/* up Facebook

Dec 14, 2012

போராடும் கூடங்குளம் பெண்கள் கோவையில் உண்ணாவிரதம்



தொழில் அமைப்புகள் கூடங்குளம் அணு உலையை
உடனடியாக திறக்க வேண்டும்
என அறிவித்துள்ளப் போராட்டத்தை மறு பரிசீலனை செய்து
அப்போராட்டம் கைவிடப்படவேண்டுமென மன்றாடி
கூடங்குளம் பெண்கள் கோவையில் உண்ணா நிலைப் போராட்டம்
நாள்: 15.12.2011. காலை 9மணி முதல் 5மணி வரை,
காந்திபுரம் தமிழ் நாடு ஹோட்டல் அருகில்

பல்வேறு அரசியல் கட்சிகள், தமிழ்த் தேசிய இயக்கங்கள், தலித் உரிமை அமைப்புகள், சூழலியல் ஆர்வலர்கள் மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகளைச் சார்ந்த அணு உலை எதிர்ப்பு கூட்டமைப்பினர் கோவையிலிருந்து கூடங்குளம்வரை மோட்டார் வாகனப் பரப்புரை செய்து போராடும் மக்களுக்கு நேரடி ஆதரவு தெரிவித்துவிட்டு திரும்பியுள்ளனர்.

போராடும் மக்களுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்க கூட்டமைப்பினர் கூடங்குளம் சென்றிருந்த நேரத்தில் கோவையில் உள்ள தொழில் அமைப்புகள் மின்பற்றாக்குறையைத் தீர்க்க கூடங்குளம் அணு உலையை உடனே திறக்கவேண்டும் என அரசை வலியுறுத்தி அறிவித்துள்ளப் போராட்டச் செய்தியைக் கேட்டு கூடங்குளம்  அணு உலையைச் சுற்றியுள்ள மக்கள் தங்கள் அதிர்ச்சியையும் ஆழ்ந்த வருத்தத்தையும் தெரிவித்துள்ளனர்.

மின்சாரம் தேவை என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால், அணு உலைகளை நிறுவுவதற்காக கைகொள்ளப்படவேண்டிய தேச, சர்வதேச அணுசக்திக் கட்டுப்பாட்டு நிறுவனங்களால் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள அறிவியல் மற்றும் சட்ட மரபுகளை முழுமையாகப் புறந்தள்ளிவிட்டு அமைக்கப்பட்டிருக்கும் அணு உலைகளால் எவ்வாறு பாதுகாப்பாக இயங்க முடியும் என்பதை கோவை தொழில் அமைப்புகள் சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளை அவர்கள் விடுத்துள்ளார்கள். ஜப்பானின் புக்குஷிமா அணு உலை விபத்திற்குப் பிறகு பிரச்சினையை சமாளிக்க முதல் வாரத்தில் செலவிடப்பட்ட தொகை தமிழ்நாட்டின் தற்போதைய ஐந்தாண்டுகளுக்கான பட்ஜெட் தொகை என்பதை நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டும். விபத்து ஏற்பட்டால் அதனால் ஏற்படப்போகும் தொழில் துறை பின்னடைவுகளில் தொழில்துறைகளுக்கான கூடுதல் வரி என்பது உலகளவில் நடந்துள்ள அனைத்து அணு உலை விபத்துகளும் நமக்கு உணர்த்தும் செய்தியாகும்.  மின்சாரம் வேண்டும் என்பதற்காக, அணு சக்தித் துறை அதிகாரிகளின் அசிரத்தை நடவடிக்கைகளால் தவறான இடத்தில் கட்டப்பட்டுவிட்ட இந்த அணு உலைகளின் பாதுகாப்பை முழுமையாக உறுதிப்படுத்தும் சீரிய ஆய்வுகள் இன்று அவசியமாகிறது. அவ்வாய்வுகளின்றி அவற்றை உடனடியாகத் திறக்கச் சொல்வதென்பது எதிர்காலத்தில் நம்மால் அனைத்து விதங்களிலும் சமாளிக்க முடியாத பிரச்சினையாக அது மாறிவிடுவதற்கான வாய்ப்புகள் இருப்பதை கோவைத் தொழில்துறையினர் சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டும்.   அதுமட்டுமின்றி மக்களின் உயிரையும் வாழ்வாதாரத்தையும் தலைமுறை தலைமுறையாய் அழிக்கும் அணு உலையை, பிற மாநிலங்கள் வேண்டாம் என் புறக்கணித்த அணு உலையை அபாயகரமான பகுதியான கூடங்குளத்தில் தொடங்குவது தென் தமிழகத்திற்கே ஆபத்தானதாகும்.
கூடங்குளம் பெண்கள்
 மின்பற்றாக்குறையைப் போக்க தமிழகத்தில் தற்போதுள்ள மின் உற்பத்தியே தமிழகத்தின் அடிப்படைத் தொழில்/விவசாயத் தேவைகளுக்கு போதுமானது. மேலும், அதிக மின்தேவைகளுக்கு பாதுகாப்பான மாற்று வழிமுறைகளை முழுமையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறிருக்க, குறிப்பாக கூடங்குளம் இடிந்தகரை மற்றும் சுற்றியுள்ள லட்சக் கணக்கான மக்களின் வாழ்வையும் வாழ்வாதாரத்தையும் தலைமுறை தலைமுறையாக அழிக்ககூடியது அங்கு நிறுவப்படவுள்ள அணு உலையும் அதன் அமைவிடமும் என்பதை விளக்குவதற்கும் இக் காரணத்தினால் கோவைத் தொழில் அமைப்பினர் தம் போராட்டத்தினை மறுபரிசீலனை செய்து அப்போராட்டத்தைக் கைவிட வேண்டும் என மன்றாடியும் அப்பகுதிகளிலிருந்து 500க்கும் மேற்பட்ட பெண்கள் ஒரு நாள் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தை மேற்கொள்ள கோவை வருகின்றனர்.
கூடங்குளம் பெண்கள்
15.12.2011 அன்று நடக்கவிருக்கும் இந்த உண்ணாவிரதப் போராட்டத்திற்கு அணு சக்தி எதிர்ப்பு மக்கள் இயக்கத்தின் ஒருங்கிணைப்பாளர் சுப. உதயகுமார் தலைமைத் தாங்கி நடத்திவைப்பார். இந்த உண்ணாவிரதப் போராட்டத்திற்கு பல்வேறு அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள், சமுதாயத் தலைவர்கள், சூழலியல் ஆர்வலர்கள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்கள் ஆதரித்து திரளாகப் பங்கேற்க உள்ளனர். இக்கூட்டத்தில் பங்கு பெறும் கூடங்குளம் பெண்களும் குழந்தைகளும் அணு உலை ஆபத்து பற்றிய விரிவான விளக்கங்களை தருவார்கள். இதில் பங்கு பெறும் பெண்களில் சிலர் தொழில் நிறுவனத் தலைவர்களைச் நேரடியாகச் சந்தித்து தம் துயரங்களைப் எடுத்துச் சொல்வார்கள்.

இப்போராட்டத்திற்கு பொது மக்களும் திரளாக கலந்துகொண்டு ஆதரவு தருமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.
அணு உலை எதிர்ப்புக் கூட்டமைப்பு, கோவை
15, சரசுவதி குடியிருப்பு, 3வது தெரு, கணபதி புதூர் 3வது தெரு, கோவை: 641006
மின்னஞ்சல்: antinuke.kovai@gmail.com; வலைத்தளம்: http://antinukekovai.blogspot.com
ஒருங்கிணைப்பாளர்கள்: கு.இராமகிருட்டிணன் (9443822256); பொன்.சந்திரன். (9443039630)

...மேலும்

Dec 12, 2012

பாலியல் தொழில் பாலியல் தொழில் சட்டமாக்கல் தொடர்பாக அறிக்கை

பாலியல் தொழில் பாலியல் தொழில் சட்டமாக்கல் தொடர்பாக தெரிவித்த சர்மிளா செய்ய்யித்திற்கு எதிராக கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட தாக்குதலுக்கான கண்டன அறிக்கை


2012 கார்த்திகை மாதம் 20ஆம் திகதி தென்மாகாண சபையின் ஆளும்கட்சி உறுப்பினரான அஜித் பிரசன்ன அவர்களால் நாட்டில் உல்லாசப் பயணத்துறையை மேம்படுத்த பாலியல் தொழில் சட்டபூர்வமாக்கப்பட வேண்டும் எனக் கேட்டிருந்ததாக சில ஊடகங்கள் குறிப்பிட்டிருந்தன.

திரு. பிரசன்ன அவர்கள் தனது கருத்துத் தொடர்பாக தெளிவாக இருக்க வேண்டும். பாலியல்துறை இலங்கையில் குற்றமாக்கப்படாமலிருந்தாலும் பொது இடங்களில் அநாச்சாரமாக நடந்து கொள்வதும் விபச்சார விடுதிகளை நடாத்துவதுமே சட்டரீதியற்றது.

அவர் இந்த இரண்டாவதாக குறிப்பிட்டவற்றை கருதியிருந்தால் எல்லாவகையான பாலியல் தொழிலையும் சட்டமாக்குவது தொடர்பாக (ஒரு
விவாதத்திற்குறிய விடயமான போதும்) பாலியல் தொழிலாளர்கள் நிறுவனங்கள் மாத்திரமன்றி உலகெங்கிலுமுள்ள பெண் உரிமை செயற்பாட்டாளர்களும் பரிந்துரை செய்து வருவதனைக்

குறிப்பிட விரும்புகிறோம். இருந்த போதிலும் பாலியல் துறையில் ஈடுபடும் பெண்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் நோக்கிலும் அவர்களின் சுய விருப்புகளை பாதுகாக்க வழிவகுக்கும் வகையிலும் பாலியல்
தொழிலை சட்டரீதியாக்கல் அல்லது குற்றமற்றதாக்கல் போன்ற நடவடிக்கைகளை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும்.

சுற்றுலாத்துறையை மேம்படுத்துவதற்காக அல்லது அந்நிய செலாவணியை அதிகரிக்கும் நோக்கில் சட்டரீதியாக்குவது என்பது பிழையாக வழிநடத்துவது
மற்றுமன்றி பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுவோரின் உரிமைகள் பாதிப்புக்குள்ளாக்குவதற்கான ஆபத்தான நிலையை அதிகரிக்கச் செய்யும். அதனால் நாங்கள் திரு அஜித் பிரசன்னவினால் பரிந்துரை செய்யப்பட்ட பாலியல் தொழிலை சட்டரீதியாக்க எடுத்த அணுகுமுறையானது பெண்களின் உடலை ஒரு போகப்பொருளாக ஆக்கும் ஆபத்தான நிலையை ஏற்படுத்தும் என்பதனால் அதனை வன்மையாகக் கண்டிக்கின்றோம்.

அதேவேளை 2012 கார்த்திகை மாதம் 20ஆம் திகதி மட்டக்களப்பு ஏறாவூரைச் சேர்ந்த பெண் உரிமை செயற்பாட்டாளரான சர்மிளா செய்யித் BBC தமிழோசைக்கு வழங்கிய நேர்காணலின் போது பாலியல் தொழிலை இலங்கையில் சட்டமாக்கினால் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் பெண்களுக்கு பாதுகாப்புக் கிடைக்கக்கூடும் என அவரது அபிப்பிராயத்தைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். அவர் தெரிவித்த கருத்தானது முஸ்லிம் சமூகத்தின் மத்தியில் விமர்சிக்கப்பட்டதுடன் அவர் தனது குழந்தையுடன் தலைமறைவாகிச் செல்லுமளவிற்கு அச்சுறுத்தல்கள் விடுக்கப்பட்டுள்ளன. ஏறாவூரிலிருக்கும் அவரது குடும்பமும் அச்சுறுத்தப் பட்டுள்ளதோடு சர்மிளாவின் தங்கை நடாத்தி வந்த முன்பள்ளிக்கூடமும் 2012 மார்கழி மாதம் 22ஆம் திகதி தீக்கிரையாக்க முயற்சிக்கப்பட்டுள்ளது. சர்மிளாவுக்கும் அவரது குடும்பத்திற்கும் ஏற்படுத்தப்பட்ட அச்சுறுத்தல்களை வன்மையாகக் கண்டிக்கின்றோம். அது பொதுக் கொள்கையுடன் தொடர்புபட்ட பிரச்சினைகள்
தொடர்பாக சுதந்திரமாக ஒருவரது கருத்து தெரிவிக்கும்  உரிமையை (இலங்கை அரசியலமைப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள உரிமை) இழிவுபடுத்துவதாகவே அமையும். விவாதங்கள் மற்றும் கருத்து முரண்பாடுகள் தவிர்க்க முடியாததோடு அது இத்தகைய சிக்கல் வாய்ந்த பிரச்சினைகளின்போது வரவேற்கத்தக்கது.

அவரது கருத்தானது ஆதிக்கக் கருத்துக்கு (Dominant point) மாற்றமானது என்ற காரணத்தினால் ஒருவரை மௌனமாக்கும் வகையில் அச்சுறுத்துவது என்பது
ஜனநாயக நாட்டில் எதிர்பார்க்க முடியாத ஒன்றாகும். முக்கியமாக சர்மிளாவை விமர்சிக்க மதத்தையும் கலாசாரத்தையும் சம்பந்தப்படுத்திய சில தனிநபர்கள் மற்றும் நிறுவனங்களின் முயற்சியை கண்டிக்கிறோம்.

அத்தகைய முயற்சிகள் சட்டத்திற்கு அமைவில்லாத வன்முறையை அவருக்கெதிராக கட்டவிழ்த்துவிடுவதை தூண்டுவதாக அமையும். அவ்வாறு அச்சுறுத்துவதற்காக மதத்தையும் கலாசாரத்தையும் சந்தர்ப்பவாதத்தனமாகவும் ஆயுதமாகவும் பயன்படுத்துவது அர்த்தமிக்க மற்றும் அறிவுபூர்வமான கலந்துரையாடல்களுக்கு தடையாக அமைவதோடு நமது நாடு போதுமானளவு அனுபவப்பட்ட குறுகிய மனப்பான்மை மற்றும் மேலாதிக்கம் போன்றவற்றை வளர்ப்பதாக அமையும்.

சர்மிளாவின் நலன் மற்றும் பாதுகாப்பினை உறுதிப்படுத்துவதற்காக அதற்காகப் பொறுப்புள்ள கணட்ட் ன அறிக்கை தேசிய மற்றும் மாகாண ரீதியுள்ள அரசாங்க அமைப்புகளுக்கு அழைப்பு விடுக்கிறோம். அவ்வாறே சர்மிளாவும் அவரது குடும்பத்தாரும் இதற்கு மேலும் அச்சுறுத்தல்களுக்கு இலக்காகாமல் பாதுகாப்பதற்கு நடவடிக்கை எடுக்குமாறு சமூகத் தலைவர்கள் குறிப்பாக முஸ்லிம் சமூகத்திலுள்ளவர்களிடம் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

அவ்வாறே பெண்களின் உடம்பைப் போகப்பொருளாக மாற்றுவதற்கான சட்ட திருத்தங்கள் ஏற்படுத்தக் கோருவதைத் தவிர்க்குமாறு மாகாண சபை போன்ற
பொறுப்பு வாய்ந்த அதிகார சபைகளிடம் கேட்டுக்கொள்கின்றோம்.

அமைப்புகள்

1. பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள் ஒன்றியம் (AWF) -அக்கரைப்பற்று
2. பெண்கள் ஆய்வு நிலையம் (CENWOR) கொழும்பு
3. மனித உரிமை மற்றும் அபிவிருத்திக்கான நிலையம் (CHRD)
4. மாற்றுக் கொள்கைகளுக்கான நிலையம் (CPA) கொழும்பு
5. ஈக்குவல் கிரௌண்ட் EQUAL GROUND
6. மன்னார் மாதர் அபிவிருத்தி ஒன்றியம் (MWDF)
7. முல்லைத்தீவு மாதர் அபிவிருத்தி மற்றும் புனர்வாழ்வு ஒன்றியம் (MWDRF)
8. பெண்கள் செயற்பாட்டு முன்னணி (WAN)
9. முஸ்லிம் பெண்கள் அபிவிருத்தி நம்பிக்கையகம் (MWDT)
10. தன்னார்வத் தொண்டு மற்றும் பெண்கள் அபிவிருத்தி நிறுவனம் (VSDOW - TRINCOMALEE)
11. அனர்த்த முகாமைத்துவ பெண்கள் கூட்டணி (WCDM)– மட்டக்களப்பு
12. பெண்களுக்கான கல்வி மற்றும் ஆய்வு நிலையம் (WERC) பெயர்கள்
13. குமுதினி சமுவெல்
14. பாரா ஹனீபா
15. மைத்திரீ விக்ரமசிங்ஹ சுதந்திர ஆய்வாளர்
16. ஜானக்கீ செனவிரத்ன
17. சூளனி கொடிக்கார முரண்பாட்டு கற்கைகளுக்கான சர்வதேச நிலையம்
18. நிமல்க்கா பர்னான்டோ
19. சியாமளா சிவகுருநாதன்
20. சியாமளா கோமஸ்
21. சச்சினி பெரேரா
22. ரசிக்க மென்டிஸ்
23. சிறீன் அப்துல் சறூர்
24. சரளா இமானுவெல்
25. சித்ரலேகா மௌனகுரு
26. ப்ரியா தங்கராஜா சட்டம் தொடர்பான ஆய்வாளர்
27. ரஜனி சந்திரசேகரம் ஆலோசகர் GBV DESK போதனா வைத்தியசாலை யாழ்ப்பாணம்
28. வாசுகி ஜெயசங்கர் - பெண்கள் உரிமை செயற்பாட்டாளர் மட்டக்களப்பு
29. ப்ரேமா கமக்கே
30. ஹர்மன் குமார
31. செறீன் சேவியர் மனித உரிமை இல்லம்
32. காயத்ரி டிவகலால
33. ஏ.யூ குணசேகர
34. எம். ரஹ{மான்
35. முத்துக்கிரு~;ணன் சர்வானந்தா
36. மகாலக்சுமி குருசாந்தன்
37. ஜென்ஸிலா மஜீத்
38. சொர்ணலிங்கம்
39. பீ. என். சிங்கம்
40. எம். கணேசன்
41. லக்ஸான் டயஸ் சட்டத்தரணி
42. பீ. பீ. சிவப்பிரகாசம்
43. ருக்கி பர்னான்டோ
44 நவரஞ்சனி நடராஜா
45. பவானி பொன்சேகா
46. மிராக் ரஹீம்
47. ஜுவைரியா மொஹிடீன்
48. றமீஸா கான்
49. ஸர்மிளா ஹனீபா
50. ஜொவிட்டா அருளானந்தம்
51. ஏ. ரேணு
52. டீ. உயன்கொட
53. பிரான்ஸிஸ் சொலமன்டைன்
54. ஜே. கருனேந்திரா மூன்றாம் கண் நண்பர் வட்டம்
55. ஜெயச்சித்ரா வேலாயுதம்
56. கே.எஸ். இரத்னவேல் சட்டத்தரணி
57. குகநிதி குணச்சந்திரன்
58. லக்ஸ்மன் எப். பீ. குணசேகர
59. மாலா லியனகே
60. மங்களா சங்கர்
61. மரிஸ்ஸா டீ சில்வா
62. மலிசா யாப்பா
63. எஸ். இதயராணி
64. செல்வி திருச்சந்திரன்
65. சுமதி சிவமோகன்
66. துசாரி மடஹபொல
67. மெகாரா டீகல்
...மேலும்

Nov 13, 2012

பெண்களை தெய்வங்களாக வழிபடும் கூட்டமும் கேவலமாக நடத்தும் கூட்டமும் - பாலசுப்ரமணியன் சரஸ்வதி


ஆண், பெண்ணுக்குரிய இரு பால் உறுப்புகளும் சேர்ந்த நிலையில் பிறப்பவர்கள், இரண்டு உறுப்போடு தோன்றி, அவை வளராத நிலையில் இருப்பவர்கள், ஒரு உறுப்புகூட இல்லாமல் பிறப்பவர்கள் இவர்கள் அனைவரும் திருந‌ர்களாக கருதப்படுகின்றனர். இவர்களில் அரவாணிகள் என்றழைக்கப்படும் திருநங்கைகளும் அடங்குவர். 

ஆனால் பெரும்பாலான திருநங்கைகள் ஆணுக்குரிய அனைத்து உடல் அமைப்புகளையும் கொண்டு, ஆணாகத்தான் பிறக்கிறார்கள். ஆண் உடலுடன் பெண்ணின் மனம், செயல், குணாதிசயம் போன்றவை அவர்களிடம் இருக்கும். அதுபோலவே பெண்ணுக்குரிய அனைத்து உடல் அமைப்புகளையும் கொண்டு, பெண்ணாக பிறந்தாலும் ஆணின் மனம், செயல், குணாதிசயம் போன்றவை உள்ளவர்களை திருநம்பிகள் என அழைக்கிறோம்.

பெற்றோர் ஆண் குழந்தைக்கு பூச்சூடி, பொட்டு வைத்து, பெண் குழந்தைபோல் உடையையும் அணிந்து வளர்த்து வந்தால் அது காலப்போக்கில் பெண்தன்மை கொண்டு திருநங்கை ஆகிவிடும் என்பது ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதல்ல. குழந்தைப் பருவத்தில் ஆண்-பெண் என்ற பாகுபாடு இன்றி குழந்தைகள், குழந்தைகளாக மட்டும்தான் வளர்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். அதனால் பத்து வயதுவரை பெண்தன்மை கொண்ட குழந்தைகளை அடையாளம் காண்பது பெற்றோருக்கு சிரமம்தான். பத்து வயதுக்கு மேல் பெண் குழந்தைகளோடு சேர்ந்து விளையாடுவது, அழகுணர்ச்சி அதிகமாகி சிறுமிகள்போல் அழகுப்படுத்திக்கொள்வது, வண்ண வண்ண உடைகள் மீது ஈர்ப்பு கொள்வது, சிறுவர்களிடம் இருந்து விலகிக்கொண்டிருப்பது போன்றவை பெண்தன்மை கொண்ட ஆண்குழந்தைகளிடம் காணப்படும். பெண்மை குணங்கள் கொண்ட சில ஆண் குழந்தைகளுக்கு தங்களுடைய பாலினம் பற்றிய குழப்பம் இருக்காது. பெண்தன்மை இருந்தாலும் தன் பாலின அடையாளம் ஆண்தான் என்பதில் உறுதியாக இருப்பார்கள்.

ஆனால் பெண்ணாக தன்னை அடையாளம் காணும் ஆண் குழந்தைக்கு அடுத்தடுத்த வருடங்களில் பேச்சு, நடை, உடல்மொழி போன்றவைகளிலும் பெண் தன்மை அதிகரித்துக்கொண்டிருக்கும். பதினான்கு வயது வாக்கில் ஆண், பெண் இருவருமே பருவமாற்றம் அடைகிறார்கள். பெண் வயதுக்கு வருவதும், ஆணுக்கு விந்து உற்பத்தி தொடங்குவதும் அப்போது நிகழ்கிறது.

ஒரு சிறுவன் திருநங்கையாக இருக்கும் பட்சத்தில் பருவ மாற்றத்தின் போது அவனுக்குள்ளும் சராசரியான ஆணுக்குரிய ஹார்மோன் சுரக்கத் தொடங்கிவிடும். உயிரணு உற்பத்தியும் தொடங்கும். அதே நேரத்தில், அதைவிட வேகமாக பெண்தன்மைக்கான குணாதிசயமும், செயல்பாடும் அவனுக்கும் வளரும். இதனால் பருவமாற்றத்தின்போது ஆண், பெண்ணை விட இவர்கள் அதிக மனக்குழப்பத்தை அடைவார்கள். இந்த மனக்குழப்ப அறிகுறியை பெற்றோர் எளிதாக உணர்ந்துகொள்ளலாம்.

இந்த காலகட்டத்தில் அவர்கள் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிந்தால். வீட்டில் அவர்களின் பழக்க வழக்க முரண்பாடுகளை பெற்றோர் புரிந்துகொள்வது போல், பள்ளிக்கூடத்தில் சக மாணவர்களில் சிலரும் அந்த முரண்பாட்டை கண்டறிந்து கேலி, கிண்டல் செய்யக்கூடும். சில ஆசிரியர்கள்கூட தண்டனை வழங்குவது மட்டுமின்றி `பாலியல்’ கண்ணோட்டத்தோடும் அணுகக்கூடும். இதனால் கோபம், எரிச்சல் தோன்றி, மன அழுத்தத்தின் உச்சத்திற்கு திருநங்கைகள் சென்றுவிட வாய்ப்புண்டு. பெற்றோரின் அரவணைப்பும், ஏற்றுக்கொள்ளளும் இத்தருணத்தில் குழந்தைகளுக்கு மிக மிக அவசியம்.

பெண்களை தெய்வங்களாக வழிபடும் கூட்டமும் இதுதான் அதே சமயத்தில் பெண்களை கேவலமாக நடத்தும் கூட்டமும் இதுதான். அதே போல திருநங்கையை (அர்த்தநாரீஸ்வரர்) தெய்வமாக வழிபடுவதும் இந்த கூட்டம்தான் அதே சமயத்தில் அவர்களை போக பொருளாக, கேலி பொருளாக சொல்லுவதும் இதே கூட்டம்தான். 

பாலியல் மாறுபாடு கொண்ட குழந்தைகளை பெற்ற பெற்றோர், `குடும்ப கவுரவம், கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் உன் உணர்வுகளை நாங்கள் புறக்கணிக்க மாட்டோம். யார் உன்னை கொச்சைப்படுத்தினாலும் சும்மா விடமாட்டோம். உனக்கு எங்கே, எப்போது பிரச்சினை ஏற்பட்டாலும் எங்களிடம் சொல்’ என்று தன் குழந்தையை அரவணைக்க வேண்டும். பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியர்களிடமும், சக மாணவர்களிடமும் பேசி யாரும் கேலி, கிண்டல் செய்யாத அளவிற்கு நன்றாகப் படிக்கும் சூழ்நிலையை உருவாக்க வேண்டும். படித்து முடிக்கும்வரை எல்லா திருநங்கைகளுக்குமே பள்ளி, கல்லூரிகளில் பெரும் பிரச்சினையாக இருப்பது `டாய்லெட்’. மாணவர்களுக்கு உரிய டாய்லெட்டையும் பயன்படுத்த முடியாது.

மாணவிகளுக்குரிய டாய்லெட்டையும் பயன்படுத்த முடியாது. இதனால் படிப்பை திருநங்கைகள் துறக்கிறார்கள். அந்த நிலை ஏற்படாமல் இருக்க பெற்றோரே பள்ளிக்கூட நிர்வாகத்திடம் பேசி, ஆசிரியர்களின் டாய்லெட்டை பயன்படுத்த அனுமதி வாங்கித்தர வேண்டும்.

திருநங்கைகளுக்கு பள்ளிக் காலத்திலே காதல் பிரச்சினை தலைதூக்குகிறது. அதில் அவர்கள் காயமடையாமல் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பும் பெற்றோருக்கு இருக்கிறது. 15 வயதுகளில் ஆண், பெண்களுக்கு ஏற்படுவது போன்ற இனக்கவர்ச்சி, செக்ஸ் ஈர்ப்பு திருநங்கைகளுக்கும் ஏற்படும். காதல் கொள்வார்கள். பெரும்பாலும் அப்படிப்பட்ட காதலில் விழும்போது ஆண்களால் `உபயோகப்படுத்தப்பட்டு’, காயப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அப்போது அவர்களை பெற்றோர் புரிந்துகொண்டு நல்வழிப்படுத்தாவிட்டால், தனக்கு ஆறுதல் தரும் திருநங்கைகள் சமூகத்தை நோக்கி அவர்கள் நகரத் தொடங்கிவிடுவார்கள். அப்போதுதான் அவர்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறுவதும், மும்பை போன்ற நகரங்களுக்கு செல்வதும் நிகழ்கிறது.

குடும்பத்தின் அரவணைப்பு கிடைக்காதபோது தங்கள் குடும்ப அந்தஸ்து, பணம், பொருள், ஊர், உறவு அத்தனையையும் புறந்தள்ளிவிட்டு அவர்கள் திருநங்கைகள் சமூகத்தோடு இணைந்துவிடுவார்கள். அங்கே அவர்கள் விரும்பியது போல் பெண் உடை அணிந்து கொண்டு, பெண் போல் வாழ வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் வாழ்க்கைக்கு தேவையான பணத்துக்காக கடைகேட்டல் அல்லது பாலியல் தொழில் செய்வது என்ற நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார்கள்.

திருநங்கைகள்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிப்போம். அவர்கள் நிலையில் நம்மை வைத்துப்பார்த்து அவர்களையும் முழுமையாக குடும்பத்தோடு இணைத்து, வளர்த்து, படிக்கவைத்து, ஆளாக்கி வாழ வழி வகை செய்து கொடுப்போம். அவர்களும் மிகச்சிறந்த ஆற்றலும், அளவு கடந்த அன்பும் கொண்டவர்கள். எதற்கும் லாயக்கற்றவர்கள் என்றோ, இதற்குத்தான் அவர்கள் லாயக்கானவர்கள் என்றோ முத்திரை குத்தாமல் எல்லோரையும் போல் அவர்களுக்கும் நாம் முக்கியத்துவம் கொடுப்போம்.திருநங்கைகள்களின் சமூகத்தில் இருந்தும் அறிஞர்களும், மேதைகளும், தலைவர்களும், பல்துறை நிபுணர்களும் நிறைய உருவாக வழி செய்வோம்.

திருநங்கைகள்களின் சட்டரீதியான, சமூகரீதியான, மருத்துவரீதியான பாதுகாப்பளிக்க வழிசெய்வோம்....

நன்றி: நான் பதிய நினைத்ததை அப்படியே ஆந்தை ரிப்போர்ட்டர் பகுதியில் இருந்தும் கொஞ்சம் எடுத்து இருக்கிறேன். 

நன்றி: பாலசுப்ரமணியன் சரஸ்வதி (முகநூல்) 
...மேலும்

Nov 5, 2012

பெண் வேட்பாளர்களுக்கு வாக்களித்து விடிவுக்கு வித்திடுவது பெண்கள் கைகளில்


இன்று இலங்கையில் யாவராலும் பேசப்படும் பிரதான தலைப்பாக அமைந்திருப்பது பெண்களும் அரசியலும் அல்லது அரசியலில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம். நடைபெறப்போகும் பிரதேச சபை தேர்தலில் 300க்கும் மேற் பட்ட பெண்கள் சகல பிரதேசங்களிலி ருந்தும் போட்டியிடுகின்றனர். இது இலங்கையில் பெண் தலைமைத்துவத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் பல வருட காலமாக அடிமட்டத்தில் செயற்பட்டு வருகின்ற அரச சார்பற்ற சிவில் அமைப்புகளின் பங்களிப்பின் பெறுபேறாகும். பெண் போராட்ட செயற் பாட்டாளர்களின் வெற்றி என்றும் கூறலாம்.

ஆனால் இன்றும் பெண் செயற்பாட்டா ளர்கள் இலங்கையில் அரசியலில் 30% வீத ஒதுக்கீடு தேவை என்று அல்லது சட்டமாக்கப்பட வேண்டுமென்று குரல் கொடுத்து வருகின்றனர். ஏனெனில் எமது அண்டை நாடுகளான இந்தியா, நேபாளம், வங்காளதேசம், பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகளில் பெண்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் சட்ட ரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இவையெல்லா நாடுகளும் இலங்கையோடு ஒப்பிடுகையில் கல்வி அறிவில் மிகவும் பின்தங்கிய நாடுகளாக காணப்படுகின்றன. ஆனால் அங்கு பெண்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன. அதனால் அந்த நாட்டு பெண்கள் தமக்கு அரசியலில் 50 வீத ஒதுக்கீடு தேவையென குரல் கொடுத்து வருகின்றனர்.

இலங்கை கல்வியறிவில் 93 வீதமாக காணப்பட்டாலும் பெண்களுக்கான அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்துக்கான ஒதுக்கீடு இன்று வரையுமே எட்டாக்கனியாக காணப்படுகின்றது. ஆனால் இலங்கைக்கு அதிகளவில் அந்நியசெலாவணியை ஈட்டித்தருபவர்கள் பெண்கள். இலங்கை சுதந்திர வர்த்தக வலயத்தில் தொழில் புரியும் பெண்களும், தோட்டங்களில் உழைக்கும் பெண்களும், மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் பணிப்பெண்களாக இருப்பவர்களுமே அதிகமான அந்நிய செலாவணியை நாட்டுக்கு ஈட்டித் தருகின்றனர். ஆனால் இலங்கை வரவு செலவு திட்டத்தில் இப்பெண்களின் அபிவிருத்திக்கான ஒதுக்கீடு என்ன? பல்வேறு வன்முறைகள் அச்சுறுத்தல்களுக்கு மத்தியில் பணிபுரியும் இப்பெண்களின் பாதுகாப்புக் குறித்துச் சிந்திப்பதுதான் பல்வேறு பிரச்சினைகள். இருப்பினும் சில பெண்கள் அரசியலில் ஈடுபடுகின்றனர். அவர்களுக்கு ஆணாதிக்க தலைமைகளினால் ஏற்படும் தடைகளும் பிரச்சினைகளும் எண்ணிலடங்காதவை. அரசியல் கட்சிகளில் பெண்கள் எவ்வளவு உழைத்தாலும் அக்கட்சிகளின் இரண்டாம் நிலைப் பதவிகளுக்கு கூட எந்த அரசியல் கட்சியினாலும் பெண்ணுக்கு வழங்கப்படுவதில்லை. இதற்கு எமது சமூகத்தில் பெண்கள் சம்பந்தமான பால் நிலை சார் மனப்பாங்கும் பிரதிநிதித்துவ அரசியலில் ஈடுபடுவதற்கான பெண்களுக்கான தடைகள் இலங்கை அரசியல் ஆணாதிக்க அதிகார தன்மைகொண்ட கட்சி அமைப்புக்கள் போன்ற பிரதான விடயங்கள் பெண்கள் அரசியலில் சுதந்திரமாக ஈடுபடுவதற்கோ தலைமைத்துவ பொறுப்பை ஏற்பதற்கோ தடைக்கற்களாக காலம் காலமாக இருந்து வருகின்றன.

நம் பார்வையை மலையக பக்கம் திருப்பினால் தேசிய அரசியலிலும் சரி பிரதேச அரசியலிலும் சரி ‘இராமன் ஆண்டால் என்ன? இராவணன் ஆண்டால் என்ன?’ என்ற போக்கோடு மக்கள் காணப்படுகின்றனர். மலையகத்தில் அரசியல் தொழிற்சங்கங்களில் பெண் தலைமைத்துவமோ அல்லது அரசியல் கட்சிகளில் பெண் வேட்பாளர்களின் பிரதிநிதித்துவமோ மிகக் குறைவாகவே காணப்படுகின்றது.

ஒரு நாட்டில் மக்களுக்கான அடிப்படை உரிமை அரசியல் உரிமையாகும். அதில் பிரதானமானது வாக்குரிமையாகும். ஆனால் மலையக மக்களைப் பொறுத்தவரை ஆயிரக் கணக்கானவர்களுக்கு அவ்வுரிமையை அனுபவிக்கக் கூடிய சந்தர்ப்பம் அல்லது சூழ்நிலை ஏற்படவில்லை. தோட்டத் தலைவர்கள் யாருக்கு வாக்களிக்க சொல்கின்றார்களோ அவர்களுக்கே பெண்கள் வாக்களிக்க வேண்டும். பெண்கள் தாம் விரும்பும் ஒருவரை தெரிவு செய்வதற்கு அல்லது வாக்களிப்பதற்கு ஆணாதிக்க அரசியல் கலாசார கட்டமைப்பு தடை விதிக்கின்றது. மலையக பெண்கள் அரசியல் என்பது ஆண்களுக்குரியது என்ற மரபு வழி மனப்பாங்குடனேயே இன்றும் காணப்படுகின்றனர். மற்றும் அடிப்படை ஆவணங்கள் பிரச்சினையால் வாக்குப் பதிவு தேர்தல் நடக்கும் போது தம்மை உறுதிப்படுத்துவதற்கான அடையாள அட்டை அல்லது வேறு ஆவணங்கள் இன்மையும் அவர்கள் வாக்களிப்பதற்கும் அல்லது அவர்களது வாக்குரிமை மீறப்படுவதற்கும் சந்தர்ப்பங்களாக அமைகின்றன. இவ்விடயத்தில் மலையக அரசியல்வாதிகளோ, தொழிற்சங்கவாதிகளோ அக்கறை காட்டுவதாக தென்படவில்லை.

மலையக தோட்டத் தொழிலாளர்களிலும் 50 சத வீதத்திற்கு மேற்பட்டவர்கள் பெண்கள். வாக்காளர் தொகையிலும் 50 வீதத்திற்கு மேற்பட்டவர்கள் பெண்களே. மேலதிகமான பெண்களின் வாக்குகளைப் பெற்று அரசியலுக்கு வரும் அரசியல்வாதிகள் தமக்கு வாக்களித்த பெண்களின் அபிவிருத்தி பற்றியோ உரிமைகள் பற்றியோ கரிசனை காட்டுவதில்லை.

மலையக பெண் வாக்காளர்கள் சிந்தித்து செயற்பட வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது. வாய்மூடி மெளனிகளாக இருந்தது போதும் மூடநம்பிக்கைகளை தாழ்வு மனப்பான்மையை தகர்த்தெறிந்து மலையகத்தில் ஆற்றல் உள்ள பெண்கள் இருக்கின்றனர் என்பதை நாம் ஏனைய சமூகத்திற்கும் மலையக அரசியல்வாதிகளுக்கும் உணர்த்த வேண்டும். நமது உழைப்பில் தம்மை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஆணாதிக்க அரசியல் போக்கை முறியடிக்க வேண்டும். பெண்கள் அரசியலுக்கு வந்தால் மக்கள் மயப்படுத்தப்பட்ட அரசியலை ஏற்படுத்து வதற்கும் மலையக தோட்ட தொழில் செய்யும் பெண்களுக்கு உழைப்பிற்கேற்ற ஊதியம் பெறவும் அவர்களின் சுகாதாரம் தேசிய நீரோட்டத்துடன் இணைக்கப்படுவதற்கும் சக்தியும் ஆற்றலும் அறிவும் ஆர்வமும் நல்ல தலைமைத்துவ பண்புகளும் இருக்கின்றது என்பதை எடுத்துக்காட்ட வேண்டும்.

மலையக அரசியல்வாதிகள் தமக்கு வாக்களித்த மக்களை நட்டாற்றில் விட்டு தாம் சந்தர்ப்பவாத அரசியலுக்கும் பணத்திற்கும் விலை போய்க்கொண்டிருக்கின்றனர். இது குறித்து பிரக்ஞை உள்ள தலைமைத்துவத்தை உருவாக்குவதற்கும் மலையக பெண்களின் வாக்கு பெண்களுக்கே என்ற தூரநோக்கோடு செயற்பட ஒவ்வொரு பெண்ணும் உறுதிபூணவேண்டும்.

வரும் பிரதேச சபைத் தேர்தலில் மலையக பெண்கள் பெண்களுக்கே வாக்களிக்க வேண்டும். போட்டியிடும் பெண்கள் எந்த கட்சியில் போட்டியிட்டாலும் கட்சியை பார்க்காது தோட்டப்புற பெண்களின் வாக்கு அடிமட்ட பெண்களுக்கே என்ற உணர்வுடன் வாக்களித்து மலையகத்திலும் பெண் தலைமைத்துவத்தினை ஏற்படுத்துவதற்கு ஒவ்வொரு மலையகப் பெண்ணும் பங்களிக்க வேண்டும்.

பொ. லோகேஸ்வரி, பெண்கள் ஒத்துழைப்பு ஒன்றியம், கண்டி.

நன்றி - தினகரன்
...மேலும்

May 17, 2012

மத்திய கிழக்குநாடுகளில் பணிபுரியும் பணிப்பெண்களின் அவலம் - உமா(ஜேர்மனி)


குருநாகலை மாவட்டத்தில அமைந்துள்ள பொல்கிறிகாகவைச் சேரந்த 35 வயதான ரோகினி ராஜபக்ச என்ற  சவுதி அரேபியாவிலிருந்த திரும்பிய பணிப்பெண்ணின் உடலிலிருந்து 7 ஆணிகள்  09.02.2011 அன்று குருநாகலை வைத்தியசாலையில் வைத்து அகற்றப்பட்டுள்ளன. தலைமுடி போலமைந்த இக்கம்பிகளில் ஆறு இவரது கைகளிலும் , ஒன்று இவரது காலிலும் ஏற்றப்பட்டிருந்தன. இவர் சென்ற ஆண்டு டிசம்பரில்  சவுதி அரேபியாவிற்கச் சென்றதாகவும், ஆணிகள் ஏற்றப்பட்ட நிலையில் மீண்டும் சென்ற கிழமை நாடு திரும்பியதாகவும் தெரிவித்துள்ளார்.


11.12.2010 அன்று பேர்லினில் நடைபெற்ற 29வது பெண்கள் சந்திப்பில் வாசிக்கப்பட்ட கட்டுரை, சில புதிய தகவல்களை உள்ளடக்கி இங்கே பதிவாகிறது.


“எனது அப்பாவி மகள் மரணத்தின் காலடியில் இன்னும் சிறையில் வாடுகின்றாள் நான்  இதுவரைக்கும் பல செவ்விகளைக் கொடுத்திருக்கிறேன்.
அவள் எங்களை வறுமையிலிருந்து மீட்கவே வெளிநாடு செல்ல முடிவெடுத்தாள். அவளது கனவும் ஆசையும் எமக்கு வாழ்வதற்கு ஒரு அழகான வீடு கட்டுவதும், அவளது சகோதரர்களிற்கு நல்ல கல்வியைக் கொடுப்பதுவுமே.

2005ல் நாட்டை விட்டு வெளியேறிய தினங்களில் அவளிடமிருந்து ஒரு கடிதம் வந்தது. தான் 10 குழந்தைகளை பராமறிக்கவேண்டியிருப்பதாகவும், தான் ஒவ்வொரு நாளும் காலை மூன்று மணிக்கு எழ வேண்டியிருப்பதாகவும், தனது எஜமானர்கள் மோசமானவர்கள் என்றும் தான் கூடுதலாக வேலை செய்வதாகவும் அவள் அதில் எழுதியிருந்தாள்.
அவளைச் சந்திப்பதற்காக ரியாத்தின் சிறைச்சாலைக்கு எம்மை அழைத்துச் சென்றபோது அவள் எம்மைக்கண்டதும் நான் கொலையாளி இல்லை எனக் கதறினாள்.”
ரிசானா நபீக்
மேலுள்ள வாக்கியங்கள் 2007 ம் ஆண்டு முதல் கொலை குற்றம் சாட்டப்பட்டு மரணதணடனை கைதியாக சவூதி அரேபியாவின் சிறையில் வாடும் ரிஸானா நாபிக்கின் தாய்  ஒரு பத்திரிகை நிருபருக்கு அளித்த பேட்டியின் ஒரு பகுதி.
1988 ம் ஆண்டு 4 ம் திகதி பிறந்த ரிசானா நாபிக், யுத்தத்தால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்ட மூதூர் கிராமத்தில் அமைந்துள்ள   சப்ரி நகரைச் சேர்ந்தவர்.  இவரது தந்தை மரம் வெட்டியும், அவ்வப்போது நெல் பயிர் செய்கை, காய்கறி வளர்த்தல், மந்தை வளர்ப்பு எனப் பிழைப்பு நடத்துபவர். ரிஸானா தனது 17வது வயதில் வறுமையின் நிமித்தம் தனது பிறந்த திகதியை 2 பெப்ரவரி 1982 என மாற்றம் செய்து ஒரு ஏஜென்சி மூலமாக 2005 ம் ஆண்டு சவுதி புறப்பட்டார். குழந்தை  வளர்ப்பு பற்றிய எந்தவித அறிவுமற்ற ரிஸானாவின் பொறுப்பில் ஒரு கைக்குழந்தையைப் பராமறிக்கும் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டது. அவள் அக்குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்து கொண்டிருக்கும் வேளையில்  குழந்தைக்கு மூச்சுத்திணறி, அதன் பிற்பாடு குழந்தை இறந்தது. வீட்டு எஜமானர்கள் அவளைப் பொலிஸாரிடம்  ஒப்படைத்தனர்.

குழந்தையைத் திருகிக் கொன்ற குற்றத்திற்காக ரிஸானாவிற்கு 16 யூன் 2007 அன்று மரணதண்டனை தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது.

இலங்கை அரசின் தலையீட்டின் பிற்பாடு ஒரு வக்கீல் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. உடல் வதைக்குட்படுத்தப்பட்ட ரிஸானா தான் குற்றம் இழைத்ததாக வாக்குமூலம் கொடுத்துள்ளார். சவூதிசட்டத்தின்படி அரசனின் ஆணையின் பிற்பாடே மரணதண்டனை அமுலாக்கப்படவேண்டும். ரிஸானாவின் உண்மை வயது தெரியவந்த நிலையில் ஆசிய மனித உரிமைகள் ஆணையகம், சர்வதேச மன்னிப்புச்சபை, கியூமன்  றைட்ஸ் வொட்ஜ் ஆகிய சர்வதேச அமைப்புகள் தலையிட்டு வழக்கை வாபஸ் பெறும்படி கேட்டுக் கொண்டன.
ஓக்டோபர் 26ம் திகதி டவிடமி நீதிமன்றத்தில் ரிஸானாவிற்கு  மரணதண்டனை வழங்குவதெனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது.

ரிஸானாவைப் போன்று   இலட்சக்கணக்கான பெண்கள் மத்திய கிழக்கு நாடுகளிற்கு வேலை வாய்ப்புத் தேடிப் படையெடுக்கின்றனர். இதில் பெரும்பான்மையினர் தங்கள் வறுமையின் நிமித்தம் ஒரு சுபீட்சமான வாழ்வை எதிர்பார்த்தே இந்நாடுகளிற்கு செல்கின்றனர். தென்னிலங்கையில் வறிய சிங்கள, முஸ்லீம் தமிழ் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெண்களும், யுத்தத்தால் பெரிதும் நிர்மூலமாக்கப்பட்ட கிழக்கு மாகாணத்திலிருந்தும்  பெருந் தொகையான பெண்கள் மத்திய கிழக்கு நாடுகளிற்கு செல்கின்றனர். இவர்களோடு  சமூக அமைப்பில்  கீழ்மத்தியதரவர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பெண்களும் வேலைவாப்பின்மையால் மத்தியகிழக்குநாடுகளிற்குச் செல்கின்றனர். பெரும்பகுதியினர் கடன்பட்டு அல்லாத தமது உடமைகளை விற்று தமது பயணச் செலவிற்கான பணத்தைப் பெறுகின்றனர்.

வெளிநாடுகளிற்கு 1.8 மில்லியன் இலங்கையர்கள்  வேலை வாய்ப்பு தேடிச் சென்றுள்ளனர். அன்னளவாக 19 பிரஜைகளில் 1 பிரஜை எனக் கொள்ளலாம். இதில் 70 வீதமானவர்கள் பெண்கள். மொத்தச்சனத்தொகையில் 5 வீதமாகவும்,   சனத்தொகையில் பெண்களின் எண்ணிக்கையில் 10 வீதமாகவும் உள்ளது. இவர்கள் அதிகமாக சவூதி அரேபியா, குவைத், டொகா, சைப்பிரஸ், இத்தாலி ஆகிய நாடுகளிற்கு செல்கின்றனர் 1.6 மில்லியன் இலங்கையர்கள் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் பணிபுரிகின்றனர். 600,000 பெண்கள் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் பணிப்பெண்களாக வேலையில் ஈடுபடுத்தப் பட்டுள்ளார்கள். சவுதியில் மாத்திரம் 5.5 மில்லியன் வெளிநாட்டவர்கள் பணிபுரிகிறார்கள். இதில் 4 இலட்சம் பேர் இலங்கையர்கள். இலங்கையிலிருந்து வருடாந்தம் 18 ஆயிரம் பெண்கள் மத்திய கிழக்கு நாடுகளிற்கு செல்கின்றனர்.

வரலாற்றுப் பின்னணி

1970 களில் தான் வெளிநாட்டவர்கள் கூடுதலாக மத்தியக் கிழக்கு நாடுகளிற்கு வரத் தொடங்கினர்.  தொழில் பயிற்சி பெற்றவர்களும், பெறாதவர்களும் மத்திய கிழக்கு நாடுகளிற்கு வரத்தொடங்கினர். பெற்றோல் உற்பத்தியின் வளர்ச்சியுடன்  சவுதிஆரேபியர்களின் வாழ்க்கைத்தரம் உயர்வடைகளில் சேர்விஸ் செக்டரில்( வீட்டுபணிகள், தோட்டத்தில் வேலை செய்தல், குழந்தை பராமறிப்பு, முதியோர் பராமறிப்பு) போன்ற துறைகளில் பெண்களிற்கான வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரித்தன. ஒபேக், பெற்யோலியம் ஏற்றுமதி செய்யும் நாடுகளின் அமைப்பு பெற்றோலியத்தின் விலையை அதிகரித்தது.

பெற்றோலியத்தை இறக்குமதி செய்யும் நாடுகள் தமது  நாட்டவரை வேலைவாய்ப்பிற்காக வளைகுடா நாடுகளிற்கு அனுப்பத் தொடங்கினர். சவுதி அரேபியா அதிகளவான பணிப்பெண்களை  வேலையிலமர்தினார்கள்.
கூடுதலாக இந்தோனேசியா, இலங்கை, பிலிப்பைன்ஸ் ஆகிய நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள்   இந்கு செல்ல ஆரம்பித்தனர். கூடுதலாக கீழ்மத்தியதரவர்கத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் தான் தொழில் வாய்ப்புகளிற்காக இந்தாடுகளிற்கு செல்ல ஆரம்பித்தனர்.

மத்திய கிழக்கு நாடுகளிற்கு செல்வதற்காக  ஏஜெண்டுகளிடம் 7000 இலங்கை ரூபாய்கள் அளவில் கொடுக்கப்பட வேண்டுமென்பதோடு, அரசாங்கத்தினால் நடாத்தப்படும் வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பு பணியகத்திடம் 2000கூலியிலிருந்து  5000கூலிகள்   டிப்போசிட்டாக செலுத்தவேண்டும். இது அவர்கள் நாட்டிற்கு வரும் பட்சத்தில் தான் திருப்பிக் கொடுக்கப்படும். இவர்கள் நாட்டை விட்டு செல்வதற்கு முன் அரபு வீடுகளில் வேலை செய்வது பற்றி பயிற்சிகள் கொடுக்கப்படுகின்றன.

இவர்களிற்கு மாதச் சம்பளமாக  800கூலிகள் வழங்கப்படுமென  உறுதி மொழியளிக்கப்பட்டாலும் அவர்களிற்கு 100கூலிகள்  மாத்திரமே வழங்கப்படுகின்றது. பல சந்தர்ப்பங்களில் அவர்களுக்கு சம்பளம் வழங்கப்படுவதுமில்லை.

கப்லா முறை 

தற்காலத்தில்  அடிமைகளை வைத்திருப்பது சட்ட விரோதமென்றபடியால்  சவுதி அரேபியர்களும் ஏனேய அரபு நாடுகளும்  பணிப்பெண்களைத் தமது உடமைகளாக வைப்பதை சடட்ரீதியாகக் மாற்றுவதற்காக ஒப்பந்த முறைமையை வைத்துள்ளது. இந்நாடுகளிற்கு வரும் பெண்கள் கப்லா எனப்படும் sponsership  மூலம் தான் விசா பெறமுடியும். இம்முறையானது தொழிலாளியையும் எஜமானையும் சட்ட ரீதியாக இணைக்ககிறது. 

இந்த சட்ட ரீதியான ஒப்பந்தத்தை இருவரும் மீறப்படும் சந்தர்ப்பங்கள் நிறையவே உள்ளன. தொழிலாளி  இவ்வொப்பந்தத்தை மீறின, அவள் திரும்பபிப் போகும் பயணத்திற்கான செலவை அவளே பொறுப்பேற்க வேண்டும். வேலைவாய்ப்பு பணியகத்திடம் தண்டனைப் பணம் செலுத்தவும் அவள் நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறாள். இவ்வொப்பந்தத்தின்படி எஜமான் கபீல்(kafel)என அழைக்கப்படுகிறார். இவ்வொப்பந்தத்தின்படி அவள் அவரது உடமையாவதுடன், அவரிடம் தங்கி வாழ நேரிடுகிறது.

அவர்கள் திருப்தியடையாத பட்சத்தில் நாட்டிற்கும் திருப்பியனுபப்படலாம். பணிப்பெண்கள் நாட்டிற்கு வந்தவுடன் தமது பாஸ்போர்ட்களை  எஜமானிடம் ஒப்படைக்கவேண்டும். அவள் நாட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டுமாயின் காபில் எழுத்து மூலம் உறுதிப்படுத்திய பின்னரே Exit visa வழங்கப்படும். இது இருந்தால் மாத்திரமே அவள்  சட்டரீதியான முறையில்  தனது சொந்த நாட்டிற்குச் செல்லலாம்.

இந்தப் பெண்கள் வேறொரு கபீலுக்கு விற்கப்படலாம். 1900அல்லது 2000 டொலர்களை அரபுநாடுகளில் உள்ள வேலைவாய்ப்புத்திணைக்களத்திற்கு வழங்குவதன் மூலம் அவள் இன்னொருவரின் உடமையாக்கப்படலாம்.
அவள் தனது  கபீலிடம் வந்ததுமே அவர்களின் அடிமை வாழ்வு ஆரம்பித்துவிடும். இப் பெண்கள் எஜமானர்களின் பொறுப்பில் தான்  இருக்கின்றார்கள். அரேபியர்கள் அதிகமாகக் கூட்டுக் குடும்பங்களில் வாழ்வதால் இப்பெண்கள் வீட்டில் உள்ள அனைவரதும் வேலைகளையும் செய்ய வேண்டியுள்ளது.

இப்பெண்கள்  வீடு துப்பரவு செய்தல், உடுதுணிகளைத் துடைத்தல். சமைத்தல், ஆடைகளைத் தைத்தல், குழந்தைகளைப் பராமரித்தல், வயோதிபர்களை கவனித்துக் கொள்ளல். போன்ற வேலைகளைச் செய்ய வேண்டியவர்களாகவுள்ளனர்.  இவர்கள் வேலை செய்ய வேண்டிய நேரம் 11லிருந்து 20 மணித்தியாலங்களாகின்றன.

பத்மா  என்ற பெண் 28 பேரைக் கொண்ட ஒரு வீட்டில்  காலை 5 மணியிலிருந்து இரவு 11 மணி வரை ஓய்வின்றி வேலை செய்ய வேண்டியிருந்ததாகச் சொல்கிறார்.


பணிப் பெண்கள் எதிர் கொள்ளும் பிரச்சினைகள். 

இப்பணிப்பெண்கள்  அவர்கள் வேலை செய்யும் வீட்டிற்கு வந்தவுடன் அவர்கள் சுதந்திரமாக நடமாடுவது கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றது. வீட்டில் அடைக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது வெளியில் செல்வது தடைசெய்யப்படுகின்றது. இவர்கள் சின்ன சின்னக் காரணங்களிற்காக உடல்வதை, பாலியல்பலாத்காரம் போன்றவற்றிற்கு உட்படுத்தப்படுகிறார்கள். ஆதிக நேர வேலை செய்ய வேண்டுமென்பதோடு மேலதிகமான வீடுகளிலும்; வேலை செய்ய நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களிற்கு நாளாந்த ஓய்வும் வாரத்திற்கான ஓய்வும் மறுக்கப்படுகின்றது. அவர்கள் மேலும் சம்பள மறுப்பு, சம்பளக்குறைவு, உணவு மறுப்பு  போள்றவற்றிற்கு முகங் கொடுக்கிறார்கள். இச்சித்திரைவதைகளிற்கு பிற்பாடு அவள் மனரீதியாக மிகவும் பாதிப்புக்குள்ளாக்கப்படுகின்றாள்.

இதிலிருந்து தப்பித்து பொலிஸிலல் முறைப்பாடு செய்தால்  பெரும்பாலும் வீட்டைவிட்டுச் சென்றமைக்காக கைது செய்யப்படுகிறார்கள். போய் சொன்னதற்காக தண்டிக்கப்படுகிறார்கள். அரசாங்கத்தால் நடாத்தபபடும் தப்பியோடிவர்களிற்கான காப்பகங்களில்தான் இப் பெண்கள் கூடுதலாக தஞ்சமடைகிறார்கள். இக்காப்பகங்களில் தற்காலிகமாக அவளது பிரச்சினை முடீயும் வரையில் தான் தங்கமுடீயும். அவள் தனது Sponserஇடம் அனுப்பப்படுகிறார்கள் அல்லது நாட்டிற்குத் திருப்பியனுப்படுகிறார்கள்.

ஆமெரிக்காவில் நிலவிய அடிமைச் சட்டங்களை நினைவபடுத்து முகமாக சவுதிப் பத்திரிகைகளிலும் தப்பித்துச் செல்பவர்களை பணிப்பெண்களாக அமர்த்த விளம்பரங்கள் பிரசுரிக்கப்படுகின்றன. அவர்களது எஜமான்கள் இவர்களது பாஸ்போர்டடை வைத்திருப்பதால் அவர்களது அனுமதியின்றி நஒவை எளைய இன்றி நாட்டை விட்டு செல்லமுடியாதலால் அவர்கள் வேறு வழியின்றி தொடர்ச்சியான சுரண்டலிற்குட்படுகிறார்கள்.

பணிப் பெண்கள் மீதான துன்புறுத்தல்கள் 

மத்திய கிழக்குநாடுகளிலிருந்து வரும் பெண்களில் 15லிருந்து 20 வீதமானவர்கள் கிட்டத்தட்ட 100 000 பேர் முகம் சிதைக்கப்பட்டு, அங்கவீனமாக்கப்பட்டு, சம்பளம் மறுக்கப்பட்டு,  விபச்சாரத்திற்குட்படுத்தப்பட்டுத் தான் இலங்கைக்குத் திரும்பி வருகிறார்கள்.

100 பேரளவில் பாலியல் பலாத்காரத்திற்குட் படுத்தப்பட்டு வருகின்றார்கள். 100க்கு மேற்பட்ட சடலங்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் வருகின்றன. மாதத்திற்கு 20 சடலங்களாவது வருகின்றன.  2009ல் 330 இலங்கைப் பணிப்பெண்களின் சடலங்கள் வந்திருக்கின்றன. 2010ம் ஆண்டு பெப்ரவரி மாதம் முதல் வாரத்தில் 3 நாட்களில் 9 இலங்கைப் பெண்களின் சடலங்கள் வந்திருக்கின்றன.

குவைத்தில் நிலந்தி குணதிலக்க என்ற பெண் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளார். 2009 ம் ஆண்டு டிசம்பர்மாதம் மலையகத்தைச் சேர்ந்த 26 வயதுடைய தர்சினி பாலகிருஷ்ணன், அவள் நாட்டைவிட்டுச்  சென்று 7 வாரங்களிற்குள் உடலில் பல தீக்காயங்களுடன் சடலமாகக் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளாள்.

தனது நான்கு பிள்ளைகளிற்கும் நான்கு பெட்டிகளில் சொக்கலெட் கொண்டு வருவதாக கூறிச்சென்ற 36 வயதுடைய செல்லத்துரை புஸ்பவள்ளி 2010ம் ஆண்டு நவம்பர்மாதம் சவப்பெட்டியில் நாட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளார்.
ஜெயந்தி தங்கராசா என்ற பெண் மணிக்கட்டு உடைக்கப்பட்டு, முகம் சிதைப்பட்டு நாட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளார்.

குசும் என்ற பெண் தனது சம்பளத்தை கேட்டதற்காக எஜமானியினால் பலமாகத் தாக்கப்பட்ட நிலையில் நாடு திரும்பி வைத்திய சாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டார்.

சோமா என்ற பெண் அந்த வீட்டு எஜமானியின் 18 வயது மகனினால் பலமுறை பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்துடன் அவரது நான்கு நண்பர்களினாலும் பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு  உட்படுத்தப்பட்டுள்ளார். அவள் இதை எஜமானியிடம் முறையிட்ட போது இதை கணக்கிலெடுக்காதே நான் உனக்கு கருத்தடை மாத்திரை தருகிறேன் எனக் கூறியுள்ளார்.

சவுதிக்கு வேலைக்குச் சென்ற உடதெனியவைச் சேர்ந்த 49வயதுடைய ஆரியவதி 23 ஆணிகளும் கம்பிகளும் ஏற்றப்பட்ட நிலையில் நாடு திரும்பியுள்ளார். மார்ச் மாதம் ரியாத்திற்கு சென்ற ஆரியவத்தி 5 பிள்ளைகளை ஓய்வின்றி பராமறிக்க வேண்டி இருந்தது. சிறிய பிழைகளிற்கும் கட்டையினால் தாக்கப்பட்டுள்ளார். ஒரு நாள் கிளாஸ்  ஒன்றை உடைத்ததற்காக உனக்கு கண்ணில்ல்லையா? என பேசிவிட்டு எஜமான் இறுக்கி பிடித்திருக்க எஜமானி சூடாக்கின கம்பிகளை கண் புருவங்களுக்கிடையில் செருக்கியுள்ளார். இவரது உடலில் இருந்த காயங்களில் சீழ்பிடித்து மணக்கத் தொடங்கியதால் அருவருப்பின் காரணமாக நாட்டிற்குத் திருப்பியனுப்பி விட்டார்கள்.

ஜோர்தானுக்கு வேலைக்குச் சென்ற மன்னம்பிட்டியைச்சேர்ந்த சாந்திக்கு வலுக்கட்டாயமாக 6 ஆணிகள்  பருக்கப்பட்ட சம்பவம் 2010 ஒக்டபர்மாதம் நடந்திருக்கிறது,  சுகயீனமுற்ற சாந்தினி தன்னை வைத்தியசாலைக்கு அழைத்துச் செல்லும்படி கேட்டுள்ளார். அதற்கு வீட்டு எஜமானியால் தாக்கப்பட்டு கிளாசில் தண்ணிருககுள் ஆறுஆணிகளை  இட்டு  பலவந்தமாக விழுங்கச் செய்திருக்கிறார். 4 ஆணிகள் இன்னும்  சாந்தியின் வயிற்றிலேயே  இருக்கின்றன. சிறுநீர் கழிக்கும் போது இரத்தம் வெளியேறுவதாக அவரது தாயார்  தெரிவித்துள்ளார்.

இப்பகமுவவைச் சேர்ந்த 38 வயதுடைய  இரண்டு குழந்தைகளின் தாயான  வீரய்யா லெக்சுமி  நவம்பர் மாதம் 12 ம் திகதி உடலில் 9 கம்பிகளுடன் நாடு திரும்பினார்.  இவரது கணவர் கூலித் தொழிலாளி. வசிப்பதற்கு வீடு இல்லை. ஒரு வேளைச் சாப்பாட்டிற்கே வழியில்லாத நிலையில் மே மாதம் 10ம்திகதி குவைத்திற்கு பணிப்பெண்ணாகச் சென்றுள்ளார். அவரது எஜமான ஒரு பொலிஸ் உத்தியோகத்தர். ஏஜமானி ஒரு பாடசாலை ஆசிரியை. இவர்கள் வீட்டில் நாலு பிள்ளைகள்.

வீட்டில் அனைத்து வேலைகளையும் இவரே கவனிக்க வேண்டியிருந்தது. காலை 3 மணிக்கு சாப்பிட்டு வேலை தொடங்கினால் நடுசாமம் தான் அடுத்த வேளை சாப்பிடக் கிடைக்கும் இவர் மாத இறுதியில் சம்பளம்  கேட்டிருக்கிருக்கிறார். ஒரு மாதச் சம்பளத்தை  அடுத்த மாதம் தான் கொடுப்பார்கள். ஆகஸ்ட் 23 ம்திகதி  தனது பிள்ளைகளுக்கு காசு அனுப்ப முடியாததையிட்டு அழுது கொண்டிருந்தததை கண்ட எஜமானும் எஜமானியும் ஏன் அழுவதாகக் கேட்டுவிட்டு எஜமான் பிடித்திருக்க எஜமானி கம்பிகளை உடலில் ஏற்றியுள்ளார். இதைக்கண்ட அவர்களது குழந்தை மயங்கி விழுந்துள்ளது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அவர் அவர்களது தயார் வீட்டிற்குச் சென்று அவரின் உதவியுடன் ஏஜென்டிடம் சென்றுள்ளார். அவர்களிடம் தன்னை நாட்டிற்கு அனுப்பக் கேட்டதற்கு இலங்கையிலிருந்து மூன்று பேர் வந்தால் தான் அனுப்ப முடியுமென்று கூறிவிட்டார்கள். அவர்களின் பராமறிப்பில் இருந்து ஒக்டொபர் 18ம் திகதி தான் இலக்சுமி நாடு திரும்பியுள்ளார்.

இவ்வருடம், 25.01.2011 அன்று  17 வருட அடிமைவாழ்விற்குப் பின்  இரண்டு பணிப்பெண்கள் சவுதிஅரேபியாவில் உள்ள இலங்கைத் தூதுவராலயத்தால் மீட்டெடுக்கப்பட்டுள்ளார்கள். ரியாத்தில் பணிபுரிந்த மத்துகமவைச் சேர்ந்த 51வயதான குசுமா நந்தனவும்,கல்னேவாவைச் சேர்ந்த டி.பி. ஹேமலதாவுமே இவ்விரு பெண்களாவர்.

பணிப் பெண்களும் சட்டங்களும் 

சவுதி ஆரேபியாவில் 1950 ஆண்டு நடைபெற்ற வேலைநிறுத்தத்திற்கு பிற்பாடு வெளிநாட்டவர்களின் நலன் கருதும் சட்டங்கள் நிறுவப்பட்டிருந்தாலும், அங்கு பணிப் பெண்களின் நலன் கருதி எவ்வித சட்டங்களும் அமுலில் இல்லை. நடைமுறையில் உள்ள சட்டங்களில் கிழமைக்கான ஓய்வு, வேலை செய்யும் நேரம் ஆகியன வரையறுக்கப்பட்டிப்பதோடு அதிக நேர வேலை, ஒவர்டைம் என்பன தடைசெய்யப்பட்டிருக்கின்றன. ஆயினும் இப்பணிப்பெண்களிற்கு இச்சட்டங்களிற்கான அனுமதி மறுக்கப்படுகின்றது.
அதிகமான வீட்டுப் பணிப்பெண்களின் வழக்குகள்  நீதிபதியின்  விசாரணைக்கு வருமுன்பே, அவர்கள் நாட்டிற்குத் திருப்பியனுபப்படுகிறார்கள்.  சிலருக்கு சவுதி நீதிமன்றங்களிற்கு அனுமதி மறுக்கப்படுகின்றது. கூடுதலான பெண்கள் சட்டவீரோதமான முறையில் வாழ நேரிடகிறது. அல்லது வேறு கபில்களால் விலைக்கு வாங்கப்படுகிறார்கள். பெரும்பான்மையான பெண்கள் விபச்சாரத்திற்குட் படுத்தப்படுகிறார்கள்.  ஒரு தொழிலாளி எக்ஸிட்விசாவின்றி நாட்டைவிட்டு வெளியேறி அகப்பட்டால் அபராதமாக 3000 அமெரிக்க டொலர்களைச் செலுத்தவேண்டும். அவர்கள் கபிலிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டு, பல சந்தர்ப்பங்களில் அவர்கள் நாட்டிற்குத் திருப்பியனுப்பப்படுகிhர்கள். அத்துடன் அவர்கள் அந்த நாட்டிற்குத் திருப்பி  வருவதும் தடைசெய்யப்படும்.

சட்டவிரோதமான முறையில் நாட்டைவிட்டு கடத்தப்படுவதற்கு அவர்கள் 1500 லிருந்து 3000 டொலர்கள் வரை கடத்தல் காரர்களிற்கு வழங்கவேண்டும்.
அண்மையில் பதிவாகிய செய்தியொன்றில் ஐக்கிய ஆரேபிய எமிரேட்சில் 1094 பணிப் பெண்கள் தப்பித்துச் சென்றுள்ளனர். தப்பித்துச் சென்றவர்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுப்பவர்களிற்கு 50 000 டிர்கம்சும், வேலைக்காக வைத்திருந்தால் 100 000 டிர்கம்சும் தடைப்பணமாக விதிக்கப்படுமெனவும்ஈ இத்துடன் சிறைத்தணடனை விதிக்கப்பட்டு நாடும் கடத்தப்படுவார்கள் என்றும்  டுபாய் அரசஅதிகாரிகள் அறிவித்துள்ளனர்.

ஜோர்தானில் கபில்களின் எக்ஸிட் விசாவை எதிர்பார்த்து அல்லது அரசாங்கத்தால் பொதுமன்னிப்பு வழங்கப்படும்வரை பல்லாயிரக்கணக்கான பெண்கள் காத்திருக்கின்றனர் என இவ்வருடம் வெளியான செய்தியொன்று தெரிவிக்கின்றது.

Schura council
2009 யூலை மாதம் சவூதி அரேபியாவின் Schura councilவெளிநாட்டவர்களின் உரிமைகளை பாதுகாக்கும் முகமாக அமைக்கப்பட்ட்  பிரேரணையொன்றை சமர்ப்பித்துள்ளனர். இது சவுதியில் பணிபுரியும் 1,5 மில்லியன் பணிப்பெண்களின் உரிமைகளை கவனத்தில் எடுக்கின்றது. இதில் 9 நேர ஓய்வு, வசதியான வதிவிடம், இடைவேளைகள் என்ற விடயங்கள் கவனத்தில் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

ஆனால் இதிலும் இப்பணிப் பெண்களிற்கு சாதகமாகப் போகக் கூடிய விடயங்கள் இருப்பதாக கியூமன் றைட் வோட்ச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. அதாவது எஜமானுக்கு பணிந்து நடத்தல், சட்டவிரோதமான காரணங்களிற்காக வதிவிடங்களை விட்டு செல்வதற்கான தடை போன்ற மீண்டும் இப்பெண்களின் உரிமைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் சாரங்கள் இதில் காணப்படுகின்றன.

இப்பணிப் பெண்களை வேலைக்கு அனுப்பும்  நாடுகள்  இப் பெண்களிற்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகள் தெரிந்தும் தமது இலாபங்களைக் கருத்திற் கொண்டு மெளனம் சாதிக்கின்றனர். பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற நாடுகள் சனத் தொகை பெருக்கத்தாலும்,  அந்நாட்டின் பொருளாதார ஸ்திரமின்மையாலும் தொடர்ந்தும் இப்பெண்களை அரேபிய நாடுகளிற்கு அனுப்புகின்றனர். இந்நாடுகளில் வேலை வாய்ப்புக் குறைவாக இருப்பதால் அதனால் எழக்கூடிய சமூக எதிர்ப்பை திசை திருப்புவதற்காகவும் அவ்வரசாங்கங்கள் இக்கொள்கையைக் கடைப் பிடிக்கின்றன. இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் அப்பணிப்பெண்கள் பெருமளவில் அந்நிய செலவாணியை பெற்றுதருவதால்,  இவர்களை  அரசாங்கம் ஒரு ஏற்றுமதிப் பண்டமாகவே கருதுகிறது. ஒரு வருடத்திற்கு இவர்கள் இலங்கை அரசிற்கு 425 பில்லியன் ரூபாய்க்களை ( 3.8 பில்லியன் டொலர்கள்)     அந்நியச்செலவாணியாக ஈட்டித் தருகிறார்கள். தற்போது சவுதிக்கு ஒரு பணிப் பெண்ணை அனுப்புவதால் இலங்கைஅரசிற்கு தலா 7500 டொலர்கள் கிடைக்கின்றது. சவுதி அரசாங்கம் அதை 550 டொலர்களாக குறைக்க யோசித்துள்ளது. இதற்கு இலங்கையரசாங்கம் உடன்படாததால் சவுதிஅரேபியா  இலங்கையிலிருந்து  பணிப்பெண்களை எடுக்காது என பயமுறுத்தியுள்ளது.

இலங்கையிலிருந்து வேலைவாய்ப்பிற்குச் செல்லும் அப்பெண்களின் வாழ்க்கைத்தரம் உயர்வடைவதற்கான சமூகக்காரணிகள் சீர்படுத்தப்படுத்தப்பட்டு, ஸ்திரமான பொருளாதாரநிலைமை உருவாக்கப்படும்வரை அரசாங்கங்கள் இப்பெண்களை பலிகொடுத்துக் கொண்டேயிருக்கும் என்பதே கசப்பான உண்மை.

...மேலும்

Mar 14, 2012

மாசெஸ் அமைப்பின் தொடக்கநிகழ்வு மற்றும் இமாமி விளம்பரத்திற்கு எதிரான பிரச்சாரம் - கொற்றவை


10.3.2012 – மாசெஸ் அமைப்பின் தொடக்க நிகழ்வு மற்றும் இமாமி விளம்பரத்திற்கு எதிரான பிரச்ச்சாரம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. இந்த நிகழ்ச்சியில் பெண் விடுதலை, பெண்ணியம் தொடர்பான பேச்சு, 20 நிமிட காட்சிப்படம், ஓவிய பட்டறை ஆகியவை இடம்பெற்றன. வெவ்வேறு அரசியல் நிலைப்பாடு, தத்துவார்த்த நிலைப்பாடு கொண்டவர்கள் கலந்து கொண்டு ஒரே மேடையில் பேசினார்கள். கருத்தியல் தளம், மனித உரிமை செயல்பாடு, அரசியல் களம், கல்வியியல் தளம் ஆகியவற்றில் இயங்குபவர்கள் கருத்துரையாற்றினர், இதன் மூலம் பெண் விடுதலை சிந்தனையின் பல்வகை பரிமாணங்களை அறிந்து கொள்ள முடிந்தது.

நிகழ்ச்சியில் உரையாற்றியவர்கள்:

தோழர். ப. சிவகாமி (நிறுவனர், சமூக சமத்துவப் படை கட்சி),

பேரா.அ. மார்க்ஸ்,

பேரா. பத்மினி,

பேரா. மோனிகா,

கோ. சுகுமாரன் (மக்கள் உரிமை கூட்டமைப்பு, புதுச்சேரி)

நிகழ்ச்சியில் ஓவியம் வரைந்தவர்கள்:

தோழர்கள் விஸ்வம், ராஜன், வசந்த், ஏழுமலை, ஆனந்த், கிரிஸ்டி, ரோஹினி மணி, விதார்த்தி, மோனிகா, திலிப், சூரஜ், யுகன். கிரன் துளசி என்பவரின் ’பாலுறுப்பு அடையாளம் அழித்த’ புகைப்படம் ஒன்றும் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டது.

மாலை 3 மணி அளவில் ஓவியர்கள் இக்சா மையத்திற்கு வந்து ஓவியங்களை வரையத் தொடங்கினர். ஆணாதிக்க கருத்தூன்றிய பார்வையிலிருந்து  (male gaze) பெண் உடலை மீட்டு ஒரு புதிய பொருள் கொடுக்க கூடிய வகையில் ஓவியங்கள் இருக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது. அந்த வகையில் ஒவ்வொரு ஓவியமும் பெண்ணின் மறுபக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கும் விதமாக அமைந்திருந்தது. 5.45 மணி அளவில் தொடக்க நிகழ்வு ஆரம்பமாகியது. கொற்றவை வரவேற்புரையாற்றினார். மாசெஸ் அமைப்பின் செயல் திட்ட முன் வரைவை வெளிட்டு அமைப்பு துவக்கம் பற்றி அதிகார பூர்வ அறிவிப்பை வைக்குமாறு தோழர் ப. சிவகாமி அவர்களை கேட்டுக்கொண்டார் கொற்றவை. சிவகாமி அவர்கள் வெளியிட, பேரா. அ. மார்க்ஸ் அவர்கள் அதை பெற்றுக் கொண்டார். பின்பு பேரா. பத்மினி, பேரா. மோனிகா, கோ. சுகுமாரன் ஆகியோரிடம் செயல் திட்ட பிரதி கொடுக்கப்பட்டது.

கருத்துரை நிகழ்த்துவதற்கு முன் கொற்றவை தயார் செய்திருந்த 20 நிமிட காட்சிப்படம் ஒன்று திரையிடப்பட்டது.  இலக்கியம் தொடங்கி, இன்றைய விளம்பரங்கள், திரைப்பட பாடல்கள் ஆகியவற்றில் நிகழும் பெண் கதாபாத்திர சித்திரங்கள் ஆகியவை தொகுக்கப்பட்டிருந்தன. பெண் விடுதலை, மானுட விடுதலை குறித்து முன்னோடிகள் சொல்லியிருப்பது எனும் பகுதியில் பெரியார், அம்பேதகர் ஆகியோரின் பேச்சுக்கள், இவற்றோடு பெண் எழுத்தாளர்கள், உளவியலாளர்கள், புரட்சியாளர்கள் சிலரது குறிப்புகளும் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. இந்த காட்சிப்படத்தின் ஊடாக ஒரு பெண்ணியவாதியாக எனக்குள் (கொற்றவை) நெடுநாள் நெருடிக்கொண்டிருந்த ஒரு கேள்வியும், அதன் இறுதில் கோரிக்கைகள் சிலவும் வைக்கப்பட்டன. உழைக்கும் உடல்களை போற்றும் வகையில் மெரினா கடற்கரையில் வைக்கபட்டிருக்கும் உழைப்பாளர் சிலையில் ஏன் ஒரு பெண் உழைப்பாளி கூட இடம்பெறவில்லை என்பதே அக்கேள்வி. பெண் உழைப்பாளர்களுக்கான சிலை வைக்கப்பட வேண்டும், அது பெண் மட்டுமல்லாமல் ஆணும் பெண்ணும் இனைந்து இருக்கும் சிலையாக இருக்க வேண்டும், மூன்றாம் பாலினத்தவருக்கு வேலை வாய்ப்பில்லை என்பதை வலியுறுத்தும் சிலையும் வைக்கப்படவேண்டும் என்ற கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது.

அதேபோல் மார்க்சியம், பெரியாரியம், அம்பேத்கரியம் பேசப்படும் அளவுக்கு லுக்சம்பர்கிசம் ஏன் பேசப்படுவதில்லை – மார்ச் 5, 2012 சே குவேரா அளவுக்கு கொண்டாடப்படவேண்டிய ஒரு பெண் ஆளுமை பிறந்து 141 வருடங்கள் முடிவடைகிறது… அவர்தான் ரோசா லுக்சம்பர்க்.

ஆணாதிக்கம் இயற்கை மீது போர் தொடுப்பது போல் இயற்கையின் பிரதியான பெண்ணிடமும் போர் புரிந்தவாரிருக்கிறது, ஆங்காங்கே சில பெண்கள் சீறிக்கொண்டிருப்பது போய், ஒட்டுமொத்த பெண்ணினமும் பொங்கி எழும் காலம் வெகுதொலைவில் இல்லை எனும் முழக்கத்தோடு அந்த காட்சிப் படம் முடிந்தது.

அதைத் தொடர்ந்து:

முதலில் பேசிய பேரா. அ. மார்க்ஸ் அவர்கள் 90களில் நிறப்பிரிகை வெளிவந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் பெண்ணியம், மாற்றுச் சிந்தனைகள், அரசியல் குறித்தெல்லாம் நிறைய விவாதங்கள் நடைபெற்றன. வெவ்வேறு அரசியல், கருத்து நிலைப்பாடு கொண்டிருந்தவர்களும் ஒரே மேடையில் கலந்து கொண்டு தங்களது கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தினர். அதைத் தொடர்ந்து நிறைய உரையாடல்கள் நிகழும். புதிய சிந்தனைகளை அறிவதற்கான வாய்ப்பாக அது அமைந்தது. ஆனால் தற்போது அச்சூழல் குறைந்து வருகிறது என்று சொன்னார். மேலும் பெண் உடல், காமம் குறித்து  பெண்கள் எழுதும் போது எத்தகைய எதிர்ப்புகளைப் பெண்கள் சந்திக்க நேர்கிறது என்று சொல்லி, முத்துப்பழனி அவர்களின் நூல் மீது கொண்டுவரப்பட்ட தடை குறித்தும் பேசினார்.

அவரைத் தொடர்ந்து தோழர் ப. சிவகாமி அவர்கள் பேசினார். மூத்த அரசியல் செயல்பாட்டாளராக அரசியல் களத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பு குறித்து அவர் பேசினார். கடந்த பத்தாண்டுகளில் பெண்கள் அரசியலில் பங்கு பெறுவதும், அவர்கள் தலைமையில் போராட்டங்கள் நடைபறுவதும் அதிகரித்திருக்கிறது என்றார்.  சுமார் ஒன்றரை லட்சம் பெண்களைத் திரட்டி மாநாடு நடத்தியதை குறிப்பிட்டார். படித்த மேல்தட்டுப் பெண்கள் பெண்ணியம், பெண் விடுதலை சிந்தனை என்பதை ‘பாலியல்’ என்ற வட்டத்திற்குள் மட்டும் சுருக்கி விடாமல், பெண்களை அரசியல் படுத்துவும், ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினரின் போராட்டங்களில் கலந்து கொண்டு ஆதரவு தெரிவிக்கவும், அவர்களின் விடுதலைக்காக போராடவும் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்றார். பெண் உடல் மீதான கருத்தாக்கங்களை மாற்றியமைப்பது என்பது அவசியம், அதற்கு ஆண்களிடத்தில் மாற்றம் கொண்டுவருவது எவ்வளவு முக்கியமோ அதேபோல் பெண்களின் மன நிலையைலும் மாற்றம் வரவேண்டும். பாலியல் சுரண்டல் குறித்து அதிக கோஷங்கள் எழுப்ப்பப்பட்டு வருகிறது. அதுவும் தேவைதான், அதற்கப்பால் பெண்களின் தேவை, உரிமைகளை சட்டபூர்வமாக பெறுவதற்கு பெண்கள், பெண்ணியவாதிகள் ஒன்றிணைந்து செயல்படவேண்டும். உதாரணமாக பொது இடங்களில் ஆண்கள் தனியாக உலவுகின்றனர், ஆனால் ஒரு பெண் அப்படி தனியாக நிற்பதோ, சாலையை, சுற்ற வட்டாரத்தை வெறுமனே ரசிப்பதற்கோ சாத்தியமில்லை. அதேபோல் பெண்களின் பெயரில் பாட்டா கோருதல், நிலம் கோருதல், பெண்களுக்கென்று விளையாட்டுத் திடல் வேண்டும் என்று சட்ட ரீதியான கோரிக்கைகளை வைக்கலாம். உடல் ரீதியாக பெண்களைப் பலப்படுத்தும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றால். பெண்கள் இன்று அரசியல் வந்துவிட்டல் 33% என்ன 50% சதவிகிதம் கூட அவர்களால் கைப்பற்ற முடியும் என்றார்.

அதைத் தொடர்ந்து கொற்றவை பெண்கள் அரசியல் பங்கு பெருவதில் குடும்பம் எனும் அமைப்பு ஒத்துழைப்பதில்லை, குறிப்பாக உயிர் குறித்த அச்சம் ஆண்களையே அரசியல்களத்தில் தயக்கம் கொள்ளச் செய்கிறது, பெண்களுக்கு அதைவிட மிகுந்த அச்சறுத்தல்கள் இருக்கிறது. ஆனால் அதையும் தாண்டிப் பெண்கள் செயல்படவேண்டியது அவசியமாகிறது என்றதோடு, ஒடுக்கப்பட்ட சமூக மக்களின் பிரச்சனைகளை எடுத்துப் போராடும் அமைப்புகளோடு மாசெஸ் அமைப்பு சேர்ந்து பணியாற்றும் என்பதையும் தெரிவித்துக்கொண்டார்.

அதன் தொடர்ச்சியாக முனைவர் பத்மினி பேசினார். பெண்ணியக் கல்வியின் அவசியம் குறித்தும், அது பள்ளி பாடதிட்டத்திலேயே சேர்க்கப்படவேண்டும் என்பது குறித்தும் பேசுமாறு அவரைக் கேட்டிருந்தேன்.  இலக்கியம் தொடங்கி பெண் உடல் மீது என்ன வகையான பிம்பங்கள் ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது, பெண் ஒடுக்குமுறையில் உற்பத்தி முறை, பொருளாதார முறை ஆகியவற்றின் தொடர்பு ஆகியவற்றை பேசியவர், அதிகார வர்க்கத்திற்கு எதிராக இருக்கக்கூடிய பெண்ணியக் கல்வியை அரசாங்கம் பாடதிட்டத்தில் சேர்க்கும் என்று நாம் எதிர்பார்க்க முடியாது, இருந்தாலும் முயல்வோம். அதைத் தாண்டி இதுபோன்ற முயற்சிகள் மூலம் பெண் உடல் மீதான பிம்பங்களை கலைக்கும் உரையாடல்களை நிகழ்த்தி பெண் எழுத்துக்கான புதிய மொழியை உருவாக்க வேண்டும் என்றார்.

அடுத்ததாக பேரா. மோனிகா பேசினார்.  பாலினம், பாலியல் ஆகியவற்றின் வேறுபாடுகளை சுட்டிக்காட்டியவர், பிம்பம் என்பது எவர் அதை உருவாக்குகிறாரோ அவரின் மனம்படியே இருக்கும் என்றார். அந்தவகையில் ஆணாதிக்கமானது ஒவ்வொருவரின் மனதில் பெண் என்பவள் பாலியல் பண்டம் எனும் பிம்பத்தையும், அவளுக்கான தன்மைகள், கடமைகள் யாவை என்றும் ஏற்றிவைத்திருக்கிறது. அதிகார வர்க்கத்தின் படைப்புகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து அதை சுற்றி ஒரு உடையால் நிகழும் போது அந்த பிம்பங்கள் எப்படி தோற்றுவிக்கப்படுகின்றன என்பதை எடுத்துரைப்பது எளிதாகிறது என்றார். மேலும் அவர் மாசெஸ் அமைப்பு மூன்று மாதிதிற்கு ஒருமுறை வெளிவரக்கூடிய ஒரு சஞ்சிகையைக் கொண்டுவர முயலவேண்டும் என்று கூறினார்.

அடுத்ததாக தோழர். கோ. சுகுமாரன் அவர்கள் பேசினார். மனித உரிமைச் செயல்பாட்டாளரான இவர் காவல் நிலையத்தின் வன்புணர்வு கொடுமைக்கு உள்ளான பத்மினி மற்றும் இதர பெண்கள் வழக்கு விசாரணைகளின் போது எப்படி வேசி என்று முத்திரை குத்தப்படுகின்றனர் என்று சொன்னதோடு, அவ்வழக்குகள் எப்படி எதிர்கொள்ளப்பட்டன என்றும் பேசினார். அத்தோடு அ. மார்க்ஸ் சுட்டிக்காட்டிய இப்போதை உரையாடலுக்கு சாத்தியமற்ற சூழல் குறித்தும், அதனால் கருத்தியல் தளத்தின் பின்னடைவுகள் குறித்தும் பேசினார்.

கொற்றவை நன்றியுரையாற்றி நிகழ்ச்சியை முடித்தார்.

...மேலும்

Mar 8, 2012

இன்னும் கதவுகள் அடைக்கப்பட்டே உள்ளன. உமா - ஜேர்மனி

நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து சர்வதேசப் பெண்கள் தினம்
முதலாவது பெண்கள் தினத்தின் போது

சர்வதேச ரீதியாக பெண்கள் தினத்தை நூற்றாண்டுகளாக கொண்டாடுவதென்பது பெண்ணொடுக்குமுறைக்கெதிரான போராட்டத்தை நூற்றாண்டுகளாக நாடாத்திச் செல்வதென்பதே.

1908ம் ஆண்டு நியுயோர்க் நகரில் 15 000 ஆடைத்தொழிலாளப் பெண்கள் சம்பள உயர்விற்காகவும், வேலைநேரத்தை குறைக்கக் கோரியும், தொழிற்கூடத்தில் மேலதிகவசதிகளைக் கோரியும் ஊர்வலமொன்றை ஒழுங்குசெய்தார்கள். 1857ம் ஆண்டு தமது முன்னோடிகள் நிகழ்த்திய போராட்டங்களைக் கௌரவிக்கும் முகமாகவுமே அப்பெண்தொழிலாளர்கள் இந்த ஊர்வலத்தை ஒழுங்குசெய்திருந்தார்கள். இந்த ஊர்வலம் தந்த உத்வேகத்தால் , 1909 ம் ஆண்டு நியுயோர்கில் அமைந்திருந்த Triangle Shirt Waist பெண்தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தமொன்றை ஆரம்பித்தனர்.Local 25> International Ladies Garment Workers Union என்பவை Triangle Shirt Waist தொழிசாலையிலுள்ள பெண்தொழிலாளர்களிற்காகவும், அது போன்ற sweat shops (வியர்வைக்கடைகள்) வேலைசெய்யும் பெண்களின் உரிமைகளிற்காகவும், அவர்கள் மீதான மோசமானச் சுரண்டலை எதிர்த்தும் இவ்வேலை நிறுத்தத்தை மூன்று மாதக் காலமாக நடாத்தினார்கள். இத்தொழிற்சாலைகளில் 15, 16 வயதான ஆமெரிக்க மற்றும் யூதத் தொழிலாளப் பெண்கள் காலை 7 மணியிலிருந்து இரவு 8 மணிவரை வேலை செய்ய வேண்டியிருந்தது. மலசலகூடத்திற்குச் செல்வதானால் அவர்கள் கட்டிடத்திற்கு வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்ததால் , முதலாளிகள் கதவைத் தாளிட்டு மூடியிருந்தார்கள். Local25 இற்கு Clara Lemlich தலைமை தாங்கினார். இப்பெண்தொழிலார்களின் வேலை நிறுத்தத்திற்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும் முகமாக. 500 தொழிற்சாலைகளைச் சேர்ந்த 20 000 தொழிலாளரகள் வேலைறிறுத்தப் போராட்டத்தில் இறங்கினார்கள். 1910ம் ஆண்டு எந்தக் கோரிக்கைகளும் நிறைவேற்றப்படாத நிலையிலும், தொடர்ந்தும் கதவு அடைக்கப்பட்ட நிலையில் வேலை நிறுத்தம் கைவிடப்பட்டது. ஒருவருடத்திற்குப் பின் இத்தொழிற்சாலை தீவிபத்திற்க்குள்ளானது. கதவுகள் மூடப்பட்டிருந்தமையாலும் , தீயணைக்குதம் படையினரின் ஏணிகள் 10ம் மாடியை எட்டமுடியாமல் போனாமையாலும் 146 தொழிலாளப் பெண்கள் இறக்க நேரிட்டது.

முதலாவது பெண்கள் தினம்
அதைத்தொடர்ந்து 1910ம் ஆண்டு நடைபெற்ற மேதின ஊர்வலத்தில் 60 000 பெண் தொழிலாளர்கள் கலந்துகொண்டனர். அமெரிக்காவில் நடைபெற்ற இச் சோசலிச பெண்தொழிலாளர்களின் எழுச்சிகளை நன்கு கவனித்துக்கொண்டிருந்த ஐரோப்பிய சோசலிஸ்ட் அமைப்புகளைச் சேர்ந்த பெண்கள் உலகப் பெண்தொழிலாளர்களை அணிதிரட்ட வேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந்தனர். 1910ம் ஆண்டு கோப்பன்காகனில் நடைபெற்ற சர்வதேவச சோசலிச காங்கிரசில் ஜேர்மனிய சோசலிஸவாதியான கிளாரா செர்க்கின் சர்வதே தொழிலாளப் பெண்கள் தினத்தைப் பிரகடனப்படுத்தினார். இந்த காங்கிரசில் கலந்து கொண்ட 17 நாடுகளைச் சேர்ந்த 100 பெண்கள் இத்தீர்மானத்திற்கு தமது பேராதரவை வழங்கினர்.

இத்தீர்மானத்தைத் தொடர்ந்து 1911ம் ஆண்டு முதன்முதலாக மார்ச் 19ம் திகதி ஜேர்மனி, சுவிட்சலாந்து , ஆஸ்திரியா ஆகிய நகரங்களில் சர்வதேச தொழிலாளப் பெண்கள் தினம் கொண்டாடப்பட்டது. தொழிலாளப் பெண்களின் அடிப்படை உரிமைகளையும், பெண்களின் வாக்குரிமையையும் இவர்கள் கோரிக்கைகளாக வைத்தனர்.

இதைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற பெண்கள் தின ஊர்வலங்களில் Triangle Shirt Waist தொழிற்சாலையில் தீவிபத்திற்குள்ளான பெண்தொழிலாளர்கள் நினைவு கோரப்பட்டனர். 1912 ஆம் ஆண்டு லோரன்ஸ் ஆடைத் தொழிற்சாலையின் தொழிலாளர்கள-; 'Bread and Roses' என்ற பெயரில் போராட்டங்களை நடத்தினர்.


"நாம் ஊர்வலமாகப் போகும் இந்த அழகானப் பொழுதில்
மில்லியன் கணக்கான இருண்ட சமையலறைகளும்,
ஆயிரம் சாம்பல் நிறமான ஆலை விறாந்தைகளும்
சூரியன் தீடிரெனப் பாய்ச்சும் வெளிச்சத்தை பரிகசிக்கின்றன.


பாணும் ரோசா மலர்களும்
பாணும் ரோசா மலர்களும்
என நாம் பாடுவதை மக்கள் கேட்கின்றனர்


நாம் ஊர்வலமாகப் போகையில்
ஆண்களிற்காகவும் போராடுகிறோம்.
அவர்கள் பெண்களின் குழந்தைகள், அவர்களிற்கு நாம் மீண்டும் தாயாகிறோம்
எமது வாழ்வு பிறப்பிலிருந்து இறப்புவரை வியர்வையாதல் ஆகாது
எமது உடல்கள் போலவே இதயமும் பட்டினியால் தவிக்கின்றன
எமக்கு பாணைப் போலவே ரோசா மலர்களையும் தாருங்கள்"

எனத் தொடரும் பாடலைப் பாடினார்கள். தொடர்ந்த பெண் தொழிலார்களின் போராட்டங்களின் போதும், சர்வதேச பெண்கள் தின ஊர்வலங்களிலும் பெண்கள் இப்பாடல்களைப் பாடினார்கள்.

1913-14களில் நடைபெற்ற சர்வதேச பெண்கள் தினங்களில் முதலாம் உலக யுத்ததைக் கண்டித்து பெண்கள் கோசங்களை முன்வைத்தனர். 1917 ல் மார்ச் 8 ம் திகதி; ரஷ்யப் பெண்கள் பாணும் சமாதானமும் என்ற பெயரில் வேலைநிறுத்த எதிர்ப்பு போராட்டத்தையும், ஜார் மன்னனின் ஆட்சிக்கு எதிரான போரட்டத்தையும் நிகழ்த்தினர்.

* * * * *
உலகெங்கிலும் பெண்கள் சமூக, மத, கலாசார, மற்றும் பால் ரீதியான ஒடுக்கமுறைகளிற்கு ள்ளாக்கப்படுவதோடு, உழைப்புச் சுரண்டலிற்கும் உள்ளாக்கபபடுகிறார்கள். நூற்றாண்டுகளிற்கு முன், தொழிற்கூடங்களில் பால்ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டு, குறைந்த கூலி, சம்பள உயர்வின்மை, தொழிற்கூடற்களில் அடிப்படை வசதியின்மை, பாதுகாப்பின்மை என்பவற்றை எதிர்த்து, தமது உரிமைகளைக் கோரி பெண் தொழிலாளர்கள் போராட்டங்களை மேற்கொண்டது போலவே, இன்னும் இதே சுரண்டல்களிற்கெதிரான போராட்டங்கள் பெண்களால் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டியுள்ளது.

உலகமயமாதலின் விளைவாக பொருளாதரத்தில் வளர்ச்சியடைந்த அமெரிக்க, ஐரோப்பிய நாடுகளில் ஏற்பட்ட தொழில் வளர்ச்சியால் உலகெங்கும் குறைந்த கூலிக்காக அதிக இலாபத்தைக் தரக்கூடிய தளங்களைத் தேடிச்செல்கின்றனர்.

ஒரு நாட்டின் ஏற்றுமதியை முன்னிலைப்படுத்தி, அந்நாட்டின் அபிவிருத்தியைப் பெருக்கச் செய்யும் மூலோபாயமாக , உலக வங்கியாலும், சர்வதேச நாணய நிதியத்தாலும் அபிவிருத்தியடைந்துவரும் நாடுகளில் சுதந்திரவர்த்தக வலயங்களும், Export processing Zones ம்(ஏற்றுமதிக்காக தயார்படுத்தும் வலயங்கள்) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. 1977 க்கு பின் இலங்கையில் திறந்த பொருளாதாரத்தின் நுழைவோடு சுதந்திர வர்த்தகவலையங்கள் கட்டுநாயக்கவிலும், பின்பு பியகமவிலும் கொக்கலவிலும் திறக்கப்பட்டன. ; வெளிநாட்டு நிறுவனங்களின் முதலீடுகளை மையப்படுத்தியமைக்கப்பட்ட இத்தொழிற்சாலைகளில் அடிப்படைத் தொழிற்சட்டங்களிற்கு மதிப்பளிக்கப்படவில்லை. பிறைவட் செக்கடருக்குள் அடங்கக்கூடிய ஆடை, நெசவு ,பின்னல் மற்றும் உணவுபதப்படுத்தல் என்பவற்றை உற்பத்திசெய்யும் தொழிற்கூடங்கள் அமைக்கப்பட்டன. நாட்டின் 30 வீதமான ஏற்றுமதி இத்துறைகளிலிருந்தே பெறப்படுகின்றது. இத்தொழிற்சாலைகளில் கடமையாற்றுபவர்களில் 85 வீதமானவர்கள் பெண்கள். கட்டுநாயக்காவில் மாத்திரம் 60 000 பேர் வேலை செய்கிறார்கள். இதில் 52 000 பேர் பெண்கள். அவர்கள் அதிகமாக 18 க்கும் 25 வயதிற்கும் உட்பட்டவர்கள். இவர்கள் கூடிய வேலைநேரம், ஓய்வின்மை, அதிகநேரவேலை. குறைந்த ஊதியம், அடிப்படைச் சுகாதார வசதியின்மை போன்ற பிரச்சினைகளிற்கு முகம் கொடுக்கிறார்கள். இவர்கள் 6 மணிக்கு வேலையை ஆரம்பிக்வேண்டியுள்ளது. ஆனால் 7 மணிக்குத் தான் பன்ச் கார்ட் பதிவுசெய்ய அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். இவர்களது வேலை நேரம் 8 லிருந்து 10 மணித்தியாலங்களாகவுள்ளது.
வேலை நேரங்களில் இவர்களிற்கு ஓய்வு கிடைப்பதில்லை. மலசலகூடத்திற்குச் செல்வதானாலும் சுப்பவைசரிடம் சூ கார்ட்; எனப்படும (சிங்கள மொழியில் சிறுநீரை பேச்சு வழக்கில் choo என அழைப்பதுண்டு.) சிறுநீர் கழிப்பதற்கான அனுமதிப்பத்திரம் பெறவேண்டும். அதில் இப்பெண் எத்தனைமுறை நாளிற்கு சிறுநீர் கழித்துள்ளார் என பதிவு செய்யப்படும். சில தொழிற்சாலைகளில் மலசலகூடத்திற்கு முன்வைக்கப்பட்டுள்ள புத்தகத்தில் பதிவுசெய்யவேண்டும். புதிதாக வேலைக்கு வந்தவர்கள் மலசலக்கூடங்களை பாவிப்பதற்கு அனுமதியில்லை. மூன்று மாதங்களாக வேலை செய்யும் பெண்ணொருவர் மலசலம் போவதிற்காக .சூ கார்டைக் கேட்ட போது, அவரிற்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. மூன்று நாட்கள் தொடர்ந்து கேட்ட காரணத்தினால் அவர் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டார். ஒரு நாளிற்கு ஒருமுறை மட்டுமே அதிகமான தொழிற்சாலைகளில் அனுமதி வழங்கப்படுகின்றது. அதன் காரணமாக இப்பெண்கள் வேலை செய்யும் நேரங்களில் தண்ணீர் குடிப்பதைத் தவிர்த்து வருகிறார்கள். இதனால் அவர்களிற்கு சிறுநீரக வியாதிகள் வருகின்றன . இங்கு வேலைசெய்யும் அதிகமான பெண்கள் போசாக்கின்மை உணவுப் பற்றாக்குறையென்பவற்றால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

அங்கு கடமையாற்றுபவர்களில் அதிகமானவர்கள் தூரக் கிராமங்களிலிருந்து தமது வறுமையின் காரணமாக வேலைவாய்ப்புத் தேடி இப்பிரதேசங்களிற்கு வந்தவர்கள். இதன் காரணமாக இவர்கள் வேறு வீடுகளில் தங்கியிருக்கவேண்டியுள்ளது.பெருந்தொகையாகப் பெண்கள் இப்பிரதேசங்களிற்கு வரத் தொடங்கியவுடன் இவர்களிற்கு வாடகைக்குக் கொடுப்பதற்கெனச் சிறு அறைகள் வரிசையாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த 10x8 அல்லது 10x9 அடி நீள அறைகளிற்குள் பல பெண்கள் அடைபட்டு வாழவேண்டியுள்ளது. 30 லிருந்து 40 பேர் ஒரு குசினியையும் மலசலகூடத்தையும் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

அவர்களின் அடிப்படைச்சம்பளம் 6700 ரூபாய்களாக உள்ளன. நீண்ட நாட்கள் வேலை செய்பவர்களில் சிலர் மேலதிக நேரம் வேலை செய்வதால் 12 000 ரூபாய்க்களைப் பெறக்கூடியவர்களாகவிருக்கின்றனர். விலைவாசியின் அதிகரிப்பால் தமது அடிப்படைச் சம்பளத்திலிருந்து 2 500 ருபாய்க்களை அதிகரிக்கக் கோரி அதிகமான தொழிற்சாலைகளில் வேலைநிறுத்தங்களையும், எதிர்ப்புப் போராட்டங்களையும் நடாத்தி வருகின்றனர். இலங்கை வர்த்தக ஊழியர் சங்கத்தின் தலைமையில் பொலிடெக்ஸ் கார்மென்டில் வேலை நிறுத்தப் போராட்டம் நடந்தது. 2010 நவம்பர் மாதத்திலிருந்து சம்பள உயர்வைக் கோரி FTZ-GUSEU, Progressive Union of FTZ ஆகியோரின் தலைமையில் , தொழிலாளர்கள் „அதிக சம்பளம் BOI அதிக இலாபம் „ எனும் வாக்கியங்கள் ;எழுதப்பட்ட மஞ்சள்பட்டிகளை அணிந்த வண்ணம் வேலையில் ஈடுபடுகிறார்கள். BOI என்பது Board of Invesment ( முதலீட்டார்களின் சபை) ஆகும். சுதந்திர வர்த்தக வலையத்தில் முதலீடுகளை ஒழுங்கமைக்க ஆரசாங்கத்தால் நடாத்தப்படும் ஏஜென்சி. BOI க்கு அதிக இலாபத்தை ஈட்டித்தருவதால் தமது சம்பளத்தை அதிகரிக்குமாறு அவர்கள் கோரிக்கைவிடுக்கிறார்கள். 2010 தேர்தலின் போது 2500 ரூபாய்கள் அதிகரிப்பதென ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவினால் வாக்குறுதியளிக்கப்பட்டாலும் அது நிறைவேற்றப்படவில்லை. 500 ரூபாய்கள் மாத்திரமே சலுகைப்பணமாக வழங்கப்பட்டது. பொருளாதார அமைச்சர் பசில் ராஜபக்ச தொழிலாளர் சங்கங்களுடன் பேசுவதாக உறுதியளித்திருந்தாலும் தொழிற்சங்கங்கள் நம்பிக்கையிழந்த நிலையிலேயேயுள்ளனர்.

இத்தொழிலாளர்களின் வருமானத்தின் பெரும்பகுதி வாடகைக்கும், வீட்டுச்; செலவிற்கும் போக தமது உறவினர்களிற்கு அனுப்புவதற்காக சிறிய தொகையே கையில் மிஞ்சுகிறது. வேலைவாய்ப்பிற்காக தமது குழந்தைகளை ஊரில் தமது உறவினர்களுடன் விட்டு வந்தவர்களும் உள்ளனர். இவர்கள் வருடத்திற்கு ஒருமுறை அல்லது இருமுறை தான் தமது குழந்தைகளைப் பார்க்கச் செல்கிறார்கள்.

சுதந்திரவர்த்தக வலையத்தில் பணிபுரியும் பெண்களின் துயரையும் , பிரச்சினைகளையும் வெளியுலகிற்கு கொண்டு வருவதிலும் அவர்களிற்கான ஆலோசனைகளையும் வழங்குவதிலும்; கட்டுநாயக்கவில்அமைந்திருந்த பெண்கள் நிலையமும், ஏகலவில் இருந்து இயங்கும் டாபிந்து(வியர்வைத்துளி) கௌக்டிவ்வும் பெரும் பங்காற்றின. 90 களில் மனிக்N;க என்ற ஸ்டார் காமென்ட்டில் வேலை செய்த பெண் தொழிலாளியின் கவிதை டாபிந்து பத்திரிகையில்; வெளிவந்தமைக்காக அவள் வேலையில் இருந்து நீக்கப்பட்டார். அந்தக்கவிதையில் அவள் தான் காலையில் 4.30 மணிக்கு எழுவதிலிருநது வேலை முடியும் வரையிலானத் தனது செயற்பாடுகளை வர்ணித்திருந்தாள். தான் சுகயீனமுற்ற வேளையில் வெளியில் செல்ல அனுமதி கேட்ட போது அதில் அக்கறை காட்டாத சுப்பவைசர், அவள் அன்றைய உற்பத்தியில் அடையவேண்டிய இலக்கை அடைந்துள்ளாரா என்பதில் குறியாகவிருந்ததாகவும், தான் பலமுறை கேட்டபின்பு, சிறிது நேரம் ஓய்வறைக்கு அனுப்பப்பட்டதாகவும், தனது இறப்பு ஸ்டார்காமென்டில் தான் ஒருநாள் நிகழுமெனவும் தெரிவித்திருந்தாள். பல தேசிய சர்வதேச அமைப்புகளின் பிரச்சார நடவடிக்கைகளின் விளைவாக, அவர் வேலையில்லாமல் இருந்த நாட்களிற்கான சம்பளத்துடன் மீண்டும் வேலையில் சேர்க்கப்பட்டார். வேலை செய்யும் போது நிகழும் விபத்துகளிற்கான நஸ்டஈடு முழுமையாக வழங்கப்படுவதில்லை. இத்தகைய விபத்துகளால் மரணித்தப் பெண்களும் இருக்கின்றார்கள்.

அபிவிருத்தியடைந்து வரும் எல்லா நாடுகளிலும் திறந்த பொருளாதாரச் சந்தையால் பெண்கள் குறைந்த கூலிக்காக எந்தவித அடிப்படை பாதுகாப்பு வசதிகளும் அற்ற நிலையில் வேலைக்கமர்த்தப்படுகிறார்கள். உலகின் அதிகூடிய கைத் தொலைபேசிகளை உற்பத்திச் செய்யும் நொக்கியா நிறுவனத்தினர் தென்னிந்தியாவில் அமைந்துள்ள தொழிற்சாலையொன்றில் அசெமப்லியில் வேலைசெய்து கொண்டிருக்கும் போது கொன்வே பெல்ட்டில் கழுத்து அகப்பட்டு 22 வயதான அம்பிகா என்ற பெண்; மரணமடைந்தது அறிந்திருப்பீர்கள். இரவு வேலையில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருந்தபோது இயந்திரக் கோளாறால் அவர்களது convey belt ஸ்தம்பிதமடைந்து நின்ற நிலையில் அவள் தலையைவிட்டு திருத்தமுயற்சித்திருக்கிறார். தொழிநுட்பவியலாளார்கள் வந்து திருத்துவதானால் 10- 15 நிமிடங்கள் உற்பத்தி ஸ்தம்பிதம் அடைவதால், இத்தகைய கோளாறுகளை இவர்களாலேயே சரிபார்க்கும்படி பணிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.; இவர் கழுத்தை உள்விட்ட வேளையில் மீண்டும் convey belt வேலை செய்ய ஆரம்பித்ததில் இவரது கழுத்து அகப்பட்டுக் கொண்டது. சகதொழிலாளர்கள் எவ்வளவு கேட்டும், உயர்அதிகாரிகள் பிரதான அபாயப் பட்டனை அமர்த்தி உற்பத்தியை நிறுத்த விரும்பாததால் அந்த அப்பாவிப் பெண் மரணிக்க வேண்டியிருந்தது. சிறிபெரம்பத்தூரில் அமைந்துள்ள இந்தத் தொழிற்சாலையில் பணிபுரியும் 7000 தொழிலாளர்களில் 70 வீதமானவர்கள் பெண்கள். இவர்களின் மாதச் சம்பளம் 8 500 இந்திய ரூபாய்கள் ஆகும்.

இலங்கை, இந்தியா நாடுகளிலும் பார்க்க இன்னும் குறைந்த வரிச்சலுகைகளைச் செலுத்தி குறைகூலிக்காகப் பெண்களின் உழைப்பைச் சுரண்டுவதற்காக பல கம்பனிகளின் இலங்கையிலுள்ள தொழிற்சாலைகளை மூடிவிட்டு ஆபிரிக்காவிற்குப் படையெடுத்தனர். இவ்வாறு 40க்கு மேற்பட்ட தொழிற்சாலைகள் மூடப்பட்டன. கிட்டத்தட்ட 50 000 பெண்கள் எந்தச் சலுகைகளும் வழங்கப்படாது, வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டார்கள்.

மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற வெளிநாட்டு விற்பனை நிறுவனங்களான Marx and Spencer, GERRGE, WAL-Markt, United colors of Beneton, GAP போன்ற இன்னும் பலவற்றிக்கு ஆடைகளைத் தயாரிக்கும் Tristar நிறுவனம்; தனது தொழிற்சாலைகளை ஆபிரிக்காவிற்குக் கொண்டுசென்றது. 2009 இலங்கையில் யுத்தம் நிறைவிற்கு வந்தபின்பு மீன்டும் இலங்கையில் தனது கிளைகளை விஸ்தரிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. திருகோணமலை மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள தம்பலகவவில் பெரியளவில் ஆடைத் தொழிற்சாலையொன்றைத் திறந்துள்ளது. இதில் 10 000 பெண்கள் வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டு, அமெரிக்க இங்கிலாந்து நாடுகளிலுள்ள கம்பனிகளிற்காக குழந்தைகளிற்கான ஆடைகளை உற்பத்திசெய்யப்படுகின்றது. யாழ்ப்பாணத்திலும் புதிய தொழிற்சாலைகள் திறக்கப்படவுள்ளன. புனருத்தாரண முகாம்களிலிருந்து 400 முன்னாள் போராளிப் பெண்கள் சப்பிரகமுவவிலுள்ள த்ரிஸ்டாரின் தொழிற்சாலையில் வேலைக்கு அமர்த்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இன்னும் முன்னாள் பெண்போராளிகளை வேலைக்கு அமர்த்தத் தயார் என ட்ரிஸ்டார் நிறுவனம் தெரிவித்திருந்தது.
வவுனியாவிலிருந்தும் , மலையகத்திலிருந்தும் தமிழ்ப்பெண்களும் இடம்பெயர்ந்து முகாம்களில் வாழ்ந்த சிறுமிகளும் (இதில் 13 வயதுச்சிறுமிகளும் அடங்குவர்), பெண்களும் கடத்தப்பட்டு கட்டுநாயக்கா நிட்டம்புவவிலுள்ள கிறிஸ்டல் மார்டின்பிறைவட் லிமிடட்டிலும், வத்தலவிலுள்ள டைமெக்சிலும் கட்டாய வேலையில் ஈடுபட்டிருப்பதாகவும், இவர்கள் கூடிய நேரம் வேலை செய்ய வேண்டியிருப்பதோடு, குறைந்த சம்பளத்தையும் பெறுகின்றார்கள் என்றும் இவர்களிற்கு சிங்களத் தொழிலாளர்களிலிருந்து மாறுபட்ட யுனிபோர்ம்கள் கொடுக்கப்பட்டு அவர்கள் தனியாகத் தங்க வைக்கப்பட்டிருக்கும் விடுதிகளிலிருந்து வாகனங்களில் வேலை தொடங்கும் நேரத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, வேலை முடிந்தபின்பு கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள் என்றும், சிங்களச் சக தொழிலாளர்கள் இவர்களுடன் தொடர்பு கொள்வது ஒழுங்குவிதிமுறையாகக் கருதப்பட்டு தடைசெய்யப்பட்டுள்ளதெனவும், இந்நடவடிக்கை தொழிற்சங்க ரீதியான வேலைகளிற்கு தடையாக உள்ளதெனவும் ரோகினி கென்ஸமன் Dissenting dialogues ல் எழுதிய கட்டுரையில் தெரிவித்துள்ளார்.

ஏற்கனவே யுத்ததால் பாதிப்புக்குள்ளான இப்பெண்கள் இனரீதியானதும் , பால் ரீதியானதுமான ஒடுக்குமுறைகளைச் சந்திக்கும் அதேவேளை, இலங்கை அரசு இவர்களது உழைப்புச்சக்தியையும் சுரண்டலிற்கு உட்படுத்துகிறது என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த உதாரணம். மகிந்த அரசு தனது இனவாதக் கொள்கையுடன் திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கையையும் இணைத்து செயல்படுத்துகின்றது.

மலையகப் பெண்களைப் பொறுத்தவரையில் இவர்கள் வறுமைக் கோட்டிற்குள் கீழ் எந்தவித அடிப்படை உரிமைகளுமின்றி வாழ்கிறார்கள். ஒரு மலையகப் பெண்; காலையில் துயிலெழுவதிலிருந்து இரவு துயில் கொள்ளும்வரை இரட்டிப்பான சுமையை சுமக்க வேண்டியுள்ளது. வேலைக்குப் போகமுன் வீட்டில் கணவன் குழந்தைகளின் வேலைகளைப் பார்த்துவிட்டு வேலைக்குச் செல்லவேண்டியுள்ளது;. இவர்கள் அதிக தூரம் நடந்து மலையேற வேண்டியிருப்பதால் இவர்கள் முன்கூட்டியே தமது பயணத்தைத் தொடரவேண்டியவர்களாகவுள்ளனர். அங்கும் அவர்களுக்குரிய ஓய்வு, சுகாதாரம், போன்ற அடிப்படை உரிமைகள் கூட கிடைப்பதில்லை. இவர்கள் கொய்யும் கொழுந்துகளின் அடிப்படையில் தான் இவர்களிற்கு ஆண்களை விட குறைந்த ஊதியம் கிடைக்கின்றது.

ஆசிய நாடுகளைப் பொறுத்தவரையில் வேலையில் ஈடுபடுத்தப்படும் போது , அவர்களது சுகாதாரம் கருத்தில் எடுக்கப்படுவதில்லை. சுகாதார ரீதியாக ஆபத்தான தொழில்களை விளிம்புநிலையில் உள்ள மக்களே பெரும்பாலும் செய்வதால் இதைப்பற்றி ஆதிக்கச்சக்திகள் அக்கறைபடுவதில்லை. தெருக்களையும் , மலசலக்கூடங்களையும் கையுறைகளோ, உபகரணங்களோ இன்றியே அவர்கள் துப்பரவு செய்யவேண்டியுள்ளது. இந்தியாவில் தமது கைகளால் மலம் அள்ள மாட்டோமெனத் தலித் பெண்கள் போராட்டங்களை நடாத்திவருகிறார்கள்.

இச்சமூகக் கட்டமைப்பால் விளிம்புநிலையில் இருக்கும் பெண்கள் மத, கலாசா, சம்பிரதய விழுமியங்களால் ஒடுக்கப்படுவதோடு, அவர்களின் பொருளாதார நிலைமைகளினால் ஏற்படக்கூடிய வறுமையால் பலமடங்கான சுரண்டலிற்கு உட்படுத்தப்படுகிறார்கள். இவர்கள் வறுமையிலிருந்து விடுபட்டு வாழ்வாதாரங்களைச் சீர் செய்து கொள்ளும் முனைப்பில் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் முதலாளித்துவர்க்கத்தின் பொறியில் சிக்குண்டுத் தவிக்கின்றார்கள். வறுமையின் நிமித்தம் மத்திய கிழக்குநாடுகளிற்குச் செல்லும் பெண்களினதும், மலையகத்திலிருந்து உள்நாட்டிலேயே தனவந்தர்களின் வீடுகளில் பணிப்பெண்களும் துன்பங்களை அனுபவிக்கின்றனர். இவ்வர்க்கரீதியான ஒடுக்குமுறைக்குள்ளாக்கப்படும் பெண்களின் போராட்டங்கள் இன்னும் பல நூற்றாண்டுகள் நடாத்தபடவேண்டியிருக்கும். இவர்களின் கைகளில் தான் ஆதிக்கக் கதவுகளைத் திறக்கும் திறப்பு உள்ளதென்பதே உண்மை.
...மேலும்

இலங்கையின் பெண்கள் பொருளாதாரத்தின் தூண்கள் - கலையரசன்

2012 சர்வதேச பெண்கள் தின நினைவாக 


நெதர்லாந்தில், புதிதாக வதிவிட அனுமதி பெற்றவர்கள், அகதிகளாக அங்கீகரிக்கப்பட்டவர்கள் ஆகியோருக்கென குடியுரிமைப் பாடங்களை கற்பிக்கும் சிறப்பு வகுப்புகள் நடத்தப் படுகின்றன. உள்நாட்டு வேலையற்ற பட்டதாரிகளை தொண்டர் ஆசிரியர்களாக நியமித்து அரசு நடத்தும் பள்ளி அது. பன்னாட்டு குடியேறிகளுடன் நானும் ஒருவனாக அந்த வகுப்புகளில் கலந்து கொண்டிருக்கிறேன். கூடப் படித்த மாணவர்களில் சில ஈழத் தமிழ்ப் பெண்களும் இருந்தனர். ஒரு நாள், எம்முடைய ஆசிரியை ஆசிய, ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் பெண்களின் நிலை குறித்து அறிய விரும்பினார். வகுப்பில் இருந்த பல தேசங்களை பிரதிநித்துவப் படுத்தியவர்கள் தத்தமது நாடுகளில் பெண்களின் நிலை பற்றி எடுத்துக் கூறிக் கொண்டிருந்தனர்.

இலங்கையின் முறை வந்தது. அங்கிருந்த தமிழ்ப் பெண்கள் பேசவாரம்பித்தனர். "எமது நாட்டில் வழக்கமாக பெண்கள் வெளியே வேலைக்குப் போவதில்லை. வீட்டு வேலைகள் மட்டுமே செய்வார்கள். அது எமது கலாச்சாரம்." என்றனர். அதனை மறுதலித்த நான், "படித்த பெண்கள் வேலைக்குப் போவதும், ஏழைக் குடும்பப் பெண்கள் கூலி வேலைக்குப் போவதும், எமது நாடுகளில் வழக்கம்." என்றேன். வகுப்பில் இருந்த தமிழ் பெண்கள், இதனை ஏற்க மறுத்து வாதிட்டனர். யார் சொல்வதை நம்புவது என்ற குழப்பம், வகுப்பில் இருந்தவர்கள் முகங்களில் காணப்பட்டது. "தமிழ்க் கலாச்சாரத்தின் சிறப்பை" அன்னியருக்கு பறைசாற்ற விடாமல் குறுக்கீடு செய்த கோபம், தமிழ்ப் பெண்களின் குரலில் தெரித்தது. அன்று என்னோடு வாதம் செய்த அதே பெண்கள், பின்னர் வேலைக்கு சென்று வந்ததையும் கண்டேன். கணவனுடன் சேர்ந்து மேலதிகமாக சில நூறு யூரோக்களை சேகரிக்கும் கடமையுணர்வு, கலாச்சாரத்திற்கு களங்கமாக அவர்களுக்கு தெரியவில்லை.

கனடாவுக்கும், பிற ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கும் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களில் யாழ்-வேளாள மேட்டுக்குடி சிந்தனை கொண்டவர்கள் பெரும்பான்மையாக உள்ளனர். ஊரில் பேணிய பழமைவாத கலாச்சாரத்தை உலகம் முழுக்க காவித் திரிந்தவர்கள். அதனால் தான் ஆண்டாண்டு காலம் உழைக்கும் வர்க்கப் பெண்களைக் கொண்ட தமிழ் சமூகம் அவர்கள் கண்களுக்கு அகப்படவில்லை. தமதூர் வயல்களில் கூலியாட்களாக ஆண்களை விட குறைவான சம்பளம் பெறும் பெண்களைப் பற்றியும் அறிந்திருக்கவில்லை. அவர்களது நடுத்தர வர்க்கப் பின்னணி, உழைக்கும் வர்க்க பெண்களை உதாசீனம் செய்ய வைக்கின்றது.

இலங்கையின் பொருளாதாரம் பெண்களின் உழைப்பை ஆதாரமாகக் கொண்டு இயங்கி வருகின்றது. தெற்காசியாவிலேயே இது தனித்துவமானது. "ஆசியாக் கண்டத்திலேயே பெண்களுக்கு வாக்குரிமை கொடுத்த முதலாவது நாடு." "உலகிலேயே முதலாவது பெண் பிரதமரை தெரிவு செய்த நாடு." இலங்கைக்கு கிடைத்த இது போன்ற பெருமைகளால் கூட, பெண்களின் நிலை அரசியல் அரங்கில் மாறி விடவில்லை. தங்கள் சக்தி என்னவென்று அறியாத சாதாரண உழைக்கும் வர்க்க பெண்கள். தேசத்தின் பொருளாதாரத்தில் தமது பங்கு என்னவென புரிந்து கொள்ளுமளவு படித்தவர்களுமல்ல. இருப்பினும் இலவச கல்வியினால் நன்மையடைந்த பெண் பிரஜைகளை அந்நிய நிறுவனங்கள் கண்டு கொண்டன. 1978 ம் ஆண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட, "கட்டுநாயக்கா சுதந்திர வர்த்தக வலையம்" இலங்கைப் பெண்களின் உழைப்பை, மலிவு விலை ஆடைகளாக ஏற்றுமதி செய்ய ஆரம்பித்தது.

கிராமப்புறங்களில் விவசாயக் குடும்பங்களை சேர்ந்த பெண்கள், பழமைவாத கட்டுக்களை உடைப்பதற்கு சுதந்திர வர்த்தக வலையம் உதவியது. விவசாயத் தொழிலில் கிடைக்கும் வருமானத்தை விட பல மடங்கு அதிகமாகவே கிடைத்ததால், பலர் நகரத்தை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டனர். கொழும்பு மாநகரத்திற்கு அருகில், விமான நிலைய ஓரமாக கட்டப்பட்ட தொழிற்சாலைகள், பெண்களை மட்டும் வேலைக்கு அமர்த்தின. ஏன் பெண் தொழிலாளிகளை மட்டும் வேலைக்கு சேர்க்கிறார்கள்? "பெண்கள் மிக நேர்த்தியாக வேலை செய்வார்கள்." என்கின்றனர் முதலாளிகள். ஆனால் குறைந்த கூலி வழங்குவதற்காகவும், மிரட்டி வேலை வாங்குவதற்கும் பெண் தொழிலாளிகளே வசதியானவர்கள். மேலதிக நேரம் வேலை செய்ய மாட்டார்கள் என்பதால், திருமணமான பெண்களை பணிக்கு அமர்த்துவதில்லை.

கிராமங்களில் விவசாயக் கூலியாக வேலை செய்வதை விட, சுதந்திர வர்த்தக வலையத்தில் வேலை செய்து பெறும் ஊதியம் அதிகம் தான். இருப்பினும் அது கொழும்பு மாநகரில் கொடுக்கப்படும் சராசரி சம்பளத்தை விடக் குறைவு. தினசரி 12 மணி நேரம் கடின வேலை செய்தாலும், மாதச் சம்பளம் நூறு டாலர்களும் இல்லை. வேலை நேரங்களில் சிறுநீர் கழிப்பதற்கு கூட இடைவேளை விடாமல் சுரண்டும் தொழிற்சாலை நிர்வாகம். தொழிற்சங்கம் வைத்துக் கொள்ளவோ, வேலை நிறுத்தம் செய்யவோ அனுமதிப்பதில்லை. இருப்பினும் கடுமையான அடக்குமுறை காரணமாக, வேலைநிறுத்தப் போராட்டங்கள் தானாகவே வெடிக்கின்றன.

எத்தனை கஷ்டம் இருந்தாலும், சுதந்திர வர்த்தக வலையப் பெண்கள் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு ஐந்து ஆண்டுகள் நின்று பிடிக்கின்றனர். ஒரே கம்பனியில் ஐந்து வருடங்கள் தொடர்ச்சியாக வேலை செய்யும் ஒருவருக்கு போனஸ் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று சட்டம் இருப்பதே அதற்குக் காரணம். வாழ்க்கை நரகமாக மாறிவிட்டாலும், பலருக்கு ஊர் திரும்ப விருப்பமில்லை. சுதந்திர வர்த்தக வலயத்தில் உண்மையில் என்ன நடக்கின்றது என்பதை அவர்கள் தமது ஊரில் சொல்வதில். அப்படி சொன்னால், எந்தவொரு பெற்றோரும் தமது பெண் பிள்ளைகளை வேலைக்கு அனுப்ப மாட்டார்கள் என்ற அச்சம் காரணம். சமூகத்தில் நிலவும் இறுக்கமான கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக, ஒரு பெண் ஆண் துணை இன்றி வெளியே செல்ல முடியாது. (சிங்கள சமூகம் கூட விதிவிலக்கல்ல) இதனால் கிராமங்களில் சமூகக் கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ்ந்த பெண்களுக்கு, சுதந்திர வர்த்தக வலய வேலைவாய்ப்பு, வேண்டிய சுதந்திரம் வழங்குகின்றது. ஒரு தொகைப் பணத்தை வீட்டுக்கு அனுப்புவது போக, மிகுதியை உடைகளுக்கும், அலங்கார சாதனங்களுக்கும் செலவிட முடிகின்றது.

ஒரு காலத்தில், இலங்கைக்கு ஏற்றுமதி வருமானத்தை ஈட்டித்தந்த பெருந்தோட்டப் பயிர்செய்கை பிற்காலத்தில் நலிவடைந்தது. முதலில் ரப்பர், பின்னர் தேயிலை விலைகள் உலக சந்தையில் வீழ்ச்சியுற்றது. இதற்கிடையே 1977 ம் ஆண்டு ஆட்சிக்கு வந்த யு.ஏன்.பி. தாராளவாதப் பொருளாதாரக் கொள்கையை மும்முரமாக அமுல்படுத்தியது. உலகவங்கி, ஐ.எம்.எப். என்பன அவர்களுக்கு பின்னால் நின்று ஆலோசனை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது தோன்றியவை தான் சுதந்திர வர்த்தக வலையங்கள். மத்திய கிழக்குக்கு பணிப்பெண் ஏற்றுமதியும், மேற்படி பொருளாதாரக் கொள்கையின் பெறுபேறு தான். இது பற்றி பின்னர் பார்ப்போம்.

இன்று ஆயத்த ஆடை ஏற்றுமதி இலங்கையின் முக்கிய வருமானங்களில் ஒன்று. பணக்கார நாடுகில் மலிவுவிலையில் விற்கப்படும் உடுப்புகள், சுதந்திர வர்த்தக வலைய பெண்களின் உழைப்பால் உருவானவை. பருத்தி போன்ற மூலப் பொருட்கள் பிற நாடுகளில் இருந்து தருவிக்கப் பட்டாலும், அவற்றை முழு ஆடைகளாக தைத்து அனுப்புவது இலங்கைப் பெண்கள் தான். இதற்குத் தான் ஐரோப்பிய நாடுகள் GPS Plus சலுகைத் திட்டத்தை கொண்டுவந்தன. 2005 ம் ஆண்டு, அறிமுகப்படுத்தப் பட்ட சலுகைத் திட்டம், ஆசியாவில் இலங்கைக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட்டது. அனேகமாக சுனாமிக்கு பின்னரான ஐரோப்பிய உதவியின் ஓர் அங்கமாகவே இதனைக் கருத வேண்டியுள்ளது. தற்போது மனித உரிமைக் குற்றச்சாட்டில் GPS சலுகை மீளப் பெறப்படப் போவதாக கூறப்படுகின்றது. இதனால் லட்சக்கணக்கான பெண் தொழிலாளிகள் வேலை இழக்கும் அபாயம் தோன்றியுள்ளது.

GPS சலுகையை நம்பி சுதந்திர வர்த்தக வலையங்கள் திறக்கப்படவில்லை. சலுகையினால் சேமிக்கப்படும் பணம், அபிவிருத்தியில் உள்ள சில தடைகளை அகற்றும் என்று ஐரோப்பிய ஒன்றியம் கூறியது. ஐரோப்பிய நாடுகளில் எதையாவது இறக்குமதி செய்ய விரும்புவோர் அதிக வரி செலுத்த வேண்டும். அத்தகைய வரியில் வழங்கப்பட்ட சலுகை சுதந்திர வர்த்தக வலைய முதலாளிகளுக்கு லாபமாகப் போய்ச் சேர்ந்தது. அல்லது ஐரோப்பிய சுப்பர் மார்க்கட்களில் மலிவு விலை உடைகளாக விற்கப்பட்டன. தற்போது வரிச் சலுகையை இரத்து செய்வதற்கு, பொருளாதார நெருக்கடி காரணமாகவும் இருக்கலாம். ஐரோப்பிய ஒன்றியம் இலங்கையின் மனித உரிமைகள் குறித்து முதலைக் கண்ணீர் வடிப்பதை பின்வரும் சம்பவங்கள் நிரூபிக்கின்றன. ஐரோப்பிய ஒன்றியம் GPS வரிச்சலுகையை இரத்து செய்யப் போவதாக தடாலடியாக அறிவித்த அதே கணம், கிழக்கிலங்கையில் ஒரு பாடசாலை திறந்து வைக்கப்பட்டது. ஐரோப்பிய ஒன்றிய நிதியில் கட்டப்பட்ட அந்தப் பாடசாலையை, அவர்களின் பிரதிநிதி ஜனாதிபதி மகிந்தவுடன் சேர்ந்து திறந்து வைத்தார். அதைவிட வடக்கு- கிழக்கு மாகாணங்களில் பல்வேறு அபிவிருத்தி திட்டங்களை ஐரோப்பிய ஒன்றியம் ஆரம்பிக்க உள்ளது.

சுதந்திர வர்த்தக வலைய வேலை பறி போனால், வெளிநாடு சென்று உழைப்பது பற்றி அந்தப் பெண்கள் சிந்திக்கிறார்கள். வளைகுடா நாடுகள், கிரீஸ் போன்ற நாடுகளில் பனிப் பெண்களாக வேலை செய்யும் பெண்கள் பலர் முன்னாள் சுதந்திர வர்த்தக வலய தொழிலாளிகள். உண்மையில், தேயிலை போன்ற பாரம்பரிய ஏற்றுமதி வருமானத்திற்கு சமமாக, சுதந்திர வர்த்தக வலயங்களிலும், வெளிநாடுகளிலும் பணி புரியும் பெண்கள் ஈட்டித் தருகின்றனர். பிலிப்பைன்சுடன் போட்டி போட்டுக் கொண்டு, இலங்கை வீட்டுப் பணிப் பெண்களை உலகம் முழுவதும் ஏற்றுமதி செய்கின்றது. அவர்கள் மாதாமாதம் அனுப்பிவைக்கும் அந்நிய செலாவணி, இலங்கைப் பொருளாதாரத்தை வளர்க்கின்றது.

வெளிநாடுகளில் பணிப் பெண்களாக வேலை செய்யும் பெண்கள் எல்லோரும் வறுமையான குடும்பப் பின்னணியில் இருந்து வந்தவர்கள். ஒரு பெண்ணின் சம்பாத்தியத்தில் வாழும் குடும்பங்கள் இலங்கையில் ஏராளம். தமது பிள்ளைகளை பராமரித்து, சிறந்த பள்ளிக்கூடத்திற்கு அனுப்பி படிக்க வைக்கின்றனர். குடும்பத்தின் செலவை பொறுப்பு எடுப்பதோடு மட்டும் நில்லாது, நிலம் வாங்கி, சொந்தமாக கல் வீடு கட்டிக் கொள்ள விரும்புகின்றனர். இலங்கையில் பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கியுள்ள மாவட்டங்களை சேர்ந்த பெண்களே அனேகமாக வெளிநாடு செல்கின்றனர். எனது சக்திக்குட்பட்ட ஆய்வின் படி, கொழும்பு போன்ற முன்னேறிய மாவட்டங்களில் இருந்து மிகக் குறைந்தளவு பணிப்பெண்களே செல்கின்றனர். அதற்கு மாறாக, குருநாகல், அம்பாந்தோட்டை போன்ற அபிவிருத்தி குறைந்த மாவட்ட மக்களே பெரும்பான்மையாக உள்ளனர்.

கணிசமான தமிழ், முஸ்லிம் பெண்களும் பணிப்பெண்களாக செல்கின்றனர். இவர்களும் பெரும்பாலும் பின்தங்கிய மாவட்டங்களில் இருந்து வந்தவர்கள். வெளிநாடுகளில் தொழில் புரியும் பணிப்பெண்களில், யாழ்ப்பாணத்தை சேர்ந்தவர்களை காண்பதரிது. அதற்கு மாறாக, வவுனியா, மட்டக்களப்பில் இருந்து பெருந்தொகை தமிழ், முஸ்லிம் பெண்கள் வெளிநாடுகளில் பணிப்பெண்களாக வேலை செய்கின்றனர். யாழ் குடாநாட்டோடு ஒப்பிடும் போது, மேற்குறிப்பிட்ட மாவட்டங்களில் வறிய மக்கள் அதிகம். சுதந்திர வர்த்தக வலையத்திலும் வறிய குடும்பங்களைச் சேர்ந்த தமிழ், முஸ்லிம் பெண்கள் பலர் வேலை செய்வது இங்கே குறிப்பிடத் தக்கது.

மலையகத்தை சேர்ந்த தமிழ் பெண்களும், வெளிநாடு சென்று பணிப் பெண்களாகவோ, அல்லது உள்நாட்டில் சுதந்திர வர்த்தக வலையத்திலோ வேலை செய்கின்றனர். ஆனால் அந்த துறைகளில் மலையகத் தமிழ்ப் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் மிகக் குறைவு. அதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். இலங்கையில் மிகக் குறைந்த ஊதியம் பெரும் தொழிலாளர் வர்க்கம் மத்திய மலை நாட்டில் உள்ளது. முதன்மையான ஏற்றுமதியான தேயிலை, இன்றைக்கும் இலங்கைக்கு பெருமளவு அந்நிய செலாவணியை ஈட்டித் தருகின்றது. "தேயிலைத் தமிழர்கள்" என்று அழைக்கப்படும், பெருந்தோட்டத் தமிழர்களின் வாழ்வு மலையகத்தின் உள்ளேயே முடங்கி விடுகின்றது. பிரிட்டிஷ் காலத்தில் கூலிகளாக அழைத்து வரப்பட்ட மலையகத் தமிழர்கள், இன்றைக்கும் தேயிலைக் கம்பனிகளின் தயவிலேயே வாழ வேண்டிய நிர்ப்பந்தம். பெருந்தோட்ட தமிழர்களின் குழந்தைப் பராமரிப்பு, ஆரம்ப பாடசாலைகள் என்று எல்லாமே சம்பந்தப்பட்ட கம்பனியின் பொறுப்பில் உள்ளன.

தேயிலத் தோட்டங்களில் கொழுந்து பறிக்கும் தொழிலாளர்கள் எல்லோருமே பெண்கள் தான். ஆண்கள் தேயிலை பதனிடும் தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்கின்றனர். பெண்கள் என்பதால் குறைந்த கூலி கொடுத்து, (ஒரு நாளைக்கு 5 டாலர்) சுரண்ட முடிகிறது. அனேகமாக ஒரு மலைநாட்டுத் தமிழ்ப் பெண், தனது 15 வது வயதிலேயே தேயிலைக் கொழுந்து பறிக்க கிளம்பி விடுவாள். பெருந்தோட்டத் தமிழர்கள் ஆரம்பப் பாடசாலைக் கல்விக்கு அப்பால் கல்வியைத் தொடருவதை, முதலாளிகளும் விரும்புவதில்லை. தொழிலாளரின் குடியிருப்புகள் "லயன்கள்" என அழைக்கப்படும் சங்கிலித் தொடர் வீடுகளாக உள்ளன. பிரிட்டிஷ் காலனிய சின்னங்களான லயன்கள் இன்றும் 19 ம் நூற்றாண்டிலேயே உள்ளன. நவீன அடிமைகளின் தடுப்பு முகாம்களான லயன்களில் இருந்து வெளியூர் செல்லுமளவிற்கு அவர்களிடம் வசதியும் இல்லை, தொடர்புகளும் கிடையாது. மலையகப் பெண்கள் தோட்டங்களை விட்டு வெளியேறினாலும், பெரு நகரங்களில் கூலி வேலை மட்டுமே செய்ய முடியும். கொழும்பு நகரில் பணக்கார வீடுகளில், வேலைக்காரிகளாக பல மலையகச் சிறுமிகள் சுரண்டப்படுகின்றனர்.

இலங்கையின் பொருளாதாரத்திற்கு ஆதாரமாக உழைக்கும் வர்க்கப் பெண்கள் இருந்த போதிலும், அதைப் பற்றி யாரும் அதிகம் பேசுவதில்லை. நிறுவனமயப் படுத்த முடியாத அளவுக்கு, அவர்களின் உள்மன அச்சமும், ஆதரவற்ற சூழ்நிலையும் தடுக்கின்றன. அடித்தட்டு மக்கள் திரளுக்குள், அவர்கள் பெண்கள் என மேலும் ஒடுக்கப்படுகின்றனர். சுதந்திர வர்த்தக வலையத்தில் தொழிற்சங்கம் அமைக்க அரசு ஆதரவளிப்பதில்லை. அந்நிய தேசத்தில், அடிமையாக வதை பட்டாலும், அதிக பட்சம் தூதுவராலயத்தில் அடைக்கலம் கோரத் தான் முடியும். இலங்கைப் பெண்கள் கடின உழைப்பாளிகள் என்ற நற்பெயரை விட பெரிதாக எந்த வெகுமதியும் கிடைப்பதில்லை.

ஒரு பணிப் பெண் தன்னை வருத்திக் கொண்டு அனுப்பும் பணம், அவரின் குடும்பத்தின் ஊதாரித்தனமான செலவால் கரைந்து போகின்றது. இதனால் ஊர் திரும்பும் பணிப் பெண், மீண்டும் விமானமேறி எங்கோ ஒரு நாட்டில் தனது வேலையை தொடர்கிறாள். மணமான பெண்களாயின், சில நேரம் பிள்ளைகளை தனியே வளர்க்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகின்றது. மனைவியின் பணத்தில் குடித்து, கும்மாளமடிக்கும் கணவன்மாரால் பல குடும்பங்கள் பிரிந்திருக்கின்றன. பொதுவாகவே உழைக்கும் வர்க்கப் பெண்கள் மத்தியில், பாலியல் சுதந்திரம் அதிகமாக காணப்படுகின்றது. ஊதாரியான கணவனை விவாகரத்து வாங்கி விட்டு, காதலனுடன் வாழும் பெண்கள் பலர் உண்டு. அதற்காக இந்தக் கலாச்சார மாற்றத்தை நமது சமூகம் ஏற்றுக் கொண்டு விட்டது என்று அர்த்தமில்லை. இலங்கையின் உழைக்கும் வர்க்கப் பெண்கள் தலை நிமிர்ந்து வாழ்வதற்காக ஒவ்வொரு நாளும் போராடுகின்றார்கள். உழைப்பு எனும் மெழுகுதிரியாக உருகி நாட்டின் பொருளாதாரத்தை ஒளிர வைக்கிறார்கள்.

நன்றி - கலையகம்
...மேலும்

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்