/* up Facebook

Jun 25, 2010

மகளிர் இடஒதுக்கீடு : மாற்றங்கள் - மாயைகள் - மௌனங்கள் - மாயா


கடந்த 14 வருடங்களாகக் கோப்புகளில் முடங்கியிருந்த மகளிர் இட ஒதுக்கீடு மசோதா பெரும் களேபரங்களுக்கு நடுவில் மாநிலங்களவையில் உயிர் பெற்றிருக்கிறது. சட்டமன்றங்களிலும் நாடாளுமன்றத்திலும் மூன்றில் ஒரு பங்கு இடத்தைப் பெண்களுக்கு ஒதுக்கும் மசோதாவை வரவேற்பதாக ஆரம்பம் முதல் அத்தனை கட்சிகளும் வாய் மொழியாகக் கூறி வந்தன. ஆனாலும் அதை நடைமுறைக்குக் கொண்டு வருவதன் முதல் பக்கத்தைப் புரட்டுவதற்கே இவ்வளவு காலமெடுத்திருப்பது, இந்திய அரசியல்வாதிகளின் பேச்சிற்கும் செயலுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தையும் இந்திய சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பாக அவர்களிடம் உள்ள ஆணாதிக்க மனோபாவத்தையும் காட்டுகிறது. ராஜீவ் கண்ட கனவுத் திட்டத்தை தான் நிறைவேற்றுவதாகக் கூறி பெண்கள் ஓட்டை ஈர்க்க நினைக்கும் காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியா காந்திகூட தனது கட்சிக்குள் பலரது எதிர்ப்பைத் தாண்டித்தான் இந்த மசோதாவை முன்கொண்டு செல்ல வேண்டியிருக்கிறது என்று என்.டி.டி.வி. பேட்டியில் கூறியுள்ளார்.

பெண்களுக்கு 33 சதவீத இடங்களை விட்டுக் கொடுப்பதால் தங்களின் வெற்றி வாய்ப்புள்ள தொகுதியிலிருந்து வெளியேற நேரலாம் அல்லது அதைத் தனது மனைவி, மகள் போன்ற குடும்பத்தாருக்குத் தர நேரலாம் என்ற பயம் இந்த மசோதாவை ஆதரித்த கட்சிகளின் ஆண் எம்.பி.க்களுக்கும் இருக்கத் தான் செய்கிறது. சமாஜ்வாதிக் கட்சித் தலைவர் முலாயமும் ராஷ்ட்ரிய ஜனதா தளத்தின் தலைவர் லாலூவும் அதை உள் ஒதுக்கீடு என்ற போர்வையில் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். மற்றவர்களுக்கு அப்படி மறைந்துகொண்டு தங்கள் உண்மைக் கருத்தை வெளிப்படுத்த எந்த போர்வையும் கிடைக்கவில்லை. ஐ.மு.கூ.வின் முதல் ஆட்சிக் காலத்தில் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டமும் கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டமும் காங்கிரசின் சாதனைகளாக முன்வைக்கப்பட்டு 2004ஐவிட 2009ல் அதிக மக்களவைத் தொகுதிகளை காங்கிரஸ் கைப்பற்றியது. இனி, 2014 தேர்தலில் மகளிர் இடஒதுக்கீட்டை வைத்துப் பெண்கள் வாக்குகளைத் தங்கள் பக்கம் திருப்பி தனிப் பெரும்பான்மை பெறலாம் என்று கணக்குப் போடுகிறது காங்கிரஸ். அதனால் முலாயம், லாலுவைப் பகைத்துக்கொண்டால் மயிரிழை பெரும்பான்மை கொண்ட ஆட்சியை சிரமங்களுக்கு நடுவில் நடத்த வேண்டியிருக்கும் என்று தெரிந்தாலும் துணிந்து களமிறங்குகிறார்கள். அணு பேர ஒப்பந்தத்திற்கு அடுத்து மீண்டும் பெரும்பான்மை சிக்கலுடன் நடக்கிறது காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐ.மு.கூ. அரசு. ஆனால் மகளிருக்கு ஆதரவான காரியங்களைச் செய்கிற பிம்பத்தைப் பெற்றுவிட்ட அரசாங்கத்தைக் கலைப்பது தங்களுக்கு சாதகமானதாக இருக்காது என்பதாலும் அரசியல் குதிரை பேரங்களுக்கும் ஆட்சி அதிகாரத்தை எப்படி வேண்டுமானாலும் வளைப்பதற்கும் பேர்போன காங்கிரஸ் ஆட்சியை எளிதாகக் கலைக்க முடியாது என்ற பழைய அணு பேர உதாரணத்தை அறிந்ததாலும் யாதவ்கள் குடைச்சலை மட்டுமே கொடுப்பார்கள் என கணிக்கலாம்.

சில இந்து சாமியார்களும் முஸ்லிம் மத குருக்களும் மகளிர் இட ஒதுக்கீட்டை எதிர்ப்பதில் ஓரணியில் நிற்கிறார்கள். மதம் வேறாக இருந்தாலும் தங்களின் பார்வையும் நோக்கமும் ஒன்றுதான் என்பதை மதவாதிகள் நிரூபிக்கிறார்கள். பி.ஜே.பி.யே மகளிர் இட ஒதுக்கீட்டை ஆதரிக்கிறது என்று இந்து சாமியார்களுக்கும் முஸ்லிம் தேசமான பாகிஸ்தானில் ஏற்கனவே 22 சதவீத மகளிர் இட ஒதுக்கீடு இருக்கிறது என்பதை உலமாக்களுக்கும் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. மகளிர் இட ஒதுக்கீட்டை எதிர்ப்பது அரசியல்ரீதியாக தற் கொலைக்குச் சமம் என்பதை அரசியல் கட்சிகள் உணர்ந்திருப்பதால் மதவாதிகளின் கூச்சலுக்கு அவர்கள் செவி சாய்க்கப் போவதில்லை. 1990களில் நடந்த மகாராஷ்டிர சட்டப் பேரவைத் தேர்தலின்போது பெண்களை இழிவாகப் பேசினார் சிவசேனைத் தலைவர் பால் தாக்கரே. அதற்குப் பிறகு அவரது கட்சிக்கு ஏற்பட்டு வரும் தொடர் சரிவிற்கு, அதனால் பறிபோன பெண்கள் வாக்கும் ஒரு காரணம் என நம்பப்படுகிறது. லாலூவும் முலாயமும் மகளிர் இட ஒதுக்கீட்டை நேரடியாக எதிர்க்க முடியாமல் தந்திரமாக ஜாதியைச் சொல்லி எதிர்ப்பதிலிருந்தே இது நிச்சயமாக அரசியல்ரீதியாக சக்தி வாய்ந்த மாற்றம் என்பதை உணர முடிகிறது. கல்வி, சொத்துரிமை, சம்பாதிக்கும் உரிமை, மனித உரிமை போன்ற பல தளங்களில் ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவினரான பெண்களுக்கு அரசியல் அதிகாரத்தில் இடம் உருவாக்கிக் கொடுப்பது மகளிர் விடுதலையில் பெரிய புரட்சியைப் படைக்கும் என்று பெண்ணியவாதிகள்கூட நம்புகிறார்கள். முக்கியமான முடிவெடுக்கும் பொறுப்புக்களில் பெண்களை வைப்பதன் மூலம் பெரிதும் புறக்கணிக்கப்பட்ட பெண்கள், குழந்தைகள் நலன் அரசு செயல்பாடுகளில் முக்கியத்துவம் பெறும் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை. ஆனால் தலித் இட ஒதுக்கீடு போல பெண்கள் இட ஒதுக்கீடு நேரடியான மாற்றங்களைக் கொண்டு வருமா என்பது தீவிரமான விவாதத்திற்குரியது.

1920களிலேயே பெண்கள் இட ஒதுக்கீடு இந்தியாவில் விவாதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் இது ஆங்கிலேயரின் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி என்று அதைக் கருதிய காங்கிரஸ், அப் போது வாக்குரிமை பெற்றிராத பெண்களுக்கு வாக்குரிமை பெற்றுத் தந்தால் போதும் என்று தீர்மானித்து விட்டது. முற்போக்கான சமூக இயக்கங்களின் முன்னோடியாக தமிழகத்தில் இருந்த பெரியார் ஈ.வெ.ராமசாமி அதையும் தாண்டி பெண்களின் வாழ்வின் நிஜமான மாற்றத்தைக் கொண்டு வரும் சக்தி படைத்த சொத்துரிமைக் கோரிக்கையை 1929ஆம் ஆண்டிலேயே முன்வைத்தார். 1927ல் இந்தியாவின் முதல் பெண் எம்.எல்.ஏ.வையும் தமிழகம் உருவாக்குகிறது (தாசி முறையை ஒழிப்பதற்காகப் பாடுபட்ட டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி). ஆனால் மக்கள் பிரதிநிதிகளில் பெண்களின் இடம் அதிகரிப்பதற்குப் பதில் 1990களுக்குப் பிறகு குறையத் தொடங்கியது. 1996ல் ஒட்டுமொத்த வேட்பாளர்களில் 11 சதவீதம் மட்டுமே பெண்கள். வெற்றி பெற்ற 545 பேரில் 36 பேர் மட்டுமே மகளிர். தற்போதைய இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் பெண்கள் வெறும் 10 சதவீதம் மட்டுமே. உலகெங்குமிருக்கும் நாடாளுமன்றங்களில் 13.8 சதவீதத்தினர் மட்டுமே பெண்கள். 1957ஆம் ஆண்டிலேயே தங்கள் கட்சியைச் சேர்ந்த மக்கள் பிரதிநிதிகளில் 15 சதவீத இடம் பெண்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் என்று காங்கிரஸ் தன்னிச்சையாக அறிவித்தது. ஆனால் இன்று வரை அதை அவர்களால் அமலுக்குக் கொண்டு வர முடியவில்லை. அதனால், இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் 9ஆவது பிரிவின்கீழ் (9th schedule) சமூகத்தில் பின்தங்கிய பிரிவினரைக் கைதூக்கிவிட இட ஒதுக்கீட்டைப் பயன்படுத்தலாம் என்ற சட்டப் பிரிவை, சுதந்திரமடைந்த 60 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் ஏற்றம் கிடைக்காத பெண்கள் விஷயத்தில் பயன்படுத்துவது காலத்தின் கட்டாயமாகிவிட்டது.

ஆனால் பெண்கள் என்பவர்கள் ஒரு இனக் குழுவோ, சமூகப் பிரிவோ அல்ல. தலித்துகளைத் துல்லியமாக இலக்கு வைத்து இட ஒதுக்கீடு மூலம் உயர்த்தி வருவது போல பெண்களை ஒரு சீராக உயர்த்த முடியாது. பெண்களின் பிரச்சினைகள் ஒவ்வொரு சமூகத்திலும் ஒவ்வொரு பிரதேசத்திலும் வேறுபட்டதாக இருக்கிறது. அந்த வேறுபட்ட பிரச்சினைகள் அத்தனைக்கும் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கொடுப்பதே சர்வரோக நிவாரணியாக முடியாது. 1991ல் ராஜீவ்காந்தியின் முன்முயற்சியால் பஞ் சாயத்துக்களில் கொண்டு வரப்பட்ட 33 சதவீத இட ஒதுக்கீட்டை ஆராயும் போது நமக்குப் பல பதில்கள் கிடைக்கின்றன. லாலு, முலாயமின் அண்டப்புளுகு அப்போதே அம் பலமாகிவிட்டது. இவர்கள் இன்றுகேட்பது போல அன்று உள் ஒதுக்கீடு தரப்படவில்லை. ஆனால் அவர்கள் சொல்வது போல கிராப் வெட்டிய பெண்மணிகள் உள்ளாட்சி அமைப்புக்களை ஆக்கிரமிக்கவில்லை. மாறாக, 33 சதவீத மகளிர் இட ஒதுக்கீட்டில் கிட்டத்தட்ட 21.1 சதவீதம் அதே தொகுதிகளை அதற்கு முன்பு கட்டுப்படுத்திய ஆண்களின் உறவினர்களால் நிரப்பப்பட்டது. அதனால் எம்.பி. எம்.எல்.ஏ. பதவிகளில் பெண்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு கொண்டு வரும்போது, இருக்கவே இருக்கிறார்கள் மனைவிகளும் மகள்களும். “ஏழு மகள்களைக் கொண்டிருக்கும் லாலு இந்த மசோதாவை எதிர்ப்பதில் நியாயமில்லை” என்ற சோனியாவின் கிண்டல் வெகுவாக ரசிக்கப்பட்டது இதே காரணத்தினால்தான். ஆனால் சுழற்சி முறையில் இட ஒதுக்கீட்டிற்கான தொகுதிகள் மாற்றப்படும் என்பதால் மறு தேர்தலில் அது பொது வேட்பாளருக்குரியதாக மாறும்போது புதிதாக உருவான பெண் அரசியல்வாதிகள் மீண்டும் சமையலறைக்கு கடாசப்படுவார்களா? அனைவரும் அவ்வாறு காணாமல் போவதில்லை என்று காட்டுகின்றன உள்ளாட்சி இட ஒதுக்கீடு குறித்து நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகள். பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சகம் 2008ல் நடத்திய ஆய்வின்படி 33 சதவீத இட ஒதுக்கீட்டைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட பெண்களில் 15 சதவீதம் பேர் மீண்டும் போட்டியிட்டதாகத் தெரிய வந்தது. இது ஒன்றும் மோசமான சூழல் அல்ல. ஆனால் பெண்கள் இட ஒதுக்கீட்டால் அடிமட்டத்தில் அதிகார சமநிலை மாற்றப்படுவதில்லை என்பதையும் சேர்த்தே தான் இது உணர்த்துகிறது.

அந்தந்த பகுதிகளை ஏற்கனவே கட்டுப்படுத்தி வரும், அதிகார மையமாக இருக்கும் ஆண்களின் உறவுப் பெண்கள்தான் இந்த இட ஒதுக்கீட்டின் ஆரம்ப பயனாளிகளாக இருப்பார்கள் என்பது தவிர்க்கவியலாத உண்மை. ஆனால் குறைந்தபட்சம் ஒரு ஆணின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து ஒரு பெண்ணுக்கு அதிகாரம் போகிறது. அதன் மூலம் அரசியல் முடிவுகளின்போது பெரிதும் புறக்கணிக்கப்படும் பெண்கள், குழந்தைகளின் நலன்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. மேற்கு வங்கத்திலும் ராஜஸ்தானிலும் உள்ளாட்சி இட ஒதுக்கீட்டால் பலன் பெற்ற பெண்களின் ஆட்சியில் என்னவிதமான மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன என்பதை கொல்கத்தா ஐ.ஐ.எம்.மைச் சேர்ந்த ராகவேந்திர சட்டோபாத்யாயாவும் அமெரிக்கா விலுள்ள மசாசுசெட்ஸ் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் டெக்னாலஜியின் (எம்.ஐ.டி.) எஸ்தர் டஃப்ளோவும் இணைந்து நடத்திய ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. பெண் உள்ளாட்சித் தலைவர்கள் வந்த பிறகு வழக்கத்திற்கு மாறாக தண்ணீர் பிரச்சினைகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவமும் சாலைகள் போடுவதற்கு குறைவான முக்கியத்துவமும் (கவனிக்கவும், கமிஷன் அடிக்க முடிகிற சாலைத் திட்டங்களுக்குக் குறைவான முக்கியத்துவம், வாழ்வாதாரமான, பெண்களுக்கு சுமை தருகிற தண்ணீர் பிரச்சினைக்கு அதிக முக்கியத்துவம்) தரப்பட்டிருக்கிறது. பெண்கள், குழந்தைகள் விஷயத்தில் தற்போது காட்டப்படும் மரத்துப்போன அணுகுமுறை மாறுவதற்கு மகளிர் இட ஒதுக்கீடு உதவலாம் என்பதையே இது உணர்த்துகிறது. ஆனால் பெண்கள் நேர்மையானவர்கள், ஒழுக்கமானவர்கள் என்ற முத்திரையுடன் அவர்களுக்குப் பொது அமைப்புக்களில் இடம் தர வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைப்பது அபத்தமானது மட்டுமல்ல, ஆபத்தானதும்கூட.

தென்னமெரிக்க நாடுகளிலும் ஆப்ரிக்காவிலுள்ள பல தேசங்களிலும் புதிய ஃபேஷன் இது. ஊழல் புரையோடிவிட்ட தேசங்களில் காவல்துறை போன்ற அமைப்புக்களில் ஏராளமான பெண்கள் நிய மிக்கப்படுகிறார்கள். உகாண்டாவிலும் தென்னாப்ரிக்காவிலும் பெண்களுக்கு அரசியலிலும் பொது அமைப்புக்களிலும் கணிசமான இடம் கொடுக்கப்படுகிறது. மெக்சிகோவில் ஒட்டுமொத்த போக்குவரத்துக் காவல்துறையும் பெண்கள் மயமாக்கப்படுகிறது. ஒரு பெண்ணாக இருந்துகொண்டு லஞ்சம் பெறும் போது அவரின் ஒழுக்கம் கேள்விக்குள்ளாகும் என்பதால் பெண் போலீஸ் லஞ்சம் வாங்குவதில்லை என்று அதைப் பற்றி ‘பெருமையாகச்’ சொல்கிறார்கள். பெண்ணிவாதிகள்கூட இந்த வாதத்திற்குப் பலியாகிவிடுகிறார்கள். அரசியலுக்குப் புது விதமான அணுகுமுறையைப் பெண்கள் கொண்டு வருவார்கள் என்று பெண்ணியவாதிகள் கூறி வருகிறார்கள். ஆனால் பொது அமைப்புகளுக்குள் பெண்கள் இப்போதுதான் சிறிய அளவில் வரத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அந்த அமைப்பிற்கே உரிய எதிர்மறை குணங்கள் காலப் போக்கில் இவர்களையும் பற்றிக்கொள்ளாது என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. தற்போதைய சூழலில் அரசியல் கட்சிகளின் மகளிர் அணியில் இருப்பவர்களிடம் பெண்கள் குறித்துச் சொல்லப்படும் உயர்வான மதிப்பீடுகளைப் பார்க்க முடிவதில்லை. ஆண் அரசியல்வாதிகளால் தொடர்ந்து சுரண்டப்பட்டு, துஷ்பிரயோகம் செய்யப்படும் மகளிர் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் கூடிய விரைவிலேயே, ஆண்களின் குணம் என்று வகைப்படுத்தப்படும் அத்தனை அம்சங்களையும் தனதாக்கிக் கொள்கிறார்கள். தெற்காசியாவில் அதிகம் காணப்படும் பெண் அரசியல் தலைவர்களை அவர்களுடன் ஒப்பிட முடியாது. கணவர் அல்லது தந்தையின் மரணத்தால் எழும் அதிகார வெற்றிடத்தை நிரப்ப நேரடியாக உயர் பதவிக்கு வருபவர்கள் அவர்கள். அத்தகைய பெண் தலைவர்களை தாய், தெய்வம், அன்னை என்று கொண்டாடும் கட்சிக்காரர்கள் கட்சியின் மகளிர் பிரிவினரை அஃறிணையாகத்தான் நடத்துகிறார்கள்; காவல்துறையில் பெண் கான்ஸ் டபிள்கள் நடத்தப்படுவது போல. அதனால் பெண்களின் ‘உயர்ந்த பண்புகள்’ என்று கூறப்படுகின்ற விஷயங்களைப் பொது அமைப்புக்களில் இடம் கோரும்போது, காலப்போக்கில் அவர்களும் கறைபடத் தொடங்கினால் அதையே பெண்களுக்கு எதிராகவும் பயன்படுத்துவார்கள்.

மத்திய காலத்திலும் அதற்குப் பிறகும் எவற்றையெல்லாம் சுட்டிக் காட்டிப் பெண்களை வீட்டுக்குள் அடைத்தார்களோ, அதையெல்லாம் சொல்லித்தான் இப்போது அவர்களை வீட்டிலிருந்து வெளியேயும் அழைத்து வருகிறார்கள் என்பதுதான் வினோதமானது. ஸ்தூலமான சிந்தனா சக்தி இல்லாதவர்கள் என்பதால் ஆட்சி நிர்வாகத்திற்குப் பெண்கள் ஏற்றவர்கள் அல்ல என்பது பிளேட்டோவின் பார்வை. இல்லத்தரசிகளாக உணர்வுகள், ஆசைகள், உடல் ஆகியவற்றின் காப்பாளர்களாக இருப்பது பெண்களின் ‘இயல்பான’ கடமையாக இருப்பதால் அவர்கள் நிர்வாகத்திற்குத் தகுதியற்றவர்கள் என்று கருதினார் ரூசோ. ஆண்களைவிட பலவீனமான ஈகோ கொண்டவர்கள் பெண்கள் என்பது ஃப்ராய்டின் பார்வை. இன்று, பெண்களின் உணர்வுபூர்வமான அணுகுமுறை, ஆண்களின் ஆதிக்கம் கொண்ட தற்போதைய அதிகார வர்க்கத்தின் மரத்துப்போன அணுகுமுறையை மாற்ற உதவும் என்கிறார்கள். பலவீனமான ஈகோ கொண்டவர்கள் என்ற நிலையில் தேவையற்ற போர் போன்ற அழிவுக்காரியங்களில் அவர்கள் ஈடுபடமாட்டார்கள் என்கிறார்கள் (குறிப்பாக, ஜக்கி வாசுதேவ் அப்படிப்பட்ட கருத்தை முன்வைக்கிறார்). இதே குணாம்சங்களைக் காட்டி ஒரு காலத்தில் பெண்களை வீட்டுக்குள் பூட்டியவர்கள் இப்போது அதே காரணங்களுக்காகப் பொது அமைப்புக்களில் பெண்களின் வரவை ஆதரிக்கிறார்கள். நாளை காலம் மாறும் போது, இதே வாதத்தை மீண்டும் அவர்களுக்கு எதிராகவும் பயன்படுத்தலாம். அதனால் பொது அமைப்புக்களில் இடம் பெறுவது பெண்களின் அடிப்படை உரிமை என்பதன் அடிப்படையில் வைக்கப்படும் கோரிக்கையே நீடித்த மாற்றத்திற்கானது என்கிறார் பிரிட்டனிலுள்ள சசெக்ஸ் பல்கலைக்கழக டெவலப்மெண்ட் ஸ்டடீஸ் இன்ஸ்டிடியூட்டைச் சேர்ந்த ஆன் மேரி கோயட்ஸ். பெண்கள் ஊழலுக்கு எதிரானவர்கள் என்ற காரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டி பொது அமைப்புகளில் அவர்களுக்கு இடம் தருவது குறித்து ஆய்வு செய்திருக்கிறார் அவர்.

இந்தியாவின் 60 சதவீதப் பெண்கள் படிப்பறிவற்றவர்கள். 1989ல் தமிழகத்தில் பெண்களுக்கும் சொத் துரிமைக்கான சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆனால் நடைமுறையில் இதன் அமலாக்கம் பெயரளவிலேயே உள்ளது. கல்வி, சொத்துரிமை, சம்பாதிக்கும் உரிமை, பெண்கள் குறித்த பார்வை போன்ற பெண்கள் சந்திக்கும் அடிப்படை பிரச்சினைகளைத் தீர்க்காமல், அரசியல் அதிகாரத்தை மட்டுமே கொடுப்பதன் மூலம் அவர்கள் வாழ்வில் நிஜமான மாற்றத்தைக் கொண்டு வரமுடியாது. ஜாதி ரீதியான ஒடுக்குமுறையையும் பாலினரீதியான ஒடுக்குமுறையையும் ஒப்பிட முடியாதுதான். எனினும் தலித்துகளுக்கு கல்வி, சொத்து (பஞ்சமி நிலம் முதலிய திட்டங்கள்), வேலைவாய்ப்பு உரிமையோடு எம்.பி., எம்.எல்.ஏ. தொகுதிகளிலும் இட ஒதுக்கீடு தரப்பட்டது என்பதை வைத்து முழுமையான மாற்றத்திற்கு என்னென்ன தேவை என்பதை உணர்ந்துகொள்ளலாம். தலித்துகள், பழங்குடியினரின் வாழ்வை உயர்த்துவதற்காக முதன் முதலில் பயன்படுத்தப்பட்ட இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் 9ஆவது பிரிவு இன்று பெண்களின் சமூக உயர்வுக்காகவும் பிரயோகிக்கப்படுகிறது. 62 வருட சுதந்திர இந்தியாவில் தலித்துகள், பழங்குடியினர் நிலையை இட ஒதுக்கீடு ஓரளவுக்கு உயர்த்தியிருக்கிறது. ஆனால் பெண்கள் ஒரு தனி இனக் குழுவோ, சாதியோ அல்ல என்பதால் அவர்களின் ஏற்றத்தை முழுமை அல்லாத ஒரு இட ஒதுக்கீட்டின் மூலமாக மட்டும் சாத்தியமாக்க முடியாது. கல்வியிலும் வேலைவாய்ப்பிலும் பெண்களின் பங்கேற்பு ஏற்கனவே உயரத் தொடங்கிவிட்டது. பெண்கள் குறித்த ஆண்களின் பார்வை எல்லா காலங்களிலும் ஒரே மாதிரியாக இருந்ததில்லை. அதுவும்கூட மாறலாம். ஆனால் அரசியலில் ஊழலும் நேர்மையின்மையும் மலிந்திருப்பதற்கான அடிப்படைக் காரணங்களைச் சரி செய்யாமல் பெண்கள் இட ஒதுக்கீடு மாற்றத்தைக் கொண்டு வரும் என்று நம்பச் சொல்வதும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் கொடுத்து விட்டதாலேயே பெண்களின் நிலை உயர்ந்துவிடும் என்று வாதிடுவதும் நமது சிந்தனையின் வறட்சியையே காட்டுகிறது.

நன்றி - உயிர்மை

1 comments:

rk guru said...

///இந்தியாவின் 60 சதவீதப் பெண்கள் படிப்பறிவற்றவர்கள்./// good information..

அருமையான பதிவு வாழ்த்துகள்..!

உங்களுக்கு ஓட்டு போட்டாச்சு..
தமிளிஷில் என் பதிவும் வந்திருக்கிறது
http://rkguru.blogspot.com/2010/06/blog-post_24.html

Post a Comment

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்