனப்பானமை, போட்டி மனப்பன்மை உடலோடு உடலை மோதவிடுகிறது. உணவு உண்ண, மலம் கழிக்க, உடலுறவு கொள்ள உடலுழைப்பை செலுத்தியே ஆகவேண்டும். எத்தனை அதிநவீன இயந்திரங்களை கண்டுபிடித்தாலும் இம்மூன்று செயலுக்காக மனிதர் உழைத்தே ஆகவேண்டும்.  நிலைமை பொதுவாயிருக்க அரசும் மதமும் மனித உடல்களை பாலினம், வர்க்கம், சாதி, மதம், இனம் எனும் அடிப்படையில் பிளவுபடுத்துகிறது. எந்த உடலை எவர் ஆள்வது, எவர் சுரண்டுவது என்பதற்கான திட்டங்களை அது வடிவமைக்கிறது.

உடல் உழைப்பு மற்றும் உழைப்புச் சக்தியை கைப்பற்றி, அவ்வுடல்களை பணப்பரிமாற்றமாக மாற்றுகிறது. பரிமாற்றத்திற்கு அடிப்படையாய் ஒழுக்கவாத கருத்தாக்கங்கள மூலதனமாகக் கொண்டு முதலாளித்துவத்துவமும், மதவாத கோட்பாடுகளும் உடலை, புலன்களை அடக்கி ஆள்கிறது.  அவ்வகையில் புலன்களின் இயல்பான உணர்ச்சிகள் கூட மறுத்தலிக்கப்பட்டு, சுய அனுபவத்தை தாண்டிய ஒரு அறிவு நிலைக்குள் வைத்து கண்காணிக்கப்படுகிறது. கண்காணிக்கப்படும் உணர்ச்சிகளில் முதன்மையாக இருப்பது காதல் மற்றும் காமம். 

காதலும் (ஈர்ப்பு), காமமும் உயிரியற்கை. ஆனால் பண்டைய காலம் தொட்டு பல்வேறு வகையான கருத்தியல்கள் இவ்விரண்டை சுற்றி ஏற்றிவைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. காதல் என்பதற்கான விளக்கத்திலிருந்து உடல் உறவுக்கான விளக்கப்படங்கள் வரை இறையியலுக்கு நிகராக ஒரு மாயை கலந்த மிகையுணர்ச்சியுடன் கையாளப்படுகிறது.  ’காதல்’ என்ற பதம் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான ஈர்ப்பு உணர்ச்சி. இவ்வுணர்ச்சியை உயர்த்திப் பிடிக்கவும், நியாயப்படுத்தவும் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு சொல்.  ஆண் பெண் அல்லது ஒரே பாலினத்தவர் இப்படி யாராக இருந்தாலும் ஒருவருக்கு மற்றொருவர் மீது ஓர் விருப்பம், ஈர்ப்பு என்பது பல்வேறு காரணங்களால் தோன்றுகிறது. குறிப்பாக, பதின் பருவ வயதில் இது தொடங்கி விடுகிறது. குழந்தைப் பருவத்தில் ஆண், பெண் நட்பு கண்காணிக்கப்படுவதில்லை. எல்லாவகையான தொடுதல் சுதந்திரத்தோடும் அந்த உறவு சாத்தியப்படுகிறது. அந்த பருவத்தில் பால் உறுப்பில் காணபப்டும் வேறுபாடுகளை குழந்தைகள் பேசிக்கொள்வதில்லை என்று நாம் உறுதிபடக் கூறிவிட முடியாது.  குழந்தைப் பருவத்தில் தொடுதல், கட்டி அணைத்தல், முத்தம் கொடுத்துக் கொள்ளுதல் என்பதை, அன்பின் வெளிப்பாடாகவே பெற்றோரும், இச்சமூகமம் கருதுகிறது. பெண் பருவம் எய்திய பின்னர் சில விதிமுறைகள் அவளுக்கு விதிக்கப்படுகிறது, பெண்ணுடல் சார்ந்த தன்மையிலிருந்து இவ்விதி எழுகிறது. விளைவுகளைக் கருதி வைக்கப்படும் இவ்விதியில் உடல் சார்ந்த கல்வியோ, அறிவுரைகளோ வழங்கப்படாமல் ‘புனிதம்’, ‘அகத் தூய்மை’, ‘கற்பு’ எனும் கருத்தாக்கத்தால் முன்வைக்கப்படுகிறது. 

புனைவு, இலக்கியங்கள் தொடங்கி திரைப்படங்கள் வரை பருவ மாற்ற உணர்வுகளை, எதிர் பால் ஈர்ப்பை சுவாரசியமான, வியாபாரப் பொருளாக கையாண்டிருப்பதின் விளைவாக உடலின் வெளிப்பாடான இருவகை உணர்ச்சியில் ஒன்றான ‘ஈர்ப்பு’ காதல் என்று புனிதப்படுத்தப்பட்டும், ’செயல்முறை’ என்பது முறையற்ற காமம் என்றும் இழிவு படுத்தப்பட்டும் கையாளப்படுகிறது.  தொடுதல் என்பது உயிரினத்தின் இன்றியமையாத வெளிப்பாட்டுக் கருவி. மனித உயிரினத்தில் குறிபிட்ட வயதிற்கு பின்னர் அது விதிகளுக்குள்ளாகிறது.  அதுவரை அனுபவித்து வந்த மகிழ்ச்சி தரக்கூடிய ஒரு அனுபவம் உடலுக்கு மறுத்தலிக்கப்படுகிறது.  தொடுதல், அரவணைத்தல், ஆகிய வெளிப்பாடுகள் மகிழ்ச்சி தருவதோடு மட்டுமல்லாமல், ஒரு பாதுகாப்புணர்வை, உறவின் வெம்மையை வெளிப்படுத்தக்ககூடியது. இது போன்ற சமிக்ஞைகளை புறம் தள்ளிவிட்டு எதிர்பால் உடல்களின் பௌதிக செயல்பாடுகளை (மதவாதிகள், ஊடகங்கள் பயன்படுத்தும் சொல் ‘கேவலம் உடல் இச்சை) மட்டும் கணக்கில் கொள்கிறது கண்காணிப்பு அரசியல்.  பருவம் எய்திய இரு எதிர்பால் உடல்களின் (சமீப காலங்களில் ஓர்பால் உறவு கொள்பவர்களாக இருக்கக்கூடும் எனும் கண்காணிப்பும் இப்பொழுது நடக்கிறது) எல்லாவிதமான உடல் மொழியையும் காமம் என்பதற்குள் சுருக்கிக் காண்பதை ஆணாதிக்க தாக்கம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

இந்த ஒடுக்குமுறையிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள சம்பந்தப்பட்ட இரு உடல்களுக்கு ஒருவித சமூக அங்கீகாரம் பெற்ற உறவுமுறை தேவைப்படுகிறது. உடல்களுக்கு அவ்வங்கிகாரம் வேண்டி ‘காதல்’ என்ற ஒன்றை பற்றிக்கொள்வதைத் தவிர வேறு சாத்தியம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  ஒருவர் மீது ஏற்படும் ஈர்ப்பு, அதன் தொடர்ச்சியான பேச்சு, பழக்கம், தோழமை என்பது ஒரு நெருக்கத்தை ஏற்படுத்திவிடுகிறது, அவரோடு தொடர்ந்து பேசுவது, கூடவே இருப்பது, எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொள்வது ஒரு மகிழ்வைத் தருவதாக உணரும்பொழுது இன்னும் நெருக்கம் அதிகமாகிறது. அவ்வப்போது தொட்டுக் கொள்வது, கட்டி அணைத்துக் கொள்வது என்று அன்பை வெளிப்படுத்த துவங்கும்போது, கூடவே ஒரு குற்ற உணர்வு தலைதூக்குவதை பெரும்பாலானவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளக் கூடும். சமூகம் விதித்திருக்கும்  ‘கற்பு’ சார்ந்த விதிமுறைகளால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கும் பெற்றோர்கள் மகன் மகள்களைக் கண்காணிப்பதும், சமூகம் என்கிற ஒரு அதிகார வர்க்கத்தின் கண்காணிப்பும், அதன் விளைவுகளால் வரும் குற்ற உணர்வும் அடுத்த கட்டம் நோக்கி தள்ளும் பொழுது அவர்களின் ‘உறவைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும்’ போராட்டத்தில் ‘காதல்’ என்ற அடையாளம் உள் நுழைந்துவிடுகிறது.

இதுமட்டுமல்லாது இன்னும் சில உளவியல் கூறுகளை ஆண், பெண் உறவில் அவதானிக்க முடியும். உடல் உறவு என்பது வேட்கையாக இல்லாமல் இருந்தாலும், சிறு சிறு உடல் மொழி வெளிப்பாடுகளுக்கும் நியாயம் கற்பிக்க வேண்டி, அதற்கு ஒரு ‘புனிதத் தன்மை’ வேண்டி ‘காதல்’ எனும் அடையாளம் தேவைப்படுகிறது.  ’அழகு’ அதற்கான அங்கிகாரம், பாராட்டு இவைகளுக்காக ஏங்கும் அல்லது அது கிடைக்கும் பொழுது மகிழும் மனமானது, அவ்வயதில் ‘காதல்’ என்பதை ஓர் கிடைத்தற்கரிய பேறாக, சாதனையாக, வாழ்வின் அத்தியாவசியப் பொருளாக கருதும் வகையில் மனங்களில் ஊடுருவுகிறது. பெண்ணாய் இருந்தால் தன்னால் ஒரு ஆணை கவர முடியுமா முடியாதா என்று தத்தளிக்கிறது, ஆணாய் இருந்தால் பெண்ணின் கவனத்தை நாடுகிறது. ஈர்ப்பு கொண்ட ஒருவரை தக்கவைத்துக் கொள்ள நினைப்பதை ஒருவகையில் கிடைத்த அங்கீகாரத்தை தக்கவைத்துக் கொள்ளும் செயலாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். பொருளாதார ரீதியில் பின் தங்கியிருக்கும் நபர்களுக்கு, ’சமூகம் வரையறுத்திருக்கும் நிறம், உடல் அளவு, அழகு, தகுதி’ எனும் இத்தகைய ’அளவுரு’க்களில் குறைபாடுடையவராக தன்னைப் பொறுத்திப்பார்க்கும் நபர்களுக்கு ‘எதிர் பால்’ உறவு அல்லது தனக்கென ஒரு ‘உறவு’ அமைவது ’தன்முனைப்பாற்றலை’ (egoism) ஆற்றுப்படுத்துகிறது.  அதன் தொடர்ச்சியாக ஏற்படும் மனவெழுச்சியை, தற்பெருமையை இழக்க அந்நபர்கள் தயாராயிருப்பதில்லை, குறிப்பாக ஆண். அதன் தொடர்ச்சியாக ஏற்படும் உடமை உணர்வு அவ்வுறவில் தாக்கம் செலுத்தத் துவங்குகிறது.

ஏற்கனவே ஆண் பெண் உறவு பற்றிய கருத்தாடல்கள், கண்காணிப்புகள், ‘கற்பு’ சிந்தனைகள் ஆகியவை ’தயார் ஆயுதமாக’ கிடைக்க, இயற்கை வெளிப்பாடான ஈர்ப்பு உணர்வு, அதை ஆற்றுப்படுத்தும் உடல் மொழி வெளிப்பாடுகள் இறுகி இறுகி ’காதல்’ என்று உருவெடுத்து ஒரு ‘புனிதத் தன்மை’க்குள் பொய்மையாகச் சுருங்கிவிடுகிறது.  பெண்ணுக்கு இது கிட்டத்தட்ட ‘பால்ய விவாக’த்திற்கு நிகரான விலங்காக அமைந்து விடுகிறது.  ஆணுக்கு அது தன் ‘ஆண்மை’ சார்ந்த சவாலாகிவிடுகிறது. தன் ‘காதலை’ ஏற்க மறுக்கும் பெண்ணை அமிலம் ஊற்றி மிரட்டும் அளவுக்கு இந்த ஆண்மை உணர்வு ஆட்கொள்கிறது. (தான் காதலிக்கும் பெண்ணின் வீட்டில் நவீன ஒட்டுக் கேட்கும் கருவிகளைப் பொறுத்தி அப்பெண்ணுக்கும், அவளது பெற்றோருக்கும் அச்சுறுத்தல் விடுத்த நிகழ்வுகளும் இப்பொழுது நடந்தேறிவருகிறது.இதில் உள்ள கண்காணிப்பு அம்சத்தையும் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.)

பெண்கள் மத்தியில் இது வேறு விதமாக செயல்படுகிறது, சிறுவயதிலிருந்தே அவள் ‘பெண்மையுடன்’ ஆணை சார்ந்திருக்குமாறே வளர்க்கப்படுவதால், ’காதல்’ கொள்ளும் பருவத்திலும் அவள் மனதளவில் ‘மனைவி’ என்ற பாத்திரத்தை கடைபிடிக்கத் துவங்குகிறாள், ஆண் ‘கணவனாக’ அவளை வெளியில் அழைத்துச் செல்வது, அவளுக்காக செலவு செய்வது என்று ‘ஆண்மையை’ கட்டிக் காத்துக் கொள்கிறான். (அவ்வளவும் பெற்றோரின் பணத்தில் நடந்தாலும்). அப்படி செலவு செய்யக்கூடிய ஒருவனையே சில பெண்கள் நாடுவதென்பதும் சமூகத்தில் ஒரு உயர்வு நிலையில் வாழ்பவர்களுக்கு கிடைக்கும் மதிப்பின் விளைவே. தனக்கு கிடைத்திருக்கும் ‘ஆள்’ ’பணம் படைத்தவன்’ என்று மார்தட்டிக்கொள்ளும் தற்பெருமை உணர்வு. அது தொடர்ச்சியாக நடக்கும்பொழுது அவனது ‘அன்பிற்கு’ ஈடாக தன் உடலை கொடுப்பது எனும் முடிவுக்குப் பெண் வந்துவிடுகிறாள். மேட்டுக்குடி பெண்ணாய் இருப்பின் தற்காலத்திய குழப்பவாத ’முற்போக்கு’ சிந்தனைகள் அவள் உதவிக்கு வந்துவிடும்.  சமூகத்தின் ’அழகு’ வரையரைகளினால் தாழ்வு  மனப்பான்மையில் உழலும் ஆண் ‘அழகான’ பெண்ணைக் கவர, தக்கவைத்துக்கொள்ள பணத்தை பயன்படுத்துவதையும் காணமுடிகிறது.  சாதாரண உடல் ஈர்ப்பும் அதற்குத் தேவைப்படும் வழிகாட்டலும், மறுக்கப்படும் சுதந்திரமும் இரு உடல்களை இத்தகைய சிக்கல்களில் கொண்டுவந்து விடுகிறது. 

மறுபுறம் சமூக வரையரையினால் ‘காதல்’ பற்றிய புரிதலை வளர்த்துக் கொள்ளும் நபர்கள் அது முறிந்துவிடும் பொழுது தற்கொலையை நாடுகின்றனர். அங்கு தனது உடலுக்கு நேரும் தோல்வியை உடல் கொண்டே பழிதீர்த்துக்கொள்ளும் மனநிலை ஓங்குகிறது. ‘உறவு முறிவு’ என்பது பெறும் அவமானத்துக்குரிய விசயமாக கருதும் அளவுக்கு ‘காதல்’ மிகையுணர்ச்சி நிறைந்ததாக உருவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. திரைப்படங்கள், மற்றும் எண்ணற்ற ஊடகங்கள் இதில் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன.  திருமண முறிவைக் காட்டிலும் ‘காதல்’ முறிவுகள் பெரும் ‘புனித’ அளவீடுகளால் அளக்கப்படுகின்றன. அதனால் நிகழும் தற்கொலைகளும் அதிகமாக இருக்கின்றது. ( அந்தத் தற்கொலையும் புனிதமான ஒன்றாக இங்கு கற்பிக்கப் படுவதை வைத்து இதன் தன்மையை உணரலாம்)

மனதில் ஒருவனை நினைத்துவிட்டால் அம்மனதில் மற்றொருவனை நினைப்பதென்பது வேசைத்தனம் என்று மீண்டும் மீண்டும் ஓதப்படும் கருத்தானது, அச்சிறு வயதிலேயே ஆணின் எத்தககைய வன்முறைகளையும், விதிமுறைகளையும் சகித்துக் கொள்ள வேண்டும் எனும் கருத்தை பெண்கள் மீது திணிக்கிறது.  ஆண்களுக்கு இது கற்பு சார்ந்த விசயமாக இருப்பதைக் காட்டிலும் ‘ஆண்மை’ சார்ந்த பிரச்சனையாக இருக்கிறது. தற்காலத்தில் இதெல்லாம் சர்வசாதாரணமாகி விட்டது என்று சொல்வது சில மேட்டுக்குடிக் ‘காதல்’களை மட்டும் கணக்கில் கொள்வதாகும். 
ஒரு குறிப்பிட்ட வயதிற்குப் பின்னர் ஒருவருக்கு மற்றொருவர் உறவு தேவைப்படுகிறது. இது தவிர்க்கவியலாத ஒன்றாக இருப்பதை பெற்றோர் நினைவில் கொண்டு தங்கள் பிள்ளைகளை கையாள்வதும், அவர்களுக்கு வழிகாட்டுவதும் அவசியமாகிறது. நிச்சயம் அவர்களும் அத்தகைய உணர்வுகளை கடந்து வந்திருப்பர். உடல் தேவைகளை இயற்கையான உணர்வுகளாக புரிந்து கொண்டால் மட்டுமே பிள்ளைகளுக்கு சரியாக வழிகாட்ட முடியும். மத கருத்தாடல்களை போற்றி ‘கற்பு’, ‘தூய்மை’, ‘புனிதம்’, ‘பெண்மை’ ‘பெண்’ என்று பரிதவிப்பார்களானால் அதெல்லாம் வெறும் கட்டுக்கதை என்று அறிவைக் கொண்டு தர்க்கம் செய்து வென்று விடுவதொன்றும் சிரமமல்ல.   

காதலுக்கும், காமத்திற்கும் பெரிய வேறுபாடு இருப்பதாக கருதுவது தம்மைத் தாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதாகக்கூடும். அது மனம் என்று கற்பிக்கப்பட்ட ஒன்றை தர்க்கம் செய்து ஏமாற்ற உதவுமே அன்றி உயிரியல் பூர்வ உண்மையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை.  ’பாலியல் செயல்பாடுகளுக்கு உரிமம் அளிக்கப்பட்ட’ ஒன்றாக காதலை கருதுவது தவறாகிவிடாது. (It’s just license to touch & feed the desire to sex).  இதில் விவாதிப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது என்று தோன்றலாம், கண்டிப்பாக இருக்கிறது. ‘காதல்’ என்பது ஒரு அதிசயப் பொருளாக, புனிதப் பொருளாக, ‘திரைப்பட விற்பனைப் பொருளாக’ இருப்பதால் அது பற்றிய கட்டுடைப்புகள் தொடர்ந்து அவசியமாகிறது.

’ஈர்ப்பு’ உணர்ச்சி உயிரியர்க்கை என்று புரிந்து கொள்வதும், அதை திறம்பட கையாள்வது பற்றிய பாலியல் கல்வியும், பெண்ணுள் ஆளுமையை வளர்க்கும் பெண்ணியக் கல்வியும் தேவைப்படுகிறது. சில பள்ளிகள் பாலியல் கல்வி அளிக்கப்படுகிறது என்றாலும், இன்னும் முழுவீச்சில் அது முன்னெடுக்கபப்டவில்லை.  உயிரியர்க்கை என்று பேசுவதால், விருப்பம் போன்று காமத்தை துய்க்கும் சுதந்திரம் வேண்டியோ அல்லது அதைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டியோ இக்கட்டுரை எழுதப்படவில்லை. உயிரியர்க்கையை எப்படி கையாள்வது எனும் அறிவும், அதற்குப் பின்னணியில் செயல்படும் ஆணாதிக்க சமூகம் திணித்திருக்கும் உளவியலை அறிந்துகொள்ளமுற்படுவதும் தேவை என்று வலியுறுத்துவதே இதன் நோக்கம்.  அதன் மூலம் காதலின் பரிசாக கிட்டும் கலப்பு திருமணங்களை எதிர்த்து ‘காதலர்களை’ எரிக்கும் அளவுக்கு செல்லும் வெறியர்களை ’புனிதக் கேடு’, ‘ஊருக்கு அழிவு’, ‘சாதிக் கேடு’ என்று கருதி சமூகம் சகித்துக் கொள்ளவேண்டிய அவசியமில்லை.

’காதல்’ உறவில் ஏற்படும் பாலுணர்வு வேட்கை எவ்வாறு கையாளப்படுகிறது என்று பார்க்கையில் பெரும்பாலும் அதற்கு வடிகால் தேடி ‘காதலர்கள்’ தங்கள் வசதிக்கேற்ப இடங்களை நாடிச் செல்கின்றனர். ‘புனிதமாக’ துவங்கும் காதலில் சில நாட்களிலேயே உடல் தேவைகள் ஊடுருவிடுவதை ‘புனிதவான்கள்’ எப்படி பகுப்பாராய்கின்றனர். அதற்கு மத ரீதியான கட்டுப்பாடுகளை ‘அகம்’ ‘புறம்’ என்று பேசி பூசி மெழுகுகின்றனரே ஒழிய அதை இயல்பூக்க அடிப்படையில் பகுத்தாராய்வதில்லை.  மனதை அடக்கியாள்வதைப் பற்றிய பிதற்றல்கள் நடைமுறையில் எத்தகைய பயனையும் அளிப்பதில்லை மாறாக மன உளைச்சல்களையே அதிகரிக்கிறது.  இயல்பூக்கம் என்று புரிந்து கொண்டு ஒவ்வொரு பெற்றோரும் அவர்கள் பிள்ளைகளுக்கு அத்தகைய உணர்வுகளுக்கு வடிகால் அமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதல்ல வாதம், ஆனால் குறைந்தபட்சம் அத்தகைய உணர்வுகள் இயற்கையான ஒன்று என்று விளக்கும் பொழுது தனக்கு ஏற்படும் பரவச உணர்வை கையாளவும், அப்பரவசம் கிட்டாத போது மனமுடைவதற்கு ஒன்றுமில்லை என்பதை புரிந்து கொள்ள உதவும். ‘புனிதக் கேடு, கற்புக் கேடு’ என்று எதுவுமில்லை என்ற புரிதல் எழும்போது ஆண், பெண் உறவு இன்னும் ஆரோக்கியமாக வளரும் வாய்ப்பிருக்கிறது. தோழமையோடு பழகும் இருவர் தங்களை சமூகத்தின் பார்வைக்காக ‘காதலர்கள்’ என்று அறிவித்துக் கொள்வதும், உடைமைப் பொருளாக ஒருவரை ஒருவர் கருதிக் கொள்வதும் நேராமல் தவிர்க்கலாம். பாலியல் கல்வி மூலம் ‘சுய இன்பம்’ பற்றிய குற்ற உணர்வு போக்கப்பட்டுவிட்டால் பாலியல் தேவைக்காக எதிர்பாலை சுரண்டும், ஏமாற்றும் போக்கு குறையலாம்.  மேலும் குழந்தைகள், பெண்கள் வன்புணர்வு, உடல் சிதைப்பு, கொலை ஆகியவை இந்த குற்றவுணர்வை போக்குவதன் மூலம் குறையலாம்.  அத்தோடு, ஒரு முதிர்ச்சியான மனநிலையில் தனக்குப் பொருத்தமான வாழ்க்கைத் துணையை தேடும் நிதானமும் கிட்டும்.

பெற்றோரும், சமூகமும் ‘இராணுவ அதிகாரிகளாக’ செயல்படுவது ஒரு எல்லை என்றால் ’சுதந்திரம்’ என்ற பெயரில் எல்லாவற்றையும் கேள்வியின்றி அனுமதிக்கும் மனநிலை மற்றொருபுறம். கேள்வியின்றி அனுமதிக்கும் ‘சுதந்திர’ உறவைக் காட்டிலும் கேள்வி கேட்டாலும் அதன் முக்கியத்துவத்தை புரிந்து கொள்ளும் உறவே இன்று அவசியமாகிறது. அது முற்றிலும் வெளிப்படைத்தனமையை அறிவுபூர்வமாக அனுமதிக்கும் உறவாக இருப்பது பயனளிக்கும். இது பெற்றோர் பிள்ளை உறவுகளில் மட்டுமின்றி, சமூகத்தின் எல்லா வகை உறவுகளுக்கும் பொருந்தும். சமூகமே காமம் என்ற உணர்வை கட்டுப்படுத்த வேண்டிய ஒன்றாக பார்ப்பதில் இருந்து ‘கையாளப் படவேண்டிய’ உணர்வாக பார்ப்பது அவசியம்.  

உடல் வேட்கைக்கு வடிகால் தேடிச் செல்வதைப் பற்றி மேற்சொன்னப் பத்தியில் குறிப்பிட்டதை சற்று விரிவுபடுத்திப் பார்ப்போம்.  ‘காதலர்கள்’ தங்களது உணர்வுகளை பொதுவெளியில் வெளிப்படுத்துவது பற்றி  பல்வேறு கருத்துக்கள் நிலவுகிறது. ஆபாசமாக நடந்து கொள்கிறார்கள் என்பது ஒரு சாராரின் குற்றச் சாட்டு, அது அவர்களது சுதந்திரம் என்பது மற்றொரு சாராரின் கருத்து. இரண்டையும் உரையாடலுக்கு உட்படுத்துவோம்:

எவ்வகையில் உயிரியற்கை செயல்பாடுகள் ஆபாசம் எனப்படுகிறது. எவருக்கு அது ஆபாசம். நாய்களைப் போல் நடந்து கொள்கின்றனர் என்று சொல்லப்படுகிறது.  நாய்களை நாம் கண்காணிப்பது நாய்களுக்குத் தெரியாது, அது அதைப் பற்றி அவைக் கவலைப்படுவதும் இல்லை. ஒரு அறிவு கூட இருப்பதால் பகுத்தாராய வேண்டும், பண்புடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்போர் இந்த பகுத்தாராயும் திறனை பெரும்பாலும் உடலுறவு, பெண் நடத்தை சார்ந்த விசயங்களுக்குப் பொருத்திப் பார்ப்பதோடு நிறுத்திவிடுகின்றனர். தனிச்சொத்து பேணுதல், பொருள் சேர்ப்பதற்காக செய்து கொள்ளும் சமரசம், சமூகத்தில் நிலவும் படிநிலை பாகுபாடு, சாதிய பாகுபாடு, லஞ்ச லாவண்யம், சர்வாதிகாரப் போக்கு ஆகியவற்றில் எத்தகைய பண்பையும், பகுத்தறிதலையும் கொண்டிருக்கின்றனர். குறிப்பாக ‘உடலை’ விற்பனைப் பொருளாக பயன்படுத்தும் திரைத் துறை, ஊடகத் துறையினருக்கு ஏன் அத்தகைய ‘பண்பு’ பொருந்துவதில்லை. முறையற்ற உடலுறவு ‘புனிதக் கேடு’ என்போர் முறையுடன் உறவு கொள்ளும் முறையை ஏற்படுத்திக் கொள்வதற்கு முன்னர் இருந்த சமூக அமைப்பை அறிந்திருக்கவில்லையோ எனும் ஐயம் ஏற்படுகிறது. 

ஒரு கடவுள் கோட்பாட்டிற்கும், தந்தை வழிச் சமூகத்திற்கும் மாறும் காலகட்டத்திலிருந்துதான் ’உறவு’ பற்றிய பல்வேறு வகையான சமூக கருத்தாக்க மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. ஒருவகையில் ஒடுக்குமுறை மாற்றங்கள் என்று சொல்லலாம்.  ஆடையின் தோற்றம் நிர்வானத்தை ஆபாசமாக்கியது போல், தந்தைக் கடவுள் கோட்பாடு உயிரியர்க்கை உணர்வுகளை ஆபாசம் என்கிறது.  அவ்வளவே. காலத்திற்கேற்ப ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் சமூக முறைமைகள் ஒரு வசதிக்காகவேயன்றி அதுவே காலம் முழுமைக்குமான சட்டமாகி விடமுடியாது. மேலும் அப்படி அமைக்கப்படும் முறைமைகள் குறித்தான குறை நிறைகளை உரையாடலுக்கு உட்படுத்துவது தர்க்கபூர்வமான அனுகுமுறையாகக் கருதாமல் ‘புனிதக் கேடு’, ‘சீர் கேடு’ எனக் கருதுவது ஆணாதிக்க மதக் கருத்தாக்கத்தில் ஊறிப் போனதன் விளைவு.

காதலின் வரலாற்றோடு காதல் எனும் உணர்வில் வேதியலின் செயல் மற்றும் உடற்கூறியல் ஆகியவற்றை டயன் அக்கர்மென் விளக்குகிறார்.  காதல் இயற்கையானது, மனவெழுச்சி தரக்கூடியது என்கிறார். அப்படி இயற்கையான காதலுணர்வு மூளையின் ஒரு பகுதியில் ஏற்படும் காயத்தினால் வேதியல் மாற்றத்திற்கு ஆளாவதைக் குறிப்பிடுவதோடு, பொருளாதாரச் செழுமை அல்லது இன்மை எப்படி காதல் உணர்வில் தாக்கம் செலுத்துகிறது என்றும் விளக்குகிறார். ஜான் எனும் 35 வயது நபருக்கு மூளையில் தீங்கு விளைவிக்கும் கட்டி அறுவை சிகிச்சை மூலம் நீக்கப்படுகிறது. அதற்குப் பிறகு அவருடைய ஆளுமைப் பண்பு முற்றிலும் மாறிவிடுகிறது.  மீண்டும் அவரைப் பரிசோதித்துப் பார்த்ததில் அவருடைய மூளையின் மேற்புறப் பகுதியில் முன்புறம் உள்ள சாம்பல் நிறப் பகுதி சிதைந்திருப்பதை கண்டறிந்தனர்.  அது ஒரு மனவெழுச்சித் தொழிற்சாலையாக இருந்திருக்கவேண்டும்.  மனவெழுச்சி கொடுக்ககூடிய பாலியல் சார்ந்த ஸ்லைடுகள், வன்முறை நிகழ்வுகள், இதர நிகழ்வுகள் என எவற்றுக்கும் ஜான் எவ்வித சைகையையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. பூந்தோட்டமும், கொலைக்களமும் அவருக்கு ஒன்றுபோல் தோன்றியிருக்கிறது.  மனிதத்தன்மையற்று போனார். அதாவது மனிதத்தன்மையுடன் இருப்பது என்பது மனவெழுச்சியுடன் இருப்பதாகும், ஒழுங்காக காதல் உள்ளிட்ட பல வகையான மனவெழுச்சிகளால் தாக்கப்படும் ஒரு உடலைப் பெற்றிருப்பது என்பதாகும்.

மற்றொரு உதாரணத்தில் அவர் ஆப்பிரிக்க ஈக் இன மக்களைப் பற்றிய டெர்ன்புல்லின் கள ஆய்வுத் தகவல்களைக் கொண்டு பொருளாதார சூழல் மனிதர்களில் காதல் உணர்வை, நற்பண்புகளை பறித்துக் கொண்டுவிடுகிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். எல்லாப் பழங்குடி இனத்தவரைப் போல் களித்து வாழ்ந்திருந்த ஈக் இன மக்களின் மனங்கள் காதல் உணர்வை இழந்து நின்ற காலம் உருவெடுத்திருந்தது. உகாண்டா அரசு அவர்கள் வேட்டையாடிய ஒரு பகுதியில் வேட்டையாடுவதற்கு தடை விதித்த பின்னர் அம்மகளுடைய பொருளாதார நிலைமை சிதைவுறுகிறது.  மூன்று தலைமுறைகள் கடும் வறட்சிக்கும், பட்டினிக்கும் பிறகு ஈக் இனத்தவர்கள் எதிர்ப்பு மனப்பான்மை உள்ளவர்களாகவும், சுய நலமுள்ளவர்களாகவும், அற்பத்தனம் உள்ளவர்களாகவும் ஆனார்கள் என்கிறார். மேலும், “அவர்கள் காதலையும் (*இங்கு காதல் எனப்படுவது உடலுறவு கொள்வதைக் குறிக்கிறது), மற்ற நற்பண்பியல்களுடன் தொலைத்து விட்டனர்.  ஏனெனில் அதை அவர்கள் வழங்க இயலாத நிலையில் இருந்தனர்.  அது பொருளாதாரம் சார்ந்ததாக இருந்தது. அவர்கள் விழித்திருக்கும் ஒவ்வொரு விநாடியையும் அவர்களது கழிவறையில் உட்கார்ந்து கொண்டும், பாலியில் உறவு கொண்டும் (மிகவும் அரிதான செய்கை) உணவுக்கு வானத்தை உற்றுநோக்கிக் கொண்டும் செலவிட்டனர்”.  ஒருவருக்கொருவர் கைமைதுனம் செய்துகொண்டிருந்த இரண்டு இளைஞர்கள் கூட அதில் முழுமுற்றான இன்பத்தை பெறமுடியாமல் இருப்பதை கண்ட அவர் சொல்வது “அவர்கள் உணவு கிடைக்க அடையாளங்கள் உள்ளனவா என்று வேறு வேறு திசையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்” என்கிறார்.

மேற்கூறிய உதாரணங்களில் ஒன்று புறச் சூழலால் நிகழ்ந்த விளைவு, மற்றொன்று நரம்பு மண்டலத்தில் ஏற்பட்ட காயத்தினால் வந்த விளைவு. இதோடு ஊட்டச்சத்துக் குறைவும் மூளை வளர்ச்சியில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. சத்துக் குறைபாடுள்ளவர்களுக்கு காதல் உணர்வு எத்தகைய மனவெழுச்சியை ஏற்படுத்தும் என்பது இங்கு கேள்விக்குறியதாய் இருக்கிறது. சோமாலிய மக்களுக்கு காதலை அனுபவிக்கும் அகச் சூழலும் இல்லை, புறச் சூழலும் இல்லை என்பதை நாம் நினைவு கூறலாம்.   “ஒரு பழங்குடி இனத்தவரிடையே காதல் இவ்வளவு சீக்கிரம் அழிந்து போகும் என்றால் அது அத்தியாவசியமானது அல்ல” என்கிறார் அக்கர்மென். இச்சூழலில் புனிதத்தன்மை கேள்விக்குள்ளாகிறது. “பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போகும் என்ற ஔவையார் கூற்று இங்கு ஆராயத்தக்கது. இந்தியாவில் இந்த புனிதப் பித்து சகித்துக் கொள்ள முடியாத நிலையை எட்டியதில் சாதியத்தின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. பசு மூத்திரத்தைக் கூட புனிதம் என்று சொல்லி நம்மை அருந்தச் செய்யும் திறன் மிக்க ‘புரோகிதர்கள்’ நம்மிடையே இருக்கின்றனர்.

“காதல் என்பதும் பரிணாம வளர்ச்சியின் ஓர் அங்கமே. காதல் உணர்வு (மனவெழுச்சி) மேலெழும்போது உயிர் மறு-உற்பத்திக்கான அடித்தளமாய் உடலுறவுக்கான இச்சை தூண்டப்படுகிறது. சந்ததிகள் பெருகுவதை உணர்ந்த ஆதிகால மனிதர்கள் அதை ஓர் உயிரியல் கட்டளையாக உணர்திருக்கின்றனர்.  ”அந்த வழித்தோன்றல்கள் காதலிக்கும் ஆற்றலை மரபு வழியில்  பெறுகிறார்கள்.  காலப்போக்கில் காதலிக்கும் எண்ணம் நம்முடைய மரபணுத்திரள் அமைப்பு முறையின் ஒரு பாகமாகிவிடுகிறது. அதன் பிறகு அது எண்ணம், நாட்டம் அல்லது வெகுமதி என்ற அளவில் இல்லாமல் மிகவும் ஆழமாகப் பதிக்கப்பட்டு, வாழ்க்கையில் நம்முடைய ஒவ்வொரு முயற்சிக்கும் துணைபுரிவதாய் அமைகிறது. மனிதர்கள் மனவெழுச்சியுடன் துணிகர முயற்சிகளை மேற்கொள்ளும் முதலாளிகளாக ஆகிறார்கள்” எனும் அக்கர்மென் மேலும் சொல்வது தனக்கு பிடித்தமான ஒருவரை காணும்போது இதயத்துடிப்பு அதிகரிக்கிறது என்றும் அதனால் தான் இதயத்தை காதலின் இடமாக கருதத்தோன்றுகிறது என்றும் கூறுகிறார்.

காமம் என்பது இழிவான ஒன்றாக பார்க்கப்படுகிறது, அதே வேளை காதல் இதயத்தில் இருப்பதாக கருதப்படுகிறது. வேடிக்கை என்னவென்றால் இரண்டும் ஒரே உடலின் மூலமே உணரப்படுகிறது.  “மனம் மூளையை மட்டும் இடமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை, அது உடலெங்கும் முடிவில்லாத நாளமில்லா சுரப்பிகள், நொதியங்கள் கொண்ட குழுவுடன் பயணிக்கிறது. இதயத்தை அறுவை சிகிச்சை செய்துப் பார்த்தால் காதல் எங்கிருக்கிறது என்பதற்கான தடயம் ஏதும் இருப்பதில்லை”. (அக்கர்மென்)
காதலில் எழுவதும் மனவெழுச்சிதான், காமத்தில் ஏற்படுவதும் மனவெழுச்சிதான். இவ்வுச்சம் (Orgasm) சிலருக்கு பிடித்த உணவை சாப்பிட்டவுடன் ஏற்படுகிறது, சிலருக்கு பிடித்த இசையைக் கேட்டவுடன் ஏற்படுகிறது. தொலைபேசியில் எப்பொழுதும் பேசிக்கொண்டிருப்பதில் என்று பல்வேறு நிலையில் உச்சத்தை ஒருவர் அடையக்கூடும்.  இவையெல்லாம் புறசுழலின் உதவியோடு ஒரு உடலில் ஏற்படும் மனவெழுச்சி. இதையெல்லாம் ஆபாசம் என்று கருதாத சமூகம் உடலுறவு கொள்ளும்பொழுது அங்கு இரு உடல்கள் உறவு கொள்வதை ஆபாசம் என்கிறது. சாதீய (இனக்) கலப்பு நேர்ந்து விடக்கூடாது, சொத்து கை மாறிவிடக்கூடாது என்பதன்றி இதற்கு வலு சேர்க்கும் காரணம் எதுவுமில்லை.

சுரண்டல்வாத அதிகார மையமாக உருவான மதம் எனும் நிறுவனம் சதா சர்வ காலமும் காமத்தைப் புனிதக் கேடு என்கிறது. அந்நிறுவனமானது முதலாளி வர்க்கத்திற்கும், (முன்னர் நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கத்திற்கு) அரசுக்கும், மக்களுக்கும் இணக்கம் காண முடியாத ஏற்பாடுகளை செவ்வனே செய்கிறது. இம்மூன்று அதிகார வர்க்கத்தினருக்கும் உழைப்பதற்கும், விசுவாசத்திற்கும் மனித உடல் தேவைப்படுகிறது, அது அவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் வரை மட்டுமே அவர்கள் அதிகார வர்க்கமாய் இருக்க முடியும் என்பதை அறிந்து வைத்திருக்கின்றனர். அதை உழைக்கும் மக்கள் அறிந்து கொள்ள முடியாத வகையில் அவர்கள் அறிவு நிலைகள் மழுங்கடிக்கப்படுகின்றது.

எதுவும் பலிக்கவில்லையென்றால் துறவு எனும் ஆயுதத்தைக் கையில் எடுக்கின்றனர். ’துறவை’ புனிதமாக எவ்வளவு பேசினாலும், அத்தகைய துறவை மேற்கொள்ளும் உடல், உடல் உறவிலிருந்துதான் பிறந்தது என்பதை மறுக்க முடியுமா. குழந்தையாக இருக்கும் போது ஆராதிக்கப்படும் உடலானது, பருவ வயதெட்டியவுடன், பொருள் ஈட்டும் வயது வந்தவுடன் பல்முனை தாக்குதல்களுக்கு உள்ளாகிறது. அந்த உடலைக் குறிவைத்து பலரும் தங்களது கருத்தாக்க அம்புகளைத் தொடுக்கின்றனர். ஒவ்வொரு உடலும் சமூக உற்பத்தித் தேவையின் மூலதனம் என்பதே இதற்கு காரணம்.

தாய் வழிச் சமூக மரபில், உலகயாத மரபில் துறவு எனும் கருத்தாக்கம் இருந்திருக்கிறதா என்பது கேள்வியாக இருக்கிறது. தந்தைக் கடவுள் கோட்பாடு வந்த பின்னரே இக்கருத்து தோன்றியிருப்பதாகத் தெரிகிறது. பெண்களின் பல்முனைத் திறனால், மறு-உற்பத்தி திறனால் பொறாமை கொண்ட ஆண் சமூகமானது தாழ்வு மனப்பான்மையிலிருந்து தங்களை மீட்டுக்கொள்ளவும், பெண்களிடமிருந்த அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்ளவும், சமூகத்தில் தங்களது அதிகாரங்களை நிலை நிறுத்திக் கொள்ளவுமாக ‘துறவை’ தோற்றுவித்திருக்கிறது என்பதை வரலாறு நமக்கு உணர்த்துகிறது. இது இரு பலன்களை அவர்களுக்கு கொடுத்தது. ஒன்று பெண்களின் மீது ஆண்களுக்கான கட்டுப்பாடில்லாத அதிகாரம். மற்றொன்று சமூகத்தின் மீதான அதிகாரம். பெண்களின் மீதான அதிகாரம் அவர்களின் மறு-உற்பத்தி சக்தி, அத்தோடு தொடர்புடைய உழைப்புச் சக்தியைக் கட்டுக்குள் வைப்பதாக அமைகிறது. மற்றொன்று சமூகத்தின் மீது அதிகாரம் செய்யும் பலத்தை அவர்களுக்களித்தது.

ஒரு குழந்தை ஆரோக்கியமாக வளர்வதற்கு தொடுதல், கட்டியணைத்தல், முத்தமிடுதல் அவசியம் என்று ஆய்வுகள் சொல்கின்றன, அது ஒரு பாதுகாப்புணர்வை தரக்கூடியது, அதனால் குழந்தை மகிழ்ச்சியுடன் வளர்கிறது, அத்தகைய தொடுதல் இன்றி வளரும் குழந்தைகள் பல்வேறு குறைபாடுகளுடன் வளர்கிறது. எலிகள், குரங்குகள் மற்றும் மனிதர்களிடம் நடத்திய ஆய்வில் தடவிக் கொடுக்கப்பட்டு காதலிக்கப்பட்டவை இயற்கையான வளர்ச்சியைப் பெறுகின்றன அல்லாதவை முடக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றன என்று அக்கர்மென் குறிப்பிடுகிறார். 

விலங்குகளும் தங்களுக்குள் ஈர்ப்பு கொள்வதை காமம் என்று விளிக்கும் மனிதச் சொற்கள், மனிதனின் ஈர்ப்பை காதல் என்கிறது. மனிதர்கள் தாங்கள் செய்யும் செயல்கள் தெய்வீகத் தன்மை, புனிதத் தன்மை நிறைந்ததாக கற்பனை செய்துகொள்வதன் மூலம் தான் மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபட்டு இருப்பதாக கருதிக்கொள்ள போராடுகின்றனர். இது இருப்பு சார் பிரச்சனை, அந்த அடையாளச் சிக்கலிலிருந்தே அறிவின் வீழ்ச்சி துவங்குகிறது.  இந்த அடையாளச் சிக்கலைப் பூர்த்தி செய்ய அதிகார வர்க்கம் பல்வேறு சிந்தனைகளை உட்புகுத்துகிறது. அதில் முதன்மை பெறுவதே காதலும், காமமும். 
காதலின் வேதியல்தன்மையில் பங்களிக்கும் சில சுரபிகள் பற்றி இப்போது காண்போம்.  துத்தநாகம் ஒருவகையான பாலுணர்வூக்கி எனக் கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது அதேபோல் ஜின் செங். துத்தநாக குறைபாட்டால், குறைவான விந்தணுவின் எண்ணிக்கை குறைபாடு ஏற்படுகிறது. இன்னும் சொல்லப்போனால் பார்ப்பனர்கள் ‘மடி, ஆச்சாரம், பத்து’ என்று வெறுத்து ஒதுக்கும் வெங்காயத்திலும், பூண்டிலும் அதிக பாலுணர்வூக்கிகள் இருக்கிறது.

“சுவிப்ட்ஸ்’ எனப்படும் பறவை உணவு, யுனாகி என்னும் விலாங்கு மீன், சாக்லேட்ட்கள், வாசனைப்பொருட்கள், இசை, எக்ஸ்ப்ரஸோ காபி, ஒட்டகத்தின் பால், ஆண்குறி வடிவிலான பழங்கள், தண்ணீர் விட்டான் கொடி, கறுப்பு அவரை, ஆர்ட்டிசோக்ஸ் எனப்படும் முள் நிறைந்த தண்டுச் செடி, முதலையின் விந்து இப்படி எண்ணற்ற பொருள்கள் பாலுணர்வூக்கிகளாக கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது. காதலுக்கு மிக நெருக்கமான ஒன்று ‘சாக்லேட்’, சாக்லேட்டுகள், மத்திய நரம்பு மண்டலத்தைத் தூண்டும் மென்மையான, நாம் காதல் வயப்பட்டிருக்கும்போது உடல் இயற்கையாக உற்பத்தி செய்யும் “ஆம்பிட்டமைன்” போன்ற மருந்துப் பொருள்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. மோண்ட்சுமா என்னும் அரசன் அறுநூறு பெண்களைக் கொண்ட அவனது அந்தப்புரத்திற்குப் போவதற்கு முன், அவனுடைய வீரியத்தை அதிகப்படுத்திக் கொள்வதற்காக ஐம்பது கோப்பைகள் சாக்லேட்டை அருந்தினான் என்று ஒரு தகவலைப் பகிர்கிறார் அக்கர்மென். பெண்களுக்கான ஒரு விருப்புப் பொருளாய் சாக்க்லேட் சந்தைப்படுத்தப்படுவதன் காரணத்தை தொடர்ப்புபடுத்திப் பார்ப்போமானால் ஒரு பெண்ணை காதல் வயப்படுத்த, அல்லது உறவு கொள்ளும் மனவெழுச்சியை தூண்ட அது வசிய  மருந்து போல் செயல்படுகிறது என்றால் அது மிகையல்ல.

ஆர்வமூட்டும் மற்றொரு தகவலையும் அவர் பகிர்கிறார் “பாலுணர்வு தூண்டும் பொருள் வளர்ப்போர் இருவார இதழில்” (The Aphrodisiac Growers Quarterly) வந்த கட்டுரையொன்றில் இலக்கியங்களில் ஐநூறுக்கும் மேற்பட்ட வன்புணர்வுக் காட்சிகள் ஆய்வு செய்யப்பட்டு, அவற்றில் 98 விழுக்காடு அவை நிகழ்வதற்கு முன்னல் பாலுணர்வினைத் தூண்டும் உணவுகளை உண்டிருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டிருக்கிறது.
“இரண்டு தனிஆளுமைத் திறன் வாய்ந்த நபர்கள் சந்திப்பது இரண்டு வேதியல் பொருள்கள் தொடர்பு கொள்வது போன்றது” என்று காரல் யுங் கூறியுள்ளார். இரண்டு நபர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கவர்ச்சியாக இருக்கக்கண்டால், அவர்களுடைய உடல்கள் திடீரென வழியும் PEA (பினிலெத்தாலமைன்) என்னும் நரம்பு திசுக்களுக்கிடையே செய்தியனுப்பும் நுண்துகள்களால் நடுங்குகின்றன.  ஆம்பிட்டாமைன் போன்ற ஒரு வேதியல் பொருளான பினிலெத்தாலமைன் மூளையை சொடுக்கி மயக்கமான ஒரு ஆர்வ நிலைக்கு உட்படுத்துவதால், காதலர்கள் ஒரு நல்ல நிலையை உணரவும், புத்துணர்ச்சி பெறவும், நம்பிக்கை உள்ளவர்களாகவும், சக்தியூட்டப்பட்டவர்களாகவும், இரவு முழுவதும் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்பதில் மகிழ்ச்சியும் அல்லது முடிவில்லாது பல மணி நேரங்கள் காதல் உறவில் ஈடுபடுபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். ஏனெனில் உடலின் இயல்பான வேகமும்கூட அதற்கு அடிமையாக்கக்கூடிய ஒரு பழக்கமாக இருக்கிறது.  (மருத்துவர் ஷாலினி)

சிலவேளைகளில் வேதியல் பசியால் தூண்டப்பட்டு மனித மனம் பொருத்தமில்லாத துணைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் நிலைக்கு ஆளாகிறது. அதைத் தொடரும் ஏமாற்றமானது உறவு முறிவுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. ஆனால் அதை எதிர்கொள்ளத் தெரியாமல் காதல் பற்றிய புனித வசனங்களை திரைப்படங்களின் பாதிப்பினால், சமூக நெருக்கடியால் பேசிக்கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் அழிக்கும் செயலுக்கோ அல்லது சுய அழிப்புக்கோ செல்லும் நிலை ஏற்படுகிறது.  முதல் ஈர்ப்பு எனும் கவர்ச்சி பதின்பருவ வயதிலேயே ஏற்பட்டுவிடுகிறது, அது தன் ஆளுமை பற்றிய ஒரு மாயையில் உழல உதவுகிறது.  ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொள்ள நிறைய செய்திகள், அனுபவங்கள் இருக்கையில் அருகாமை என்பது ஒரு ஆர்வமூட்டும் உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது (இங்கு எண்டார்பின் எனும் சுரபி வேலை செய்கிறது), அதைத் தொடர்ந்து ஒரு நம்பிக்கை வளர்ந்து தனது பிற்பகுதி வாழ்க்கைக்கான துணையாக அவரைக் கருதும் உணர்வு மேலோங்குகிறது. அதன் பிறகு அதற்கேயுறிய சோதனை முயற்சிகள், உறவின் மீது கட்டளைகள் என்று வளர்கிறது. நடைமுறையில் சில நடவடிக்கைகள் நெருடல்களை ஏற்படுத்தும்போது அது தன் ஆளுமைக்கான வீழ்ச்சியாக கருதப்படுகிறதே ஒழிய இரண்டு உயிர்கள், இரண்டு அனுபவங்கள், இரண்டு சிந்தனை சக்திகள் ஏதோ சில காரணங்களால் இணையமுடியாத நிலையாக கருதப்படுவதில்லை.  மாயாவாத புனித கதையாடல்கள், தன்முனைப்பாற்றல்கள் குறுக்கிட்டுவிடுகின்றன.  (எப்படிப்பட்ட வேதியல் பசி இருப்பினும் மூளையானது தனக்கான உடல் தேர்வில் கவனத்துடன் இருக்கிறது. கருப்பு உடல்கள், ‘அழகற்றது’ என்று சொல்லபப்டும் குறியீட்டின் கீழ் வரும் உடல்கள், ஏழையின் உடல்கள், மாற்றுச் சாதி உடல்கள் இவற்றுக்கு சமூகத்தில் கிடைக்கும் வரவேற்பு எத்தகையது. )

ஒரு காதல் உறவு முறிந்து மற்றொரு காதல் உறவு துவங்குவதும் இத்தகைய வேதியல் சுழற்சியே. இழந்த பரவசங்களை, மனவெழுச்சிகளை கண்டடையும் வேட்கை. அதைத் தேடி செல்லவில்லையென்றாலும், அத்தகைய ஒரு நபரை காணும்போது இயல்பூக்கமாக அது அமைந்துவிடுகிறது. மனவெழுச்சி சார்ந்த இவ்வுணர்வில், ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கை முழுவதற்குமான ஒரு பிணைப்பினை ஏற்படுத்திக் கொள்ள, உண்மையான ஒரு காதலைத் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.  காதலில் ஈடுபடும் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உடமையாக்கிக் கொள்ள முயல்கிறார்களே ஒழிய தோழமையோடு சம உரிமைகளை பகிர்ந்து கொள்வதில்லை. காதல் என்று சொன்னாலும் அங்கும் செயல்படுவது குடும்ப உறவின் கணவன் மனைவி தாக்கமே. ஆண் மேலானவன், பொருளீட்டி பென்ணை பராமரிப்பவன் எனும் அதிகாரப்போக்கே காதல் உறவிலும் செயல்படுகிறது.  ஆண்களும் பெண்களும் ஒரே வாக்கியத்தைப் பேசும்போதுகூட, அவர்கள் முற்றிலும் வேறுபட்ட பொருளை அதன் மூலம் குறிப்பிடுகிறார்கள் என்று டிபோரா டேனன் “நீ புரிந்து கொள்ளவில்லை” (You Just Don’t Understand) என்ற தனது நூலில் கேளிக்கையாக கூறியிருப்பதாக மேற்கோள் காட்டுகிறார் டயன் அக்கர்மென். 

சுருக்கமாக சொல்வதானால் காதல் என்பது தனியே தோன்றும் ஒரு உணர்ச்சியல்ல. அது ஒரு வகையான இயல்பூக்கம் சார்ந்த உயிரியல் கட்டளை என்ற அறிவியல் பூர்வ அனுகுமுறை உறவுகளை கையாள்வதில் அவசியமாகிறது.  ஊடகங்கள், திரைப்படங்கள், விளம்பரங்கள் எடுத்துரைக்கும் ‘காதல் மாயை’யிலிருந்து விடுபட்டு நமக்கான உணர்வை, உறவுத் தேடலில் நமக்கான விதிமுறைகளை நம் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து வகுத்துக்கொள்வதன் மூலம் உறவுகளை செழுமைப் படுத்திக் கொள்ள முடியும்.


இங்கு ஒரு விசயத்தை அழுத்தம் கொடுத்து சொல்ல வேண்டியுள்ளது. இப்போது நாம் துய்க்கும் காதலானது, நுகர்வுக் காதல்.  இலக்கியம், முதலாளிகள், திரைப்படங்கள், வெகுஜன ஊடகங்கள், இவைகள் கற்றுக் கொடுக்கும் காதலை சுரணையற்ற பண்டங்களாக அப்படியே ஏற்றுக் கொள்கிறோம். ஒரு பெண்ணை எங்கு தொட வேண்டும், என்ன வார்த்தைகளைச் சொல்லிக் கவர வேண்டும், என்ன பரிசுப் பொருள் கொடுக்க வேண்டும், எப்படி உடல் உறவை தொடங்க வேண்டும் என்று எல்லாவற்றையும் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். சுதந்திரம் எனும் சொல்லை கொச்சை சொல்லாக, பொறுப்பற்ற செயல்பாடுகளாக மாற்றுவதில் இந்த ஆணாதிக்க அதிகார மையங்கள் வெற்றி பெற்றுள்ளன.  இன்னும் சொல்லப் போனால் ஒவ்வொரு பெண் உடல் மீதும் கட்டுப்பாடு செலுத்துவது, அவளை நுகர்வது அவளது காதலரோ, கணவரோ அல்ல  முதலாளிகள், ஊடகங்கள்.

...மேலும்

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்