/* up Facebook

Jun 7, 2010

வெட்கப் படவேண்டியவர்கள்:



சமிபத்தில் எழுத்தாளர் 'அருந்ததி ராய்' அவர்களின் பேச்சைக் கேட்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. சென்னைக்கு வந்திருந்தார்கள். அங்கே மத்திய இந்தியாவில் தண்டகாரண்யா காடுகளில் 'பச்சை வேட்டை' என்ற பெயரில் அரசாங்கம் பழங்குடினரை படுகொலைச்செய்து வருவதைக் கண்டித்து நடந்தக் கூட்டத்திற்கு வந்திருந்தார்.

நமக்கு அந்தப் படுகொலைகளப்பற்றி தெரிந்ததெல்லாம், மாவோயிஸ்டுகள் கிராமப் பகுதிகளைப் பிடித்து வைத்துக்கொண்டு, மக்களை அவர்களின் இயல்பு வாழ்க்கை வாழவிடாமலும் அரசாங்கத்தின் நலத்திட்டங்களை செயல்படுத்த விடாமலும் அட்டகாசங்கள் செய்வதாகவும், பாதுகாப்பு படையினரையும் காவல்துறையினரையும் கொல்வதாகவும், சமிபத்தில் கூட இரயிலைக் கவிழ்த்து பலப்பேரைக் கொன்றதாக அறிந்து வைத்திருக்கிறோம்.

அந்த மாவோயிஸ்டுகளின் பிடியில் இருந்து மக்களை காப்பதற்காகத்தான் அரசாங்கம் போராடி வருவதாகவும் அதன் காரணமாகவே இந்த ' ஆப்பரேஷன் கிரின் ஹண்ட்' நடைபெறுவதாகவும் அரசும் ஊடகங்களும் சொல்லுகின்றன. நாமலும் 'ஐய்யோ என்ன அநியாயம்' என்பதாகவோ அல்லது ஒரு செய்தியாகவோ காதில் கேட்டுவிட்டு கடந்துப்போய் விடுகிறோம். அங்கே என்ன நடக்கிறது என்பதை பற்றி அறிய நாம் எந்த வித பிரயாத்தனமும் படுவதில்லை. அதன் போக்கில் ஊடங்களின் கத்தலிலால் நம் காதில் விழுவததுதான் நாம் அந்த பிரச்சனையினைப் பற்றி தெரிந்து வைத்திருப்பதெல்லாம். அதைப்பற்றி நாம் விவாதிப்பதோ கூடுதல் தகவல் தெரிந்துக்கொள்ள முயற்சிப்பதோ இல்லை, குறைந்தது உண்மை என்ன என்று கூட அறிந்துக்கொள்ள நாம் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை.

இந்த கட்டுரை அதை உங்களுக்கு சொல்லுவதின் நோக்கம் கொண்டதுமில்லை. அருந்ததி ராய் அன்று பேசிய பேச்சின் முடிவில் சொன்ன வார்த்தைகள் என்னைத் தலைகுனிய வைத்தன. கண்ணீர் விட வைத்தன. அவரின் வார்த்தைகளில் இருக்கும் உண்மை என்னை கிழித்து போட்டது. மிகுந்த வேதனைகளுக்கு உட்பட்டேன். நாம் என்ன மாதிரியான காலத்தில் வாழ்கிறோம் என்பதும், நம்மை சுற்றி இருக்கும் உலகத்தை ஒருமுறை சுற்றிப் பார்த்தால் கவலையும், ஏமாற்றமும், ஆதங்கமும், கோபமும் வருகிறது. நம் வாழ்க்கையின் பாதுகாப்பற்ற தன்மையும், கையாகாலத்தன்மையும் என்னை ஆற்றாமையில் தள்ளிவிட்டன.

அங்கே மேற்குவங்கம்,ஜார்க்கண்ட்,ஒரிசா,சத்தீஸ்கர் மற்றும் ஆந்திரம் உட்பட மத்திய மாநிலங்களில் என்னதான் நடந்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் பற்றி கொஞ்சமாவது தெரிந்துக்கொண்டால்தான், அதன் வலியை உணரமுடியும்.

ஒரு நாட்டின் வளங்களைப்பற்றிக் குறிப்பிடும் போது, அந்த நாட்டின் கனிம வளங்களைப்பற்றி குறிப்பிடுவார்கள். கனிம வளங்களின் மதிப்பைப் பொருத்து அந்த நாட்டின் பொருளாதார மதிப்பீடுகள் மதிப்பிடப்படும். அந்த வகையில் தன் எல்லைக்குள்ளிருக்கும் கனிம வளங்களை பயன்படுத்திக்கொள்ளுவது அந்த நாட்டின் உரிமை. அதைத்தான் இந்திய அரசாங்கம் செய்ய நினைக்கிறது. அதைபோய் குற்றம் சொல்லலாமா?

அப்படி தண்டகாரண்யா என அழைக்கப்பட்ட காடுகளில் அரிய கனிம வளங்களான 'பாக்சைட், இரும்புதாதுகள், நிலக்கரி, யுரேனியம்,டாலமைட்,வெள்ளீயம்,கிரானைட், மார்பிள்,செம்பு,வைரம்,தங்கம்,க்வார்ட்ஸைட்,கோரண்டம்,பெரில்,அலெக்சாண்டரைட்,சிலிக்கா,புளூரைட்,கார்னெட் போன்ற 28 வகை அரிய கனிம பொருட்கள் புதைந்துக்கிடக்கின்றன. அந்த வளங்களை தோண்டி எடுக்க நினைத்து. அதை தனியார், உள்நாட்டு வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கு உரிமம் கொடுத்தாகிவிட்டது. அவர்கள் அங்கே தோண்டப் போகிறார்கள். அதற்கு இடையூரு செய்யலாமா?. அவர்கள் தோண்டுவதிற்கு வசதியாய் அங்கே வாழ்ந்துக்கொண்டிருக்கும் மக்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? கொஞ்சம் நகர்ந்து நின்று வழி கொடுக்க வேண்டும். முடிந்தால் சம்மட்டி, கடப்பாறை கொடுத்து உதவி செய்யனும், அதானே மனிதத் தன்மை. ஆனால் அங்கே இருக்கும் மக்கள் அதை எதையும் செய்யாமல், தோண்டவும் விட மாட்டேன் என்று தகராறு செய்கிறார்கள். அதை தட்டிக்கேட்டால் மாவோயிஸ்டுகளோடு சேர்ந்துக்கொண்டு அழிச்சாட்டியம் செய்கிறார்கள். என்ன கொடுமை சார்? சரி அதற்காக சும்மா இருந்துவிட முடியுமா? நாட்டை வல்லரசாக மாற்ற வேண்டாமா? சொல்லுங்க. உங்களுக்கு அந்த கனவு இல்லை?. எத்தனைபேரின் கனவு அது. அப்துல் கலாம் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு அதை நாடுமுழுவதும் ஏற்படுத்தினார். அதை வெறும் கனவாக போய் விட அனுமதிக்க முடியுமா? சொல்லுங்க.. அதற்காகத்தான் இந்த 'ஆப்ரேஷன் கிரின் ஹண்ட்'(பச்சை வேட்டை).

சரிப்பா அதில் என்ன தான் செய்யப்போகிறீர்கள் என்றால். ஒன்றுமில்லை. தோண்டுவதிற்கு தடையாக இருக்கும் நபர்களையும், அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருக்கும் மாவோயிஸ்டுகளையும் அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்தப்போகிறோம் அவ்வள்வுதான். என்கிறது அரசாங்கம். நமக்கும் சரி என்றாகத்தான் படுகிறது. ஆனால் நண்பர்களே அவர்கள் அப்புறப்படுத்துவது என்பதற்கு அர்த்தம் நாம் நினைப்பதைப்போலில்லாமல், அரசாங்கத்திற்கே உரிய தனிப்பட்ட அர்த்தம் கொண்டதாக இருக்கிறது.

புதிதாக ஒன்றுமில்லை நண்பர்களே. வழக்கம் போலத்தான். அரசாங்கம் தன் நண்பர்களுக்கு உதவி செய்ய நினைக்கிறது. தம் தேர்தல் செலவுகளை கவனித்துக்கொண்டவர்களுக்கும், தன்னுடைய பொருளாதார தேவைகளை கவனித்துக்கொள்பவர்களுக்கும் பிரதி உபகரணம் செய்ய நினைக்கிறது. நாட்டை வளர்ச்சி பாதையில் கொண்டுச்செல்ல முயற்சிக்கிறது, நாட்டை வல்லரசாக மாற்றும் முயற்சியில் ஈடுபடுகிறது. அவ்வளவுதான். அதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? வேறென்ன.!..வழக்கம் போலத்தான், ஏழைகளை ஒழிக்கவேண்டும். நாடு பணக்கார நாடாக வேண்டுமானால் ஏழைகளே இல்லாமல் ஆக்க வேண்டும். ஏழைகளே இல்லாமல் செய்ய சுலபமான வழி ஏழைகளை அழித்துவிடுவது. நண்பர்களே இங்கே தான் நீங்கள் கவனமாக கவனிக்கவேண்டும். ஏழ்மையை அழிப்பதில்லை, ஏழையை அழிப்பது.

இது ஒன்று புதிய யுத்தி இல்லை. வழக்கமானதுதான். பல நாடுகளில் சரித்தரபூர்வமாக பின்பற்று வழிதான் அது. காலம் காலமாக நல்ல பலன் தரும் முறை. நம்பகமான முறை. உத்தரவாதம் தருவதிற்கு பல நாடுகள் இருக்கின்றன. அதைத்தான் இங்கே இந்திய அரசாங்கமும் நடைமுறைப் படுத்துகிறது. அதைப் போய் குற்றம் சொல்லலாமா?

சரி வழிமுறை இருக்கிறது. அதை எப்படி செயல்படுத்துவது. அது அந்த அந்த நாட்டின் சாமார்த்தியம். அங்கே அரசாங்கம் என்ன செய்தது.

அங்கே தோண்டுவதிற்கு இடையூராக இருப்பது ஒருவரோ பத்துபேரா அல்ல. பல லட்சக்கணகானபேர்கள், இவர்களின் எண்ணிக்கை சில நாட்டின் ஒட்டுமொத்த குடிமக்களின் எண்ணிக்கையை விட அதிகம். தோண்டுவதிற்கு அவர்கள் தடை சொல்லுவதிற்கு அவர்கள் சொல்லும் காரணம், நீங்கள் தோண்டுவது என்வீட்டு தோட்டத்தில் அல்ல. என் வீட்டையேதான் என்கிறார்கள். அதுவும் அதை எல்லோரும் கோரஸாகச் சொல்லுகிறார்கள். ஆம் நண்பர்களே அரசாங்கம் தோண்டப்போகிறேன் என்றுச்சொல்லுவது இவர்களின் வீடுகளைத்தான். அவர்களின் வாழ்விடங்களைத்தான். அவர்கள் உண்டு களித்து வாழ்ந்த இடங்களைத்தான் நண்பர்களே.

அவர்கள் பழங்குடினர், காடுகளையும் மலைகளையும் பரம்பரைப் பரம்பரையாக வாழ்விடங்களாக கொண்டு வாழ்ந்து வருபவர்கள். இயற்கையோடு இசைந்த வாழ்க்கை அவர்களுடையது. காடுகளே அவர்களின் சொத்து, அது கொடுக்கும் வளங்களே அவர்களின் வருமானம். அதுவே அவர்களின் ஆதாரம். அவர்களின் பூமி அது.

அதைதான் இந்திய அரசாங்கம் தோண்டுவேன் என்கிறது. மக்கள் போராடிப்பார்தார்கள். யாரும் காது கொடுப்பதாக இல்லை. அவர்களுக்கு உதவ மாவோயிஸ்டுகள் வந்தார்கள். மக்களோடு இணைந்தார்கள். போராட்டம் வெடித்தது.

அரசாங்கம் என்னச் சொல்லுகிறது. நகர்ந்துப்போங்கள், உங்களுக்கு வேறு இடம் தருகிறோம். முகாம்களுக்கு வாருங்கள். நாங்கள் கவனித்துக்கொள்ளுகிறோம்(கவனித்துக்கொல்லுகிறோம்) என்றது. அப்படி எல்லாம் நாங்கள் எங்களில் வீட்டை விட்டுப்போக முடியாது என்ற மக்களை, சரி அப்படி என்றால் செத்துப்போங்கள் என்கிறது அரசாங்கம். எப்படி.. நல்ல முடிவு இல்லையா?!

அதற்கு அரசாங்கம் என்ன செய்கிறது. முதலில் 'சால்வா ஜூடும்' என்னும் ஒரு அமைப்பை நிறுவியது(2005-இல்), அது மக்களை கொத்து கொத்தாக கொன்றது. அரசாங்கமே ஏற்படுத்திய அராஜகப் படை அது. 700 கிராமங்கள் கொலுத்தப்பட்டன. கொத்து கொத்தாக மக்களை கொன்றனர். அரசாங்கம் அமைத்த முகாமிற்கு மக்கள் தங்கள் வீடுகளை விட்டு வந்து தங்கவேண்டும் என்றனர். உண்மையில் துறத்தப்பட்டனர். பெரும் மக்கள் அண்டை மாநிலங்களுக்கும் தப்பி ஓடினர். சிலர் எதிர்த்து ஆயுதம் தூக்கினார்கள். அவர்களுக்கு மாவோயிஸ்டுகள் போராட்ட வழிமுறையும் தலைமையும் கொடுத்தார்கள்.

அப்போதுதான் அரசாங்க அலர ஆரம்பித்தது, ஐய்யய்யோ இந்த மாவோயிஸ்டுகள் அட்டூழியம் செய்கிறார்கள். நாட்டை துண்டாட துடிக்கிறார்கள், நாட்டின் இறையாண்மைக்கு ஆபத்து என்றெல்லாம் அலறுகிறார்கள். அரசாங்கம் சொல்லும் குற்றச்சாட்டுகள் இவைகள் தான்.

மாவோயிஸ்டுகள் பள்ளிக் கட்டிடங்களை வெடிவைத்து தகர்க்கிறார்கள். பாதுகாப்புப் படையினரை கொல்லுகிறார்கள். இரயிலை குண்டுவைத்து தகர்க்கிறார்கள். அரசாங்கப் பணிகள் நடைப் பெறாமல் தடுக்கிறார்கள். மக்களைத் திசைத்திருப்புகிறார்கள்.

இதை எதையுமே மாவோயிஸ்டுகள் மறுப்பதில்லை நண்பர்களே. .

ஏனெனில்..

அவர்கள் குண்டு வைத்தப்போதுப் பள்ளிகளில் இருந்தது பிள்ளைகள் இல்லை, ஆயுதப்படை.

அவர்கள் கொன்றுப்போட்டவர்களின் கைகளில் ஆயுதங்கள் இருந்தன.

தகர்த்த இரயில்களில் படைகள் இருந்தன.

அரசாங்கப்பணி என்ன என்பது நமக்கு தெரிந்ததுதான்.!

பழங்குடினர் எல்லாரும் மாவோயிஸ்டுகளாக மாற்றுகிறார்கள் என்கிறார்கள். அருந்ததி ராய் ஒரு விஷயம் சொல்லுகிறார். அதாவது பழங்குடினர் 99 சதவிதம் மாவோயிஸ்டுகள் இல்லை, ஆனால் மாவோயிஸ்டுகளில் 99 சதவிதம் பழங்குடினரே என்கிறார்.

அருந்ததி ராய் அங்கே அந்தப் போராட்டக்காரர்களைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தார். அப்போது ஒரு காவல் நிலையத்தில் இருந்த அதிகாரி சுடப்பட்டு இறந்திருந்தச் சடங்களைக்காட்டி இவர்களெல்லாம் மாவோயிஸ்டுகள் என்றாராம், அதற்கு ராய் "நான் எப்படி அதை நம்புவது, அவர்களின் நெற்றியில் என்ன எழுதியா இருக்கிறது" என்றாராம். அதற்க்கு அந்த அதிரிகாரி கொடுத்த மாவோயிஸ்டுகளுக்கான அடையாளம் என்ன தெரியுமா? இறந்துப்போனவர்கள் ஆயுதம் வைத்திருக்கிறார்கள், குண்டு வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதில்லை. இறந்துப்போனவர்கள் 'மலேரியாவிற்கான' மருந்துகள் வைத்திருக்கிறார்கள் பார்த்தீர்களா என்றாராம். அதாவது மக்கள் வாழ்விடங்களிலிருந்து துரத்தப்பட்டு காடுகளில் வாழ்கிறார்கள். சரியான சுகாதார வசதி இன்மை, மழைக்காலம், மருத்துவம் இல்லாதது எல்லாம் சேர்த்து அவர்களுக்கு தொற்று நோய்களும் மலேரியாவும் வந்து இறந்து போகிறார்கள். அதிலிருந்து தங்களை காத்துக்கொள்ள அவர்கள் வைத்திருக்கும் மருந்துகள் தான் அவர்கள் மாவோஸ்டுகள் என அடையாளப்படுத்துகிறது. இதிலிருந்து நாம் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டியது அவர்களின் ஏழ்மையையும் அவர்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனைகளையும்.

மற்றவர்களைக்காட்டிலும் நாம் அதை மிகத்தெளிவாக புரிந்துக்கொள்ள முடியும், ஏனெனில் நம் வீடுகளிலும் அதோப்போன்ற கொடுமைகள் சமிபத்தில் நடந்தன. ஈழத்தில் நடந்த படுகொலைகளுக்கு எந்த விதத்திலும் குறைந்தது இல்லை இந்த படுகொலைகள்.

ராய் நிறைய பேசினார். ஒவ்வொறு வார்த்தையும் உண்மை. நெஞ்சைச் சுடுபவை. அவர் முடிக்கும் போது ஒன்றுச் சொன்னார். அந்த வார்த்தைகள் தான் இப்போதும் என் மனதில் உறுத்திக்கொண்டிப்பவை..அது..

"இந்த நாடு, தன் நாட்டு மக்களிலே மிகவும் பிந்தங்கியவர்களை, இயற்கையோடு இழைந்து வாழ்ந்து வருபவர்களை, மிகவும் ஏழ்மையானவர்களை கொன்றுக்குவித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அது மிகவும் அவமானகரமானச் செயல் அதைவிட அதைக்கண்டு எதுவும் செய்யாமல், அதை எதிர்க்காமல், குரல்கூடக் கொடுக்காமல் இருக்கும் நாமெல்லாம் மிகுந்த அவமானப்படவேண்டியவர்கள்.. அவமானப்படவேண்டியவர்கள்.. அவமானப்படவேண்டியவர்கள்.." என்றார்.

உண்மைதான் நண்பர்களே.. கீழான நிலையிலிருக்கும், அன்றாடம் உழைத்தால் தான் சாப்பாடு என்று வாழும் எவ்வளவோ மக்களை நாம் தினமும் பார்க்கிறோம், அவர்களுக்காக நாம் எதுவும் செய்வதில்லை. யோசித்துப்பாருங்கள் அப்படிப்பட்டவன் ஒருவனிடமிருந்து அவன் நாளெல்லாம் உழைத்து சம்பாதித்து ஒரு ரொட்டி வாங்கி உண்ணப்போகும்போது, அதை ஒருவன் பிடிங்கி தின்றுவிட்டு அவனை எட்டி உதைத்துவிட்டு சென்றால் எப்படி இருக்கும், அதுவும் அதை நாம் பார்த்தும் ஒன்றும் கேளாமல் வந்துவிட்டால், உங்களுக்கு எப்படி இருக்கும். இரவு உணவு உண்ண தோணுமா? உறக்கம் வருமா? அப்படித்தான் எனக்கு இருக்கிறது, அருந்ததி ராயின் அந்த வார்த்தைகள்.

நான் வெட்கப்படவேண்டியவன் தான்.. நான் வெட்கப்படவேண்டியவன் தான்..

நான் வெட்கப்படப்படுகிறேன்.

உங்களுக்கு எப்படியோ எனக்குத்தெரியாது.

4 comments:

ஜோதிஜி said...

இதில் வெட்கப்பட என்ன இருக்கிறது?

நாம் தான் எல்லா நிலையிலும் வளர்ந்து விட்டோமே? சிந்தனையால், செயல்களால், உடுத்தும் ஆடைகளால், பேசும் பேச்சுக்களால்......

ஆனால் வளர்ந்த சிந்தனையாளர்களால் நடத்தப்படும் ஊடகம் தரும் செய்திகள்?????

வன்முறையாளர்களும், வழிப்பறி கொள்ளையர்களும் பதவியில் வந்து அமர்வதை ஜனநாயகவாதியாக பார்த்துக்கொண்டுருக்கிறோமே??

புண் நிறைந்த உடம்புக்குள் போர்த்திக்கொண்டு இறக்குமதி ஆடைகள் உடுத்தி கவுரதயா வெளியில் தெரிகிறோமே?

நமக்கு எப்போ வாய்ப்பு கிடைக்கும்? என்று நாக்கைத் தொங்கப் போட்டு அலைந்து கொண்டுருக்கிறோமே?

இதெல்லாம் சிந்தித்து நமக்கென்ன ஆகப்போகுது என்று ஒவ்வொருவரும் சிகிப்பு வாதிகளாக மாறிக்கொண்டுருக்கும் போது இது போல் சிவப்பு வர்க்கம் உருவாகத்தானே செய்யும்??

வலை உலகம் ஒன்று இல்லாவிட்டால் இன்னமும் இந்த ஊடக மக்களுக்கான சுதந்திரம் மேம்பட்டதாகத்தான் மக்களுக்கு சேவையாற்றிக்கொண்டுருப்பார்கள்.

உங்களுக்கு நன்றி.

Anonymous said...

super every one should read this, this congress support srilanka government to kill the srilanka tamilians to invest indian business man money to srilanka , now they are killing Indian people for same indian business man, if we leave them after some time they will kill remaining people (including us) to save this business man, mavo is required to prevent this otherwise no one will help that people.

Anonymous said...

கோடு போட்ட கொன்னு போடு
வேலி போட்ட வெட்டி போடு
நேத்துவரைக்கும் உங்க சட்டம்
இன்னைகிருந்து எங்க சட்டம்
கோடு போட்ட கொன்னு போடு
வேலி போட்ட வெட்டி போடு
வில்ல போல வலஞ்ச கூட்டம்
வேல போல நிமிர்ந்து விட்டோம்
சோத்துல பங்கு கேட்ட ஆட எலயபோடு எலய
சொத்துல பங்கு கேட்ட அவன் தலைய போடு தலைய
ஊரான் வீட்டு சட்டத்துக்கு ஊரும் நாடு மசியாது
மேகம் வந்து சத்தம் போட்ட ஆகாயம் தான் கேக்காது
பாட்டன் பூட்டன் பூமிய யாரும் பட்டா போடா கூடாது
பாம்ப கூட பழகி பசும் பால ஓத்தும் சாதி
தப்பு தண்டா செஞ்சா அட அப்ப தெரியும் சேதி
கள்ளி காட்டு புள்ளதாச்சி கள்ளபெத்த வீரனடா
ஜல்லி கட்டு மாடு கிழிச்ச சரியும் குடலே மாலையாட
செத்த கெழவன் எழுதி வெச்ச ஒத்த சொத்து வீரமடா
கோடு போட்ட கொன்னு போடு
வேலி போட்ட வெட்டி போடு
எங்க காத்து மீன்சுட்ட வாசம் அடிக்கும்
எங்க தண்ணி ஏறி சாராயம் போல் உரைக்கும்
வத்தி போன உசுரோட வாழ்வானே சம்சாரி
ஒரு சப்பாத்தி கள்ளி வாழ வேணாமே உம்மாரி
எட்டுகாணி போன அட எவனும் ஏழ இல்ல
மானம் மட்டும் போன நீ மைக்க நாளே ஏழை
மனைவி மாதா மட்டும் இல்ல மண்ணும் கூட மானம்தான்
சியான் காட்ட தோண்டி பாத்தா
செம்மண் ஊத்து ரத்தம்தான்
கோடு போட்ட கொன்னு போடு
வேலி போட்ட வெட்டி போடு
நேத்துவரைக்கும் உங்க சட்டம்
இன்னைகிருந்து எங்க சட்டம்
கோடு போட்ட கொன்னு போடு
வேலி போட்ட வெட்டி போடு

nethaji said...

சென்னையின் கூவக்கரையில் சாவு ஏற்படும் போது ஏற்படுத்தாத வேதனையா இது ! வெட்கப்பட ஒன்றுமே இல்லை. இந்தியனாக இருந்து கொண்டு வெட்கப்படு என்ற வார்த்தையை கூறுவதே தவறு. இந்தியாவே முழுமையாக வெட்க்கேடாகத்தான் உள்ளது. நீங்கள் சொல்லுவது எதுவும் புதுமையாக இல்லை. இதற்காக வருத்தப்பட கூட அவசியமில்லை. வெள்ளைகாரனே ஆண்டிருக்கலாம் என தோன்றுகிறது.

Post a Comment

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்