/* up Facebook

Dec 25, 2011

கடமை!!!! - ஆர்த்தி வேந்தன்


இன்னும் அரை மணி நேரம் தான் இருக்கிறது. திநகர் போக வேண்டும். எத்தனை தடுமாற்றங்கள்,தடங்கல், யோசனைகள். அனைவர்க்கும் இருக்கும் அதே சந்தேகம் தான். எனக்கு நினைவு தெரிந்த நாளில் இருந்தே வரும் சந்தேகம் தான். எல்லா நாளும் தீர்மானித்து கொண்டு தான் போகிறேன்.

கதவு ஒழுங்காக பூட்டி இருகிறதா என்று. சுவரு ஏறி குதித்து பூட்டை உடைப்பது பெரிய வித்தை இல்லை என்றாலும் பூட்டை இழுத்து பார்த்தால் தான் திருப்தி. எத்தனை முறை பார்த்தாலும் அதே முகம் ் தான் என்றாலும் மீண்டும் மீண்டும் கண்ணாடியில் முகத்தை பார்ப்பது போல். எதற்கு இத்தனை
பாதுகப்பு? பூட்டியது கதவு மட்டும் அல்ல என்னுடைய சுயம், கோவங்கள், பிரச்சனைகள், விருப்பங்கள். இத்தனையும் தூக்கி கொண்டு உரை ஆற்ற முடியாது.

அப்பாடா காரில் ஏறியாச்சு. காரும் பணமும் இருந்தால் சுகமா? எது எப்படியோ ரோட்டில் நின்றுபுலம்பு வதை விட காரில் கண்ணீர் சிந்துவது வசதி ஆக தான் இருக்கிறது. என்னை மட்டுமே நம்பி வாழ வேண்டும் என்ற பேராசை இருக்கிறது இருந்த போதிலும் அவபோது நம் வாழ்கையும், எதிர்பார்புகளையும், விருபங்களையும் , உதவிகளையும் மற்றவர்கள் மீது திணிக்க தன் வேண்டி இருக்கிறது. ஏன் ் உயிரை அரை மணி நேரம் டிரைவரிடம் பனையவைதேன். குழந்தைகள் இயற்கையோடு ஒன்றி விளையாடுவதை பார்க்க ஆசை ஆக தான் இருக்கிறது அனால் கடமை ஒரு ு பக்கம் இழுகிறது. இன்னும் 15 நிமிடம் தான் 60 59 58 சிக்னலில் எண்கள் ஓடி கொண்டு இருந்தது. முதன் முதலாக ௦ வை பார்த்து நிம்மதி அடைந்தேன். இரண்டு அடி கார் நகர்ந்துது மீண்டும் 60 59 58 அய்யயோ எத்தனை பேரு காத்து இருப்பார்கள்? ஒரு வேலை அவர்கள் கிளம்பி விட்டால்? சீக்கிரம் ஆக போனால் வேற வேலை வெட்டி எதும் இல்லை என்பார்கள். நேரம் கழித்து போனால் திமிர் என்று சொலுவார்கள். நேரதிருக்கு போக வேண்டும் என்றால் அந்த நிகழ்ச்சி கண்டிப்பாக சென்னையில் இருக்க கூடாது.

மீண்டும் ௦.. ஓட்ட பந்தயம் தொடங்கி விட்டது. அனைவர்க்கும் முதலில் போக வேண்டும் என்று பதட்டம்.பாவம் அவருகளுக்கு என கடமைகளோ? சற்றே மேலே பார்த்தேன் கடவுள் கருணை தெரிகிறதா என்று. தெரிந்தது ரோடை கடந்து செல மேலே கட்டிய பாலம் . இத்தனை பரபர பான நேரத்தில் இத்தனை மனிதர்கள் நடுவில் ஒரு பெண்ணும் ஆணும் கை கோத்து கண்களிலும் வார்த்தைகளிலும் பேசி கொண்டு இருந்தன. எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா என்ற பாரதியின் பாடல் நினைவுக்கு வந்தது. அவர்களுக்கு எது இன்பம் தந்தது என்று தெரியவில்லை. இருவரும் தாங்கள் இயக்கிய உலகத்தில் சந்தோஷமாக இருந்தனர். வெளியே முகம் சுளித்தாலும் உள்ளுக்குள் பொறமை எட்டி பார்த்தது . அவர்களை பார்த்து ஸ்கூட்டரில் தடுமாறி கொண்டு இருந்த கணவர் திரும்பி ஒரு நொடி தன மனைவியை பார்த்த பார்வையில் எத்தனை அர்த்தங்கள். இன்னும் 10 நிமிடம் தான் இருக்கிறது.

கார் போய் கொண்டு இருக்கிறது. குப்பை யில் இருந்து குழந்தைகள் எதோ பொறுக்கி கொண்டு இருந்தன. கல்வி சாலை யில் தேட வேண்டியதை குப்பை யில் தேடி கொண்டு இருந்தார்கள் . ஏன் இந்த நிலைமை? யார் காரணம்? தெரிந்து கொள்ள ஆசை தான். அவர்கள் நிலைமையை மாற்றி இந்தியாவில் அனைவர்க்கும் கல்வி என்று உரக்க சொல்ல ஆசை தான்.. மீண்டும் கடமை இழுக்கிறது. முகத்தை திருப்பி கொண்டு மனசாட்சியை அங்கே யே விட்டு விட்டு புறப்பட்டேன்.

பத்து நிமிடம் தாமதம் ஆக தான் போனேன்
எனக்காக இத்தனை கூட்டமா உடம்பு கொஞ்சம் சிலிர்த்தது. ஒரு முறை தொடக்க வரியை சொலி கொண்டேன். மேடை யை நோக்கி சென்றேன் யாரும் தயாராக இருப்பது போல தெரியவில்லை .அய்யயோ வேற யாரவது வருவாரா? எத்தனை மணி நேரம் அவர் பேசுவார்? அவர் வந்தார். ஆனால் மேடையில் அமரவில்லை. கையில் கேமரா வுடன் வந்தார். புகை படம் எடுக்க ஆரமித்தார். வார்த்தைகளும் சிந்தனைகளும் சென்று அடைய வேண்டும் என்ற நினைப்பு யாருக்கும் இல்லை அடுத்த நாள் பேப்பரில் புகைப்படம் வர வேண்டுமே என்ற கவனம் மட்டும் தான். தெரிந்து இருந்தால் வார்த்தைகளை குறைத்துவிட்டு மேக்கப் யை அதிகபடுதிர்பேன் என்ன இருந்த போதிலும் கடமை யே முதன்மை. ஏன் உரையை தொடங்கினேன் " அனைவர்க்கும் கல்வி, அனைவர்க்கும் சத்து உணவு திட்டத்தை செயல் படுத்திய தலைவரை பாராட்ட வார்த்தைகள் இல்லை. அப்துல் கலாம் சொன்னது போல் 2020 யில் இந்திய முன்னேறிய நாடாக இருக்கும் என்பது இந்த ஆட்சி உள்ளவரை எனக்கு சந்தேகம் இல்லை....."

0 comments:

Post a Comment

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்