/* up Facebook

Nov 30, 2011

இந்தியாவில் பெண்கள் மீதான வன்புணர்ச்சி கொடுமைகள் 792 சதவிகிதம் அதிகரித்துள்ளது - சய்ரா குரூப்



கடந்த வாரம் வெளிவந்த சில புள்ளி விவரங்கள் நம்மை அதிர்ச்சி அடையச் செய்தன. கடந்த 40 ஆண்டுகளில் நம் நாட்டில் பாலியல் வன்புணர்ச்சி 800 சதவிகிதம் அதிகரித்துள்ளது என்பது தான் அது. உலகத்திற்குத் தலைமை தாங்க விரும்பும் ஒரு நாட்டில் காலம் செல்லச் செல்ல பெண்களுக்கு அதிக பாதுகாப்பு அளிக்கும் நிலை நிலவ வேண்டும். ஆனால், முன்பு எப்போதுமே இல்லாதவாறு, பெண்களுக்கு ஆபத்து நிறைந்த ஒரு நாடாக இந்தியா இப்போது விளங்குகிறது.

தெற்கு டில்லியில் உள்ள தன் வீட்டில் இருந்து மாலை நேரங்களில் உலாவச் செல்வதும், அவ்வப்போது தன் நண்பர் களுடன் அலைபேசியில் பேசுவதும் அந்தப் பெண்ணின் வழக்கம். அப்பகுதி யில் திருமணம் ஆகாத ஆண்கள் பலர் வாழ்ந்தனர் என்றாலும், தான் எதற்கும் அச்சப்படத் தேவையில்லை என்றே அந்தப் பெண் நினைத்தார்.

கடந்த ஆண்டில் வடகிழக்கு மாநிலத்தைச் சேர்ந்த இப்பெண் பாலியல் வன்புணர்ச்சி செய்யப்பட்டு, கொல்லப்பட்டார். இக்குற்றங்களைப் புரிந்தவனைக் கைது செய்து விசாரித்தபோது, அவன், என் முன்னாலேயே அந்தப் பெண் தன் அந்தரங்க விஷயங்களை அலைபேசியில் பேசுவாள். அப்படியானால் அவள் என்னுடையவளே என்றுதான் நான் நினைத்தேன் என்று கூறினான்.

அவன் கூறியது, நவீன இந்தியாவைப் பற்றிய ஓர் உண்மையை காட்டுவதாக இருந்தது. இந்தியா என்னதான் தன்னை மாற்றிக் கொள்ள முயன்றாலும், பெண் களைப் பொறுத்தவரை அது சிறிதும் மாறவே இல்லை. இந்தியாவில் பெருகி வரும் குற்றங்களில் வன்புணர்ச்சிக் குற்றமே, 1971 லிருந்து 792 சதவிகிதம் என்ற பெரிய அளவில் அதிகரித்துள்ளது என்று தேசிய குற்றப் பதிவு நிறுவனம் தெரிவிக்கிறது.

வன்புணர்ச்சி கிராமப்புறப் பகுதிகளில் அதிகமாக நடைபெறுகின்றன என்று புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவித்தாலும், இதில் வர்க்க பேதம் என்று எதுவுமே இல்லை. ஆணாதிக்க மனோபாவமே எப்போதுமே இக் குற்றத்திற்கான முக்கிய காரணமாக விளங்குகிறது. இக்குற்றம் புரிபவர்கள் யாராக இருந்தாலும் சரி, முனைவர் பட்டம் பெற்ற மாணவரானாலும் சரி, ரிக்ஷா இழுப்பவரானாலும் சரி, அந்த மனோபாவத்தில் எந்தவித மாற்றமும் இருப்பதில்லை. பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களில் பல்வேறு சிக்கல் நிறைந்த சக்திகள் ஈடுபட்டிருக்கின்றன.

வன்புணர்ச்சிக் குற்றங்கள் பற்றி இன்று அதிக அளவிலான விழிப்புணர்வு இப்போது இருக்கிறது என்பதும், அதிக வழக்குகள் தொடுக்கப்படுகின்றன என்பதும் உண்மைதான். பாலியல் வன் கொடுமைக்குக் குழந்தைகள் உள்ளாக் கப்படுவது பற்றி அதிக அளவு தாய் மார்கள் புகார் அளிக்கின்றனர். ஆனால் உண்மையில் குழந்தைகள் மீதான வன்புணர்ச்சிக் கொடுமைகள் அதிகரித் துக் கொண்டேதான் செல்கின்றன. பிற்போக்கு சக்திகள் இதில் ஈடுபட்டுள் ளன. தங்களின் சுதந்திரத்தை அதிக அளவில் உறுதிப்படுத்துபவர்களாக பெண்கள் இருக்கின்றனர்.

இதனை ஏற்றுக் கொள்ள இயலாத ஆண்கள், அவர்களைத் தண்டிக்க இழிவான வழி களைப் பின்பற்றுகின்றனர். பெரும்பா லான வன்புணர்ச்சிக் குற்றங்கள் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு மிகவும் தெரிந்தவர் களாலேயே செய்யப்படுகிறது என்பது இந்த சமுதாயத்தைப் பற்றிய இழி நிலையைத் தெரிவிப்பதாக உள்ளது என்று டில்லி ஜகோரி தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தின் அபா பய்யா கூறுகிறார்.

பல தொழில்களில் ஆண்களுக்குப் போட்டியாளர்களாகப் பெண்கள் வந்து விட்ட, பொருளாதார அளவிலும், உணர் விலும் தங்கள் சுதந்திரத்தை வெளிப் படுத்துபவர்களாக பெண்கள் ஆகிவிட்ட காரணங்களால், பெண்கள் மீதான ஆண் களின் தீய உணர்வு வளர்ந்து விட்டது.

புலம் பெயர்ந்து வரும் தொழிலாளர் களின் பெருக்கமும் இப்பிரச்சினையின் ஒரு பகுதி என்று ஸ்வான் சேடான் என்ற தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தின் இயக்குநர் டாக்டர் ராஜா மித்ரா கூறு கிறார். இவர்கள் போற்றும் மதிப்பீடு களும், கொண்டுள்ள மனோநிலையும் கலாச்சார மோதல்களுக்கு வழி வகுக் கின்றன.

சிறுநகரங்களில் இருந்து பெருநகரங்களுக்கு வரும் பெண்கள் தேவையான முன்எச்சரிக்கை நடவடிக் கைகளை மேற்கொள்வதில்லை. இதனால் அவர்கள் அதிக அளவில் பாதிக்கப் படுகின்றனர். ஆண்களுக்குப் பாலியல் தூண்டுதல் அளிக்கும் பத்திரிகைகள், படங்கள் எளிதாகக் கிடைக்கின்றன. தான் என்ன குற்றம் செய்தாலும், காவல் துறைக்கு பணம் கொடுத்துவிட்டு தப்பித்துக் கொள்ளலாம் என்று ஆண்கள் நினைக்கின்றனர். காவல் துறையைப் பற்றிய மக்களின் பார்வையும் அப்படித் தான் இருக்கிறது என்று அவர் கூறுகிறார்.

வன்புணர்ச்சி பற்றிய சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்துவதில் உள்ள தயக்கம், தவறுகள், இக்குற்றத்திற்கும், பாதிக்கப் பட்டவர்க்கும் ஆலோசனையும் ஆறுதலும் கூறுவதற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப் படாதது ஆகியவையே இக் குற்றங்கள் அதிகரிக்க வழி வகுக்கிறது என்று மித்ரா நம்புகிறார்.

வன்புணர்ச்சிக் கொடுமை யினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஆறு தலும் ஆலோசனையும் கூறுவது, அக் குற்றம் பற்றி புகார் அளித்து, வழக்கை நீதிமன்றத்தில் நடத்தவும், குற்றவாளிக்கு தண்டனை வாங்கிக் கொடுக்கவும் உதவு கிறது. ஒரு சில தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் மட்டுமே செய்து வரும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மனோ தத்துவ முறையில் உதவும் சேவை குறைந்து கொண்டே வருகிறது என்று மித்ரா கூறுகிறார்.

இந்தியாவில் 2010 ஆம் ஆண்டில் பாலியல் வன்புணர்ச்சிக் குற்றம் சாட் டப்பட்டவர்களில் 27 விழுக்காட்டினர் மட்டுமே தண்டிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பது காவல்துறையைப் பற்றிய நல்ல தோற் றத்தைக் காட்டுவதாக இல்லை என்ப துடன் பாலியல் வன்முறை எண்ணம் கொண்டவர்களை ஊக்கப்படுத்துவ தாகவும் இருக்கிறது.

கடந்த ஆண்டு நடந்த பாலியல் வன்புணர்ச்சி வழக்கு ஒன்றில் சமரசம் என்ற பெயரில் குற்ற வாளி விடுதலை ஆகி தண்டனை ஏது மின்றி சுதந்திரமாகத் தப்பி சென்று விட்ட நிகழ்ச்சியை தேசிய பெண்கள் ஆணைய முன்னாள் உறுப்பினர் ஒருவர் சுட்டிக் காட்டினார்.

நமது நீதிமன்றத் தீர்ப்பு களில், சட்டங்களுக்கு விளக்கம் அளிப் பது மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்மீது நிர்ப்பந்தம் அளிப்பது என்ற வகையில், ஒன்று போலவே தொடர்ந்து நீதி வழங்கப்படுவதில்லை என்பதையே இது காட்டுகிறது. குற்றம் புரிந்தவர்களையே திருமணம் செய்து கொள்ளவேண்டும் என்று பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பல வழக்குகளில் நிர்பந்தப்படுத்தப்பட்டுள் ளது அதிர்ச்சி அளிப்பதாக உள்ளது. இவ்வாறுதான் நமது நீதி மன்றங்களின் போக்கு இருக்குமென்றால், அது மோசமானதாகவே இருக்கும் என்று அவர் கூறுகிறார்.

மேல்நாடுகளில் பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள் தங்களை யார் திருமணம் செய்து கொள்வார்கள் என் பதைப் பற்றி கவலைப்படுவதே இல்லை. ஆனால் இங்கே கிராமப்புற பகுதிகளில் உள்ள குடும்பங்களில் இந்தக் கவலை இருப்பதுடன், அவர்கள் குடும்பம் சமூகத் தால் புறக்கணிக்கப்படும் என்ற அச்சமும் நிலவுகிறது என்று மித்ரா கூறுகிறார்.

இந்த போக்கு தங்களுக்கு நீதி கிடைக்கவேண்டும் என்று பாதிக்கப் பட்டவர்களின் எதிர்பார்ப்பை ஊக்கமிழக் கச் செய்வதாக உள்ளது. சில வன் புணர்ச்சி வழக்குகள் நடத்தப்பட்ட முறையைக் கண்டு மும்பை தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனமான மஜ்லிசின் இயக் குநரும் வழக்கறிஞரும் ஆன ஃப்ளேவியா அக்னீஸ் தனது பெருங்கோபத்தை வெளிப் படுத்துகிறார். மருத்துவ ஆதாரங்கள் காணாமல் போய்விடுகின்றன.

தங்க ளுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதை முழுமையாக உணர்ந்திருக்காத நிலையில் பாதிக்கப்பட்ட இளம் பெண்களிடம் அவர்களை அவமானத்தால் கூனிக் குறுகச் செய்யும் கேள்விகளை குற்றவாளி தரப்பு ஆண் வழக்கறிஞர்கள் கேலியாகக் கேட்கின்றனர். அரசு வழக்கறிஞர்களும் இத்தகைய கேள்விகளைக் கேட்கின் றனர். வழக்கில் தொடர்புடைய எவர் ஒருவ ராவது தனது கடமையைச் சரியாகச் செய்யா விட்டாலும், வழக்கு தோற்றுப் போகிறது என்று அவர் கூறுகிறார்.

இந்தியாவில் நடக்கும் வன்புணர்ச்சிக் குற்ற வழக்குகள் விலங்காண்டித்தனமாக இருப்பதை மித்ரா ஒப்புக் கொள்கிறார். தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்கு வழக்கு தொடர விரும்பும் பாதிக்கப்பட்ட வர்களிடம் அவர்களது வழக்கு பலமாக இல்லை என்பதால் தொடர வேண்டாம் என்று கீழ்நிலை காவல் துறை அதிகாரிகள் ஊக்கமிழக்கச் செய்கிறார்கள் என்று அவர் கூறுகிறார்.

பாலியல் வன்முறைகள் அதிகரித்து வருவதற்கு, குற்றங்கள் பற்றிய புகார் களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருதல், அக்கம்பக்கத்தில் வசிப்பவர்களைக் கூட அறிந்திராத டில்லி மாநகரக் கலாச்சாரம், திருமணம் செய்து கொள்வதாகக் கூறி வன்புணர்ச்சி செய்வது, 97 சதவிகித குற்றம் புரிந்தவர்கள் பாதிக்கப்பட்டவர் களுக்கு தெரிந்தவர்களாகவே இருப்பது போன்ற சமூகக் காரணங்களையே குறை கூறுகிறார் டில்லி காவல் துறையின் கூடுதல் உதவி ஆணையர் ராஜன் பகத். பாதிக்கப்பட்டவருக்கு அறிமுக மற்றவர்கள் குற்றம் புரிவது வியக்கத்தக்க வகையில் குறைந்து வருகிறது என்று அவர் கூறு கிறார். மிகக் குறைவான வழக்குகளில் மட்டுமே குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்படு வதற்கும் இதுவே காரணம் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.

எதிர்காலம் இருண்டதாகவும், அச்சம் நிறைந்ததாகவும் இருக்கிறது. பலதலை முறைகளாக பெண்கள் மீது காட்டப்படும் பாகுபாடு காரணமாக இந்தியாவின் நகரங்களிலும், கிராமங்களிலும் உள்ள பெண்களின் மக்கள் தொகை குறைந்து வரும் நிலையில், ஏமாற்றமும், வெறுப்பும், பெண்கள் மீதான வன்முறையும் அதிகரிக் கவே செய்யும் என்று பொதுநலத் தொண் டர்கள் கவலைப்படுகின்றனர்.

(நன்றி: தி டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா-13.11.2011 தமிழில்: த.க.பாலகிருட்டிணன்)
...மேலும்

Nov 29, 2011

ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களின் படைப்புக்களில் பால்நிலை வெளிப்பாடு: ஒரு நோக்கு-லறீனா அப்துல் ஹக் பீ.ஏ. (சிறப்பு)



எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தில் பெண்கள் நிலை, அவர்களின் பல்வேறு பிரச்சினைகள், பெண்விடுதலை, பெண்நிலைவாதம் முதலான அம்சங்கள் கூர்மையாக முனைப்புப் பெறத் தொடங்கின. இதனை ஈழத்துப் பெண்களின் கலை இலக்கிய முயற்சிகளினூடே நாம் அடையாளம் காணக்கூடியதாக உள்ளது.

அன்று தொடக்கம் இன்றுவரை பெண்களின் பங்களிப்புக்கள், ஈழத்து கலை இலக்கியத் துறைகளில் பல பரிணாமங்களைப் பெற்று வளர்ந்துள்ளன எனலாம். இப் பெண்களில் பலர் கவிதையினைத் தமக்கான வெளிப்பாட்டு ஊடகமாகக் கொண்டுள்ளமை கவனிக்கத்தக்கது. ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களில் சொல்லாத சேதிகளைத் தந்த செல்வி, சிவரமணி, ஊர்வசி, ஒளவை, சங்கரி, சன்மார்க்கா, மைத்ரேயி, கொற்றவை, கண்ணகி, ஆழியாள், ஆகர்ஷியா, கலா, தில்லை, மலரா, பாரதி, கஸ்தூரி, வானதி, கற்பகம் யசோதரா, ரேகுப்தி நிவேதிதா, வாணி சைமன், நாகபூஷணி கருப்பையா, ஜெயந்தி ஜெய்சங்கர், ஜெ. மதிவதனி, ராணி ஸ்ரீதரன், நெலோமி, ஈழவாணி, நவஜோதி ஜோகரட்ணம் ஆகியோரும், முஸ்லிம் பெண் கவிஞர்களில் சுல்பிகா, மரீனா இல்யாஸ், நிலாவெளி ஷர்மிளா றஹீம், பெண்ணியா, மசூறா ஏ. மஜீத், அனார், பஹீமா ஜஹான், லறீனா ஏ. ஹக், லுணுகலை றஸீனா புஹார், கலைமகள் ஹிதாயா, சித்தி றபீக்கா, ஃபாயிஸா அலி, ஜெஸீமா ஹமீட், நூருல் ஐன், பாலையூற்று அஷ்ரஃபா நூர்தீன், ரிஸ்கா ரிஸ்வி, புத்தளம் ஜமீலா, சில்மியா ஹாதி, ஷமீலா யூசுஃப் அலி, ஷாமிலா ஷரீஃப், கெக்கிறாவை சுலைஹா, ஷிபானா சனூன், ரிம்ஸா, எம்.எப்.எப். பாரிஹா போன்றோரும் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள் எனலாம்.

பெண்களின் கலை இலக்கியப் பிரவேசமானது பல வகையிலும் தமிழ்க் கலை இலக்கியப் பரப்புக்குப் பன்முகத்தன்மையை வழங்கிற்று என்றால் அது மிகையன்று. பொதுவாகப் பெண்கள், அவர்கள் சார்ந்த விடயங்கள் எனும் போது சீதனப் பிரச்சினை, கல்வியில் பின்னடைவு முதலானவையே பெரிதும் மையப்படுத்தப்பட்ட நிலைமைக்கு அப்பால் பெண்களின் பரந்துபட்ட பிரச்சினைகள் மிக ஆழமான விமர்சனத்துக்கும் ஆய்வுக்கும் உட்படுத்தப்பட்ட நிலைமை மெல்ல மெல்ல உருவாகலாயிற்று. அந்த வகையில், பெண்களின் சமூகநிலைமை, அவர்களின் இருப்பு, ஆண்-பெண் அசமத்துவ உறவின் பல்வேறு பரிணாமங்கள், பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகள், ஆணாதிக்க ஒடுக்குமுறைகள், பெண்களின் அகவய உணர்வுவெளிப்பாடுகள் எனப் பல்வேறு தளங்களிலும் பெண்கள் தமது கவனத்தைக் குவிக்கத் தொடங்கினர். அவற்றைத் தமது கலை இலக்கியப் படைப்புக்களின் வழியே வெளிக் கொணரலாயினர். அவற்றைக் கேள்விக்குட்படுத்தினர், தமது எதிர்ப்பையும் மறுப்பையும் வெளிக்காட்டினர். தமது பிரச்சினைகளுக்காக மட்டுமின்றி சமூக, தேசிய, உலகளாவிய பிரச்சினைகள் தொடர்பான தமது விமர்சனங்களை முன்வைத்ததோடு, அநீதிகளுக்கும் அடக்குமுறைகளுக்கும் எதிரான தமது குரலை ஓங்கி ஒலிக்கச் செய்தனர். சமுதாய மறுசீரமைப்பில் தமது காத்திரமான பங்களிப்பு குறித்த ஆழமான தமது புரிதலையும் செயற்திறனையும் பதிவுசெய்தனர். காலங்காலமாக நான்கு சுவர்களுக்குள் முடக்கப்பட்டிருந்த அவர்களின் ஆற்றலும் உணர்வுகளும் அகன்றதொரு தளத்தில் தமக்கான சிறகுகளைத் தாமே கட்டமைத்துக்கொள்ளும் முயற்சிகளில் தன்முனைப்புப் பெற்றன. அந்த வகையில், ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்கள் தமது படைப்புக்களில் தம்மையும், தாம் சார்ந்த அனைத்தையும் எவ்வாறு வெளிப்படுத்துகின்றனர் என்பதை காய்தல் உவத்தல் இன்றி ஆராய்வதே இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

பெண்களும் காதலும்

காதல் என்ற மெல்லுணர்வு மனித உயிரி என்ற வகையில் பெண்ணுக்கும் உரியதுதான் என்றாலும் அதனைச் சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்துவதில் 'பெண்' காலங்காலமாகப் பல்வேறு இடர்ப்பாடுகளைச் சந்தித்தே வந்துள்ளாள் என்பது மறுக்கப்பட முடியாத உண்மையாகும். தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் காதல் கவிதைகளைப் பொறுத்தவரையில், அவை பெரும்பாலும் ஆண்களால் பாடப்படுபவை, ஆண்கள் தம்மைப் பெண்களாகப் பாவனை செய்து பாடியவை என்ற இரு போக்குகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன. தமது அகவயப்பட்ட காதலுணர்வைச் சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்துவது பெண்களின் இயல்புக்கு மாற்றமானது என்ற கருத்துநிலையே அக்காலத்தில் மேலோங்கி இருந்தது. அச்சம், மடம், நாணம், பயிர்ப்பு பெண்களுக்குரியன என்பன போன்ற கருத்தியல்கள் சமூகத்தில் வேரூன்றியிருந்தன. அந்த வகையில், ஆங்காங்கே பெண்களின் காதல் பற்றிய ஒரு சில வெளிப்பாடுகள் இருப்பினும் அவற்றுக்குக்கூட வெவ்வேறு முலாம்களும் முகமூடிகளும் போடப்படும் நிலையே வழக்கில் இருந்தது எனலாம் (உதாரணம்: 'ஒளவைப்பாட்டி' என்ற விம்பம்). அல்லது அவை முதன்மைப்படுத்தப்படாமல் மறைக்கப்பட்டன அல்லது ஓரங்கட்டப்பட்டன. சங்க காலப் புலவர்களில் அகநானூறு, குறுந்தொகை ஆகிய தொகைநூல்களில் சுமார் 26 காதல் பாடல்களைப் பாடியுள்ள ஒளவையார், நன்னாகையார், வெள்ளிவீதியார், பல்லவர் காலத்தில் நாச்சியார் திருமொழி, திருப்பாவை போன்றவற்றைத் தந்த ஆண்டாள் போன்றோர் காதல் உணர்வை வெளிப்படுத்திப் பாடிய தமிழ்ப் பெண்களில் முக்கியமானவர்கள்.

எனின், காலப்போக்கில் நவீன பெண்கள் தமது காதலுணர்வை, அதன் பல்வேறுபட்ட அனுபவங்களைச் சுதந்திரமாகத் தமது படைப்புக்களில் வெளிக்கொணரத் தொடங்கினர். இத்தகைய காதல் கவிதைகளைப் பொறுத்தவரையில் அவை ஆண்களின் காதல் கவிதைகளில் இருந்து பெரிதும் வேறுபடுகின்றன எனலாம். பெண்மீதான ஆணின் காதல் உணர்வு வெளிப்பாட்டிலிருந்து பெரிதும் வித்தியாசப்பட்டு பெண்ணின் காதல் உணர்வு தனித்தன்மையோடு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றது. பெண்களின் சுய இருப்பு, போலித்தன்மை அற்ற மெய்யுணர்வு, சுயாதீனம், ஏற்றத்தாழ்வற்ற சமத்துவமான காதல் முதலான தனியடையாளங்களைப் பிரதிபலிப்பனவாய் இக்காதல் கவிதைகள் அமைந்துள்ளன. பிரிவுத்துயரை வெளிப்படுத்தும் கவிதைகளில்கூட பெண்ணின் தவிப்பும் இரங்கலுணர்வும் மிக நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்தப்படுவதைக் காணக்கூடியதாக உள்ளது. உதாரணத்துக்கு சில கவிதைப் பகுதிகளை நோக்குவோம்.

"அழிந்தும் அழியாத காதலுடன்

அவளின் ஆன்மா

கிழித்தெறிந்த கந்தலாடைகள் போல

காற்றில் சடசடத்து

சிரிப்பொலிகளின் பின்னால்

மெதுமெதுவாய் ஊர்கிறது"

('காற்றில் ஈரலிக்கும் காதல்' - இது நதியின் நாள்) என்னும் பெண்ணியாவின் வரிகளிலும்,

"ஆழிப் பிரளயத்தில்

அல்லலுறும் சிறுதுரும்பாய்...

பெருமழைப் போதிலொரு

பொந்திழந்த சிற்றெறும்பாய்...

வலியாய்... கண்ணீராய்...

வாழ்வின் பெருந்துயராய்...

................................................

...................................................

எல்லாமாய் அந்தரத்தில்

நான் கிடந்து தவிக்கின்றேன்.

எனக்கே அந்நியமாய்...

எனக்கே நான் புதிரானேன்!"

('தவித்துழல்தல்') என்ற லறீனாவின் வரிகளிலும்,

"காற்றென்னைக் கடந்துபோகையிலும்

நிழலென்னைத் தொடர்ந்து வருகையிலும்

அதன் காலடியோசை

உன்னுடையதோவென

திடுக்கிட்டுத் திரும்புகிறேன்"

(நிழலின் காலடியோசைகள்'- என்தேசத்தில் நான்)

என்ற ஜெஸீமாவின் வரிகளிலும் மன உறவின் நெருக்கம், தூய அன்புக்கான மனவேட்கை, பிரிவினால் விளைந்த தவிப்பு, ஏக்கம் என்பன முதன்மைப்படுத்தப்படுகின்றனவே தவிர உடல்வேட்கை சார்ந்த உணர்வுநிலைப்பாடு முன்னிலைப்படுத்தப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

நவீன பெண் கவிஞர்களின் காதல் வெளிப்பாட்டைப் பொறுத்தவரை அவை சமத்துவமான காதலை வேண்டிநிற்கின்றன. 'கற்புநிலை என்று சொல்லவந்தார், இரு கட்சிக்கும் அஃது பொதுவில் வைப்போம்' என்ற பாரதியின் பிரகடனத்தை ஒத்து இங்கு காதலைப் பொதுவில்வைத்து, தானும் சமநிலையில் வைத்து நேசிக்கப்படல் வேண்டும் என்ற பெண்ணுணர்வின் விழிப்புநிலையைப் பிரதிபலிப்பதாய் அனேகப் பெண்களின் கவிதைகள் அமைந்திருக்கக் காணலாம். அவற்றை அப்பெண்கள் மிகத் துணிவாகவும் வெளிப்படையாகவும் கூறுகிறார்கள். வகைமாதிரிக்கு சிலவற்றை நோக்குவோமாயின்,

"நீயும் நானும்

வரையறைகளைக் கடக்கவேண்டும் - நான்

உன் விவேகத்தோடும்

நீ என் வீரியத்தோடும்

கடக்கவேண்டும்.

எனினும்

என் கருவறையை

நிறைப்பது உன் குறியல்ல

என்ற புரிதலோடு

வா!

ஒன்றாய்க் கடப்போம்

நீ என் விவேகத்தோடும்

நான் உன் வீரியத்தோடும்"

('தடைதாண்டி'- உரத்துப்பேச) என்ற ஆழியாளின் வரிகளிலாகட்டும்,

"உனது அதிகாரங்களையும்

எனது அண்டிவாழ்தலையும்

கீழிறக்கிவைத்துவிடுவது

சாத்தியமெனில் ஒன்று சேர்வோம்"

('நீ அவனைக் காதலித்தாயா?'- ஒரு கடல் நீரூற்றி) என்ற பஹீமாவின் வரிகளிலாகட்டும்,

"..........................................

அக்காதலை

முத்தமிட்டும்

நெற்றியை வருடியும்

உன்னிரு கைகளை

இறுகப் பற்றியும்

உணர்த்தவே விரும்பினேன்

எனது காதல்

சுதந்திரமானது

எந்தச் சிறு நிர்ப்பந்தமும்

அற்றது

................

பறவைகள் போலவும்

பூக்கள் போலவும்

இயல்பாய்

மனிதர்

இருக்கும் நாளில்

நானும் உனது அருகில் நெருங்குவேன்

..............................................

...............................................

என்ன செய்வது?

நான்

விடுதலை அடைந்தவள்

உன்னால்

அந்த உச்சிக்கு

வரமுடியாதே!"

('இடைவெளி' – சொல்லாத சேதிகள்) என்ற சங்கரியின் கூர்மையான வரிகளினூடாகட்டும்

"வாசமுள்ள மலர்மாலையாய்

ஒரு வாலிபனின் தோளில் தொங்க

எனக்கும் ஆசையிருக்கிறது – ஆனால்

அந்தத் தோளுக்குரிய தோழனிடத்தில்

தூய்மையை எதிர்பார்க்கிறேன்..!

கறைபடிந்த கரங்களுக்கு

இரையாகிப்போக எனக்கு இஷ்டமில்லை"

என்ற மரீனா இல்யாஸின் கவிதை அடிகளிலாகட்டும் ஏற்றத் தாழ்வுகளற்ற சமத்துவமான, தூய காதலை வேண்டிநிற்கும் போக்கையே காணக்கூடியதாய் உள்ளது. அவ்வாறே, போலித்தனங்களைத் தகர்த்துக்கொண்டு உள்ளது உள்ளபடி பாடும் கூர்மை அவர்களுக்குக் கைவசப்பட்டிருக்கிறது.

"நீ திருப்பித்தரலாம்

மணிக்கூட்டை

கைவிளக்கை, கத்திரிக்கோலை

.............................................."

என்று தொடங்கும் ஆழியாளின் கவிதை,

"உன் முகட்டில் சுவடாய்ப்

பதித்த

என் காட்டுரோஜா உணர்வுகளையும்,

அள்ளியள்ளித் தெளித்து

பூப்பூவாய்ப் பரவிய

திவலைக் குளிர்ச்சியையும்

எப்படி மறுதலிப்பாய்?

எந்த உருவில் திருப்பி அனுப்புவாய்?

கடிதத்திலா

காகிதப் பொட்டலத்திலா?

இதில் நான்

உனக்கிட்ட உதட்டு முத்தங்களையோ

நீ எனக்குள் செலுத்திய

ஆயிரத்தெட்டுக் கோடி விந்தணுக்களையோ

நான் கணக்கில் எடுத்துச்

சேர்க்கவில்லை என்பது மட்டும்

நமக்குள்

ஒருபுறமாகவே இருக்கட்டும்."


('நிலுவை' – உரத்துப் பேச) என்று முடிவுறும்போது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் மிகக் கனதியானது.

மேற்படி போக்கிலிருந்து வேறுபட்டு காதலையும் அது சார்ந்த உணர்வுகளையும் இன்னொரு கோணத்தில் அணுக முனையும் சில ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களும் நம்மிடையே உள்ளனர். கலா, கற்பகம் யசோதரா, மைதிலி போன்றோர் அவர்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். பெரும் சர்ச்சையைக் கிளப்பிய கலாவின் 'கோணேஸ்வரிகள்' கவிதை, சிங்கள-தமிழ் முரணிலையைப் பகைப்புலமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டதாகக் கருதப்பட்ட போதிலும், அதனை ஆண்-பெண் முரணிலையை அடியொட்டியும் வாசிப்புக்கு உட்படுத்தலாம் என்ற கருத்து நிலவுகின்றது. கலா தன்னுடைய கவிதையில் 'யோனி' என்ற குறியீட்டை படைப்பின் அதி உச்ச சாத்தியப்பாட்டைப் புலப்படுத்தும் வகையில் கட்டமைத்துள்ளார் என "ஈழத்து நவீன கவிதையில் பெண் புனைவு" எனும் கட்டுரையில் சி. ரமேஷ் குறிப்பிட்டுள்ளமை கவனிக்கத்தக்கது.


காதலைக் கடும் விமர்சனத்துக்கு ஆளாக்கும் வகையில் எழுதும் மற்றொருவராக மைதிலி அடையாளம் காணப்படுகிறார்.

"குறும்பும் சிரிப்பும் கொண்டவளாய்

கனத்த மார்புகளுடையவளாய்

நேசிக்கப்படுகிறேன், நான்" என்று குமுறும் அவர்,

"யோனி முலைகளற்ற

பெண்ணை

யாரும் காதல் கொள்வாரா?" என்று எதிர்க்கேள்வி எழுப்புகிறார்.

இதிலிருந்து ஒருபடி மேலே போய் ஆண் உலகின் வன்முறை மீது அளவற்ற வெறுப்பைக் கொண்டவராய்த் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் கற்பகம் யசோதரா தற்பாலின்பம், லெஸ்பியன் சார்ந்து மாற்றுப்பாலின்பம் குறித்தும் எழுதியிருக்கின்றார்.

"தெருவோரம் நின்று

சிறிதளவு அன்பிற்காய்

மண்டியிட்டிருந்தவள் நான்.

இன்றோ-

நான் யார் யாரோ

நினைப்பிற்கும் "ஆட"ப் பிறக்காத

தாடகைச் சிறாம்பி!

கடவுளின் ஒரு பகுதி

அல்லது நானே கடவுள்.

இத் தற்பிரேமங்கள் குறித்து

எதுவும் பேசாதே-

என்றைக்கோ

எனக்கான முத்தங்களைக்

காற்று விழுங்கிவிட்டது.

என்னை என்னால்(க்) கை

விட முடியவில்லை" என்கிறார், கற்பகம் யசோதரா.



இவ்வாறாக, ஈழத்துத் தமிழ்ப் பெண் கவிஞர்களின் கவிதைகளில் காதல், அது சார்ந்த நிலைப்பாடுகள் பன்முகத்தன்மை கொண்டவையாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்ற போக்கை நாம் அவதானிக்கக் கூடியதாக உள்ளது.

இக் கவிதாயினிகளில் சிலர் பெண்ணின் முலை, யோனி, கருப்பை முதலான அவயவங்களைத் தம்முடைய கருத்துநிலையை மிகக் கூர்மையாகத் தெளிவுறுத்தும் குறியீடுகளாகத் தமது கவிதைகளில் கையாண்டிருப்பதைக் காணக்கூடியதாக உள்ளது. இந்தப் போக்கு பல சர்ச்சைகளைக் கிளப்பிவிட்டுள்ளதையும் நாமறிவோம். இந்நிலையில், இதனை அதாவது, இந்தப் போக்கைச் சற்றுப் பின்நோக்கிப் பார்க்க விழைகின்றேன். பெண்ணின் மேற்படி அவயவங்களை முன்னிலைப்படுத்துவதென்பது தம் கருத்துநிலையை தாக்குதிறன் கூடியதாக வெளிப்படுத்தக்கூடிய மிகச் சிறந்த உத்தி (strategy) ஆகும் என்ற நிலையை அல்லது போக்கை (trend) முதன்முதலாக உருவாக்கியவர்கள் யார் என்ற கேள்வி இங்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. கலாநிதி செல்வி திருச்சந்திரன் அவர்களின் "தமிழ்வரலாற்றுப் படிமங்கள் சிலவற்றில் ஒரு பெண் நிலைநோக்கு" என்ற ஆய்வு நூலை அடிப்படையாக வைத்துப் பார்க்கும்போது, உண்மையில், அப்படியான போக்கை உருவாக்கியவர்கள் ஆண்களே, அதிலும் நம் அனைவருடைய மரியாதைக்குமுரிய சமயப்பெரியார்களே என்ற முடிவுக்கு வரக்கூடியதாக இருக்கின்றது.

"கெட்ட நாற்றமுள்ள யோனிக் கேணியில் வீழ்ந்தார்

கெடுவர் என்றே துணிந்து ஆடு பாம்பே" என்ற பாம்பாட்டிச் சித்தரின் பாடலிலும்,



"பெண்ணாகி வந்தொரு மாயப்பிசாசம் பிடித்திட்டென்னைக்

கண்ணால் வெருட்டி முலையால் மயக்கிக் கடிதடத்துப்

புண்ணாங்குழியிடைத் தள்ளி..."

என்று தொடரும் பட்டினத்தடிகளின் பாடலிலும் இன்னும் பல சித்தர் பாடல்களிலும் தீவிரப் பெண்வெறுப்புக்கான உத்தியாக இத்தகைய மொழிக்கையாட்சி இடம்பெற்றுள்ளமை கண்கூடு. நவீன பெண்களில் சிலர் இதையே ஆணாதிக்கத்துக்கும் பெண்ணடக்குமுறைக்கும் எதிரான தம்முடைய நிலைப்பாட்டைப் பொட்டில் அறைவது போலத் தாக்குதிறன் கூடியதாக வெளிப்படுத்தும் உத்தியாகக் கைக்கொள்ள முனைந்துள்ளனரோ என்று தான் எண்ணத் தோன்றுகின்றது. எது எவ்வாறு இருப்பினும், தாம் கொண்ட கருத்துநிலையை இக்கவிதாயினிகள் ஒவ்வொருவரும் தமது விருப்பத்துக்கும் இயல்புக்கும் ஏற்பத் தனித் தனிப் பாணியில் வெவ்வேறு உத்திகளைக் கையாண்டு தமக்கேயுரிய "பெண்மொழி"யில் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர் என்றே நாம் இதனை அணுகவேண்டியுள்ளது.

பெண்களும் வன்முறையும்

பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகளைப் பலவகைப்படுத்தலாம். அடித்தல், உதைத்தல், இம்சித்தல், வசைபாடுதல், இரண்டாம் பிரஜையாகவும் தாழ்த்தப்பட்ட பாலினமாகவும் நடத்தப்படுதல், பாலியல் துஷ்பிரயோகம், பாலியல் சேட்டைகள், பாலியல் வல்லுறவு என்று அவற்றை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். இவற்றை வீட்டினுள் நடக்கின்ற குடும்ப வன்முறைகள், வெளியில் நடக்கின்ற வன்முறைகள் என இரண்டு வகையாக நோக்கலாம்.

ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களின் கவிதைகள் இவற்றைத் துணிந்து விமர்சிப்பதை, எதிர்த்து நிற்பதை நாம் அவதானிக்கலாம். பெண்களுக்கெதிரான இந்த வன்முறைகள் பல்வேறு கோணங்களில் அணுகப்பட்டுள்ளன என்ற வகையில் சில உதாரணங்களைப் பார்ப்போம்.

"அது போர்க்களம்

வசதியான பரிசோதனைக் கூடம்

வற்றாத களஞ்சியம்

நிரந்தர சிறைச்சாலை

அது பலிபீடம்

அது பெண் உடல்

உள்ளக் குமுறல்

உயிர்த் துடிப்பு

இருபாலாருக்கும் ஒரே விதமானது

எனினும்

பெண்ணுடையது என்பதனாலேயே

எந்த மரியாதையும் இருப்பதில்லை அதற்கு.

என் முன்தான் நிகழ்கின்றது

என் மீதான கொலை"

('பெண்பலி'- எனக்குக் கவிதை முகம்) என்ற அனாரின் ஆதங்கத்தில் மட்டுமல்ல,

"உனக்குப் பொழுது போக்காகவும்

எனக்குப் போராட்டமாகவும்

போய்விட்டது

(என்) வாழ்க்கை

நீ கனவு காண்பதற்காக

என் கண்களைப் பறித்தாய்

நீ உலாவி மகிழ்வதற்காக

என் கால்களைத் தடுத்தாய்

தாழ்மையை

பற்றுதலை

உன் திமிர் பிடித்த அதிகாரங்கள்

தாட்சண்யமின்றி

தண்டித்தன"

('சூரியனைப் பற்ற வைக்க' – ஓவியம் வரையாத தூரிகை) என்ற அவரின் மனக்குமுறலிலும்,

"இயந்திரப்பேய்கள் வாழுகின்ற

எல்லா வீட்டின்

சமையலறைச் சுவர்களிலும்

படுக்கையறைச் சுவர்களிலும்

இந்தச் சரித்திரங்கள் எழுதப்படுகின்றன.

.............................................

படுக்கை விரிப்பை சரிசெய்வதையும்

புதிய சமையலை கண்டுபிடிப்பதையும் விட

இந்த உலகம் விரிவதே இல்லை"

('கயல்விழி விரிந்த தோல்' -இது நதியின் நாள்) என்று பெண்ணியா காட்டும் ஒரு சாராசரிப் பெண்ணின் சித்திரத்தில் இருந்தும்,

"உன்னுடன் வாழ்வு

பிணைக்கப்பட்ட போதே – என்

பெயரை... சுயத்தை...

தொலைத்துவிட்டேன்."

என்று தொடங்கும் கவிதையில்...

".............................................

எந்தன்-

உணர்வுகள்

கிளர்ந்தெழும் பொழுதுகளில்

நீ-

மரமானாய்;

எனது நிசிக்களில்

நிலா சூரியனானான்;

என்னுடைய விடியல்களில்

பூச்செடிகள்தோறும்

முட்களே மலர்ந்தன...

நான்-

வர்ணனைகளுக்கு அப்பால்

முகமிழந்து 'வெறும்' மனுஷியாய்...!"

('வர்ணனைகளுக்கு அப்பால்' - வீசுக புயலே! ) என்ற லறீனாவின் வரிகளிலும்,

நான்கு சுவர்களுக்குள் மௌனமாகக் குமுறும் 'பெண்'ணின் அழுகையும் ஆணாதிக்க அடக்குமுறையும் தெளிவாகப் பதிவுசெய்யப்படுகின்றன. நான்கு சுவர்களுக்குள் நடப்பதைப் பெண்கள் வெளியில் சொல்வது கூடாது, கல்லானாலும் கணவன் புல்லானாலும் புருஷன் என்றெல்லாம் காலங்காலமாக நிலவிவந்த சம்பிரதாய வேலிகளைத் தாண்டி, தமக்கெதிரான அடக்குமுறைகளை அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்வதோடு மட்டுமன்றி அவற்றைக் கேள்விக்குட்படுத்தவும், காரசாரமாக விமர்சனத்துக்குட்படுத்தவும் பெண்கள் துணிந்துவிட்டார்கள் என்பதைப் பல கவிதாயினிகளின் படைப்புக்கள் நமக்குத் தெளிவுறுத்துகின்றன. வகைமாதிரிக்குச் சில எடுத்துக்காட்டுக்கள் இதோ:


"...............உனக்கு உள்ளது போல

உரிமைகள் எனக்கும் உண்டு

ஏனெனில்

நான்

மானிடப் பெண்ணாகப்

பிறந்திருக்கிறேன்

எனக்கும் உனக்குமிடையிலுள்ளது

ஓர் ஒப்பந்தம் மட்டுமே!"

('உயில்களல்ல உயிர்கள்' – உரத்துப் பேசும் உள்மனம்) என்று, 'திருமணம்' என்பது பரஸ்பரப் புரிந்துணர்வுடன்கூடிய ஓர் ஒப்பந்தம் மட்டுமே என்பதை உணர்த்துகின்றார், சுல்பிகா.

"அற்பப் புழுதான் - நீயெனினும்

வலுத்த குரலுடனும்

ஓங்கிய கரங்களுடனும்

எப்பொழுதும் அவளை விரட்டினாய்

ஆதித்திமிரின் அடங்காத ஆங்காரத்துடன்

எளியவளின் தேவைகளை

எட்டி உதைத்தாய்

நீ கொடுத்த சுமைகளையும்

அந்த உடலையும்

உன்னிடமே எறிந்துவிட்டாள்

இனி எக்காலத்திலும்

உன்னெதிரே வரப்போவதில்லை

நீ துன்புறுத்திய அவள் ஆத்மா"

('தற்கொலை' – ஆதித்துயர்) என்று குமுறியெழும் ஃபஹீமாவின் கவிதைகளில் காலங்காலமாகத் தொடரும் பெண்ணின் இடையறாத துயரங்கள் மிக ஆழமாகவும் வலுவாகவும் பதிவுசெய்யப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். குறிப்பாக, ஃபஹீமாவின் கவிதைகளில் கையாளப்படும் 'ஆதித்துயர்', 'ஆதித் திமிர்' முதலான மொழிப் பிரயோகங்கள் மிகுந்த கவனிப்புக்குரியவை. ஆதியிலிருந்து தொடர்ந்துவரும் பெண்ணின் துயரினைக் கவனமாகத் தெரிந்தெடுத்த சொற்களைக் கையாண்டு தன் கவிதைகளில் வடிப்பதில் ஃபஹீமா கைதேர்ந்தவராகத் திகழ்கின்றார் எனத் துணிந்துகூறலாம்.

".........................

உன் வசைப்பாடல் தனில்

நாய் பன்றி தாண்டி

உடல் விற்கும்

வேசியையும்

உவமானத்திற்கு இழுக்கிறாய்."

('வெளிப்படுத்துதல்' - இது நதியின் நாள்) என்ற வரிகள் மூலம் கணவன் என்ற உரிமையைப் பயன்படுத்தி மனைவியை வதைக்கின்ற இழிசெயலைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார், பெண்ணியா. இதே விடயத்தை,

"நான்...

மூர்க்கமானவள்

'வினை' பிடித்தவள்

அஃறிணைப் பிறப்பு...

எப்படியெனினும்

உன் வரட்டுப் பிடிவாதத்திற்கும்

ஆழ்மனத் தாக்கங்களுக்கும்

உன் காயங்களுக்கும்

உத்தியோகத்திற்கும்

கௌரவத்துக்கும்

எதிர்பார்ப்புகளுக்கும்

என்னைத்தானே

இரை கொள்கிறாய்!"

('அது தானே நான்' – உயிர்வெளி) என்று யாழ். ஆதிரையும் பதிவுசெய்கின்றார். அதேநேரம்,

"சுயத்தையெல்லாம்

ஒப்படைத்து விட்டு

வைக்கோல் பொம்மையாகி

உன் இழுப்புக்கு

ஆட வேண்டுமென்றே

நீ நினைக்கிறாய்

நீ சொல்வது தான் வேதம்

நீ காட்டுவது தான் உலகமெனில்

எனக்கென்று

இதயமும் கண்களும் எதற்கு?"

('வன்மப்படுதல்' – ஓவியம் வரையாத தூரிகை) என்று நறுக்கென்று எதிர்க்கேள்வி எழுப்புகிறார், அனார். அதுமட்டுமல்ல,

"எம் உயிரில்

உரைத்துச் சொன்னாலும்

உம் உதிரத்தில் உறைக்காதா?

ஆளுமை கண்டால் ஆட்டக்காவடி என்பீர்

அஞ்சி ஒடுங்கிவிட்டால்

அசல் குத்துவிளக்கு என்பீர் - அந்த

வெள்ளிடிதான் உம்வாயில்

விரைந்தோடி வீழாதோ?"

('நிஜம்' – உரத்துப் பேச) என்று ஆவேசமாகச் சாடுகிறார், ஆழியாள்.

இவ்வாறாக, பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகளையும், அதற்கான தமது எதிர்வினைகளையும் பல பெண்கள் பதிவுசெய்துள்ளனர். சுல்பிகாவின் 'யோனியாகிப் போன பெண்கள்', 'இருப்பின் மறுப்பு', ஆழியாளின் 'மன்னம்பேரிகள்', 'பதில்', (உரத்துப் பேச) அனாரின் 'துஷ்பிரயோகம்', 'ம(ர)ணப் பந்தல்', ' பெண்ணியாவின் 'வதைபடலம்'(என் கவிதைக்கு எதிர்த்தல் என்று தலைப்பு வை!), ஃபஹீமாவின் 'காட்டுமிராண்டியிடம் சிக்குண்டவள்' , 'பேய்களால் தின்னப்படுபவள்', 'ஆதித்துயர்' 'தற்கொலை', 'கடைசிச் சொல்', சிவரமணியின், 'முனைப்பு', லறீனாவின் 'கவிதையும் அவனும்', 'நான்கு சுவர்களுக்குள்', 'சிறகுகளை வருடும் ஒருவனுக்கு', 'இருத்தலுக்கான கனவுகள்' றஸீனா புஹாரின் 'வாழ்தலை நேசிக்கின்றோம்', 'காமாட்சி ஏன் செத்தாள்?' என்பவை அத்தகைய கவிதைகளில் சிலவாகும்.


இவை தவிர குடும்பத்திலும் சமூகத்திலும் நிலவும் பெண்ணுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறைகள், சுரண்டல்கள் என்பவற்றையும் நம் பெண்களின் கவிதைகள் பல்வேறு கோணங்களில் பேசுகின்றன.

"-------------------

அரபு நாட்டு அசிங்கங்களைக் கழுவி

நீ அனுப்பும் ரியாலும் தினாரும்

வேண்டாம்....

அக்காவின் கணவரின்

அந்த ரகசியத்தொடுகைகள்...

அடுத்த வீட்டுக் கிழட்டு மாமாவின்

அர்த்தமுள்ள பார்வைகள்...

இளவட்டங்களின் சின்னச் சின்ன

கண் சிமிட்டல்கள்

எதற்குமே அலட்டிக் கொள்ளாத

என் குடிகார அப்பாவோடு

நானும், இளையதுகளும்.

நீ வரத்தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு கணமும்

எனக்கு 'அக்கினிப் பரீட்சை' தான்."

('அம்மா வந்து விடேன்!' - மண்ணிழந்த வேர்கள்) என்ற றஸீனா புஹாரின் கவிதை 'பெண்' என்பதால் அவள் அனுபவிக்கும் அன்றாட இடர்ப்பாடுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றது. அவ்வாறே, பெண்ணின் இருப்பும் அவளின் சுயமும் மறுதலிக்கப்படும் நிலையை,
"...............................................

உன்னுடை உணர்வு

உனக்கெனக் கனவு

விருப்பு, வெறுப்பு

உனக்கொரு உள்ளம்

இருப்பதை இங்கே

மதித்தவர் யாரோ?

நகர்ந்திடல் கடந்திடல் சாத்தியமின்றி

எத்தனை தளைகள்

உன்னைப் பிணித்தன?

தெரிவுச் சுதந்திரம்

எதுவுமே இன்றி

தருவதை மட்டுமே

நுகர்ந்து நீ வாழ்ந்தாய்..."

("பூனையும் பெண்களும்' ) என்ற லறீனாவின் வரிகள் பதிவுசெய்கின்றன.



இவையெல்லாவற்றையும் விட,



"என் மகளுக்கு

எப்படிக் காட்டுவேன்

இந்த உலகை...

மூன்று வயதிலும்

பால்முலையருந்தும் பவளவாய்க் குருத்துகள்

கொஞ்சிக்குலவி

நிலாக் காட்டச் சிரிக்கும்

சின்ன வயதிலும்

ஆண் குறிகளால் துளைக்கப்படுவதை

எப்படிக் காட்டுவேன்?

அள்ளி அணைக்கின்ற அப்பாவோ

ஆசையுடன் கொஞ்சுகின்ற மாமாவோ ஆயினும்

அடிவயிற்றில் துளையிடும்

ஆண்குறியர்களாகிப் போய்விடக் கூடிய

இந்த உலகை

எப்படிக் காட்டுவேன்?

சூழவுள்ள உலகம் முழுவதும்

விறைத்துப் போன ஆண்குறிகளாய்

அச்சம் தருவதை

எப்படித் தவிர்ப்பேன்?"

('என்னுடைய சிறிய மலர்' – எல்லை கடத்தல்) என்று பெண்ணுக்கு இந்தச் சமூகத்தில் உள்ள அச்சுறுத்தலான நிலையை மிகக் கனதியாகப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமைந்த ஒளவையின் கவிதை மிக முக்கியமானது. அதிர்வை ஏற்படுத்துவது. அவ்வாறே, பழிவாங்குதல், பகைதீர்த்தல் என்று வரும்போது பெண்கள் கடித்துக் குதறப்படும் நிலையை,


"போரிலும் பகையிலும் முதல் பொருளாய்

அவளையே சூறையாடினாய்

அவளுக்கே துயரிழைத்தாய்

உன்னால் அனாதைகளாக்கப்பட்ட

குழந்தைகளையெல்லாம்

அவளிடமே ஒப்படைத்தாய்

தலைவனாகவும் தேவனாகவும் நீ

தலைநிமிர்ந்து நடந்தாய்"

( 'பேறுகள் உனக்கு மட்டுமல்ல'- ஆதித்துயர்) என்ற ஃபஹீமாவின் வரிகள் மிக அழகாக எடுத்துக்காட்டுகின்றன. அதுமட்டுமல்ல,

"பெண்ணின் பாலியல்

விற்பனைப் பண்டம்

விளம்பர யுக்தி

கைலஞ்சக் கற்பகம்

களியாட்ட விருந்து

அரசியல் ஆயுதம் - ஏன்

அடக்குமுறையின் அடித்தளமும்தான்..."


('உனக்காக அல்ல' –உயிர்த்தெழல்) என்ற சுல்பிகாவின் வரிகள் இன்றைய பெண்ணின் அவல நிலையைத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன. கலியாணச் சந்தையில் பெண் படும் பாட்டைப் பல பெண்கள் பல்வேறு விதமாகத் தமது கவிதைகளில் பதிவுசெய்துள்ள போதிலும், எள்ளலும் ஆவேசமும் கொண்ட ஒளவையின் கவிதைத்தொனி கவனிப்புக்குரியது:


"ஊரில் மீசையுடன் எவருமில்லை

அந்நிய நாட்டில் அகதிகளாக

தாடியும் மீசையுமாய்

தடியர்கள் உள்ளனராம்

ஆம்பிளைத் தானாம்!

குமர்களை முற்ற விடாமல்

கன்னி கழிக்க

சீதனம் மட்டும்

சிறப்பாய் வேணுமாம். இன்னும்

வெள்ளையாய் சதைப் பிடிப்பாய்....

பேரம் பேசலும் தொடரும்."

('கலியாணம்' – எல்லை கடத்தல்). இதே கருத்தை நையாண்டியுடன்,


"ஆசையுள்ள ஆண்களெல்லாம் - அம்மாவையையே

அசலாக சாட்டித்தான் பணம் கறப்பர்

மீசையுள்ள ஆண்மகனாய் நீயிருந்தால்

விலைகூறி உன்னையே நீ விற்கவேண்டாம்."

('நொண்டிச் சாட்டு' - மண்ணிழந்த வேர்கள்) என்கிறார், லுணுகலை றஸீனா புஹார்.

இவைதவிர, போர்ச் சூழலில் இலங்கைத் தமிழ்ப் பெண்கள் அனுபவித்த சொல்லொணாக் கொடுமைகள் பல பெண் கவிஞர்களால் மிக ஆழமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.

பெண்' எனும் பெருமித உணர்வும் பெண்ணின் பிரகடனமும்

ஈழத்துப் பெண் கவிஞர்களின் கவிதைகளில் காணக்கூடிய மற்றொரு தனித்துவமான பரிமாணமாக நாம் இதனை அடையாளப்படுத்தலாம். பெண்ணாய்ப் பிறந்துவிட்டோமே என்று வருந்தியழும் கவிதைகளும், சாதி, சமயம், சம்பிரதாயம், குடும்ப- சமூக- அரசியல் சூழல் போன்ற இன்னோரன்ன காரணங்களால் எல்லாவிதமான ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் இடையறாது முகம்கொடுக்க நேர்ந்ததால் ஏற்பட்ட விரக்தியால் சலிப்புற்ற கவிதைகளும் நம் பெண்களிடம் இருக்கவே செய்கின்றன. 'சிவரமணியின் வாழ்வும் கவிதையும்- ஒரு அறிமுகம்' என்ற கட்டுரையில் கலாநிதி சித்திரலேகா மேற்கோள் காட்டியுள்ளது போன்று,

"... நாங்கள் எழுந்தோம்

உலகை மாற்ற அல்ல

இன்னொரு இரவு நோக்கி"

"என்னிடம்

ஒரு துண்டுப் பிரசுரத்தைப் போல

நம்பிக்கையும் முடிவும் சொல்லத்தக்க

வார்த்தைகள் இல்லை" என்பதான கவிதை வரிகளை பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் பல்வேறு கவிதாயினிகளிடமிருந்து காணக்கூடியதாக இருப்பினும், அவற்றுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதான பெண்மையின் எழுச்சிக் குரலையும் நாம் பரவலாக அவதானிக்கக்கூடியதாய் உள்ளது என்பதைக் குறிப்பிட்டுக் கூறவேண்டும்.

"என் இனிய தோழிகளே

இன்னுமா தலைவார

கண்ணாடி தேடுகிறீர்?

சேலைகளைச் சரிப்படுத்தியே

வேலைகள் வீணாகின்றன

வேண்டாம் தோழிகளே

வேண்டாம்.

..................................

ஆடையின் மடிப்புகள்

அழகாக இல்லை என்பதற்காக

கண்ணீர் விட்ட நாட்களை மறப்போம்

வெட்கம் கெட்ட

அந்த நாட்களை

மறந்தேவிடுவோம்

............

புதிய வாழ்வின்

சுதந்திர கீதத்தை

இசைத்துக் களிப்போம்

வாருங்கள் தோழியரே"

('வையகத்தை வெற்றிகொள்ள' சிவரமணி கவிதைகள்) என்ற சிவரமணியின் குரல் வையகத்தை வென்றெடுக்கப் பிறந்த, விடுதலைபெற்ற பெண்ணின் குரலை நமக்கு அடையாளப்படுத்துகின்றது. அதுமட்டுமல்ல,

"உங்களுடைய வரையறைகளின்

சாளரத்துக்குப் பின்னால்

நீங்கள் என்னைத் தள்ளமுடியாது.

இதுவரை காலமும்

நிரந்தரமாக்கப்பட்ட சகதிக்குள் கிடந்து

வெளியே எடுத்துவரப்பட்ட

ஒரு சிறிய கல்லைப் போன்று

நான்

என்னைக் கண்டெடுத்துள்ளேன்.

.................................................

கண்களைப் பொத்திக் கொள்ளும்

உங்கள் விரல்களிடையே

தன்னைக் கீழிறக்கிக் கொள்ளும்

ஒரு குட்டி நட்சத்திரத்தைப் போன்று

எனது இருத்தல் உறுதி பெற்றது.

நிராகரிக்கப்பட முடியாதவள் நான்

இனியும் என்ன

தூக்கியெறியப்பட முடியாத கேள்வியாய்

நான் பிரசன்னமாயுள்ளேன்"

('அவமானப்படுத்தப்பட்டவள்' சிவரமணி கவிதைகள்) என்ற சிவரமணியின் பிரகடனம் மிக முக்கியமானது. கலாநிதி சித்திரலேகா சொல்வது போல கல், நட்சத்திரம், கேள்வி முதலான உவமைப் பயன்பாட்டினூடே ஒரு பெண் தன்னைத்தானே உணர்தலின் ஆழம், பெருமிதம், உறுதி என்பன இங்கே மிக அழுத்தமாகப் புலப்படுத்தப்படுகின்றன.

"நீ நினைத்தபடி

சேர்க்கவும் கழிக்கவும்

செப்பனிடவும்

களிமண் பொம்மையல்ல நான்

மூக்கும் முழியும்

மூளையும் உள்ள பெண்.

நீ வைத்திருக்கும்

அளவுப் பாத்திரத்தில்

என்னை ஊற்றி வார்த்துவிட

இனியும் எண்ணாதே

மன்னிக்க

உனது பணிப்பின் பேரில்

நான் பிறக்கவில்லை"

('கோரிக்கை'- ஓவியம் வரையாத தூரிகை) என்ற அனாரின் குரல் கோரிக்கையாக அன்றி எச்சரிக்கையாகவே ஒலிப்பதைக் காண்கின்றோம்.

"இறந்தவர் அல்லர் நாம்

இதயம் துடிக்கும் ஏழைப் பெண்கள்

மண்ணின் குழந்தைகள்

மானிடப் பெண்கள் நாம்

இனியும் சகியோம்

இருளின் ஆட்சியை

எதற்கும் அஞ்சோம்

துன்பம் ஏற்றிட்டோம்

துயர்மிகக் கொள்ளோம்

வென்று இவ்வுலகில் நிலைத்திட வந்தோம்

இன்று பிறந்தோம்

இன்று பிறந்தோம்

வென்று வாழ்ந்திட

இன்று பிறந்தோம்"

('திரைகளின் பின்னால்' - விலங்கிடப்பட்ட மானுடம்)

என்ற சுல்பிகாவின் இவ்வரிகள் பெண்களின் எழுச்சிக் குரலாகவே ஒலிக்கின்றன. அவ்வாறே, ('நான் பெண்ணாக' – உரத்துப்பேசும் உள்மனம்) என்ற கவிதையினூடே அவர் பெண்மையின் பூரிப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்.

சுல்பிகாவின் 'எனது குரலும் உருவும்', 'நாங்கள்', 'விதியே வழிவிடுக', 'புறுபுறுத்தது போதும்', 'புதியபாதை', (உயிர்த்தெழல்) முதலான பல கவிதைகள் வீறுகொண்டு எழுந்த பெண்ணின் குரலை அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்திருப்பதைக் காணலாம்.

"இவ்வுலகில் தீயனவெல்லாம்

செயலிழக்கச் செய்வேன்

தோல்வி என்னைத்

தோற்கடிக்க முடியாது

தேவைகள் எதுவரினும்

தேறிநான் செல்வேன்

இவ்வாழ்வை வெல்வேன்"

('இன்பம் நிலைக்க இளமை வேண்டும்' – விலங்கிடப்பட்ட மானுடம்)

என்ற அவரின் பிரகடனம் பெண்குலத்தின் பிரகடனமாக மட்டுமன்றி முழு மனித குலத்தின் பிரகடனமாகவும் அமைவதைக் காண்கின்றோம்.

"என் பயணம் ஆரம்பித்தாயிற்று

முடிவுகளற்ற இலக்கை நோக்கி

தனித்தாயினும் பயணிப்பதே இயன்றவரை.

என் சிறகுகளின் மீது நீளும்

எல்லாக் கைகளுக்கெதிராகவும்

என் கனவுகளின் மீது

கொடூரங்களை வரைய நீளும்

எல்லாத் தூரிகைகளுக்கெதிராகவும்..."

('என் கவிதைக்கு எதிர்த்தல் என்று தலைப்பு வை!') என்ற பெண்ணியாவின் பிரகடனமும் வீறுகொண்டு எழும் பெண்ணின் குரலைக் கவித்துவ வீச்சுடன் ஓங்கி ஒலிக்கச் செய்துள்ளது எனலாம். அவரது 'புத்துயிர்த்தல்' என்ற கவிதையும்,

"எனையழுத்தும் இவ்

இறுகிய பார்வைகளினூடிருந்து

வீறு கொண்டதொரு புல்லாய் நிமிர்வேன்

கூவத்தான் முடியாதாயினும்

ஈனஸ்வரத்திலேனும் என் பாடல்களை முனகியபடி

யார் முன்னும் பணிதலன்றி

எனது உணர்வுகளோடும் அவாக்களோடும்

எவ்வகை வாழ்வெனப் புரியாத இது

குழப்பமிகு வாழ்வேதானாயினும்

வாழ்வேன்

வாழ்வேன்

வாழ்வேன் நான்" என்று உலகை, அதன் அடக்குமுறைகளை எதிர்கொள்ளத் துணிந்து நிற்கும் பெண்ணின் குரலை மிக அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்கின்றது.

"எழுவேன் பேரலையாய்!

வெடித்துக் கிளம்பும்

பூகம்ப அதிர்வெழுப்புவேன்!

சுற்றி சுழன்று

ஆங்காரமாய் ஒரு புயலாவேன்.

சமூகச் சாக்கடையை

அடித்துக் கொண்டோடும்

ஊழிப் பிரளயமாவேன்

அழிப்பதற்கன்று – எம் மாந்தர்

விழிப்பதற்காய்!

வாழ்வேன் துணிவாய் - நெருங்கிவரும்

மரணத்தின்

கடைசிநிழல் எனைத்

தொட்டுவிடும் வரை

வாழ்வேன் வாழ்வைத்

துய்ப்பேன் நான்.

காற்றாய்ப் பறப்பேன்

சிகரங்கள் தொடுவேன்

எனக்காய் வாழ்வேன்

இறுதிவரை!"

(எழுக பெண்மை) என்ற லறீனாவின் கவிதையும் இதையே பிரதிபலிக்கிறது.

இவ்வாறாக, நம்முடைய ஈழத்துப் பெண் கவிதாயினிகளில் பலர் விழிப்புணர்வும் விடுதலை வேட்கையும் கொண்ட பெண்ணின் எழுச்சிக் குரலைக் கவித்துவ வீச்சுடன் வெளிக்கொணர்ந்திருப்பதைக் காண்கின்றோம்.

முடிவுரை

ஈழத்தின் நவீன பெண் கவிஞர்கள் தத்தமக்கெனத் தாமே வகுத்துக்கொண்ட தனித்துவமான பாணியில், மொழிநடையில் பெண்கள் தொடர்பான அனைத்தையும் பன்முகத்தன்மையோடு பல்வேறு கோணங்களில் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர் எனத் துணிந்து கூறலாம். எனின், பெண்கள் தமது விருப்புவெறுப்பு, சுயாதீனம், விடுதலை என்பன பற்றிப் பேசினாலோ எழுதினாலோ அவள் ஒழுக்கங்கெட்டவள் என்றோ அடக்கமற்றவள் என்றோ முத்திரைகுத்தப்படும் போக்கு முற்றாக நீங்கிவிட்டது என்று சொல்வதற்கில்லை.

அதேநேரம், பெண்ணின் உரிமை, சுதந்திரம் என்பது முழுமொத்த ஆண் இனத்தையும் மறுதலித்தல் அல்லது தீவிரமான ஆண்வெறுப்பு என்பதான பிழையான புரிதலும் சமூகத்தில் நிலவிவருகின்றது. இத்தகைய கருத்தை உடையவர்கள், பெண் ஆண்மீதான காதலைப் பாடுவதையும், அவனுடன் சமத்துவமாய் வாழநினைப்பதையும் எள்ளிநகையாடி, ஆணைக் கடுமையாகத் திட்டித் தீர்ப்பதுதான் பெண்விடுதலைக்கான குரல் என்பதான விம்பத்தைத் தோற்றுவிக்க முயல்வதையும் காணக்கூடியதாக உள்ளது. இவர்கள் காதல் என்பது பெண்ணுக்கும் பொதுவானது, அன்றாட வாழ்வின் வெவ்வேறு அனுபவங்களும் சூழ்நிலையும் அவ்வப்போது வித்தியாசமான உணர்வு வெளிப்பாடுகளாக அமைகின்றன என்னும் மனித இயற்கையைக் கருத்திற்கொள்ள மறுத்துவிடுகின்றனர். ஆணோ பெண்ணோ பல்வேறு வித்தியாசமான உணர்வுநிலைகளை வெளிப்படுத்தக்கூடிய மனித உயிரியே தவிர, எப்போதும் ஒரே ஓர் ஒழுங்கில் மாத்திரம் செயற்படக்கூடியவாறு நிகழ்ச்சிநிரல் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்யப்பட்ட கணினி இயந்திரமல்ல என்பதை வசதியாக மறந்துவிடுகின்றனர்.

ஆணின் பெண் மீதான அடக்குமுறையைத் தனது கவிதையில் கடுமையாக விமர்சிக்கும் ஒருபெண், ஆணின் காதலுக்காக ஏங்கும் ஒரு கவிதையைப் படைத்தால் 'இதோ இவள் தன்னுடைய வன்முறையாளனோடு வெட்கமின்றி சமரசம் செய்யமுனைகிறாள்' என்பதான விமர்சனத்தை எதிர்கொள்ள நேர்வதுண்டு. அல்லது, திருமணம் முடித்தபின்னர் ஆளுமையும் அறிவுத்திறனும் கொண்ட பெண்கள் முடங்கிப் போகாமல் தொடர்வதற்கு அவர்களின் குடும்பத்தினரும் குறிப்பாகக் கணவன்மாரும் ஒத்துழைக்கவேண்டும் என்பது பற்றிப் பேசினால் உடனே, 'அடடா! பெண்ணிலைவாதி ஆணிலைவாதியாகிவிட்டாரே!' என்று கிண்டலுக்கு ஆளாகவேண்டியும் இருக்கிறது. உண்மையில், பெண்ணுக்கெதிரான அடக்குமுறைகளை, அநீதிகளை நடைமுறைப்படுத்துவது ஆண்களாக இருந்தாலும் சரி, பெண்களாய் இருந்தாலும் சரி அல்லது அரச யந்திரமாகவே இருந்தாலும் சரி அதனை எதிர்த்துக்குரல் கொடுப்பதும், அதனை மாற்றியமைக்கப் போராடுவதுமே மனிதநேயத்தையும் நீதியையும் சமத்துவத்தையும் ஆசிக்கும் அனைவரதும் கடமை. ஆணாதிக்கத்தையும் பெண் ஒடுக்குமுறையையும் எதிர்ப்பதை விழிப்புணர்வுகொண்ட பெண்கள் மட்டுமல்ல நியாயமாகச் சிந்திக்கக்கூடிய ஆண்களும் கைக்கொண்டு வருகின்றனர் என்பதை நாம் புறக்கணித்துவிட முடியாது.

அதேபோல, பெண்கள் இப்படியெல்லாம் கவிதைகள் எழுதுகிறார்கள், இது தவறு என்றெல்லாம் காரசாரமாக விமர்சிக்கப்படுவதுமுண்டு. அவர்கள் தாம் சொல்ல நினைப்பதை தாம் விரும்பும் பாணியில் வெளிப்படுத்துவதற்கு முழு சுதந்திரம் உடையவர்கள் என்பதையும், இப்படித்தான் கட்டாயம் எழுதவேண்டும் என்ற வரையறைகளையோ சட்டகங்களையோ (frames) அமைத்து அவர்கள்மீது வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்க முனைவது சிறுபிள்ளைத்தனமானது என்பதையும் நம்முடைய பெண் கவிதாயினிகள் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துள்ளார்கள், புரியவைத்துள்ளார்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகின்றேன்.

குறிப்பு: குறுகிய காலகட்டமொன்றில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்த ஆய்வின்போது எனக்குக் கிடைத்த கவிதைத் தொகுதிகள், கவிதைகள் என்பவற்றை மட்டும் அடிப்படையாக வைத்தே இக்கட்டுரையை நான் வடிவமைத்துள்ளேன். அனேக பல கவிதைத் தொகுதிகள் எனக்குக் கிடைக்காது போயிருக்க வாய்ப்புண்டு. அவை பற்றிய தகவல்களை யாரேனும் தந்துதவுவார்களாயின் எதிர்காலத்தில் அவற்றையும் உள்ளடக்கக்கூடியதாக இருக்கும்.( lareenahaq@gmail.com)

உசாத்துணைகள்:

செல்வி (1986) "சொல்லாத சேதிகள்" , யாழ்ப்பாணம்: பெண்கள் ஆய்வு வட்டம்.

சித்திரலேகா மௌனகுரு (1993) "பெண் நிலைச் சிந்தனைகள்", கொழும்பு-05 : பெண்கள் கல்வி ஆய்வு நிலையம்.

சித்திரலேகா மௌனகுரு (பதிப்பாசிரியர்) (1993) "சிவரமணி கவிதைகள்", மட்டக்களப்பு : சென் ஜோசப் கத்தோலிக்க அச்சகம் (Women’s study circle)

சுல்பிகா (1995) "விலங்கிடப்பட்ட மானுடம்", சென்னை : தேசிய கலை இலக்கியப் பேரவையுடன் இணைந்து சவுத் ஏசியன் புக்ஸ்.

செல்வி திருச்சந்திரன் (1997) "தமிழ் வரலாற்றுப் படிமங்கள் சிலவற்றில் ஒரு பெண்நிலை நோக்கு", கொழும்பு - சென்னை : குமரன் பதிப்பகம்.

செல்வி திருச்சந்திரன் (பதிப்பாசிரியர்), (1998) "வர்க்க சாதி பெண் நிலை பண்பாடு பெரியாரின் சிந்தனைகள் பற்றிய ஒரு சமூக நோக்கு", கொழும்பு : பெண்கள் கல்வி ஆய்வு நிலையம்.

----- (1999) "பெண்",தொகுதி -04 இல-01 மட்டக்களப்பு : சூரியா பெண்கள் அபிவிருத்தி நிலையம்..

சித்திரலேகா மௌனகுரு (1999) "உயிர்வெளி", மட்டக்களப்பு : சூரியா பெண்கள் அபிவிருத்தி நிலையம்.

----- (2000) "பெண்", தொகுதி -05 : இல -03 மட்டக்களப்பு : சூரியா பெண்கள் அபிவிருத்தி நிலையம்.

அனஸ், எம். எஸ். எம்., (பதிப்பாசிரியர்) (2000) "ஷிக்வா", பேராதனை, இலங்கை தென் கிழக்கு ஆய்வமைய மதியுரைக்குழு.

ஆழியாள் (2000) "உரத்துப் பேச", சென்னை : மறு.

ஒளவை (2000) "எல்லை கடத்தல்", கொழும்பு : மூன்றாவது மனிதன்.

சுல்பிகா (2001) "உயிர்த்தெழல்", கொழும்பு : முஸ்லிம் ஆராய்ச்சி செயல் முன்னணி.

றஸீனா புஹார் (2003) "மண்ணிழந்த வேர்கள்", கண்டி : மலையக வெளியீட்டகம்.

லறீனா ஏ. ஹக் (2003) "வீசுக புயலே", கெலிஓய : வர்தா பதிப்பகம்.

சுல்பிகா (2003) "உரத்துப் பேசும் உள்மனம்", கொழும்பு : யுனி ஆர்ட்ஸ் (பிறைவேட); லிமிடட்.

ஈழவாணி (2004) "சிதறல்", கொழும்பு : ஈ.குவாலிற்றி கிறபிக்ஸ்.

பாரிஹா, எம்.எப்.எப்., (2004) "ஒளிக்கதிர்", பேருவலை : சிடி பிரின்ட்.

அனார் (2004) "ஓவியம் வரையாத தூரிகை", கொழும்பு: மூன்றாவது மனிதன்.

மதிவதனி, ஜெ., (2004) "எண்ண ஊர்வலம்", திருகோணமலை : ஈழத்து இலக்கியச் சோலை.

சுதர்சன், செ. (தொகுப்பு) (2004) "என் தேசத்தில் நான்", பேராதனைப்பழ்கலைக்கழக மாணவ மாணவியரின் கவிதைத் தொகுதி, கொழும்பு: மல்லிகைப் பந்தல்.

லறீனா ஏ. ஹக், (2005) "செ. கணேசலிங்கின் நாவல்களில் பெண் பாத்திரங்கள் : ஒரு பெண்ணிலை நோக்கு", சென்னை : குமரன் புத்தக இல்லம்.

.................. (2005) "வடம்",காவத்தை : 'குயில்தோப்பு' கலை இலக்கிய ஒன்றியம்.

நெலோமி (2005) "ஆத்மாவின் இராகங்கள்", வவுனியா : ஸ்ரீனா வெளியீடு.

பெண்ணியா (2006) "என் கவிதைக்கு எதிர்த்தல் என்று தலைப்பு வை!", இலங்கை : மூன்றாவது மனிதன்.

அனார் (2007) "எனக்கு கவிதை முகம்", நாகர் கோயில்: காலச்சுவடு பதிப்பகம்.

ஃபஹீமா ஜஹான் (2007) "ஒரு கடல் நீரூற்றி", சென்னை : பனிக்குடம் பதிப்பகம்.

----- (2007) "சரிநிகர்", கொழும்பு : சரிநிகர்

பெண்ணியா (2008) "இது நதியின் நாள்", கொழும்பு : சிறகுநுனி.

ஃபஹீமா ஜஹான் (2009) "அபராதி", சென்னை : வடலி.

அனார் (2009) "உடல் பச்சை வானம்", நாகர் கோயில் : காலச்சுவடு பதிப்பகம்.

ஃபஹீமா ஜஹான் (2010) "ஆதித் துயர்", நாகர் கோவில் : காலச்சுவடு.

----- (2010) "எதுவரை?", சென்னை.

நவஜோதி ஜோகரட்ணம் ( ஆ. தெ. ) "எனக்கு மட்டும் உதிக்கும் சூரியன்", கொழும்பு : ஈ.குவாலிற்றி கிரபிக்ஸ் (பிறைவெட்) லிமிடட்.

(சர்வதேச தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாட்டு (2011) ஆய்வரங்கில் வாசிக்கப்பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரை)

...மேலும்

Nov 28, 2011

பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் அதிகரிப்பு- யாழ்.பஸ் நிலையத்தில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்திய பெண்கள்!


யாழ் குடாநாட்டில் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. கடந்த 5மாதங்களில் 50க்கு மேற்பட்ட பெண்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டனர். சுமார் 20பெண்கள் கொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர். இதனை கண்டித்து இன்று யாழ். நகர பிரதான பஸ் நிலையத்திற்கு முன்பாக ஆர்ப்பாட்டம் ஒன்று நடத்தப்பட்டது.

யாழ் நகரில் உள்ள மனித உரிமை இல்லத்தில் தினசரி கிடைக்கும் முறைப்பாடுகளில் பெண்களால் செய்யப்படும் முறைப்பாடுகளே அதிகம் என தெரிவித்திருக்கிறது. பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை யாழ்ப்பாணத்தில் அதிகரித்து வருவதால் அதனை தடுத்து நிறுத்துமாறு கோரி தாம் இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தை ஏற்பாடு செய்ததாக மனித உரிமை இல்லம் தெரிவித்துள்ளது.

இன்று நடைபெற்ற இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்டவர்கள் பெண்களின் உரிமைகள் மதிக்கப்பட வேண்டுமெனக் கோரிக்கை விடுத்தனர்.

கறுப்புத் துணிகளினால் வாய்களைக் கட்டியவாறு பெண்கள், தங்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளை நிறுத்துமாறு கோரிய சுலோக அட்டைகளை தாங்கி நின்றனர்.

ஜந்து மாதங்களின் 50 பெண்கள் யாழ்ப்பாணத்தில்; தற்கொலை செய்துகொண்டனர். குடும்ப வன்முறைகளில் 18 பெண்கள் கொலை செய்யப்பட்டனர். சிசுக் கொலைகள் யாழ்ப்பாணத்தில் அதிகரித்துக்கொண்டு செல்வதாக இந்த ஆர்பாட்டத்தை ஏற்பாடு செய்த யாழ். மனித உரிமைகள் இல்லம் தெரிவித்துள்ளது.

பாடசாலைகள், அலுவலகங்கள் மற்றும் பணம் செய்யும் போது பேருந்திலும் வீதியோரங்களிலும் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் தலை தூக்கியிருப்பதாக ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட பெண்கள் தெரிவித்தனர்.

• பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளிவை.
• பெண்கள் உரிமையும் மனித உரிமையே.
• பெண்களை பெண்களாக மதித்து நட.
• பெண்கள் மீதான பாலியல் கொடுமைகளை நிறுத்து
• பெண்களை பாலியல் பொருளாக்காதே

இது போன்ற வாசகங்கள் எழுதப்பட்ட சுலோக அட்டைகளை ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்ட பெண்கள் தாங்கியிருந்தனர்.

...மேலும்

Nov 27, 2011

உடல், வன்முறை, உரிமை - இந்திய குற்றவியல் சட்டம் (திருத்தியமைப்பு) மசோதா 2010 - அனிருத்தன் வாசுதேவன்


பாலியல் என்பது எப்பொழுதும் முரண்பாடான சூழல்களில் இயங்கும் ஒன்றாக இருக்கிறது. ஒருபுறம் நமது பாலியலை, அதனை உண்டாக்கும் ஆசை, விழைவு, காதல், காமம் ஆகியவற்றை நமது தனிப்பட்ட வெளி சார்ந்தவையாக, நம் அகவெளி சார்ந்தவையாகக் கருதுகிறோம். எனினும் பாலியல் குறித்த கண்காணிப்பும் ஒரு collective, ஒட்டுமொத்த இனம் புரியாத பீதியும் எப்பொழுதும் நிலவுகிறது. மற்றவர்களின் பாலியலைக் கண்காணித்துக் கட்டுப்படுத்துவதில் அதிக கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. அரசும் சட்டமும் கூட பாலியல் குறித்து அதிக கவனம் செலுத்துகின்றன. திருமணமான கணவன் மனைவிக்குள் ஒரு குறிப்பிட்ட விதத்தில் ஏற்படும் பாலியல் வெளிப்பாடு தவிர வேறொன்றும் நிகழ்ந்துவிடக் கூடாது என்று பயப்படுகிறோம். இவை தவிர பல விதங்களில் நமது பாலியல்கள் வெளிப்படுவது உண்மை எனினும் அவற்றைச் சுற்றி அமைதி நிலவச் செய்கிறோம்.

பாலியல் வன்முறை என்பது நம்மை ஏனோ மற்ற வன்முறைகளைக் காட்டிலும் அதிகமாகக் கொதித்தெழச் செய்கிறது. அதுவும் பெண்ணுடல், அதன் ஒழுக்கம், விதிமீறல்கள், அதன் மீதான வன்முறை ஆகியவை ஒரு சமூகத்தின் அடையாளத்திற்கும் மதிப்பிற்கும் ஏனோ அடிப்படையாக்கப் பட்டிருக்கின்றன. பெண்ணுடலில் பொதிந்திருப்பதாகக் கருதப் படும் "கற்பும்" அதன் வீரியமும் அவை குறித்த புதினங்களும் தமிழ்ச் சமூகம் போன்ற பல சமூகங்களுக்கு அடையாள மொழி என்றும் ஆகிவிட்டிருக்கிறது. எனவே பாலியல் என்பது தனிமனித செயல்பாடு என்று மட்டும் நாம் எண்ணுவோமேயானால் அது தவறு. சமூகம், அரசு, நிறுவனங்கள், மதங்கள், கதைகள், நீதித் துறை மற்றும் சட்டம் போன்றவற்றின் சொல்லாடல்கள், சினிமா ஆகிய அனைத்திற்கும் நம் பாலியலுக்கும் நெருக்கமான தொடர்புண்டு.

2010 ஆம் ஆண்டு ஐபிசி 377 தவிர இந்தியாவில் பாலியல் குறித்த மற்றொரு சட்டம் பற்றிய விவாதங்கள் நாடெங்கிலும் நடைபெற்றன. இந்திய அரசின் உள்துறை அமைச்சகம் இந்திய குற்றவியல் சட்டத்தின் சில பகுதிகளைத் திருத்தி அமைப்பதற்கான மசோதா ஒன்றைக் கொண்டுவர முடிவு செய்து அதற்கான படிவம் ஒன்றை மக்களமைப்புகளின் பார்வை மற்றும் விமர்சனத்திற்கென வெளியிட்டது. Criminal Law (Amendment) Draft Bill 2010 என்றழைக்கப்பட்ட இது குறிப்பாகப் பாலியல் வன்முறை குறித்த சட்டங்களில் முக்கிய மாற்றங்களைக் கொண்டுவர முனைந்தது. இச்சட்டங்களில் பல பத்தாண்டுகளாகப் பெண்ணிய இயக்கங்களும் பெண்கள் அமைப்புகளும் மற்ற மனித உரிமை அமைப்புகளும் மாற்றங்களைக் கோரி வருகின்றன.

பெண்ணியப் பார்வையில் சட்டம், தண்டனை இவை குறித்து மட்டுமல்லாமல் சட்டத்தின் மொழியிலும் சொல்லாடலிலும் மாற்றம் தேவை என்பது வலியுறுத்தப்பட்டு வருகிறது. உதாரண மாக, "பலாத்காரம்" அல்லது "கற்பழிப்பு" என்ற சொல்லாடல் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளது. ‘கற்பு’ என்பது பெண்ணுட லில் (மட்டும்) பொதிந்திருக்கும் ஏதோ என்றும் அது ஆணின் ஒருவித செயல்பாட்டினால் "அழிக்கப்"பட்டு அதன்பின் பெண் அதனை நிரந்தரமாய் இழக்கிறாள் என்பது போன்ற பிற்போக்கான கருத்தாக்கங்களை இத்தகைய சொல்லாடல் உண்டாக்கி அவற்றை என்றும் உயிர்ப்புடன் வைத்து வருகிறது. இது மட்டுமல்லாமல் பெண்ணுடலின் பாதுகாப்பிற்கும் "கற்பின்" இருத்தல்-இல்லாமைக் கும் ஆண்மைக்கும் நேரடித் தொடர்பும் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. பெண்ணுடலின் கற்பைப் பாதுகாப்பதே ஆணின் தலையாய கடமை என்றும் ஒரு சமூகத்தையோ குடும்பத்தையோ அல்லது ஒரு தனி ஆணையோ இழிவு செய்யவேண்டுமெனில் அந்தச் சமூகத்தின் குடும்பத்தின் ஆணிற்குச் "சொந்தமான" பெண்களைக் "கற்பழிப்பது" என்பது வரலாற்றில் அடிக்கடி தென்படும் செயல்பாடு. இந்தக் கற்பழிப்புப் பரிமாற்றத்தை நிகழ்த்துவதில் வீரியமும் ரோஷமும் கொண்ட ஆண்மை ஏதோ ஒருவகையில் நிறைவடைவதாக நம் திரைப்படங்களும் தொடர்ந்து காண்பித்து வருகின்றன.மேலும் "கற்பழிக்கப்படுவதிலிருந்து" பெண்களைக் காப்பது கதாநாயகர்களின் கடமை என்றும் ஆகிவிட்டிருக்கிறது.

இத்தகைய பண்பாட்டுச் சூழலில் பாலியல் குறித்த இத்தகைய எண்ணங்கள் நிலவுகையில் பாலியல் வன்முறை என்பதும் இவற்றையட்டியே புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன. பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் உடல்கள் மீதான வன்முறையே பாலியல் வன்முறை என்று வரையறுக்கப்பட்டு விடுகின்றது. இதிலும் ஒரு சிலரால் ஒரு சில விதங்களில் நிகழும் பாலியல் வன்முறையே கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் நிலையும் உண்டு. உதாரணத் திற்கு, ஒரு திருமணத்திற்குள், கணவன் தன் மனைவியைப் பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்க இயலும் என்ற சாத்தியத்தையே எண்ணிப்பார்க்கக் கூடிய பக்குவம் நம் சட்டத்திற்கு இல்லை. 2010இல் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கும் மாற்றங்கள் கூட Martial Rape என்பதைக் குற்றமென்று கருதக்கூடிய புரிதலைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்பது வருத்தத்திற்குரியது.

ஒரு பெண் பாலியல் உறவுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கக் கூடிய வயதைத் தாண்டியவளாக இருப்பினும் குற்றம் சாட்டப்பட்டிருப்பது அவளது கணவனாக இருப்பின் அது பாலியல் குற்றமாகக் கருதப்பட மாட்டாது என்ற "விலக்கை" புதிய மசோதாவின் பிரிவு 375 கூறுகிறது. இது மனைவி கணவனுக்குச் சொந்தம் அவனது சொத்து என்ற பண்பாட்டுக் கருத்தியலின் பிரதிபலிப்பே அன்றி வேறெதுவுமில்லை. குடும்பத்தில் பெண்கள் சந்திக்கும் வன்முறையை தண்டனைக்குள்ளாக்குவதிலும் இத்தகைய எண்ணமே தடையாக இருந்து வருகிறது. குடும்பம், திருமணம் ஆகியவற்றை விமர்சனத் திற்கும் வன்முறைக்கும் அப்பாற்பட்ட புனித அமைப்புகளாக முதலில் கட்டமைத்துவிட்டதால், இந்த அமைப்புகள் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பிற்கு உகந்தவை என்று சித்திரித்து விட்டதால், அவற்றில் பெண்கள் மீதும் குழந்தைகள் மீதும் வன்முறை நிகழும்பொழுது அவற்றைக் கவனித்து குற்றமாகக் கருதி ஆராயும் பக்குவம் நம் சட்டத்திற்கும் அதன் காவலர்களுக்கும் இல்லை. குறிப்பாக, குழந்தைகள் மற்றும் சிறார் மீதான பாலியல் வன்முறை பெரும்பாலும் குடும்பங்களுக்குள்ளும் குடும்பங்களுக்கு மிக நெருக்கமானவர்களாலும் ஏற்படுகிறது என்று பல ஆய்வுகள் காண்பிக்கும் பொழுது, அதனை முழுதுமாக உள்வாங்கிக் கொண்டு நம் சட்டத்தை மாற்றியமைக்க வேண்டியது அவசியம். 2010இல் சட்ட அமைச்சகத்தின் முயற்சியாகக் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்முறை குறித்த தனி சட்டப்பிரிவு ஏற்படுவதற்கான முயற்சியும் தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது).

குற்றவியல் சட்டம் (திருத்தியமைப்பு) மசோதா 2010 குறித்த விவாதங்கள் பெண்கள் மற்றும் சிறார் என்ற இரு பிரிவினர் குறித்து மட்டும் இருக்கவில்லை. ஏனெனில் கடந்த பல ஆண்டுகளில்; பால், பாலியல் குறித்த நமது புரிதலும், உடல்கள் மற்றும் வன்முறை குறித்த நமது புரிதலும் விரிவடைந்திருக்கின்றன. உதாரணத்திற்கு, ஆண் பாலடையாளத்திலிருந்து பெண் பாலடையாளத்திற்கு மாறும் அரவானிகள் திருநங்கைகள் பற்றிய நமது அறிவு விரிவடைந் திருப்பதுடன் இவர்கள் மாநில அரசுகளின் நலத்திட்டங்களின் பார்வைக்குள் வந்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. தமிழக அரசு அரவானிகள் நலவாரியம் அமைத்துத் திட்டங்கள் பலவற்றை அறிவித்துச் சிலவற்றைச் செயல்படுத்தியும் வருகிறது. உதாரணமாக, கல்லூரிகளில் இட ஒதுக்கீடும் இலவச பால் மாற்று அறுவை சிகிச்சையும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டுவிட்டன. இத்தகைய நிகழ்வுகள் குறைந்தபட்சமாக ஒரு அரசு, ஒரு சமூகத்தின் இருப்பை அங்கீகரிப்பதைக் காட்டுகிறது. இந்நிலையில் மாற்றுப் பால்/பாலின அடையாளம் ஏற்கும் இச்சமூகத்தினர் மீதான பாலியல் வன்முறையையும் அங்கீகரிப்பது அவசியம். ஆனால் ஆண்-பெண் என்ற பாலின ஈரிணை (binary opposites) கட்டமைப்பில் செயல்படும் சட்டத்திற்கும் அதன் சொல்லாடலுக்கும் இது எளிதான காரியம் அல்ல.

அரவானி/ திருநங்கை/ ஹிஜ்ரா மக்களைப் பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாகுபவர்களாகக் கருத அவர்களைப் "பெண்கள்" என்ற பிரிவின் கீழ் கருதுவதா அல்லது பல நிலைகளில் (குடும்ப அட்டை மற்றும் வாக்காளர் அடையாள அட்டை உட்பட) மூன்றாம் பாலினமாகக் கருதப்பட்டுவரும் இவர்களைச் சட்டத்தில் தனி பிரிவாகக் கருதுவதா என்ற கேள்வி முக்கியமான ஒன்று. ஏனெனில், இது ஒரு தனி பிரிவினரைச் சட்டத்தில் இணைத்துவிடும் செயல்பாடல்ல. ஆண்-பெண் என்ற பாலின ஈரிணை நம் பொதுப்புத்தியிலும் அரசின் கண்ணோட்டத்திலும் சட்டத்தின் சொல்லாடலுக்கும் அடிப்படையாக அமைவது. படிவங்கள் நிரப்புவது, கழிவறை பகுப்பு, திருமணம், உடைகள் என்று எல்லா நிலையிலும் இரு பாலினங்களே இருப்பதாக எண்ணிச் செயல்பட்டு வருகிறோம். இந்த நிலையில் மற்றொரு பாலின அடையாளத்தின் இருப்பைச் சட்டம் போன்ற அதிகார மொழியில் இணைப்பது அவசியம். இச்சமூகத்தினர் மீது தொடர்ந்து நிகழ்த்தப்படும் வன்முறையைச் சட்டம் அங்கீகரிப்பது அவசியம்.

பாலியல் வன்முறை குறித்த இன்றைய விவாதங்களுக்கு மற்றொரு கூறும் உண்டு: இத்தகைய வன்முறைக்கு ஆண்கள் அப்பாற்பட்டவர்கள் என்றும் பாலியல் வன்முறையைப் பெண்கள் மீதும் சிறார் மீதும் அரவானிகள் மீதும் நிகழும் ஒன்றாக மட்டுமே, அதாவது perpetrators ஆக மட்டுமே, ஆண்களுக்கும் இதற்கும் தொடர்புண்டு என்று சிந்திப்பதும் ஆணாதிக்கச் சிந்தனையின் வெளிப்பாடே. ஆண்கள் பலர் பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாகும் யதார்த்தத்தை இது முழுவதுமாக நிராகரிக்கிறது. இது தவிர ஆண்களை விரும்பும் ஆண்கள், பெண்ணியல்பாக இருக்கும் ஆண்கள் ஆகியோர் மீது பெருமளவில் ஏற்படும் வன்முறை சட்டத்தின் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. இதனைத் தண்டனைச் சட்டப் பிரிவு 377 குறித்த விவாதங்களுடன் இணைத்துப் பார்ப்பது அவசியம்.

இரு ஆண்களுக்கு இடையிலான பாலியல் உறவை அவர்கள் 18 வயதிற்கு மேலானவர்களாகவும் மனமொத்து அத்தகைய உறவில் ஈடுபடுபவர்களாக இருப்பினும் குற்றம் என்று கூறும் ஐ.பி.சி 377 அமலில் இருக்கும் பொழுதும் ஒருபாலீர்ப்பு, உறவு மற்றும் புணர்ச்சி குறித்த பிற்போக்கான கருத்துக்கள் சமூகத்தில் நிலவும் பொழுதும் தன் மேல் ஒரு ஆணால் பாலியல் வன்முறை ஏற்பட்டிருப்பதை மற்றொரு ஆண் வெளிப்படுத்துவது கூட அசாத்தியமாகிறது. மேலும், இன்றைய நிலையில் இந்தியச் சட்டம் வயது வந்த ஆண்கள், பாலியல் வன்முறைக்கு இலக்காகும் சாத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. 18 வயதிற்கு மேலான பரஸ்பர ஒப்புதலுடன் செயல்படும் இருவருக்கு இடையிலான பாலியல் உறவு -- அவர்கள் ஒரு பாலினத்தவராக இருப்பினும் - தண்டனைக்கு உரியதல்ல என்று ஐபிசி 377ஐ மறுவாசிப்புச் செய்யும்படி 2009 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 2ஆம் நாள் தில்லி உயர் நீதிமன்றம் வெளியிட்டிருக்கும் தீர்ப்பு தெரிவிக்கிறது. நீதிபதிகள் ஏ.பி. ஷா மற்றும் முரளீதர் அவர்களின் இந்தத் தீர்ப்பை நாடளவில் செயல்படுத்தும் பொழுது மாற்றுப் பாலியல் குறித்த முற்போக்கான விவாதங்களை மேற்கொள்ள முடியும். மேலும், ஒப்புதல் அல்லாத நிலையில் ஆண்கள் மீது ஏற்படும் பாலியல் வன்முறையையும் சட்டத்தின்கீழ் கவனிக்க வழிசெய்ய இயலும்.

மற்றொரு நிலையில் சட்டம் பெண்களை மட்டுமே பாலியல் வன்முறைக்கு உள்ளாபவர்களாகக் கருதுகிறது. சிறார் மீதான சூழல்களைத் தவிர்த்து மற்ற சூழல்களில் பெண்கள் மற்ற பெண்கள் மீதோ அல்லது ஆண்கள் மீதோ பாலியல் வன்முறையைச் செயல் படுத்த இயலும் என்கிற சாத்தியம் சட்டத்திற்கு மட்டுமன்றி பல பெண்கள் அமைப்புகளுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள இயலாததாய் இருக்கிறது. இத்தகைய புரிதல் பெண்கள் மீது தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும் என்றும் பொய் வழக்குகள் தொடருவதற்கான சாத்தியங்கள் ஏற்படும் என்பவை நியாயமான விவாதங்களே. குடும்பங்களில் மட்டுமன்றி பொதுச் சூழலில், பணியிடங்களில் ஆண்-பெண் அதிகாரச் சமன்பாடு கொஞ்சமும் இல்லாத நிலையில் பாலியல் வன்முறையைச் செயல்படுத்துவதில் ஆண்களுக்கு நிகராகப் பெண்களைக் கருதுவது அபாயகரமானது என்பதும் ஒரு விவாதம். பல சூழல்களில் பெண்கள் போராடிப் பெற்றிருக்கும் உரிமைகள் மற்றும் பாதுகாப்புக் கட்டமைப்புகளைத் தகர்ப்பதாக இது அமையும் என்ற அச்சம் உண்மையானது.

இவை மற்றும் வேறு பல காரணங்களினாலும் Criminal Law (Amendment) Draft Bill 2010 குறித்த விவாதங்களில் பல்வேறு நிலைப்பாடுகள் வெளிப்பட்டன. பொதுவாகப் பாலியல் வன்முறை குறித்ததாக இருக்கும் பிரிவு 375 பெண்கள் மீதான வன்முறை மட்டுமல்லாமல் ஆண்கள் மீதான வன்முறையையும் தண்டனை குரியதாகக் கருத வேண்டும் என்று சில குழுக்கள் வலியுறுத்தின. குறிப்பாக, அதிக அளவில் பாலியல் வன்முறையைச் சந்திக்கும் மாற்றுப் பாலியல் கொண்ட ஆண்கள், ஆண்களை விழையும் ஆண்கள், பெண்ணியல்பாக இருக்கும் ஆண்கள் ஆகியோரது குழுக்களும் பிரதிநிதிகளும் இதனை வலியுறுத்தினர். பாலினம் குறித்த நமது புரிதலில் இன்று பெருமளவில் மாற்றம் ஏற்பட்டுவிட்டிருக்கிறது. பால்= பாலினம் என்ற மிக எளிமையான கட்டமைப்பைத் தாண்டி நெடுந்தொலைவு வந்திருக்கிறோம். பால் என்பது உடற்கூற்றைக் குறிக்கிறது என்றும் அதற்கும் பாலின வெளிப்பாட்டிற்கும் நேரடித் தொடர்பு இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை என்பதைப் பெண்ணியக்- hyper - க்வீயர் (queer) கருத்தாக்கங்கள் நமக்குக் காண்பித்திருக்கின்றன. அதாவது, உங்கள் பிறப்புறுப்பைப் பொறுத்து உங்களது பாலினச் செயல்பாடு இவ்விதங்களில் இருக்க வேண்டும் என்பது சமூகக் கட்டமைப்பே என்றும் அவற்றில் எவ்வித உள்ளுண்மையும் பொதிந்திருக்க வேண்டியுதில்லை என்ற விவாதங்களும் நம் பால்-பாலின சிந்தனை உலகைப் பெருமளவில் மாற்றியமைத்திருக்கின்றன.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் ஒரு சட்டப்பிரிவு திருத்தியமைக்கப்படும் பொழுது, பாலியல் வன்முறை போன்ற உடனடியாகத் தீர்வு வழங்க வேண்டிய நெருக்கடிச் சூழல்களைப் பற்றி விவாதிக்கையில் பல கூறுகளை ஒரே சமயத்தில் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது: வன்முறை, பாலியல், பால், பாலினம், வன்முறைக்கு உள்ளாகும் உடல்கள், வன்முறையைச் செயல் படுத்தும் உடல்கள், பாலியல் உறவுக்கு வழங்கப்படும் ஒப்புதல் என்றால் என்ன, அதை வழங்கும் நிலையில் இருப்பவர்கள் யார், எத்தகைய சூழலில் வழங்கப்படும் ஒப்புதல் ஒப்புதலாகக் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளப்படலாம், எவை ஒப்புதல்கள் அல்ல, திருமணத்திற்கும் வன்முறைக்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன, ஆணுடலும் பாலியல் வன்முறையும், ‘கற்பு’, அதன் ‘அழிப்பு’, போன்ற எண்ணற்ற கூறுகளை மனதில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

பாலியல் எத்தகையதாக இருப்பினும் ஒன்று நிச்சயம்: அது எளிதானதல்ல.

(அனிருத்தன் வாசுதேவன் The Shakti Resource Center என்ற அமைப்பு மூலம் பாலினம், பாலியல், மனித உரிமை குறித்த பணியில் ஈடுபட்டு வருகிறார்)
நன்றி - கீற்று
...மேலும்

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்