/* up Facebook

Dec 12, 2009

சுகந்தி சுப்ரமணியன்:பெண்மையின் வழித்தடம்; பெண்ணுடலின் ஆரம்பச் சொல்

-கடற்கரய்


தற்காலப் பெண்ணுடல் ஆவணப் போக்கின் ஆரம்பச் சொல் சுகந்தி சுப்ரமணியனுடையது. இவரது இருப்பு உறுதியாகின்றவரை தமிழ்க் கவிதையின் போக்கு ஆண்சார்பு நிலைப்பாட்டையே கருப்பொருளாகக் கொண்டிருந்தது என்பதைத் தனியே இங்குக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லத் தேவை இல்லை. கவிதையின் ஆன்மா உடலற்றது. ஆண் - பெண் என்னும் பால் பேதம் அதற்கு ஸ்தூல அளவில் இல்லையென்றாலும் பௌதீக அளவில் அது உடல் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது.

ஒருவிதத்தில் சொல்லிப் பார்த்தால் புறச்சூழல் என்பதன் அடையாளமாக வருகின்ற பொருட்கள் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் வெவ்வேறாகவே உள்ளன. ஆண் மையப்பட்ட வஸ்துகளில் பெண்மையின் இருப்பென்பது இருள் தன்மையடைந்துவிடுகிறது. ஆணின் உலகைச் சொல்லும் ஒரு வஸ்து, அதில் பெண்மையை உள்ளடக்கிக்கொள்ள முடியாத நிலையில் அதிகாரம் செலுத்துகிறது. அந்தப் பொருளின் அதிகாரம் ஆணின் மைய அதிகாரத்தின் அடையாள அரசியல் மூலம் மௌனமான வடிவில் நுண் அரசியல் நிகழ்த்தவைக்கிறது.


ஒரு மொழியின் இருதலைப்பட்சமான நிலைப்பாட்டை இங்கேதான் நாம் புரிந்துகொள்கிறோம். இந்த நிலைப்பாடு புறவடிவில் தொடங்கிக் குடும்பமாகக் கட்டமையும்போது ஆணின் அதிகார நிறுவனமாக வடிவமடைந்துவிடுகிறது. குடும்ப மையத்திற்குள் ஆணின் இருப்பு பெண்மீதான பாலியல் அதிகாரமாக மடைமாற்றம் அடைகிறது. இப்பொழுது பெண்ணிருப்பு என்பது இன்மையை எய்துகிறது. ஆகவேதான், “பாலியல் உறவுகளில் உள்ள அதிகாரத்திற்குள் செல்லாமல், பாலின சமத்துவமின்மையைப் பற்றி விவாதிக்க முடியாது” என்பதை அமர்த்தியா சென் தன் நிலைப்பாடாகவே முன்வைக்கிறார். “அதிகாரம் எனப்படுவது பாலியலில் மையமானதாக இருக்கிறது. பாலினச் சமத்துவமின்மையில் நேரிடையாகவும் மறைமுகமாகவும் அதிகாரத்தின் முக்கியத்துவம் அடங்கியிருக்கிறது. தனது திறன்களை வளர்த்துக்கொள்வதில் சந்தர்ப்பத்தைப் பெறுவது, சுயமரியாதை மற்றும் மற்றவரின் மரியாதையைச் சாதித்தெடுப்பது என்பதிலெல்லாம் பெண்களை விடவும் ஆண்களுக்குச் சாத்தியப்பாடுகள் மிகுந்திருக்கக் காரணம், இந்தப் பாலின உறவுநிலையிலுள்ள அதிகாரமே. ஆகவே பெண்ணின் அரசியல், அதிகாரம் என்பதெல்லாம் சமூக அடுக்குகளில் நிகழும்போதுதான் சமூக மாற்றம், நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி போன்றவை உந்துதல் கொள்ளும்” என்று ழீன் ட்ரெஸுடன் சேர்ந்தெழுதியுள்ள Indian: Economic Development and Social Opportunity என்னும் நூலில் அமர்த்தியா சென் வற்புறுத்துகிறார்.



பாலியல் சுதந்திரமான பெண்ணுடல் என்பது ஒற்றைக் கோணத்திலான பாலியல் மீட்பிலிருந்து துலங்குகிறது. ஆதிக்கத்தின் மையமாக உள்ள அகமண முறையை உடைப்பதில் தொடங்கி, ஆண் மொழியிலான கருத்தாடல்களை மீட்டுருவாக்கம் செய்வதில் பிரதானம் கொள்கிறது. ஆக, வரலாறு, இலக்கியம், தத்துவம், கலாச்சாரம் என்பவற்றில் எல்லாம் பெண்பால் தன்மையை இட்டு நிரப்ப முற்படுகிறது.


“எப்பொழுதும் அவளுக்குள்ளே இருக்கிறது; குறைந்தது அந்த நல்ல தாயின் கொஞ்சநஞ்சப் பாலாவது உள்ளே ஊறிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. அவள் தன் வெள்ளை நிறப் பாலால் எழுதுகிறாள்” என்ற ஹெலன் சீக்சூவின் பிரகடனம் இதுவரையிலுள்ள பிரதிகளனைத்திலும் தாய்ப்பால் வாசனையைக் கமழவிடுகிறது. இதன்மூலம் மொழியின் புழக்கத்தில் பெண்சார்பு சாத்தியமடைகிறது. இங்கே பாலினமற்றது மொழி என்னும் பழங்கருத்தாடல் தன் போதாமையை நிரூபணம் செய்துகொண்டுவிட்டது. இந்த மாதிரியான கருத்தாடல்கள் எதுவும் ஒலிக்காத ஒரு காலச்சூழலில் பெண் என்னும் குறிப்பான்களோடு 1988ஆம் ஆண்டு வாக்கில் புதையுண்ட வாழ்க்கை எனும் தொகுதியின் வழியே தனது கவிதைகளை முன்வைத்தார் சுகந்தி சுப்ரமணியன்.


அதுவரை தமிழ்க் கவிதைப் பரப்பில் பதிவுறாத பெண் வஸ்துகளின் சொற்கள் இவரால் அத்தியாவசியமானவையாக நிறுவப்பட்டன. இந்திய சமூகத்தில் பெண்ணின் பிரதிநிதித்துவமாக வைக்கப்பட்ட வஸ்துகளைக் கையாண்டு அதன் எதிர்வலிமையைத் தன் கவிதையினூடே சொல்ல முற்பட்டார் சுகந்தி. அன்றாடக் குடும்ப புறச்சூழலில் எதிர்ப்படும் பெண்மைக்கு நேரும் இடர்ப்பாடுகளாகப் பேசத் தொடங்கிய சுகந்தி, குடும்ப அமைப்பிற்கு வேறான ஒரு ‘வெளி’யைப் பெண்ணுலக உட்டோபியாவாக (Utopia) உருவாக்கினார். அதைத் தன் கவிதையின் சாரமாகவே பதியவைக்கத் தொடங்கி அதில் வெற்றியும் கண்டிருக்கிறார்.


வாழ்க்கையைத் தாண்டிய ஒரு வாழ்க்கை. மனத்தைத் தாண்டிய ஒரு மனம். சமூகத்தைத் தாண்டிய ஒரு சமூகம். ஆணைத் தாண்டிய ஒரு ஆண். மரணத்தைத் தாண்டிய ஒரு அமரத்துவம். அன்பைத் தாண்டிய ஒரு அசலான காதல். துக்கத்தைத் தாண்டிய ஒரு இன்பம். உறக்கத்தைத் தாண்டிய ஒரு உறக்கம். நிலத்தைத் தாண்டிய ஒரு பிரயாணம். மறதியைத் தாண்டிய ஒரு விழிப்பு. அழுகையைத் தாண்டிய ஒரு சுகம். நிம்மதியைத் தாண்டிய ஒரு மௌனம். உறவைத் தாண்டிய ஒரு ஸ்நேகம். உரிமையைத் தாண்டிய ஒரு சுதந்திரம். அழகைத் தாண்டிய ஒரு சிலாகிப்பு. இரைச்சலைத் தாண்டிய ஒரு அமைதி. திசையைத் தாண்டிய ஒரு பறத்தல். இப்படிச் சமூகத்தால் வழங்கப்பட்ட வரம்புகளை ஒட்டித் தாண்ட முடியாமல் ஏக்கம்கொள்கிறது சுகந்தியின் கவிதை உலகம்.


சுகந்தி அடிக்கடி பயன்படுத்தும் மீன், கதவு, பகல், ஒளி, நதி, வானம், பறவை, சூரியன், ரயில், மரம், வெளிச்சம் என்னும் படிமங்கள் எல்லாம் கட்டுப்படலுக்கு அப்பாற்பட்டவை. இயற்கையின் உபாசனையாகச் சுழலும் இப்படிமங்கள் சுதந்திரத்தை ரட்சிப்பவை. இதற்கு ஒத்து வீடு, நாற்காலி, சுவர், கடிகாரம், நாள்காட்டி என்று வரும் பொருட்கள் எல்லைகளை விதிப்பவை. இந்த எல்லைகளை விதிக்கும் வஸ்துகளைக் கைக் கொண்டு ஒருவிதத்தில் தன் எல்லையின் பரப்பைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார் சுகந்தி.


‘இரவலும் கடனும் யாசகமல்ல /சந்தோஷ உறவுகளின்/ஒரு திசைகூட’ எனச் சந்தோஷத்திற்குப் புதுப் பொருள் சொல்கிற சுகந்தி, ‘முரண்பாடுகளே வாழ்க்கை என்றான பின்/எது சரி?/எதுதான் தவறு?’ என்று சராசரித் தன்மைக்குள் வழுவி விழுந்துவிடுகிறார். ஒரு மட்டத்தில் உற்சாகத்தின் பாடலாக ஒலிக்கும் தொனியைத் தன் கவிதையில் கேட்டுக் கேட்டுச் சலித்த பின் அவருக்கே தெம்பு குன்றிவிடுகிறது. உடனே தெம்பின்மையின் பாடலாக உருமாறுகிறது இவரது hypothesis.


முழுவிதமான நோக்கில் கவனித்தால் கவிதையிலும் நடப்பிலும் சுகந்திக்கு வாழ்க்கை ஒன்றுபோலத்தான். கவிதை தனி வசிப்பிடமல்ல; அதுதான் இருப்பிடம் அவருக்கு. ஆகவே வாழ்வின் குறை கவிதையிலும் குறையாகிறது. குடும்பத்தின் அசதி கவிதையிலும் அசதிதான். இதனால்தான் இவர் கவிதைக்கென்று தனிக்குடித்தனம் செய்ய முடிவதில்லை.


அழுகுகின்ற வாழ்வை எண்ணிக் கவிதையில் உணர்ச்சி கொப்புளிப்பதில்லை. அதன் போக்கில் அழுகலின் வாடை அப்படியே வந்துவிழுகிறது. எனவே எல்லாக் கவிதையிலும் இடைவிடாத சமர் என்பது சுகந்தியிடம் பூடகமாக வலுப்பெற்றுக் கொண்டேயுள்ளது.


யாருக்கோ பதிலளிக்கும் பொருட்டுப் பேசப்படும் வரிகள் யாருக்கானதுமல்ல; தனக்குத்தானே பேசிப் பேசி ஓய்வுறும் தன்மையே சுகந்தியின் மையப் பொருளாகப் பதிவுறுகிறது. இந்த வரிகள் யாருக்குமான புகாருரைகள் அல்ல. அவருக்கான பேச்சுகளை அவரே அவருக்குள் முனங்கிக்கொள்கிறார். அப்படித்தான் கணிக்க முடிகிறது ஒட்டுமொத்தக் கவிதைகளையும் வாசிக்கும்போது. ஒரு கவிதை: ‘யாரைப் பற்றியும் பேச எனக்கு உரிமையில்லை/ஆனால் என்னைக் குறித்துப் பேச எல்லோருக்கும்/உரிமையிருப்பதாக அவன் சொன்னான்/யார்?எப்போது? ஏன்?’ இப்படிப் பேசுகிறது.


அந்த ‘அவன்’ என்னும் சொல் ஆணாதிக்க உரிமையைப் பறைசாற்றுகிறது. அது குறித்துத்தான் சுகந்தி நாசூக்காக, வலிமை குன்றாமல் எதிர்க்கேள்வி எழுப்புகிறார். காலங்காலமாக வரும் அந்த ‘அவன்’ யார்? எல்லாவற்றிற்கும் உரிமை வழங்கும் பணியை அவனுக்கு யார் கொடுத்தது? அந்த அவன் எப்படி அவளைவிட மேலானவனாகக் கருதப்பட்டான். அந்தச் சாவியைத் தன் பொறுப்பில் மட்டுமே வைத்திருக்கும் அவசியம் அவனுக்கு ஏன் நேர்ந்தது? இவ்வாறு நீண்டு போகும் வாதத்தை உணர்ச்சி அளவில் மட்டுமே எழுப்பாமல் கலாச்சார மட்டத்தில் நின்று ஒலிக்கின்ற பலத்தை சுகந்தி, கவிதையில் அநாயாசமாக நகர்த்திச் செல்கிறார்.


சுகந்தியால் கவிதையில் எதைக் குறித்தும் சரளமாகப் பேச முடிகிறது. முதலில் கவிஞனுக்கு இது ஒரு பாக்கியம். அது கவிதையாகாது போகலாம். கணிப்பில் பிசகு நேரலாம். அது முக்கியமல்ல; எதன் பொருட்டும் நினைத்ததும் வார்த்தை வந்துவிழ வேண்டும். வா என்றால் வரிகள் அடுக்கி நிற்க வேண்டும். அப்படிச் சொன்ன சொல் கேட்கும் கவிதை என்பது வலியல்ல, பிரசவம். இந்தப் பிரசவம் சுகந்திக்கு நினைத்ததும் நேர்கிறது. அடுப்பங்கரையில் அன்றாடக் காட்சிகளைக்கூட வலை பின்னுவதைப் போல வார்த்தைகளை வைத்துக் கவிதையாகப் பின்னிக்கொண்டே போகிறார்.


ஆக, கவிதையில் பிரக்ஞை என்ற மட்டத்திற்கே திரும்ப முடியாமல் போகிறது அவரால். வந்தது நின்றது மேனிக்குப் பல கவிதைகள் வல்லமைகொள்ளாது தவிக்கின்றன. அந்தக் கோணத்தில் பலரால் எடுத்தாளப்பட்ட கவிதைகளைத் தாண்டி ஒரு கவிதையை அடையாளம் காண்பது இயலாமல் போகிறது. அப்படி இங்கே பலராலும் எடுத்துப் பேசப்பட்ட கவிதை ஒன்று:


“எங்களூர் நதி/ எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறது? தெரியாது/ கல்யாணமானபின்/ ஆறு எதுவரை போகிறது/காட்டுங்கள் என்றேன்/ஐம்பது மையில் தள்ளிப்போய்/ஓர் அணையைக் காட்டினார்/ இதுவரைக்கும்தான்/ எனக்கும் தெரியுமென்றார்/ஆனாலும் ஆறு போய்க் கொண்டிருந்தது.” எப்படி இருக்கிறது கவிதை? ஆறு போய்க்கொண்டுதான் இருக்கும் வாழ்க்கையைப் போல. யார் தடுத்தும் அது ஓய்வதில்லை.


ஊரில் காலங்காலமாய் ஊர்ந்துசெல்லும் ஆறு, விரவிக்கிடக்கும் வயல், நெளிந்து ஓடும் ஓடை இவற்றையெல்லாம் பெண்ணின் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டவையாக நம் சமூகம் கட்டமைத்திருக்கிறது. ஆண் சமூக மொழியில் ஊரின் வரைபடம் பெண்ணுக்குத் தேவையற்ற ஒன்று. நிலத்தின் பதம், அரசியலின் விதம் எல்லாம் பெண் என்பவள் இருப்பற்று அழிக்கப்படுகிறாள். நதியைப் படிப்பது என்பது நாகரிகத்தைப் படிப்பது. நதியின் வழியே நாகரிகம் என்பது பெண்ணுக்குப் புலப்பட்டுவிட்டால் ஆணின் அதிகாரம் நசிந்துவிடும், தகர்ந்துவிடும். ஆகவே ஆற்றைக் கடக்காத அறிவைப் பெண்ணிற்கு வழங்கியது ஆண் மையப்பட்ட சமூகம் என்பதையெல்லாம் இக்கவிதை நதியைப் போல ஓடி வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது இல்லையா?


மற்றொரு கவிதை:


“இன்னும் தஞ்சை வரைகூடப் போகவில்லை/ஹைதராபாத்தின் அனல் காற்று தெரியும்/ஊட்டியின் பனிக்காற்றைக்கூட/இன்னும் உணரவில்லை/எங்களூர் நொய்யல் நதி தெரியும்/ இன்னும் எனக்குக் கங்கைகூட தெரியாது” என ஏங்கும் சுகந்திக்குக் கடைசியில் சொல்ல முடிவது எல்லாவற்றிற்கும் ‘‘ஆமென் ஆண்களே”தான்.


பொதுவாகப் பயணம் அல்லது கடத்தல் சுகந்தியை சதா வருத்தமடையச் செய்யும் காரியம். ‘மரங்களைத் தேடிப்போவதற்கு’ஆசை. ஆனால் ‘வாகனம் ஏற வேண்டிய தூரங்கள்’ அழுத்துகின்றன. உடனே ‘என்னைக் கொன்று இந்த மண்ணில் புதைத்தாயிற்று ஏற்கெனவே’ என்கிறார்.


சுகந்தி அலைந்து அலைந்து யாசிப்பது ஒன்றே ஒன்றுதான்: அது நிம்மதி. அது கிடைத்த பின் ‘வாழ்க்கையைவிட முக்கியமானது வேறு ஒன்றும் இல்லை’ என்று கீழே இறங்கிவிடுவார். சுகந்திக்கு என்னதான் பிரச்சினை. அவர்தான் பிரச்சினை. அவருக்குப் பிறரின் உறுத்தலைவிட ‘என்னை நான் உறுத்தாதவரை’தான் முக்கியம்.


தடையற்ற வாழ்வை யாசிக்கும்போதே ‘தாழற்றுத் திண்டாடும் மனக்கதவு’ அவரை உறுத்த ஆரம்பித்துவிடுகிறது. ‘மனித நடமாட்டமில்லாத இடங்கள் அபூர்வமானவை; அழகானவைகூட’ அது வேண்டும் சுகந்திக்கு. அங்கே சென்றுவிட்டால் ‘எனக்கே பிடிக்கவில்லை. / எனது-நான்’ என்கிற அலுப்பு கவ்வுகிறது. உடனே ‘சிறகுகள் இழந்த பறவையாய்/வானத்தில் மிதக்கிறது உயிர்’ என உயிர்ப்புக் கொள்ளும் சுகந்தி, ‘கண்கள் தூக்கம் மறந்ததற்காய்’ வருத்தமுறுகிறார். தூக்கத்தைப் பிடிக்க முடியாத தோல்வி தாளாமல் ‘நான் இன்னும் விழித்திருக்கிறேன்/ எனதுறக்கத்தில்’என்று சமாதானம் அடைகிறார். மறுபடி வேறு ஒரு இடத்தில் ‘சிலர் மாத்திரையில்/இன்னும் சிலர் சாராயத்தில்/எல்லோரும் உறங்க/ நடுநிசியில் நான்/தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்/ உறக்கத்தை’ என விம்முகிறார்.


எல்லோருக்கும் தனித்தனி உலகம். தனித்தனி நிறங்கள். தனித்தனிக் காட்சி. இதுதான் சுகந்தியின் கவி விருப்பு. ஒருவிதத்தில் அவரது கவிதைக் கோரிக்கை.


‘உப்பு மிளகு சேர்த்து/என் உடலை நானே ருசிக்கிறேன்/சொல்லத் தெரியாத பறவை/தன் சந்தோஷத்தை/பறந்து பறந்து நிரப்புகிறது வெளியில்/எல்லோர்க்குமான உலகம்/தினசரி நிகழ்கிறது/ நாமதைக் காண்பதில்லை. ’ஆம். எல்லோருக்குமான உலகை எப்படிக் காண்பது. அதன் உதயம் காணாமலே மறைவை எட்டுகிறதே எப்படி? இவையெல்லம் சுகந்திக்குள் எழும் வினாக்கள்.


வினாக்கள் எல்லாவற்றிற்கும் பதில் தெரிய வேண்டுமா என்ன? வேண்டாம் என்றாலும் விடுவதாய் இல்லை அவர் மனம். சதா நச்சரிக்கிறது. கிடந்து இம்சிக்கிறது. இப்படி நோய்க்கூறுகளினூடே வாழ்ந்து அவதியுற்ற ஒரு பெண்ணின் அவதிகளுக்கு இந்த ஆண்வயப்பட்ட உலகம்தான் காரணம். அதன் நிரூபணத்தைத் தான் இப்பிரதிகள் நமக்கு வழங்குகின்றன.


ஆண்வயப்பட்ட உலகம் என்பதைப் படைப்பாளியின் குடும்பம் என்ற சிறு பரப்போடு குறுக்கிப் பார்க்க வேண்டாம் என்பது நான் இங்கே அழுத்தம் தர விரும்புவது.


சுகந்தியின் கவிதைகளில் குடும்பச் சித்திரம் என்பது பிரதான அங்கம் வகிக்கிறது. அது ஒன்றே அவரின் உலகம். அவர் மீற விரும்பிய உலகம். குடும்பத்தில் நிகழும் தினசரி வேடிக்கைகள், சங்கடங்கள் வந்துவந்து ஆக்கிரமிக்கின்றன அவரது கவிதைகளில். அதுவே சுகந்தியின் தனித்த அடையாளமாகத் தென்படுகிறது. அதற்காகவே அவர் முக்கியத்துவம் பெற்றார். பெண்பால் அரசியல் தீவிரம் கொண்ட 90களுக்கு அப்பால் சுகந்தியின் படைப்புகளை விசாலமான முறையில் பெண் கவிஞர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து கவனப்படுத்தியிருக்க வேண்டும். ஏனோ மௌனமே நிலவியிருக்கிறது. அவரது தொகுப்பில் ஆண் படைப்பாளிகளின் முன்னுரை, மதிப்புரைகளே வலிமை சேர்க்கின்றன.


தனது மீண்டெழுதலின் ரகசியம் தொகுப்பில்கூடச் சுகந்தி நன்றி நவிலும் பகுதியில் நினைவில் நிற்கும் முகங்களுக்கு நன்றி எனக் குறிப்பிடும் அதிகப்படியான பெயர்கள் எல்லாமே ஆண் படைப்பாளிகளுடையவையாய் இருக்கின்றன. அந்நூலை அம்பைக்கும் லதா ராமகிருஷ்ணனுக்கும் அவர் சமர்ப்பித்திருக்கிறார். படைப்பைத் தாண்டி வாழ்வியல் சூழலுக்குள் சென்று சுகந்திக்கு உதவியவர்கள் இவ்விருவரும். அதற்காக அவர்கள் கௌரவிக்கப்பட வேண்டியவர்கள், புறவாழ்வின் நிர்ப்பந்தத்தைத் தாண்டிப்போய் உதவுகின்ற தீரம் பலருக்கு வாய்க்கப்பெறாதென்பதால்.


இந்தப் பெண் படைப்பாளிகளின் மௌனப்போக்கில் சில சங்கடங்கள் எழுகின்றன. ஆண் ஆதிக்கம், ஆண் பிரதிகளை நிர்-நிர்மாணம் செய்தல் என்றெல்லாம் விவாதிக்கின்ற பெண் படைப்பாளிகள், பெண் பிரதிகளைப் பற்றிய கருத்தியலை வளர்க்காமல் போவதேன்? அதுவும் இன்று கவிதைப் பரப்பு சகல துறைகளைவிட வீச்சுப் பெற்றிருக்கும் தருணத்தில் இம்மௌனம் தமிழின் முன்னோடிப் பெண் கவிஞருக்கு ஏன் நிகழ்கிறது? ஆயுள் முடிந்த காலத்தில்தான் படைப்பாளி கௌரவிக்கப்பட வேண்டும் என்ற ஊமைத்தனமான எண்ணம்கூட ஒருவித நுண் அரசியலின் வெளிப்பாடே.


சுகந்தியின் மறைவையொட்டி மாலதி மைத்ரி நடத்திய அஞ்சலி நிகழ்வைக் கடந்து வேறெதும் பேசும்படியாக இல்லாதது வருந்தத்தக்க ஒன்று. பிரகடனங்களைத் தாண்டிச் செயல்பாட்டை எட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தைச் சுகந்தியின் இன்மை நமக்குக் (குறிப்பாகப் பெண் படைப்பாளிகளுக்கு) எடுத்துரைக்கிறது.


சரி, சுகந்தியின் கவிதைக்குள் மறுபடி திரும்புவோம். எஸ். லச்சுமி பாட்டி, ஆர். லச்சுமி பாட்டிக்குமான நட்பை ஒரு குறும்பட வடிவில் சித்திரப்படுத்துகிறது ஒரு கவிதை (பக்: 17). எஸ். பாட்டி, ஆர். பாட்டிக்குமான உறவு குறித்த பரிச்சயம் பற்றிய சந்தேகத்துடன் ஆரம்பமாகிறது அக்கவிதை. ஆர். பாட்டி ஒரு விதவை. எஸ். பாட்டி விவாகரத்தானவள். அப்படியொரு அன்நியோன்யம் இரு பாட்டிகளுக்குள்ளும். ஸ்நேகிதத்தின் உச்சம் வெளிப்படுகிறது வரிகளில். கல்யாணம், கருமாதி என்றால் ஜோடி பிரிவதில்லை. ஒப்பாரிப் பாட்டில் வரிக்கு வரி இருவருக்கும் அத்துப்படி. வரி பிசகாமல் பாட்டைப் பின்தொடரும் வல்லமை பெற்றவர்கள் இருவரும். சுகந்தியின் திருமணத்திற்காக வாங்கிய கடனுக்கு வட்டி கேட்கிறாள் எஸ். பாட்டி. உடனே ஆர். பாட்டியின் முகம் கருக்க, உறவில் விரிசல் எழுகிறது. பாட்டியும் பாட்டியும் பிரிந்துபோனார்கள். வருஷத்தைக் கடந்துபோனார்கள். முகத்தை மறந்தே போனார்கள். எஸ்ஸும், ஆரும் தடயமில்லாமல் போனார்கள். பாட்டிகளுக்குள் உறவு முறிந்ததைக் குறித்துப் புகார் இல்லை. ஆனால் சுகந்திக்கு முள்ளாய்த் தைக்கிறது. நட்பின் அறம் சுடுகிறது. நீதி வலுக்கிறது. ஒரு ஆவணத்தைப் போல இரண்டு மூதாட்டிகளின் நட்பு யதார்த்தமாகப் பதிவாகியிருக்கிறது இக்கவிதையில்.


பெண் உறவில் எள்ளல், கயமை, சீக்கு என விரியும் கவிதைகள் ஆணுலகத்தின்பால் குரோதம் பொழிகின்றன. அதன் வேரை அறுத்தெறிந்துவிட்டுத் திரிய முற்படுகின்றன. சுகந்தியின் கவியுலகம் எல்லா நிலையிலும் Binary conceptஆல் உருக்கொள்கிறது. சரி × தவறு, நல்லது × கெட்டது, துக்கம் × மகிழ்ச்சி, நிம்மதி × சலனம், உயிர் × இறப்பு, அமைதி × இரைச்சல், கேள்வி × மௌனம், வீடு × உலகம், பயணம் × முடங்கல், முழுமை × குறைபாடு, ஆசை × நிராசை, முக்கியமானது × முக்கியமற்றது, ஞாபகம் × மறதி, ஸ்நேகம் × துரோகம், பிறப்பு × அழிப்பு என ஊசலாடுகிறது. நிலையாமையின் முழுரூபமாகக் காட்சிகொள்கிறது.


அவரது வாழ்க்கையும் அவ்வாறே என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது பதற்றத்தின் பரவல் கவிழ்கிறது. ‘தமிழினி’ வெளியீடாக வந்த சுகந்தியின் மீண்டெழுதலின் ரகசியம் தொகுதியை முதலில் வாசித்தபோது பெருத்த ஏமாற்றமே எனக்கு மிஞ்சியது. அதில் பெரும்பாலான கவிதைகள் பிசகில் தள்ளாடின. அளவுக்கு அதிகமாகப் பெண் கவிதைக்குச் சலுகைகள் வழங்கப்படுகின்றனவோ என்னும் ஐயம் மேலெழுந்தது. இப்போது ஒரு மருத்துவரின் பிரயாசையோடு சுகந்தியின் உலகைப் பொருள்கொள்ள முனைந்தேன். அளவுகடந்த உஷ்ணம் அதில். சொல்லுக்குச் சொல் பொருள் கூட்டல் நிகழ்கிறது. கசியும் அலறல் வெப்பத்தைப் போல மிதக்கிறது. அந்தச் சூடு ஆண் திமிருக்கு எதிரானது. அங்கு அலைவுறும் நிலையாமை அவருக்கு மட்டுமே ஆனதல்ல.


‘‘கன்றும் உண்ணாது கலத்தினும் படாது/நல்ஆன் தீம்பால் நிலத்து உக்கா அங்கு/எனக்கும் ஆகாது என்னைக்கும் உதவாது/பசலை உணீயர் வேண்டும்/திதலை அல்குல் என் மாமைக் கவினே” என்று தலைவனுக்காக ஏங்காத முதல் நவீனக் காலத்துப் பெண்பால் புலவர் அற்பாயுளில் உதிர்வது தமிழுக்குப் புதிதல்லவே.

நன்றி - காலச்சுவடு

0 comments:

Post a Comment

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்