/* up Facebook

Sep 21, 2016

ராஜனியை நினைவுகூரல் - மகேந்திரன் திருவரங்கன்


"என்றாவது ஒரு நாள் ஒரு துப்பாக்கி என்னை அமைதியாக்கிவிடும். ஆனால் அது வேற்று மனிதன் ஒருவனால் ஏந்தப்படும் ஒரு துப்பாக்கியாக இருக்காது. மாறாக எனது வரலாற்றைப் பகிர்ந்துகொள்ளும், இச்சமூகத்தில் வாழும் ஒரு பெண்ணின் கருவறையில் இருந்து பிரசவிக்கப்பட்ட ஒரு புத்திரனால் ஏந்தப்படும் துப்பாக்கியாகவே அது இருக்கும்.'

1989.09.15 ஆம் திகதி ராஜனி தனது நண்பர் ஒருவருக்கு இறுதியாக எழுதிய கடிதத்திலிருந்து யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மருத்துவ பீடத்தின் உடற்கூற்றியற் துறையின் தலைவராகவும், மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளராகவும் 1980களில் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்தவாறு செயற்பட்ட ராஜனி திராணகம படுகொலை செய்யப்பட்டு எதிர்வரும் செப்டெம்பர் 21ஆம் திகதியுடன் இருபத்தைந்து வருடங்கள் ஆகின்றன. 1989 ஆம் ஆண்டு, தனது 35 ஆவது வயதில், பல்கலைக்கழகத்தின் மருத்துவபீடத்தில் தனது மாணவர்களுக்கு வாய்மொழி மூலப் பரீட்சை ஒன்றினை நடாத்திய பின், துவிச்சக்கர வண்டியிலே வீடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கும் போது, தனது வீட்டுக்கு அருகாமையில் வைத்து ராஜனி படுகொலை செய்யப்பட்டார்.  இந்திய இராணுவத்தினரின் நடவடிக்கைகளால் பாதிக்கப்பட்ட மருத்துவ பீடத்திலே கற்றல் நடவடிக்கைகள் வழமைக்குத் திரும்புவதற்காகவும் போரின் போது வன்முறையினால் பாதிக்கப்பட்டோரின் அனுபவங்களைப் பதிவு செய்வதிலும், போராட்டக் குழுக்களாலும், இராணுவத்தினாலும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் துன்புறுத்தப்பட்ட சமயங்களில் அவர்களைப் பாதுகாப்பதிலும் ராஜனி உன்னிப்பாகச் செயற்பட்டார். மனித உரிமைகளுக்கான யாழ். பல்கலைக்கழக ஆசிரியர் சங்கத்தினை ஸ்தாபிப்பதிலும் ராஜனியின் பங்கு முக்கியமானது.  வட இலங்கையிலே அச்சுறுத்தல், நெருக்கடிகள் நிறைந்த போர்ச்சூழலிலே அநாதரவாக விடப்பட்ட பெண்களின் நல்வாழ்வுக்காக "பூரணி' என்கின்ற பெண்கள் இல்லத்தினை யாழ்ப்பாணத்தில் தோற்றுவிப்பதில் ராஜனி முன்னின்று பாடுபட்டார். 

ராஜனி திராணகமவினை நினைவுகூருகின்ற அதேநேரத்தில், ராஜனி திராணகம, யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்திலே கற்பித்து வந்த ராஜன் ஹூல், கோபாலசிங்கம் சிறீதரன், தயா சோமசுந்தரம் ஆகியோருடன் இணைந்து எழுதிய "முறிந்த பனை' என்ற நூல் பற்றியும் நாம் சிந்திக்கலாம். 1980களின் இறுதி வருடங்கள் இனப் பிரச்சினையின் வரலாற்றில் முக்கியமான ஒரு காலப் பகுதி. ஆயுதப் போராட்டக் குழுக்கள் ஒன்றையொன்று தாக்கிக் கொண்ட காலம். இதே காலப்பகுதியில் இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டு, இந்திய அமைதிக் காப்புப் படை தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதங்களைக் களைவது என்ற பெயரில் நாட்டின் வட கிழக்கில் வன்முறையில் ஈடுபட்டிருந்தது. யாழ்ப்பாணத்திலே இருந்த தமிழ் மக்கள் தம்மைச் சார்ந்தோரினாலும், வெளிச் சக்திகளாலும் அடக்குமுறைக்கு உள்ளானார்கள். இந்த நிலையிலே வன்முறையின் பாதிப்புக்கள் பற்றி விபரமாகவும், ஆதார பூர்வமாகவும் எழுதிய "முறிந்த பனை', இனப்பிரச்சினை, இலங்கை அரசு, தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் இலக்குகள் மற்றும் மார்க்கங்கள், இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையில் இந்தியாவின் தலையீடு என்பன பற்றி வரலாற்று ரீதியாக ஆராய்ந்து விமர்சனங்களை முன்வைத்தது. இங்கு முறிந்த பனை தமிழ்ச் சமூகத்தின் அரசியல் தலைமைகளின் போதாமைகள் குறித்தும், விடுதலைப் போராட்டத்தினைப் பற்றியும் தமிழ்ச் சமூகத்தினுள் இருந்தவாறு வைத்த விமர்சனங்கள் தனித்துவமானவை. இந்த விமர்சனங்களே ஆயுதம் தரித்த பல தரப்பினரும் இந்த நூல் தமது சிந்தனைகளுக்கும், செயற்பாடுகளுக்கும் அச்சுறுத்தலினை ஏற்படுத்துவதாக உணர்ந்தமைக்கான காரணம். இதுவே ராஜனி திராணகம படுகொலை செய்யப்படுவதற்கு முக்கிய காரணமாக அமைந்தது.

நான் யாழ்ப்பாணத்திலே பாடசாலை மாணவனாக இருந்த காலத்திலே இந்த நூலினைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருந்தேன். எனினும் 2005 ஆம் ஆண்டிலே பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்திலே முதல் வருட மாணவனாக இருந்தபோது தான் இந்தப் புத்தகத்தினை வாசிப்பதற்கான சந்தர்ப்பம் எனக்குக் கிடைத்தது. அரசியல் ரீதியான உறுதியான பிரக்ஞை எதுவுமில்லாத நிலையில், ஒரு விதமான பற்றுறுதி அற்ற தமிழ்த் தேசிய மனநிலையுடன் வளர்ந்து, யாழ்ப்பாண நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பம் ஒன்றிலிருந்து பல்கலைக்கழகம் சென்ற நான் இந்த நூலினை வாசித்த போது, முதலிலே என்னை ஈர்த்த விடயம் இந்த நூலின் அரசியல் நிலைப்பாடு அல்ல; மாறாக இந்த நூலினை எழுதியவர்கள் சமூகத்தின் மீது கொண்ட அக்கறையும், அன்பும், நேர்மை மீதான பற்றுறுதியும், அதற்காக அவர்கள் துணிச்சலுடன் எதிர்கொண்ட சவால்களுமே ஆகும். யாழ்ப்பாண வைத்தியசாலையின் மீது இந்திய இராணுவம் மேற்கொண்ட தாக்குதல்களினைப் பற்றி ராஜனி எழுதியுள்ள விரிவான குறிப்புக்கள் எனது மனதினை உருக்குபவையாக இருந்தன.

விடுதலைப் புலிகள், இந்திய இராணுவம் என்ற இரண்டு தரப்புக்களைப் பற்றி மாத்திரமல்லாது, ஏனைய ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்கள், இலங்கை அரசாங்கம், அதன் படைகள் போன்ற பல்வேறு சக்திகள் தமிழ் மக்கள் மீது இழைத்த வன்முறைகளையும் இந்த நூல் ஆவணப்படுத்தியது. போராட்டத்தினையும், அதன் வன்முறைகளையும், அவை சமூகத்தின் மீது ஏற்படுத்திய பாதிப்புக்களையும், பற்றி எழுதுவதனைத் தானும் முறிந்த பனை நூலின் ஏனைய ஆசிரியர்களும் எவ்வாறு  நோக்குகிறோம் என தான் இறப்பதற்கு சில காலங்களுக்கு முன்னர் ராஜனி எழுதிய 1989 ஆம் ஆண்டு நடுப்பகுதி நிகழ்ச்சிகள் என்ற பிற்குறிப்பு, நேர்மை, உண்மை, அறம், ஆழமான அறிவு சார் விசாரணை என்பவற்றினால் கட்டப்படும் அரசியலினைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் பலருக்கும் ஓர் உந்து சக்தியாக அமைகிறது:

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக துப்பாக்கியின் நீண்டதொரு நிழலின் கீழ், எந்த விதமான அர்த்தமோ நோக்கமோ இல்லாமல், சகல முனைகளிலிருந்தும் எழும் வன்முறையின் ஆதிக்கத்திலிருந்து நம் குழந்தைகளைக் காப்பாற்றிக்கொண்டு விடுவதற்காக, நம்பிக்கைக்கு மேல் நம்பிக்கை வைத்துக்கொண்டு, நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். இன்னொரு பக்கத்தில், பதுங்கி ஒதுங்கி நின்று, இவை எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு விட்ட மக்கள் முகங்களையும் நாம் பார்க்க முடிகிறது. நோய்வாய்ப்பட்டு மோசமான நிலையில் இருக்கின்ற தருணத்திலே ஒருவர் உடல் ரீதியில் எதையாவது செய்து பார்க்க முயற்சி செய்வதைப் போலவே, இன்றைய சூழ்நிலையில் தெளிவான பார்வையுடன் அல்லது ஆராய்ச்சி மனப்பாங்குடன் நாம் எதையாவது செய்வது என்பது இருக்கின்றது. எமது முன்னைய விவரணங்கள் "ஏதோ ஒரு நூலிழையைப் பற்றிக்கொள்ள' முயல்வதாகத் தோன்றுவதாக யாரோ ஒருவர் குறிப்பிட்டார். எமது பகுப்பாய்வில் ஒருங்கிணைந்த பூரணத்துவத்தினை வெளிக்கொணரவும், ஒரு புரிதலைத் தேடிக் கொள்ளவும், ஒதுங்கிப் போய் நிற்கும் நிலைமைகளுக்குள் அமிழ்ந்து கொண்டிருக்கும் எமது சமூகத்திற்கு மீண்டும் புத்துயிர் ஊட்டவும், அதனை ஒழுங்குறச் செய்வதற்கான சில வழிகளைத் தேடவும் நாங்கள் அதனைச் செய்ய வேண்டி இருந்தது. புறநிலை ஆய்வு என்பதனை வெறும் கல்வி வளாக ஆராய்ச்சிக்கான ஒரு பயிற்சியாக மட்டும் நாம் கருதவில்லை. புறநிலை நோக்கும், சத்தியத் தேடலும், விமர்சன பூர்வமான நேர்மையான நிலைப்பாடுகளை எடுத்து விளக்குவதும், எமது சமூகத்துக்கு இன்று மிகவும் அவசியமாக உள்ளது. இதற்கு விலையாக எம்மில் சிலரின் உயிரும் பறிபோகலாம். இதனைவிட்டால் எமது சமூகத்திற்கு வேறு மார்க்கம் இல்லை என்ற ரீதியிலேயே நாம் இதைக் கைக்கொண்டுள்ளோம்.  

இந்த நூலினை நான் திரும்பத் திரும்ப வாசிக்கின்ற சந்தர்ப்பங்களிலே அது எனது அரசியற் பார்வையினை செழிமைப்படுத்துவதனை நான் உணர்ந்தேன். காலனித்துவ எதிர்ப்புக் காலத்திலே உருவாகிய பௌத்தசிங்கள தேசியவாதத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த இலங்கை அரசின் உருவாக்கத்தின் பின்னணியில் தமிழர்களும் ஏனைய சிறுபான்மை இனத்தவரும் சந்தித்த ஒடுக்குமுறைகளையும், வன்முறைகளையும் முறிந்த பனை மிகவும் ஆழமாக அலசுகிறது. இனப் பிரச்சினையினை தமிழ்சிங்களப் பிரச்சினையாக குறுகிய இருமைகளினூடாக நோக்கும் அணுகுமுறைகளுக்கு ஒரு மாற்றினை வழங்கும் இந்த நூல், ஒடுக்கப்பட்ட விளிம்பு நிலை சமூகங்களின் விடுதலையில் மிகுந்த கரிசனையினைக் கொண்டிருக்கிறது.  

தமிழ் அரசியலின் வெவ்வேறு காலகட்டங்களை உரிய இடங்களிலே விமர்சன ரீதியாகவும், அனுதாபத்துடனும் ஆராய்கின்ற முறிந்த பனை, உன்னதமான நோக்கங்களுக்காகத் தொடங்கப்பட்டு பல்வேறு மேன்மையான தியாகங்களைப் புரிந்த ஆயுத ரீதியிலான விடுதலைப் போராட்டம் மக்களிடம் இருந்து தன்னைத் துண்டித்து, ஆயுதக் குழுக்கள் ஒன்றை ஒன்று அழித்துச் செயற்படுவதனை நோக்கிச் சென்று, இந்தியா போன்ற வல்லரசுகளின் தயவிலே எமது விடுதலையினை விட்டுச்சென்றுள்ளதனை மனம் வருந்தி எழுதியது. ஆரம்பத்திலே விடுதலைப் புலிகளுடன் இணைந்து செயற்பட்ட ராஜனி திராணகம பின்னர் அந்த இயக்கத்தினை விட்டு வெளியேறிமைக்கு இந்தக் காரணங்களில்  சில முக்கியமானவையாக இருந்தன. தேசியவாதத்தினையும், இடதுசாரி அரசியலின் சில வரட்டுத்தரமான அடிப்படைகளினையும் ராஜனி தனது அரசியல் சிந்தனைகளிலும், செயற்பாடுகளிலும் கேள்விக்குட்படுத்தி வந்துள்ளார் என்பதனையும் இவை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இராணுவ பலத்தினை மையமாகக் கொண்ட விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல், மக்களை எங்கே கொண்டு சென்று விடும் என்பதனை ஆராய்ந்த ராஜனி திராணகம, முள்ளிவாய்க்கால் துயரத்திற்கான முக்கியமான சில காரணிகளை 25 வருடங்களுக்கு முன்னரே தீர்க்கதரிசனமாகக் கூறிச் சென்றுள்ளார்:

புலிகளின் வரலாறு, அவர்களது தத்துவ வறுமை, காத்திரமான அரசியற் பார்வை இன்மை, சகிப்புத் தன்மையின்மை, வெறித்தனமான அர்ப்பணிப்பு போன்றனவே, அவர்களின் உடைவுக்கு, இறுதிக் காரணமாக அமையப் போகிறது. புலிகளின் காவிய நாயகர்கள் தங்களின் தவறுகளால் பலியாகிப் போனவர்களின் கண்ணீராலும், ரத்தத்தினாலும் பூசப்பட்ட காவியங்களைச் சுமந்தவாறே மடிவர். இந்தச் சாம்பலில் இருந்து புதிய புலிகள் எழுந்து வரப் போவதில்லை. இந்த முழுச் சரித்திரத்திலிருந்தும், அதன் மேலாதிக்கக் கருத்தியலில் இருந்தும் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ளும்போது தான் விடுதலைக்கான ஒரு புதிய பார்வை பிறக்க முடியும்.

தான் சார்ந்த சமூகத்தின் விடுதலையினை மாத்திரம் மையப்படுத்திய தமிழ்த் தேசிய அரசியலின் குறுகிய மனநிலையினையும், தமிழ் மக்கள் மத்தியில் நிலவிய சாதி, வர்க்க, பால் மற்றும் பிராந்திய வேற்றுமைப்படுத்தல்களைச் சமூக ரீதியாகக் களைவதில் இருந்து தமிழ்த் தேசியவாதம் தவறியமையும் சுட்டிக்காட்டிய முறிந்த பனை, சிங்கள தமிழ் மக்களிடையே  நல்லுறவினை வளர்ப்பதின் ஊடாகவும், நாட்டின் எல்லா சமூகங்களினையும் அரசியல் உரையாடல்களில் பங்குபெறச் செய்வதன் ஊடாகவுமே, எமது பிரச்சினைகளுக்குப் பிற சக்திகளின் தலையீடு இன்றி ஒரு தீர்வினை நாம் பெறமுடியும் என்பதனை வலியுறுத்தியது. தென்னிலங்கை அரசியலிலே இடதுசாரிகள் பலவீனப்பட்டுப் போனமையினையும், அவர்கள் சிங்களத் தேசியவாத நிகழ்ச்சிநிரலில் தம்மை இணைத்துக்கொண்டமையினையும் தீவிரமாக விமர்சனம் செய்யும் முறிந்த பனை, இனங்களுக்கு இடையிலான நல்லுறவினை ஏற்படுத்துவதிலுள்ள சவால்களைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருந்தது. எனினும், இணைந்து செயற்படுவதிலே இருந்த சிரமங்களுக்கு மத்தியிலும் அதனை ஒரு இலக்காக முன்னிறுத்தி, அரசியல் சிந்தனையிலும், செயற்பாட்டுத் தளத்திலும், எது முடியும் என்பதற்கு அப்பால், எந்த இலட்சியத்தினை நோக்கி நாம் பயணிக்க வேண்டும் என்பதனை முறிந்த பனை கோடிட்டுக்காட்டியது. முறிந்த பனை எழுதப்பட்டு இருப்பத்தைந்து வருடங்கள் கடந்து சென்றாலும், அந்த நூலிலே முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இவ்வாறான சில கருத்துக்கள் இன்றைய எமது அரசியற் சூழலுக்கும் மிகவும் பொருந்துகின்றன.

போர்க்காலத்திலே பெண்கள் எதிர்நோக்கிய பொருளாதார, கலாசார ரீதியிலான சவால்களை அவர்களின் அனுபவப் பதிவுகளாக முறிந்த பனையில் ராஜனி திரணகம விபரிக்கிறார். அன்றைய நாட்களில் இந்திய இராணுவத்தின் பாலியல் துன்புறுத்தல்கள் ஒரு புறமாகவும், துன்புறத்துல்களை எதிர்நோக்கிய பெண்கள் மீது சமூகம் கொண்டிருந்த ஆணாதிக்கப் பார்வை மறுபுறமாகவும், பெண்களைப் பல்வேறு மட்டங்களில் ஒடுக்கியது என்பதனை ராஜனி விளக்குகிறார். தங்கள் குடும்பங்களின் தனிப்பட்ட மதிப்பும் மரியாதையும் சமுதாயத்தின் பார்வையில் குறைந்து விடக்கூடாது என்று கருதியமையால், நடுத்தர வர்க்க, உயர் சாதிப் பெண்கள் தாம் எதிர்கொண்ட பாலியல் அச்சுறுத்தல்கள் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசுவதற்கும், துன்புறுத்தல்களை மேற்கொண்ட இராணுவத்தினரை எதிர்கொள்வதற்கும் தயங்கினர் எனக் கூறும் ராஜனி திராணகம, மீனவக் கிராமம் ஒன்றினைச் சேர்ந்த தொழிலாளர் வர்க்கப் பெண்கள் தமது சமூகத்தினைச் சேர்ந்த பெண் ஒருவர் பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளான போது, ஒரு குழுவாகத் திரண்டு சென்று, தமது பிரதேசத்துக்குப் பொறுப்பான இந்திய இராணுவ அதிகாரியிடம் முறையிட்டு, துன்புறுத்தலில் ஈடுபட்ட படைவீரர்களை அடையாளம் காட்டிய ஒரு சம்பவத்தினைக் குறிப்பிடுகிறார். இந்த சம்பவத்தின் ஊடாக, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகப் பிரிவினர் கூடிய சமூக உணர்வு கொண்டவர்களாக இருந்தனர் என்பதனையும், அவர்களிடம் காணப்பட்ட கூட்டு எதிர்ப்பு மனநிலையினையும் ராஜனி வெளிக்கொணர்கிறார். 

நெருக்கடிகள் நிறைந்த ஒரு சூழலிலே ஓர் அறிவுஜீவியின் சமூகப் பங்கு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு ராஜனி திராணகம எடுத்துக்காட்டாக அமைகிறார். ஒடுக்குமுறை அதிகரிக்கும் போது, விடுதலைக்காக முன்வைக்கப்படும் சிந்தனைகளையும், மார்க்கங்களையும் பற்றி எவரும் கேள்வி கேட்பது இல்லை. எவை எல்லாம் எம்முன் தீர்வுகளாக எழுச்சி பெற்று நிற்கின்றனவோ, அவற்றினை மாத்திரம் முன்னிறுத்தி, அவை காட்டுகின்ற பாதையினையே பின்பற்றி, விடுதலையினைத் தேடுவது எமது பழக்கமாக இருக்கிறது. இங்கு புத்தாக்கச் சிந்தனைக்கும், அரசியல் அறத்துக்கும் அதிக இடம் இல்லை. எம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்களைப் பற்றி, மற்றையவர்களைப் பற்றி எல்லாம் நாம் சிந்திப்பதில்லை. எமது விடுதலைக்காக நாம் முன்வைக்கும் கருத்துக்கள், கோட்பாடுகள், எமது விடுதலைப் பாதை என்பன, எம்மத்தியில் வாழும், எம்மைச் சுற்றி வாழும் மற்றைய சமூகங்களை எப்படிப் பாதிக்கும் என்பது பற்றி நாம் ஆராய்வதில்லை. இவ்வாறான ஒரு சூழலிலே ஓர் ஆய்வாளனின் பணி என்ன என்ற கேள்வி எழுகிறது. 

எம்முன் எழுச்சி பெற்று நிற்கின்ற, எமது அரசியல் எதிர்காலம் குறித்து முடிந்த முடிபாக தெரிகின்ற தீர்வுகளை மாத்திரம் ஒரு ஆய்வாளர் வலியுறுத்த வேண்டும் என்ற கருத்து அபத்தமானது. நெருக்கடியான தருணங்கள் எம்மிடம் இருந்து புதிய சிந்தனைகளையே கோருகின்றன. இந்தத் தருணங்களிலே, ஆய்வாளனின் கடமை, சமூகத்திலே பிரபலமாக இருக்கின்ற அல்லது செல்வாக்குப் பெற்று இருக்கின்ற கருத்துக்கள் எந்த அளவுக்கு நியாயத் தன்மை கொண்டுள்ளன என்பது பற்றி ஆராய்ந்து, அவ்வாறான கருத்துக்களுக்கு அறம் சார்ந்த, நீதி சார்ந்த பதில்களை முன்வைப்பதாக இருக்கிறது. இதனுடைய அர்த்தம் ஆய்வாளர் சமூகத்தில் இருந்து தன்னைத் துண்டித்துக்கொள்கிறார் என்பது அல்ல; மாறாக, சமூகம் தன்னைத் தனது கூட்டுச் சுயநல மனப்பான்மையில் இருந்து விடுவித்து, சமூகத்திலுள்ள எல்லோரும் அறிவுஜீவுகள் என்ற நிலையில் இருந்து சிந்திக்கவும், செயற்படவும், விடுதலையினைத் தேடவும் ஊக்கப்படுத்தும் ஒரு முயற்சியே இதுவாகும்.

 இவ்வாறான ஒரு சிந்தனையினைத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் மத்தியிலிருந்தவாறு மேற்கொண்ட ஒரு புத்திஜீவியே ராஜனி திராணகம. முறிந்த பனை தமிழ் சமூகத்தின் மீது கொண்டுள்ள கரிசனை இவ்வாறான பரந்துபட்ட ஒரு மனிதநேயத் தளத்திலிருந்தே எழுகின்றது. இந்தக் கரிசனையே மனித உரிமைகளுக்கான யாழ். பல்கலைக்கழக ஆசிரியர் சங்க உறுப்பினர்களாகிய ராஜன் ஹூலையும், கோபாலசிங்கம் சிறீதரனையும், ராஜனியின் மறைவின் பின்னர் 20 வருடங்களாகத் தலைமறைவாக இருந்து போரின் போது இலங்கையிலே இடம்பெற்ற மனித உரிமை மீறல்களை பக்கச்சார்பற்ற முறையில் வெளிக்கொண்டு வருவதற்குத் தூண்டியது.  

முறிந்த பனை எழுதப்பட்டு இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் கடந்து விட்டன. சமத்துவம், சமூக நீதி என்பவற்றின் அடிப்படையில் இனப் பிரச்சினைக்கான அரசியற் தீர்வு எதுவுமே நாட்டின் சிறுபான்மை இனங்களுக்கு இன்னும் கிடைக்கவில்லை. தமிழ் சமூகங்களின் மத்தியிலே பால்,வர்க்க, சாதி வேற்றுமைப்படுத்தல்கள் தொடர்ந்தும் பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்துகின்றன. போரினால் ஏற்பட்ட வடுக்களில் இருந்து பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இன்னும் மீளவில்லை. சிறுபான்மையினரும், பொருளாதார ரீதியில் நலிவுற்றோரும் வாழ்ந்து வந்த நிலங்கள் நாட்டின் பல பகுதிகளில் இராணுவத் தேவைகளுக்காகவும், அபிவிருத்தி என்ற பெயரிலும் சுவீகரிக்கப்பட்டு வருகின்றன. தமிழர்கள் செறிந்து வாழும் பகுதிகள் அரசின் அனுசரணையுடன் சிங்களபௌத்த மயமாக்கப்படுகின்றன. ஆயிரக் கணக்கானோர் காணாமற் போன தமது உறவுகளைக் கண்ணீருடன் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வட கிழக்கில் இராணுவத்தின் தலையீடு எமது எல்லா விதமான செயற்பாடுகளுக்கும் அச்சுறுத்தலாக இருக்கிறது. மக்கள் தமது அரசியல் உரிமைகள் குறித்துப் பேசவும், அவை தொடர்பாகச் செயற்படுவதற்காகவும் உள்ள வெளிகள் இராணுவத்தின் தீவிர கண்காணிப்பின் கீழே இருக்கின்றன. 

இந்த சூழலிலே தமிழ் அரசியற் தரப்புகள் வெளிச்சக்திகளின் ஆதரவுடன் தான் தீர்வினைப் பெறுவதில் மேலும் மேலும் ஆர்வம் காட்டிவருகின்றனர். தமிழ்த் தேசியவாதம் தென்னிலங்கையில் உள்ள முற்போக்கான சக்திகளுடன் உறவு கொள்வது பற்றிச் சிந்திப்பது இல்லை. அதேநேரம், தென்னிலங்கையிலும் முற்போக்கு சக்திகள் சிங்கள தேசியவாதத்தினால் விழுங்கப்பட்டு வருகின்றன. தற்போது முஸ்லீம் மக்கள் சிங்கள பௌத்தத் தேசியவாதத்தின் அடக்குமுறையினைத் தீவிரமாக உணரத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். அரசாங்கத்தின் வெற்றுத் தேசியம் பொருளாதார ரீதியில் ஒடுக்கப்பட்ட சிங்கள மக்களைத் தொடர்ந்தும் ஏமாற்றி வருகிறது. ஜனநாயகத்தினதும், சமத்துவத்தினதும் உயர்ந்த பனை மரங்கள் நாடு முழுவதும் வெவ்வேறு வடிவங்களிலே முறிந்து போய் இருக்கின்றமையினை அளுத்கம, வெலிவேரியா சம்பவங்களும், வடக்கு கிழக்கு நிலைமைகளும் எமக்குக் காட்டுகின்றன. 

வெவ்வேறு வடிவங்களில் ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளான மக்களாகிய நாம் பல துருவங்களாகிப் போய், ஒருவரை ஒருவர் எதிர்ப்பதில் எமது நேரத்தினையும், சக்தியினையும் செலவிடுகிறோம். இதன் மூலம் எமது பொது எதிரியான அரசு பொறுப்புக் கூறலில் இருந்து தப்பிப்பதற்கு நாமே வழி செய்கிறோம். இவ்வாறான விரக்தியூட்டும் சூழலில் இணைந்து செயற்படுவது எவ்வாறு என்ற கேள்விக்கு முறிந்த பனை காட்டும் வழி, இணைந்து செயற்படுவதில் உள்ள "கஷ்டங்களை விசுவாசத்தோடு எதிர்கொள்வது' என்பதாகும். இந்த விசுவாசத்தினைக் கட்டியெழுப்பவும், இணைந்து செயற்படுவது பற்றிய உரையாடல்களினை மேற்கொள்ளவும், அதற்கான செயற்றிட்டங்களை உருவாக்கவும், அவற்றினை முன்னெடுப்பதில் உள்ள கஷ்டங்களை வெற்றிகொள்ளவும் நாட்டில் செயற்படும் முற்போக்கு சக்திகள் நாடு முழுவது தளங்களை உருவாக்க வேண்டும். எமது பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வுகளை நாமே தேடிக் கொள்ளவும், எம்மிலும், சமூகத்திலும், அரசிலும் ஆரோக்கியமான மாற்றங்களை நாம் ஏற்படுத்தவும், ராஜனி திராணகமவும், முறிந்த பனையும் எமக்குக் காட்டியிருக்கின்ற பாதை இதுவே. 


நன்றி - தினக்குரல்
...மேலும்

Sep 20, 2016

ஒரு நடிகையைப் பற்றி ஆண் எழுதுவதற்கும் பெண் எழுதுவதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் நுட்பமானது: பா. ஜீவசுந்தரி


ஒரு நடிகையைப் பற்றி ஆண் எழுதுவதற்கும் பெண் எழுதுவதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் நுட்பமானது. என் நண்பர்களில் பலர் எழுதிய கட்டுரைகளையும் வாசித்திருக்கிறேன். குறிப்பிட்ட அந்த நடிகையின் அழகில் மயங்கி, கிறங்கிப் போய் மிகுந்த அழகியலோடும் ரசிப்புத் தன்மையுடன்தான் எழுதியிருக்கிறார்கள். தவறில்லை. ஒரு நடிகையைப் பிடிக்கா விட்டால், மட்டையடியாக அடித்து விமர்சிக்கவும் அவர்கள் தயங்கியதில்லை. பெண் தோழமைகள் பலருடன் பேசிப் பார்த்ததில் அவர்களும் கூட நடிப்பை விட நடிகைகளின் அழகையே முதலில் ஆராதிப்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். பின்னரே படத்தின் உள்ளடக்கம், நடிப்பு பற்றி பேச்சு திரும்பும். பெண்களே மயங்கிக் கிறங்கிய நடிகையர் பலருண்டு.

கலர் படங்களை விட கருப்பு வெள்ளைப் படங்களே கிறங்க வைப்பவையாகவும் இருந்திருக்கின்றன. என் தோழி அமரந்த்தாவும் நானும் பேசிக்கொள்ளும்போதோ, சேர்ந்து படங்கள் பார்க்கும்போதோ ‘நர்கீஸ், நூதன், மதுபாலா, வைஜயந்திமாலா, பத்மினி, சாவித்திரி இப்படி பழைய நடிகைகள் திரையில் தோன்றினாலே திரைக்கே சற்றுப் பளபளப்புக் கூடி விட்டதாகப் பேசிக் கொள்வோம். அப்படி பல்லாயிரம் முறை எங்கள் வீட்டுச் சின்னத்திரையும் பளபளப்புடன் ஜொலித்திருக்கிறது.

’சினிமா ராணி’ டி. பி. ராஜலட்சுமி. அவர் நாடக மேடைகளில் கொடி கட்டிப் பறந்து சினிமாவுக்கு வந்தவர். முதல் பேசும் படத்தின் நாயகி. தொடர்ந்து பல வெற்றிப் படங்கள் கொடுத்தவர். இதோடு மட்டும் அவர் பங்களிப்பு முடிந்து விடவில்லை. திரைக்கதை அமைத்தார், வசனம் எழுதினார். திரைப்படங்களை இயக்கினார். தயாரித்தார். சமூக சீர்திருத்த நாவல்கள் எழுதினார். காங்கிரஸ் கொள்கையில் ஈடுபாடுள்ளவராக இருந்தார். அது மட்டுமல்ல, சினிமா பற்றி பொது வெளிகளில் கருத்து சொல்பவராகவும் இருந்துள்ளார். ஆனால், அவருக்கு உரிய மதிப்பை ஊடகங்கள் வழங்கவில்லை. ‘அப்போதே புகழ் பெற்ற நாடக நடிகையாக இருந்தபோதும், அந்தப் படமே அவர் பெயரை மட்டும் பயன்படுத்தியே விளம்பரம் செய்யப்பட்டது என்றபோதும் அவரை ‘அவள்’ என்று விளித்துதான் ’சுதேசமித்திரன்’ நாளேடு எழுதியது. திரைப்பட, நாடகக் கலைஞர்கள் ‘கூத்தாடிகள்’ என்ற நிலையிலேயே வைத்துப் பார்க்கப்பட்டார்கள். ஆண் கலைஞர்களுக்கே பெரிய மதிப்பில்லாதபோது, பெண் கலைஞர்களுக்கு மட்டும் மதிப்பு எங்கிருந்து வரும்? !

கொடுமுடி கோகிலம் கே.பி. சுந்தராம்பாள், எம்.எஸ். சுப்புலட்சுமி, எஸ்.டி சுப்புலட்சுமி இப்படி இவர்களில் ஆரம்பித்து அங்கமுத்து, சி.டி.ராஜகாந்தம் எனத் தொடர்ந்து, என்.சி.வசந்த கோகிலம், மனோரமா வரையான சினிமாப் பெண்களுடன் பயணிப்பதும் அவர்கள் வாழ்க்கையை உள்ளூர நாமும் வாழ்ந்து பார்ப்பதும் ஒரு ரசிகைக்கு மிகவும் சுகமான, அதே நேரம் கனமான விஷயமும் அனுபவமும் கூட. இந்தப் பெண்கள் வெறும் பொழுதுபோக்குப் பிம்பங்கள் மட்டுமல்ல.. ஒரு சமுதாயத்தின் ஒரு நூறு வருடக் கலாசார மதிப்பீடுகளைத் தூக்கி நிறுத்த அல்லது அடித்து நொறுக்க, மறு கட்டமைப்புச் செய்யப் பயன்படுத்திக் கொள்ளப்பட்டவர்கள். வரலாற்றில் இவர்களின் பங்கு உரிய அளவில் பதிவு செய்யப்படவில்லை அல்லது அவர்களின் உலகம் ’கிசுகிசு’க்கள் போன்ற அவலங்களால் நிரப்பப்பட்டு வந்தது. அவர்கள் அழகுப் பதுமைகள். அந்தப் பதுமைகளை மேலும் அழகாகக் காண்பிக்க வேண்டும். ரசிகன் (ரசிகை?) அதைத்தான் எதிர்பார்க்கிறான் என்பது கலை தோன்றும் முன்பாகவே எழுதப்பட்டு விட்ட சட்டம் போல. அல்லது எழுதப்படாத சமூகவியல் விதிகளைத் தூக்கி நிறுத்தும் சக்தியாய், தாயாய், தியாகியாய் எதிரொலிக்க வேண்டும். மற்றபடி சமூக உற்பத்தியில் சமூக விழுமியங்கள் உருவாக்கத்தில் ஒரு பாதியான இந்தச் சமுதாயத்துக்கு வேறு எந்தப் பங்கும் கிடையாது. இதற்கு எதிராக எதையுமே செய்ய முடியாமல் உறைநிலையில் வைக்கப்பட்ட செல்லுலாய்டு ஓவியங்கள் இவர்கள்.

இப்போதும் பெரிய மாற்றங்கள் எதுவும் நிகழ்ந்து விடவில்லை. சினிமாவில் சேர்ந்து புகழ் பெற்று சம்பாதித்து விட வேண்டும் என ஒரு ஆண், பெட்டி படுக்கையுடன் சென்னை வந்து வெற்றி பெற்றால் அவன் பெற்ற வெற்றி மதிக்கப்படுகிறது. ஆனால், அதே நோக்கத்துடன் பெண் ஒருத்தி சென்னை வந்து வெற்றி பெற்றால் அந்த வெற்றிச் சரித்திரம் வேறு மாதிரிதான் பேசப்படுகிறது. கடந்த நூறு ஆண்டுகளில் இப் பொதுப்புத்தியில் பெரிய மாறுதல் எதுவும் இல்லை.
பத்திரிகையாளர் பா.ஜீவசுந்தரி எழுதிய ‘ரசிகை பார்வை’ நூல் முன்னுரையிலிருந்து…

ரசிகை பார்வை இன்று முதல் புத்தகக் கண்காட்சியில் கிடைக்கும். கயல்கவின் வெளியீடு.

நன்றி - thetimestamil.com
...மேலும்

Sep 15, 2016

* என் வாசிப்பும் எழுத்தும் சார்ந்த அனுபவங்கள் – சமீலா யூசுப் அலி


“Always remember that when a man goes out of the room, he leaves everything in it behind… When a woman goes out she carries everything that happened in the room along with her.”

― Alice Munro, Too Much Happiness

பெண்களின் எழுத்து பற்றி பேசும் இந்த அரங்கில் பெண் என்ற ரீதியில் பொதுவாகவும் குறிப்பாக முஸ்லிம் பெண் என்ற வகையிலும் என் வாசிப்பும் எழுத்தும் சார்ந்த அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்க்காக என்னை இங்கு அழைத்த இந்த ஏற்பாட்டுக்குழுவுக்கு  எனதுநன்றிகள்.

வாழ்க்கை சார்ந்த என் அனுபவங்கள் வித்தியாசமானவை.

வாசிப்பினூடாக வாழ்க்கையை வாசிக்கத் தொடங்கும் அல்லது பார்க்கத்தொடங்கும் எல்லோருடைய அனுபவங்களும் வித்தியாசமானவை. தனித்துவமானவை தான். அதில் சந்தேகம் கிடையாது.

சிமமன்டா அடீச்சியினுடைய கமலாதாஸ் சுரையாவுடைய ஜும்பா லாஹீரியுடைய அல்லது அலிஸ் மன்ரோவுடைய வாழ்க்கை முறைமைகளும் சூழல் அமைப்பு,இருத்தலியல் போராட்டங்களும்  ஒன்றுக்கொன்று வித்தியாசமானவை; ஆனால் அவர்கள் எல்லோரையும்  ஒரே புள்ளியில் இணைப்பது, தான் சார்ந்த சமூகத்தின் அழுத்தங்களை சுட்டுவிரல் நீட்டி விசாரிக்கும் எழுத்துக்கள்; அவர்தம் சுய விசாரங்கள்.

என் இலக்கியப் பயணம் என் தந்தையின் மடியில் தான் ஆரம்பித்தது.

என்னுடைய வாப்பா ஊடாகத் தான் தமிழ் இலக்கியங்களும் உலக இலக்கியங்களும் நிரம்ப சிறுவயதிலேயே எனக்கு பரீட்சயமாகின.

அவர் தமிழும் பிறகு சிங்களப் பாடசாலைகளில் சிங்கள இலக்கியமும் கற்றுக் கொடுத்தவர்.

மார்டின் விக்ரமசிங்க,குமாரதுங்க முனிதாச, ஜெயகாந்தன்,கல்கி, மு,வரதராசன் Anton chekhov,Tolstoy,victor hugo,ernest hemingway போன்றவர்களையெல்லாம் வாப்பா அறிமுகப்படுத்தினார்.

அப்போது எனக்கு ஜெயகாந்தனின் ‘நினைத்துப் பார்க்கிறேன்’ தொகுதி மிகப் பிடித்தமாயிருந்தது.13603301_10154471106812323_5788229307986596911_o (1)

வாப்பா அவரது இளமையில் மார்க்ஸிச்ட் சிந்தனைகளால் ஆகர்ஷிக்கப்பட்டிருந்தார்.

வாழ்க்கையைப்பற்றிய ஒரு தெளிவான நோக்கு அவரிடமிருந்தது.

தீவிரமான வாசிப்பும் தேடலும் அவரிடமிருந்து எனக்குத் தொற்றிக் கொண்ட பழக்கங்கள்.

அதற்கு அப்பால் எனது வாசிப்பும் தேடலும்  நீட்சி பெறுவதில் பல்வேறு தடங்கல்கள் இருந்தன.

நான் பிறந்தது மாவனல்லையில். சூழ வர இருந்தவை சிங்களக் கிராமங்கள்.

எனது ஊரைப் பொறுத்தவரை ஆசிரியர்களும் அரசதுறையில் பணியாற்றுபவர்களும் மீதிப் பேர் வியாபாரத்திலும் ஈடுபடக் கூடியவர்களைக் கொண்ட  சமூகம்.

இலக்கியம்,ரசனை இவற்றில் அதிக ஈடுபாடற்ற அல்லது அதற்கான நேரத்தை கொண்டிராத சமூகம்.

Academics அறிவுத்துறையில் அதிகம் ஈடுபடக் கூடியவர்கள் இருந்த போதிலும் எழுத்து,இலக்கியம் ஆக்கத் துறை சார்ந்த நுண்ணுணர்வுகள் முன்னுரிமை பெறாத சமூக ஒழுங்கு.

தமிழ் நூற்கள் வாங்குவதென்றால் கண்டிக்குச் செல்ல வேண்டும்.மாவனல்லை நூலகத்தில் சிங்கள நூற்களே அதிகமாயிருந்தன,மருந்துக்குப் போல சில தமிழ் நூற்கள்.

அப்போதென் மனசில் பீடம் போட்டு உட்கார்ந்திருந்தவர்கள் வைரமுத்து,மேத்தா மற்றும் அப்துல் ரஹ்மான். கிட்டத்தட்ட அவர்களது கவிதைகளின் ஒவ்வொரு வரியும் அப்போது மனப்பாடம்.

கலீல் ஜிப்ரானின் சில நூற்களில் தமிழாக்கங்களும் கிடைத்தன.முறிந்த சிறகுகளும் ஞானிகளின் தோட்டமும் மிகப் பிடித்தமாகின.

அதற்குப் பின்வந்த காலம் வாசிப்பைப் பொருத்தவரை ஒரு தேக்க நிலை stagnant period.

ஒரு மூடிய semi conservative ஆன சமூகத்தில் நடக்கக் கூடிய விடயங்கள் என்னையும் சுற்றியிருந்தன.

வெளி சமூகத்தோடு அதிகம் புழக்கம் இல்லாத, வாசிப்பினையோ எழுத்தினையோ அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்திச் செல்ல முடியாத ஒரு நிலமை.

எழுத்தில் துணிச்சலாக சில விடயங்களை வெளிக் கொணரும் போது ஏற்படும் சமூக அழுத்தங்கள், அதை எதிர் கொள்ளும் பக்குவம் இருந்தாலும் மறைமுகமாக குடும்ப அமைப்புகளுக்குள் ஏற்படும் பாதிப்புக்கள். நெருக்கடிகள் எழுத்தின் வீரியத்தினை வெகுவாகக் குறைத்து விட்டன.



என்னுடைய தாகம் மிகைத்திருந்தாலும் அதற்கான வாய்ப்புக்களை இனங்கண்டு கொள்வதில் அதிக தாமதம் ஏற்பட்டது.

இந்த சமயத்தில் தான் என் திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டது.

திருமணத்துக்குப் பிறகு தான் நான் இன்னும் தீவிரமாக வாசிக்கத் துவங்கினேன்.

அம்பையின் காட்டில் ஒரு மான் எனக்குள் கனன்று கொண்டிருந்த கேள்விகளை இன்னும் விசிறி விட்டது.

வைக்கம் முஹம்மது பஷீரின் கதைகள் இன்னொரு பரிமாணத்தைப் பார்க்க வைத்தன.

பேராதனைப் பல்கலைக் கழகத்தில் என் தேடலுக்கான தீனி கிடைக்கத் துவங்கியது. பல்கலைக் கழக நூற்களஞ்சியத்தில் சுந்தர ராமசாமி,நகுலன்,அசோக மித்திரன் போன்றவர்களின் எழுத்துக்களைக் காணக் கிடைத்தது.

சம காலத்திலேயே ஆங்கில இலக்கிய வாசிப்பும் தீவிரமடையத் தொடங்கியது. மனுஷ்யபுத்திரன்,சல்மா மற்றும் சுந்தரராமசாமி போன்றவர்களின் எழுத்தை இணையத்தளங்களூடாக வாசிக்கத் தொடங்கினேன்.

சல்மாவின் இரண்டாம் ஜாமம் எனக்கு மிக மிகப் பிடித்தமாயிருந்தது.

முஸ்லிம் சமூகத்தின் வாழ்வியலை பிரதிபளிக்கும் அந்த நாவலில் உள்ளீடுகள் நான் பிறந்து வளர்ந்த காலத்துக்கு சற்று முந்தையதோர் காலகட்டத்திலிருந்த என் சமூகத்தை அப்படியே வெளிக்கொணர்ந்திருந்தது அந்த விருப்பத்திற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

Sociology படிக்கும் போது வெர்ஜீனியா வூல்ப்,பெட்டி பீரிடன் போன்றவர்களும் பெண்ணிய இயக்கங்களும் அறிமுகமாகின.

பெட்டி ப்ரீடனின் பெமினின் மிஸ்டீக் நூலில் பெண்ணின் அடையாளச் சிக்கல் identity crisis சம்பந்தமாகப் பேசும் the problem which has no name பெயர் அற்ற ஒரு பிரச்சினை  என்னை அதிகம் சிந்திக்க வைத்தது.

ஒரு பெண் தாய் அல்லது மனைவி என்ற பாத்திரங்களோடு மாத்திரம் தன்னை நிறுத்திக்கொள்வது அல்லது சுறுக்கிக் கொள்வது மிகப்பெரியதோர் அநியாயம் என்பதை ஏற்கனவே உணர்ந்திருந்தேன்.

பெண்ணின் சுயம் பற்றியும் அடையாளம் பற்றியும் இன்னும் என் வாசிப்பினை விசாலப்படுத்தினேன்.As Betty Friedan says,  the problem lay buried, unspoken, for many years in the minds of women.

பெண்ணுடைய பிரச்சினைகளை ஆண்கள் அடையாளப்படுத்தும் அவளுக்கான தீர்மானங்களை அவர்களே எடுக்கும் கலாச்சாரத்தை கண்டு மனம் வெதும்பினேன்.

In order to be universal, you have to be rooted in your own culture. Abbas Kiarostami

உலகளாவிய மனிதனாக நீ  ஆக வேண்டுமானால் முதலில் உன் சொந்தக் கலாச்சாரத்தில் உன் வேர்கள் ஆழமாக இருக்க வேண்டும்

நான் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த சமூகத்தையும் கலாச்சாரத்தையும் ஒட்டுமொத்தமாக மறுதலித்து உடைத்தெறிவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. அதற்குள்ளிருந்தே மாற்றத்திற்கான முன்னுரையை எழுத வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தேன்.

நான் எனக்கான அடையாளத்தை என் எழுத்துக்களுக்குள்ளிருந்து கண்டெடுத்தேன்.


இனி ….

அந்த எழுத்துக்கள் பேசட்டும்.

நன்றி - எதுவரை
...மேலும்

Sep 14, 2016

பெண்களின் கதைகள்: கனவுகளை பகிரங்கப்படுத்தியவர் - என்.கெளரி


இந்தியாவின் பெண் இலக்கிய ஆளுமைகளில் கமலா தாஸ் முக்கியமானவர். மலையாள இலக்கிய உலகத்தில் மாதவிக்குட்டி என்ற பெயரிலும், ஆங்கிலத்தில் கமலா தாஸ் என்ற பெயரிலும் புனைகதைளையும் கவிதைகளையும் எழுதியவர். ‘மலையாள நாடு’ வார இதழில் தன்னுடைய சுயசரிதையை ‘என்டெ கத’ (என் கதை) என்ற பெயரில் தொடராக இவர் எழுதத் தொடங்கினார். பிறகு அது மலையாளத்தில் ‘என்டெ கத’ என்ற பெயரி்ல் புத்தகமாக வெளிவந்தது. ‘மை ஸ்டோரி’ (My Story) என்ற பெயரில் ஆங்கிலத்தில் ‘தி கரண்ட்’ வார இதழில் தொடராக எழுதியது 1977-ம் ஆண்டு புத்தகமாக வெளிவந்தது.

கமலா தாஸ் தன் சுயசரிதையை எழுதத் தொடங்கியதி லிருந்தே அது பல தரப்பிலும் சர்ச்சைகளை உருவாக்கியது. அவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையை நேர்மையாகவும், பட்டவர்த்தனமாகவும் பதிவுசெய்திருந்துதான் இந்தச் சர்ச்சைகளுக்குக் காரணம். “‘மலையாளப் பதிப்பைவிட அதிகமான வசவுகளை ஆங்கிலப் புத்தகம் வாங்கிக் கொடுத்தது. ஆங்கிலம் பேசினாலும் மலையாளத்தில் பேசினாலும் மரபான இந்திய மனம் ஒரே மாதிரித்தான் இருந்தது” என்ற கமலா தாஸின் இந்த வாசகங்கள் பல உண்மைகளை உணர்த்துகின்றன. ஆனால், இந்தச் சுயசரிதை மொழி நடைக்காகவும் உண்மைத்தன்மைக்காகவும் அதிகமாகப் பாராட்டப்பட்டது என்பதும் முரணான ஓர் உண்மை.

இந்தச் சுயசரிதையில் கமலா தாஸ், பெண்ணின் மீது கலாச்சாரம், மரபு, ஒழுக்க நெறி என்ற பெயரில் இந்தச் சமூகம் சுமத்தியிருக்கும் பல கட்டுப்பாடுகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்கியிருக்கிறார். பெண்ணின் இருப்பை மட்டுமே பதிவுசெய்துவந்த இந்திய இலக்கிய உலகில் முதன்முறையாகப் பெண்ணின் அக வாழ்க்கைக் கனவுகளையும் வேட்கைகளையும் வெளிப்படையாகப் பேசினார். ஒரு பெண்ணின் தனிமை என்பது திருமணம், காதல், காமம் போன்றவற்றை கடந்துநிற்பது என்பதைப் பதிவுசெய்தார்.

கமலாவின் தாயார் பாலாமணியம்மா ஒரு கவிஞர். அவருடைய தந்தை வி.எம். நாயர் ‘மாத்ருபூமி’ நாளிதழின் இயக்குநர். கேரளாவில் நாலப்பாட்டு தறவாட்டில் பிறந்த கமலாவின் திருமணம், பதினைந்து வயதில் அவரைவிடப் பல வருடம் மூத்தவரான மாதவ தாஸுடன் நடக்கிறது. இந்தப் பொருத்தமில்லாத திருமணத்தில் காதலையும், பரிபூரணமான அன்பையும் தேடித் தேடிக் களைத்துப்போகிறார் கமலா. அவரால் தன்னுடைய முதலிரவைத் ‘தோல்வியுற்ற வன்புணர்ச்சி’யாகவே பார்க்கமுடிகிறது.

ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் திருமணம், காதல், காமம், நம்பிக்கை, துரோகம், தனிமை, மனநிறைவு, ஆன்மிக தேடல் போன்றவற்றின் நேர்மையான பதிவாக இந்த சுயசரிதையைச் சொல்லலாம். கமலா தாஸின் பரிபூரண அன்புக்கான தேடல் நிறைவேறாத தேடலாகவே கடைசிவரை தொடர்கிறது.

இருபத்தேழு அத்தியாயங்களில் எழுதப்பட்டி ருக்கும் இந்தச் சுயசரிதை, ஒரு பெண்ணின் இருப்பை ஒழுக்க நெறிக்குள் அடக்கிவைக்க முடியாது என்பதை விளக்குகிறது. கமலாதாஸின் வார்த்தைகளில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், “சமுதாயம் என்கிற திருட்டுக்கிழவி உருவாக்கிய கசாப்புக்கூடமே ஒழுக்க நெறி. உண்மையைக் கண்டு அஞ்சுபவர்களையும் பொய் பேசுபவர்களையும் ஏமாற்றுபவர்களையும் கருக்கலைப்பு செய்பவர்களையும் நீலிக் கண்ணீர் வடிப்பவர்களையும் கிழவி இரவு வேளையில் தனது கம்பிளியால் பாதுகாக்கிறாள். மனத்தின் சைதன்யத்தைத் தெரிந்து வைத்திருப்பவர்களும் உடலின் அழிவையும் அற்பத்தனத்தையும் புரிந்து வைத்திருக்கும் சத்தியவான்களும் கம்பிளியின் பாதுகாப்புக்கு வெளியில் குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தக் காட்சியைக் கண்ட சமுதாயக் கிழவி வாய்விட்டுச்சிரிக்கிறாள்”.

இந்தப் புத்தகத்தை மலையாளத்திலிருந்து தமிழில் நிர்மால்யா மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

நன்றி - தி ஹிந்து
...மேலும்

Sep 13, 2016

“பெண் அரசியல்வாதிகளும் உள்வாங்கிக் கொண்டிருப்பது ஆணாதிக்க சிந்தனைகளைத்தான்”: பேரா. சரஸ்வதி

பேரா. சரஸ்வதி
“பெரியோர்களே! தாய்மார்களே!”

வாக்குக் கேட்கும் அனைத்து கட்சிகளும் பேதம் பார்க்காமல் உச்சரிக்கும் சொற்கள் இவை. பெரியோர் என்றால் அதில் ஆண், பெண் எல்லோருமே வந்துவிடுவார்கள். அடுத்து வருகிற ‘தாய்மார்களே’ என்பது சிறப்பான சொல். தேர்தல் முடிவைத் தீர்மானிக்கும் வாக்கு வங்கியை நேரடியாக ஓட்டுக் கேட்க இறைஞ்சும் சொல். பெண்கள், ஆட்சியைத் தீர்மானிக்கும் சக்திகளாக இருக்கிறார்கள் என்பது உண்மையா? மக்கள் தொகையில் சரிபாதியாக இருக்கக் கூடிய பெண்கள் தேர்தலில் ஆண்களைவிட அதிக சதவீதத்தில் வாக்களிக்கிறார்கள் என்பது ஒவ்வொரு தேர்தல் முடிவின் போதும் நிரூபணமாகிறது.  தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் பெண்களின் வாக்குகளைக் கவர்ந்த அரசியல்வாதியாக எம். ஜி. ராமச்சந்திரன் இருந்தார் என்பதை அரசியல் ஆய்வாளர்கள் சொல்கிறார்கள். அவருக்குப் பிறகு அவர் தலைமை தாங்கிய அஇஅதிமுகவுக்கு ஜெயலலிதா தலைமை தாங்கிய போது பெண்களை தக்க வைத்துக் கொண்டார். எம். ஜி. ஆரின் அரசியல் வெற்றியை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு பெண்களைக் கவரும் திட்டங்களை முன்வைத்து களம் காணுகின்றன. குறிப்பாக, திமுக, அதிமுக அறிவிக்கும் இலவச அறிவிப்புகளைச் சொல்லலாம். கருணாநிதி தன்னுடைய ஆட்சியில் கேஸ் அடுப்பையும் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியையும் தந்தார். அடுத்து வந்த அதிமுக மிக்ஸி, கிரைண்டர், ஃபேன் ஆகிய இலவசங்களை வழங்கினார். பெரும்பாலான பெண்களின் அன்றாட நடவடிக்கைகளில் தொடர்புடைய வீட்டு உபயோகப் பொருட்களை வழங்குவதன் மூலம் பெண் வாக்கு வங்கியை தனதாக்கிக் கொள்ள அனைத்து கட்சிகளும் போட்டி போடுகின்றன.

பெண்களை வெற்றிக்குரிய வாக்குவங்கியாகப் பார்க்கும் அரசியல் கட்சிகளின் தேர்தல் உத்திகள் எல்லாம் சரிதான். ஆனால், இதே பெண்கள், அரசியலில் பங்கெடுக்க வரும்போது கட்சிகள் அவர்களை எப்படி வரவேற்கின்றன? அவர்களை எப்படி பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகின்றன? அரசியலில் பெண்களுக்கான இடம் என்ன?

சுதந்திரத்துக்குப் பிறகான தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஜெயலலிதாவைத் தவிர மிகப் பெரும் அரசியல் சக்தியாக வேறு பெண் உருவாகவில்லை. சக்தி வாய்ந்த ஜெயலலிதாவின் தலைமைகூட அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பை கூட்ட முடியவில்லை என்பதே நிதர்சனமாக இருக்கிறது. 2011 ஆம் ஆண்டு சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் 234 தொகுதிகளில் 2748 ஆண் வேட்பாளர்கள் போட்டியிட்டார்கள். பெண்களின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு தெரியுமா? அதில் ஒரு சிறு துளி 134 பேர் மட்டுமே!  இந்த 134 பேரில்  அதிமுக சார்பில் 15 பேரும் திமுக 1, தேமுதிக 2, சிபிஎம் 1, காங்கிரஸ் 1 என மொத்தம் 17 பெண்கள் வெற்றி பெற்றார்கள்.

சமூக நீதி கொள்கைகளை பிரதிநிதித்துவப் படுத்துவதாக சொல்லிக் கொள்ளும் திராவிட கட்சிகளின் ஆட்சியில் பெண்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஏன் சொல்லிக் கொள்ளும்படி இல்லை? பேராசிரியர் சரஸ்வதி ,

“பெண்களைப் பத்தி பொது புத்தி நான்கு சுவர்களுக்கு மத்தியில் இருந்துகொண்டு குடும்பத்துக்கு தொண்டு செய்ய வேண்டும் என்கிற பொதுபுத்தி இருக்கிறதில்லை? அதைப் பிரதிபலிக்கிற ஆணாதிக்க அரசியல்வாதிகளும் பெண்களுக்கு உரிய நீதியை உரிமையைப் பத்தி கவலைப் படாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். பெண்கள் வாக்கு வங்கிகள் தானே தவிர, அரசியல் அதிகாரத்தில் பங்கு செலுத்தும் உரிமை உள்ளவர்கள் என்கிற நினைவே கிடையாது  இந்த அரசியல்வாதிகளுக்கு. நிலவும் ஆணாதிக்க சமூக சூழல், ஆணாதிக்க அரசியல் சூழலுக்கும் காரணமாக உள்ளது. இந்த ஆணாதிக்க சமூக கலாச்சார சூழலை மாற்றியமைக்கும்போதுதான் ஆணாதிக்க அரசியல் சூழலையும் மாற்ற முடியும். ஆனால் அதற்கான முயற்சியை யாரும் எடுப்பது கிடையாது. ஏனென்றால், ஆணாதிக்கம் பெண்ணடிமை என்பதை ஏதோ போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டிய விஷயமாக, அதுதான் தமிழ்நாட்டின் கலாச்சாரம் என்று போற்றி புகழ்ந்துகொண்டு இருப்பதால் சமூகத்தின் பொது புத்தி மாறவில்லை, பொதுபுத்தியை பிரதிபலிக்கிற அரசியல்வாதிகளின் எண்ணங்களும் மாறவில்லை. எல்லாத் தலைமைகளும் ஆணாதிக்க தலைமைகள்தான். ஒன்றிரண்டு விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம். அது ஜெயலலிதாவாக இருக்கலாம்; ஜெயலலிதாவோ, சோனியோ காந்தியோ பெண்ணுரிமை சிந்தனைகளோட, பெண்களின் சமவாய்ப்புக்காக செயலாற்றுகிறவர்களாக இல்லை. ஏனென்றால் அவர்களும் உள்வாங்கிக் கொண்டிருப்பது ஆணாதிக்க சிந்தனைகளைத்தான்” என்கிறார்.

தன்னுடைய சொந்தத் தொகுதியில் போட்டியிட வேண்டும் என்று விரும்பி, அதற்கான ஆயத்த பணிகளில் ஈடுபட்ட ஜோதிமணிக்கு அவருடைய கட்சித் தலைமை ஆணித்தரமான மறுப்பை தெரிவித்தது. கூட்டணியில் இருக்கும் முறைகேடு வழக்குகளில் சிக்குண்ட நபருக்கு சாதகமாக தன் கட்சி தலைமை செயல்படுவதாக பேசினார் ஜோதிமணி.  பெண் என்பதால்தான் இந்த வாய்ப்பு ஜோதிமணிக்கு மறுக்கப்பட்டதா?

“இந்தக் குற்றச்சாட்டை காங்கிரஸின் மேல் மட்டும் வைக்கவில்லை. இந்த சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் காங்கிரசுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட 41 இடங்களில் எத்தனை இளைஞர்கள்- பெண்களுக்கு வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது? இளைஞர்கள் – பெண்கள் பங்களிப்பை ஒழித்து கட்டும் முயற்சியைத்தான் பார்க்க முடிகிறது. 41 பேரில் மூவர் மட்டும் பெண்கள். பெண்களை ஊக்குவிக்காத நிலைமைதான் அரசியல் கட்சிகளிடத்தில் இருக்கிறது. ஆண் அரசியல்வாதிகளின் எதிர்பார்ப்பு எப்படி இருக்கிறது என்று வெளிப்படையாகவே சொல்கிறேனே… பெண்கள் இந்த அரசியல்வாதிகளின் வீட்டு வாசலில் போய் நின்று எனக்கு ஆதரவு கொடுங்கள் என்று கெஞ்சிக் கேட்க வேண்டும் என்று எதிர்ப்பார்க்கிறார்கள். இப்படியான சிந்தனையுள்ள அரசியல்வாதிகளால் சுயமாக சிந்திக்கக் கூடிய, மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கு மிக்க பெண்கள் ஏற்றுக்கொள்ள முடியுவதில்லை.” என்று பகிரங்கமாகக் குற்றம்சாட்டுகிறார் ஜோதிமணி.

பெரும்பாலான அரசியல்வாதிகள் பெண்களை அடிமைகளாகப் பார்ப்பதாகச் சொல்லும் ஜோதிமணி, சில அரசியல்வாதிகள் பெண்களைப் பார்க்கிற பார்வை, அவர்களுடைய பேச்சு ஆகியவை ஆணாதிக்க மனோபாவத்தை வெளிக்காட்டுவதாக உள்ளது என்கிறார். சில தலைவர் ஆணாதிக்க சிந்தனை படிந்த சமூகத்தின் நீட்சியாக இருக்கிறார்கள் என்கிறார்.

தேர்தல் அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பை அதிகப்படுத்தும் விதமாக 33 சதவீத இடஒதுக்கீடு கட்டாயமாக்கப்படும் என்று அரசியல் அறிஞர்களும் எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் பேசுகின்றன. ஆனால் உண்மையில் 33 சதவீத இடஒதுக்கீட்டை ஒரு வெற்று வாக்குறுதியாகத்தான் எல்லா கட்சிகளுமே பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இதைப் பேசினால் தேர்தல் நேரத்தில் பெண்களின் வாக்குகளைப் பெற்றுவிட முடியும் என்ற நோக்கில் பேசுகிறார்கள். நாங்கள் மத்தியில் ஆட்சிக்கு வந்தால் இடஒதுக்கீடு மசோதாவை கொண்டுவருவோம் என்று சொன்ன பாஜக மகளிர் மசோதாவை நிறைவேற்றும் பேச்சையே விட்டுவிட்டது. காங்கிரஸ் கூட்டணி ஆட்சியில் ஒரு அவையில் நிறைவேற்றப்பட்டு இன்னொரு அவையில் முடங்கிப்போனது மகளிர் இடஒதுக்கீடு மசோதா.

தமிழக உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் 33 சதவீத இட ஒதுக்கீடு அமல்படுத்தப்பட்டு செயல்படுத்தப்படுகிறது. பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாலும் அவருடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஆண் தான் அதிகாரம் செலுத்துகிறவராக இருக்கிறார் என்கிற விமர்சனங்கள் வந்தாலும், வீட்டுக்குள் முடங்கிய பெண்களை கட்டாயத்தின் பேரிலாவது பொது வெளிக்கு இழுத்து வந்ததை பெரும் சாதனையாக சொல்லத்தான் வேண்டும். அதேபோல சமீபத்தில் இந்த இடஒதுக்கீடு விகிதத்தை 50 சதவீதத்துக்கு உயர்த்தி சட்டமன்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. அனைத்து கட்சிகளும் இந்த இடஒதுக்கீட்டை வரவேற்றுள்ளன.

“இயற்கை நீதி என்று இருக்கிறது சமூகத்தில் சரிபாதியாய் பெண்கள் இருக்கிறார்கள். அந்த இயற்கை நீதிதான் எல்லா தளங்களிலும் பிரதிபலிக்க வேண்டும்.  பஞ்சாயத்துகளில் 50 சதவீத இட ஒதுக்கீடு கொண்டு வருவதற்கான முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், பஞ்சாயத்துகள் முடிவை எடுக்கிற அமைப்புகள் அல்ல, அவை கொடுக்கப்பட்ட வேலைத் திட்டத்தை  செயல்படுத்துகிற அமைப்புகள். கொள்கை ரீதியிலான முடிவுகளை இந்த அமைப்புகளால் எடுக்க முடியாது. சட்டசபையிலும் நாடாளுமன்றத்திலும் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு கேட்பது, அவை கொள்கை முடிவுகள் எடுக்கிற இடங்களாக இருப்பதால்தான்” என்கிற பேரா. சரஸ்வதி, இடஒதுக்கீடு என்பது சர்வரோக நிவாரணி அல்ல என்கிறார். இடஒதுக்கீடு கொடுத்த உடனேயே சமூகத்தில் பெண்களுக்கு எதிராக நிகழ்கிற எல்லா வன்முறைகளும் மனித உரிமை மறுப்புகளும் போய்விடும் என்று சொல்லவில்லை. அரசியல் ரீதியாக வலிமைப் படுத்துகிற முயற்சி. பெண்களுக்கு எதிரான அநீதிகளுக்கு தீர்வு காண்கிற வழியாகப் பார்க்கிறார் பேராசிரியர்.

இடஒதுக்கீட்டில் பதவிக்கு வந்த பெண்களின் முடிவுகளின் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறவர்களாக அவர்கள் வீட்டு ஆண்கள் இருக்கிறார்கள் என்கிற கருத்தையும் கடுமையாக விமர்சிக்கிறார் பேரா. சரஸ்வதி.  ஆண் அரசியல்வாதிகளாக இருக்கிற இடங்களில் அவருடைய குடும்பம் தாக்கம் செலுத்தவதில்லையா? என்று கேள்வி எழுப்புகிற அவர், சில இடங்களில் பெண்கள் பஞ்சாயத்து தலைவர்களாகவும் மற்ற பதவிகளிலும் அமரும்போது ஆண்களின் சிந்தனைகள் தாக்கம் செலுத்தலாம். அதற்காக எல்ல இடங்களிலும் அப்படித்தான் நடக்கும் என்பது யூகிப்பது அறிவியலற்ற தன்மை என்கிறார்.

“பெண்கள் பதவிக்கு வந்தாலும் அவர்கள் ஆண்களாகத்தான் இருப்பார்கள் என்பது சொத்தை வாதம்!இதையேதான் பட்டியல் சாதியினருக்கு இடஒதுக்கீடு கொடுத்தபோது அவர்கள் ஆண்டைகளின் பிரதிநிதிகளாக இருப்பார்கள் என்றார்கள். ஆனால் இப்போது, அவர்கள் வலிமை பெற்றவர்களாக மாறவில்லையா?” என்பது பேர. சரஸ்வதியின் வாதம்.

இந்த வாதத்துக்கு வலிமை சேர்ப்பதுபோல, பஞ்சாயத்து அமைப்புகளில் கிடைத்த இடஒதுக்கீடே, அரசியல் பின்புலம் இல்லாத தன்னை அரசியல்வாதியாக்கியிருக்கிறது என்கிறார் ஜோதிமணி. அதுபோல பெரும்பாலான அரசியல்வாதிகளைப் போல அல்லாமல்  ராஜுவ்காந்தி, ராகுல் காந்தி போன்ற ஒருசிலர் பெண்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்துக்கு ஊக்கம் கொடுக்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள் என்கிறார்.

யூத் காங்கிரஸ் தலைவராக ராகுல் இருந்தபோது தன்னைப் போன்ற பெண்கள் இளைஞர்களின் குரல்களுக்கு மதிப்பு கொடுத்தார். இவர்களால் முடியாது என்று ஒதுக்கப்பட்ட பணிகளைக் கொடுத்தார் என்கிற ஜோதிமணி முந்தைய தலைமுறை அரசியல்வாதிகளுக்கு இன்றைய அரசியல்வாதிகளுக்கு தலைமுறை இடைவெளி இருப்பதாகச் சொல்கிறார்.

பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை எப்படி அதிகரிப்பது என்பதற்கு ஜோதிமணி, “பஞ்சாயத்துகளில் இடஒதுக்கீடு கொண்டுவரப்பட்ட இந்த 15 ஆண்டுகளில் ஏராளமான பெண் நிர்வாகிகள் எல்லா அரசியல் கட்சிகளிலும் தோன்றிவிட்டார்கள். தகுதியான, திறமையான பெண்கள் இல்லையென்று இனி சொல்ல முடியாது” என்கிறார்.

பேராசிரியர் சரஸ்வதியோ, “பெண்களுக்கு சரியான பயிற்சி கொடுத்து, உரிய தெளிவைக் கொடுத்து பதவிக்கு அனுப்புகிற பொறுப்பு அரசியல் கட்சிகளுடையது. எந்தக் கட்சியுமே போராட்டங்களுக்கு முன்னால் நிற்க மக்களாக மட்டுமே பெண்களைப் பார்க்கின்றன.  எந்த கட்சி அரசியல் நுணுக்கத்தையும் ஆளுகைத் திறனையும் பெறுவதற்கான பயிற்சி கொடுக்கிறது? எல்லா கட்சிகளின் தலைமையிலும் ஆண்கள்தானே இருக்கிறார்கள். பெண்களை வெளியைக் கொடுக்காத, போராடி போராடி பெற வேண்டிய கட்டாயத்தில் பெண்களும் பெண்கள் அமைப்புகளும் இருக்கிறார்கள்” என்கிற வழிமுறைச் சொல்கிறார்.

ஜோதிமணி இறுதிக் கருத்தாக இதைச் சொன்னார், “அரசியலுக்கு வரும் பெண்களை ஆண் அரசியல்வாதிகள் ஏற்றுக் கொள்வதுதான் சிக்கலே தவிர, மக்கள் எப்போது வரவேற்று கொண்டாடுகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். இதற்கு உதாரணங்களாக, சோனியா, மம்தா, ஷீலா, மாயாவதி, ஜெயலலிதா போன்றவர்களைச் சொல்லலாம். இதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல ஒரு விஷயம் இருக்கிறது  இவர்களில் சிலர் மேல் ஊழல், சர்வாதிகார தன்மை என்கிற குற்றச்சாட்டுகளும் உள்ளன. ஆனால் அதை எல்லாம் மறந்து மக்கள் அவர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வாய்ப்பு கொடுத்திருக்கிறார்கள்” என்றவர்,

“பயணத்தில் தடையாக இருக்கிற எல்லாவற்றையும் எதிர்கொண்டு போராடித்தான் ஆக வேண்டும். எதிர்த்து நிற்கத்தான் வேண்டும்; ஆண் அரசியல்வாதிகளின் அடையாள அழிப்பு முயற்சிகளுக்கு பயந்து பின்வாங்காமல் இருப்பதும் நம்பிக்கைகளை பிரதிபலித்துக்கொண்டே இருப்பதும் முக்கியம்!” என்கிறார்.

அந்திமழை மே 2016 இதழில் வெளியான கட்டுரை.
...மேலும்

Sep 12, 2016

“எண்ட புள்ள எனக்கு வேணும் சாரே...ஈ நாட்டில நீதி இல்ல சாரே” - ஜிஷாவின் தாய் கதறல் - குட்டி ரேவதி


* ஜிஷாவின் வல்லுறவு கொலைக்குப் பின், எங்கெங்கும் பெரும் அரற்றலாய் இருக்கிறது. ஆங்காங்கே, நண்பர்கள் ஃபேஸ்புக் பதிவுகளில், "இப்பொழுது இந்தப் பெண்ணியவாதிகள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கின்றனர்?" என்று கேட்கின்றனர். ஒரு நண்பர் வேடிக்கையாக, 'ஓ, அவர்களா? பெண்ணியவாதிகளே பெண்ணியவாதிகளுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றனர், என்று பதில் இட்டிருந்தார்.

* 'ஜிஷா', தலித் என்பதால் பொதுச்சமூகம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் போலவே, இந்தியப் பெண்ணியவாதிகளும், ஊடகங்களும் கூட வேடிக்கை பார்ப்பதுடன் கடந்தும் செல்கின்றனர்.

* நிர்பயா விடயத்தில் ஒருங்கிணைந்தது, போல் இதில் பெண் சமூகம் ஒருங்கிணைய சாத்தியமில்லை. அதில் வன்முறையை நிகழ்த்தியவர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட ஆண்கள் என்பதால் தண்டனையைப் பெற்றுத்தருவதில், ஒடுக்கப்பட்ட ஆண்கள் மீதான வெறுப்பைச் செயல்படுத்துவதில் பெண்கள் வெற்றி கொண்டார்கள் என்பதை இங்கே நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

* ஜிஷாவின் படுகொலையில் மட்டுமல்ல, சமீபத்திய சாதிஆணவப்படுகொலையாகட்டும், பள்ளி மாணவிகள் படுகொலையாகட்டும், எல்லா படுகொலைகளிலுமே வன்முறையை நிகழ்த்தும் விதத்தில், கரும்பை நுழைப்பது, முலைகளை அறுப்பது, குடலை உருவுவது என்று 'படுகொலை' ஒரு கேளிக்கையாவதை உணரமுடிகிறது. ஃபேஸ்புக்கில் நாம் எப்படி அவதூறுகள் எல்லாவற்றையும் வேடிக்கை பார்ப்பதில் சுவாரசியம் பெறுகிறோமோ அது போலவே.

* ஜிஷாவின் வன்கொலையில் எவ்வளவு காட்டுக்கத்தல் கத்தினாலும் நீதி என்பது ஒரு பிஸ்கெட் துண்டுக்குத் தான் சமானம். நிர்பயாவின் விடயத்தில் இல்லாத, பெரும் அமைதி நிலவும் இந்த நேரத்திலேனும் பெண்ணியவாதிகள் எல்லாம் பார்ப்பனீயமயமாகிவிட்டதை உண்மையான போராளிச்சமூகம் உணரவேண்டும்.

* பார்ப்பனீய பெண்ணியவாதிகள், காலங்காலமாக பெண்கள் ஒருங்கிணையாமல் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். தங்கள் 'பெர்சனல்' ஆதாயங்களைக் காரணமாக வைத்து, 'பிரித்துவிடுவது' ஒன்றே அவர்கள் ஆகச்செய்யும் சிறந்த வேலை, கலை. அப்படி பிரித்து வைத்திருந்தால் தான் இவர்களின் பார்ப்பன அடையாளங்களை, அதிகாரங்களை, அங்கீகாரங்களை இழக்காமல் இருக்கமுடியும். இது தான் அவர்கள் முன்வைக்கும் 'பெண்ணியம்'.

*பெண்கள் ஒருங்கிணைந்தால், பார்ப்பனீய பெண்ணியவாதிகள், தங்களின் சாதிய அங்கீகாரத்தை இழக்கவேண்டியிருக்கும் என்பதால் அவர்கள் பெண்கள் ஒருங்கிணையாமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். ( இவை தாண்டி, பார்ப்பனச் சமூகத்தில் பிறந்திருந்தாலும் தங்களை அப்படி உணராத, தம் அடையாளங்களை தொடர்ந்து மறுக்கும் பெண்கள் யாரேனும் உண்டா, இங்கே)

* அண்ணல் அம்பேத்கர் நூற்றாண்டுக்குப் பின், அதாவது சமூகத்தின் சாதிய விழிப்புணர்வின் மறு தூண்டலுக்குப்பின், இந்தியாவின் எந்த மூலையிலுமே பெண்கள் இயக்கத்தைக் கட்டைமைக்க முடியவில்லை. இது ஆய்வுப்பூர்வமாக நிறுவப்பட்டிருக்கிறது. எங்கெங்கு பெண்கள் இயக்கம் தோன்றினாலும், அங்கே சாதி அதிகாரப் பெண்கள் நுழைந்து சாதிமறுப்பு அமைப்புகளை 'ப்ளேட்' போட்டு கத்தரிக்கவே செய்திருக்கிறார்கள்.
* 'தலித்' என்றால், சாதிப்படிநிலைகளில் சேராது. ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் என்றே பொருள். ஆனால், சமீபத்தில், பார்ப்பனீயச் சிந்தனைச் சாய்வால், மெல்ல, மெல்ல 'தலித்' என்பதும் இங்கே சாதியாகிவிட்டது.

* இந்த சாதிமயப்போக்கால், ஏற்கெனவே, 'தலித்' சமூகத்தின் மீதான வன்முறைகளை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் சாதி ஆதிக்க சமூகம், 'தலித் சாதிப்' பிரச்சனைகளை, வன்முறைகளை அவர்களே பார்த்துக் கொள்ளட்டும் என்று ஒதுங்கி நின்று வேடிக்கை பார்க்கவே தூண்டும்.

* 'சாதி ஒழிப்பு' நூலில், அம்பேத்கர் இரண்டு முக்கியமான விடயங்களை முன் வைக்கிறார். ஒன்று: அகமணமுறையிலிருந்து விடுபடுதல். இரண்டாவது: இந்த நாட்டின் நீதிமுறை என்பது பார்ப்பனீய நீதிமுறை என்பதை உணர்ந்து அதை எதிர்த்துப் போராட்டத்தைத் தொடருதல்.

* “எண்ட புள்ள எனக்கு வேணும் சாரே...ஈ நாட்டில நீதி இல்ல சாரே” - என்று கதறுகிறார், ஜிஷாவின் தாய். இந்திய நீதிமுறை ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கான நீதியை ஒரு பொழுதும் வழங்கியதில்லை என்பது சொல்லித்தெரியவேண்டியதில்லை.

* இப்பொழுது, 'தலித்' என்பதும் இங்கே சாதியாகிவிட்டது. சாதியத்தின் ஸ்பெஷல் தன்மை என்னவென்றால், நம் வீட்டில் வன்முறைகள் நிகழாத வரை, எல்லாமே நமக்கு வேடிக்கை என்ற குணாதிசயம் தான். யாரும் 'மூச்' விடமாட்டார்கள்.

...மேலும்

Sep 11, 2016

திரைக்குப் பின்னால்: தைரியமே பெண்களுக்கு ஆயுதம் - கா.இசக்கிமுத்து


பெண்களுக்கு ஆடை வடிவமைப்பில் ஆர்வம் அதிகம். திரையுலகில் ஆடை வடிவமைப்பு மிக முக்கியமான துறை. தமிழ்த் திரையுலகில் ஓர் ஆடை வடிவமைப்பாளராகத் தனி முத்திரை பதித்துவருகிறார் வாசுகி பாஸ்கர். இவர் இசையமைப்பாளர் இளையராஜாவின் அண்ணன் ஆர்.டி. பாஸ்கரின் மகள்.

எப்படி ஆடை வடிவமைப்பு துறைக்குள் வந்தீர்கள்?

தனியாக ஃபேஷன் டிசைனிங் செய்யலாம் என்றுதான் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது பாரதிராஜா சார் ‘கண்களால் கைது செய்' படத்துக்குப் பணியாற்ற அழைத்தார். அப்படித்தான் சினிமா துறைக்குள் வந்தேன். அதற்குப் பிறகு அப்படியே வாழ்க்கை நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இப்போது ‘சென்னை 28' 2-ம் பாகத்தில் பணியாற்றி வருகிறேன்.

சினிமா, தொலைக்காட்சி விளம்பரங்கள், நிகழ்ச்சிகள், மேடை நாடகங்களுக்கு ஆடை வடிவமைப்பு செய்திருக்கிறீர்கள். என்ன வித்தியாசத்தை உணர்கிறீர்கள்?

முப்பது விநாடிகள் விளம்பரத்துக்கு, படப்பிடிப்புக்கு முன்பு மூன்று நாட்கள் பணியாற்றுவோம். தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளுக்கு மிகக் குறைந்த நேரத்தில் வேகமாகப் பணியாற்ற வேண்டும். சினிமா என்றால், 2 மணி நேரப் படத்துக்கு ஒரு வாரம் உட்கார்ந்து பேசி முடிவு செய்துவிடுவோம். ‘பட்டணத்தில் பூதம்' என்ற மேடை நாடகத்துக்கு ஆடை வடிவமைப்பு செய்தேன். அது மறக்க முடியாத புதுமையான அனுபவம். என்னைப் பொறுத்தவரை வேலை எல்லாம் ஒன்றுதான். அவகாசம் மட்டுமே மாறுபடும்.

வெங்கட் பிரபு இயக்கிய அனைத்துப் படங்களுக்குமே நீங்கள்தான் ஆடை வடிவமைப்பாளர். அவருடன் பணியாற்றிய அனுபவங்களைச் சொல்லுங்கள்.

அண்ணன் கேட்டால் தங்கை செய்துதானே ஆக வேண்டும்! வெங்கட் பிரபுவோடு பணியாற்றுவது அனைவருக்குமே பிடித்த விஷயம். முழுச் சுதந்திரம் கொடுப்பார்.

‘சென்னை 28' பள்ளி ப்ராஜக்ட் என்றால் ‘சென்னை 28' 2-ம் பாகம் கல்லூரி ப்ராஜக்ட். இதுவரை வெங்கட் பிரபு செய்த படங்கள் எல்லாமே வெளித் தயாரிப்புதான். எவ்வளவு பெரிய காட்சி என்றாலும், ரொம்ப டென்ஷன் ஆகாமல் கூலாகப் பணியாற்றுவார். இது சொந்தத் தயாரிப்பு, நிறைய நடிகர்கள் என்பதால் டென்ஷனாவார் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் இப்போதும் படப்பிடிப்பு முடிந்தவுடன் அரட்டை அடிப்பது, ஒன்றாகச் சாப்பிடுவது என்று அண்ணன் மாறவே இல்லை. அதுதான் அவருடைய ஸ்பெஷல்!

திரையுலகில் எப்போதுமே ஆண்களின் ஆதிக்கம் அதிகம். ஒரு பெண்ணாக உங்களுக்கு எந்தளவுக்குச் சுதந்திரம் இருக்கிறது?

எங்கள் குடும்பத்தில் நானும் பவதாரிணியும் மட்டும்தான் பெண்கள். எங்களை வேலைக்கு அனுப்புவதற்கு யாருக்குமே மனம் இல்லை. முதலில் குடும்பத்துக்குள் பணியாற்ற ஆரம்பித்து, பிறகுதான் வெளியில் பணியாற்ற ஆரம்பித்தேன்.

எப்போதுமே நாம் எப்படி நடந்துகொள்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்துதான் ஆண்கள் நம்மிடம் நடந்துகொள்வார்கள். அதனால் நான் முன்னெச்சரிக்கையாகத்தான் இருப்பேன். சில சமயங்களில் மொத்தப் படப்பிடிப்பிலும் நான் மட்டும் பெண்ணாக இருப்பேன். அப்போதும் தைரியமாகப் பணியாற்றுவேன். தைரியமே பெண்களுக்கு ஆயுதம்!

நீங்கள் செய்த ஆடை வடிவமைப்பில் மறக்க முடியாத அனுபவம்?

‘மங்காத்தா' படத்தில் சால்ட் & பெப்பர் லுக்கை ஒரு நிமிடத்தில் முடிவு செய்தோம். அது இவ்வளவு பெரிதாகப் பேசப்பட்டு, அதற்குப் பிறகு அனைவருமே சால்ட் & பெப்பர் லுக் வைத்துக் கதை எழுதினார்கள். முதலில் சால்ட் & பெப்பர் லுக்கில் வெளியே வரத் தயங்கியவர்கள் எல்லாம் தற்போது தைரியமாக வெளியே வருகிறார்கள். அதற்கு அந்தப் படத்தின் வெற்றியும் லுக்கும்தான் காரணம்.

நீங்கள் எப்போது படம் இயக்கப் போகிறீர்கள்?

இயக்குவதற்கு எல்லாம் நிறையப் பொறுமையும் அறிவும் வேண்டும். அதற்கான திட்டம் இல்லை. சினிமா துறையில் கற்றுக்கொண்டு யார் வேண்டுமானாலும் எதில் வேண்டுமானாலும் பணியாற்றலாம். எனக்குத் தயாரிப்பில் ஈடுபட வேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டு. அப்பாவின் தயாரிப்பு நிறுவனம் இருக்கிறது.

நன்றி - தி ஹிந்து
...மேலும்

Sep 10, 2016

பெண் தடம்: குருவை வென்ற முதல் பெண் - ஆதி


இந்தியாவில் துணிச்சலான பெண்களில் முதன்மையானவர்களாக மூன்று பேரைக் குறிப்பிடுகிறார் எழுத்தாளர் ஊர்வசி புட்டாலியா. அவர் குறிப்பிடும் முதல் பெண் கார்கி வாசக்னவி. நாம் அதிகம் கேள்விப்படாத இவர், இந்தியாவின் முதல் பெண் தத்துவ அறிஞர்.

அவர் வாழ்ந்த கி.மு. 7-ம் நூற்றாண்டில் பெண்கள் தத்துவவாதியாகத் திகழ்வது அபூர்வத்திலும் அபூர்வம். அப்படியே மாறினாலும்கூட, பண்டைக் காலத்தில் தத்துவத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்திய ஆண் சிந்தனையாளர்களுக்குச் சவால்விடுத்திருக்க முடியுமா? ஆனால் கார்கி வாசக்னவி அதைச் சாதித்திருக்கிறார்.

கார்கியின் தந்தை வாசக்னு, ஒரு முனிவர். கார்கா வம்சத்தில் பிறந்ததால், கார்கி வாசக்னவி என்று பெயரிடப்பட்டார். அவர் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. பிரகதாரண்யக உபநிடத்தில் அவரைப் பற்றி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மிதிலையின் மன்னன் ஜனகர், தத்துவவாதிகளுக்கு இடையிலான பிரம்மயக்ஞம் என்ற தத்துவ மாநாட்டை ஒருங்கிணைத்தார். அக்கால வழக்கப்படி முனிவர்கள் அந்த மாநாட்டுக்கு அழைக்கப்பட்டனர். கார்கியும் அந்த மாநாட்டுக்கு அழைக்கப்பட்டதிலிருந்து அந்தக் காலத்தில் அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட மதிப்பை உணரலாம். ஜனகரின் அரசவை நவரத்தினங்களில் ஒருவராகவும் அவர் மதிக்கப்பட்டார்.

அதற்கு முன்னர்வரை தத்துவ விவாதங்களில் பலரையும் வாயடைக்கச் செய்தவர் ஜனகரின் குருவாகக் கருதப்பட்ட யாக்ஞவல்கியர். அந்த மாநாட்டில் யக்ஞவல்கியரைத் தன் கேள்விக் கணைகளால் கார்கி துளைத்தெடுத்தார். ஆன்மாவுக்கான அடிப்படை தொடர்பாக பல்வேறு கேள்விகளை கார்கி கேட்டார். ஒரு நிலையில், அனைத்துக்கும் தொடக்கமான பிரம்மம் குறித்து கார்கி கேள்வி எழுப்பியபோது, கோபமடைந்த யாக்ஞவல்கியர், “இதற்கு மேல் கேள்வி கேட்காதே, உன் தலையே விழுந்துவிடும்” என்று கார்கியின் வாயை அடைத்துவிட்டார்.

யாக்ஞவல்கியரின் மனைவி மைத்ரேயியும் வேத காலத்தில் மதிக்கப்பட்ட பெண்தான் என்றாலும், யக்ஞவல்கியருக்குச் சவால் விடுத்தவர் கார்கிதான்.

வேதங்களில் சிறந்த இயற்கை தத்துவ ஞானியாக அவர் போற்றப் பட்டிருக்கிறார். பிறப்பின் தொடக்கம் பற்றி ‘கார்கி சம்ஹிதை’ என்ற நூலை அவர் எழுதியதாகவும், அவருக்கும் யாக்ஞவல்கியருக்கும் இடையே நடந்த யோகத்தைப் பற்றிய விவாதம் ‘யோகயஜ்னவல்கிய சம்ஹிதை’ என்ற பெயரிலும் பதிவாகியுள்ளது.

கார்கி வேதம் சார்ந்த மரபில் வந்தவர் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இந்நிலையில் வேதத்தை நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோமா, மறுக்கிறோமா என்பதைத் தாண்டி, தத்துவ ரீதியில் அன்றைக்குப் பெரிதாக மதிக்கப்பட்ட குருவை தன்னுடைய அறிவுத் திறத்தை நம்பி கேள்வி கேட்ட கார்கி என்ற பெண்ணின் துணிச்சலுக்கு நாம் முக்கியத்துவம் தந்தே ஆக வேண்டும்.

பெண்களின் அறிவுத்திறத்தையும், அந்த அறிவுத்திறனை மக்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் கார்கி தொடங்கி பல பெண்கள் உலகுக்கு அறிவித்துக்கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள்.

நன்றி - தி ஹிந்து
...மேலும்

Sep 9, 2016

இங்கிலாந்தின் இரண்டாவது பெண்பிரதமர் திருமதி திரேசா மேய் - இராஜேஸ்வரி பாலசுப்பிரமணியம்


கடந்த யூலை மாதம் 23ம்திகதி பிரித்தானிய மக்கள் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து பிரித்தானிய பிரியவேண்டும் என்று வாக்களித்தார்கள். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை, பிரித்தானியாவில் நடக்கும் மாற்றங்கள் எந்த அரசியல்வாதியோ அல்லது பத்திரிகையாளர்களோ அல்லது சாதாரண பிரித்தானிய மக்களோ எதிர்பார்க்காதவையாகும்.

மிகவும் வசதியும், மிகவும் வல்லமையும் செல்வாக்கும் பெற்ற பின்னணியிலிருந்து வந்த பிரதமர் டேவிட் கமரன், அவரின் நெருங்கிய சினேகிதரும் சான்சிலருமான ஜோர்ஜ் ஒஸ்போர்ன் என்ற பெரிய தலைகளைப் பிரித்தானியா மக்கள் தங்கள் வாக்குகளால் உதிரப் பண்ணிவிட்டார்கள். அந்த இடத்திற்குப் பிரித்தானியாவின் ஐம்பத்து நான்காவுது பிரதமராக-இரண்டாவது பெண்பிரதமராக-எலிசபெத் மகாராணி காலத்தில் பதவியேற்கும் பதின்மூன்றாவது பிரதமராகக் கடந்த பதின்மூன்றாம் திகதி திருமதி திரேசா மேய் பதவி ஏற்றிருக்கிறார்.இங்கிலாந்து அரசியலில் மிக முக்கிய பதவிகள் வகித்த மார்க்கிரட் தச்சர் (பிரதமர்),மார்க்கிரட் பெக்கட்(வெளிநாட்டமைச்சர்) ஜக்கியுஸ் ஸ்மித்(உள்நாட்டமைச்சர்) வரிசையில் இவர் நான்காவது இடம் பெறுகிறார்.

இவரின் பின்னணி என்ன? இவரின் அரசியல் எப்படியானது. பிரித்தானியாவின் எதிர்காலம் இவர் தலைமையில் எப்படி அமையப் போகிறது என்று பத்திரிகைகளும் அரசியல் ஆய்வாளர்களும் எழுதித்தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவற்றில் சில விடயங்கள் இங்கு தரப்படுகின்றன.

மேரி-பிராஷிர் தம்பதிகளுக்கு மகளாகத் திரேசா 01.10.1956ம் ஆண்டில் பிறந்தார்.தகப்பனார் ஒரு கிறிஸ்தவ போதகர்;. அதனால் திரேசாவும் கிறிஸ்தவ சமயக் கருத்துக்களில் மிகவும் ஈடுபாடுடையவராம். எல்லா மனிதர்களையம் சமமாக நடத்தவேண்டும் என்ற பண்புள்ளவராம். சாதாரண பாடசாலையில் கல்வியை ஆரம்பித்த இவர் தனது பதின்மூன்றாவது வயதில் ஸ்காலர்ஷிப் மூலம் பிரைவேட் பெண்கள் கல்விக் கூடத்தையடைந்தார். மிகவும் கெட்டிக்காரியான இவர் ஒக்ஸ்போர்ட் கல்லூரியில் படிக்கும்போத அவரின் எதிர்காலக் கணவரான பிலிப் மேய் என்பவரைச் சந்தித்துக்காதல் கொண்டார். 1980; ஆண்டு திருமணம் செய்துகொண்டார். ஒக்ஸ்போhட்டில் படிக்கும்போது, பெனசியா பூட்டோவுடன்(பாகிஸ்தான் பிரதமராகவிருந்தவர்) சினேகிதியாயிருந்தார்.

திரேசா- மேய் தம்பதிகளுக்குக்; குழந்தைகள் கிடையாது. 1997ல் பாராளுமன்றப் பிரதிநிதியானார். இதுவரையும் பல மேம்பட்ட பதவிகளைவகித்திருக்கிறார் அதில் முக்கியமானது. நீpண்டகாலமாகப் பிரித்தானிய உள்நாட்டமைச்சராகப் பதவி வகித்ததாகும். பழமைசார்ந்ததும் மிகப் பெரிய பணக்காரர்களின் கட்சியுமான கொன்சர்வேட்டிவ் கட்சியல் இவரை ஒரு’இடதுசாரி’க்குணம் கொண்டவர் என்று வர்ணிப்பதாகவும் தகவல்கள் உண்டு. தங்கள் கட்சி, பொது மக்களால் ஒரு ‘நாஸ்;டி’ கட்சியாக வர்ணிக்கப் படுவதை இவர் எடுத்துரைத்து, அந்தக்கட்சி மக்களின் அபிமானக் கட்சியாக வரவேண்டும் என்பதை 2002ம் ஆண்டு கன்சர்வெட்டிவ் கட்சி மகாநாட்டில் வலியுறுத்தினார்.; தங்கள் கட்சி பணம் படைத்தவர்கள் சிலருக்காக மட்டும் வேலைசெய்யும் ஒரு அமைப்பாக இருக்கக்; கூடாது என்று ஆணித்தரமாகக்கூறினார். பொது மக்களின் நலனில் மிக அக்கறை கொண்டவர் என்று பலராலும் வர்ணிக்கப்படுகிறார்.சமுதாய மாற்றங்களை மிகவும் கூர்மையாகக் கவனிக்கிறார். அரசியல் மாற்றங்களைக் கட்சிசார் பார்வைக்கப்பால் அவதானிக்கிறார்.ஓரினத் திருமணத்திற்கு மிகவும் முன்னின்று பாடுபட்டார்.

இங்கிலாந்துப் போலிஸ் அதிகாரத்தில்;, இனவாதம்,பாலியல்வாதம்,ஊழல் போன்ற பல பாரதூரமான விடயங்கள் ஊறிக்கிடப்பதைக் கண்டித்த இவர்,2010ம் ஆண்டு நடந்த போலிஸ் பெடரேஷன் மகாநாட்டில்,’ நீங்கள் உங்கள் தவறுகளைத் திருத்திக் கொள்ளாவிட்டால் நாங்கள் அதை மாற்ற வேண்டிவரும்’என்று எச்சரிக்கையை விடுத்தார். பிரிட்டிஷ் போலிஸ் அதிகாரத்தை இதுவரையும் எந்த அமைச்சரும் இப்படிக் கண்டித்தது சரித்திரத்தில் இல்லை.

உள்நாட்டுப் பாதுகாப்பில் இவர் எடுத்த நடவடிக்கைகளால் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை 10 விகிதமாகக் குறைந்தது.

இப்படிப் பல திருத்தங்களைச் செய்த இவர் ஆட்சியிலிருந்த மிகப் பலம் வாய்ந்த சக்திகளான டேவிட் கமரன் அணியுடன் அதிக நெருக்கமாயிருக்கவில்லை என்று கருதப்பட்டது. இவர்,ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் சேர்ந்திருக்கவேண்டும் என்ற கொள்கையைக் கொண்டவராக இருந்தாலும்,ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து பிரிந்து போகும் கொள்கைகளை முன்னெடுக்கும் கொன்சர்வேட்டிவ் கட்சியின் பெரும்பாலானவர்களின் அபிமானத்தால் மட்டுமல்லாது கட்சியின் பலரின்;; ஆதரவாலும்;,கட்சித் தலைவராக மிக வெற்றிபெற்று இன்று பிரதமராக வந்திருக்கிறார்.

இங்கிலாந்துக்குள் வரும் ஐரேப்பிய ஒன்றிணைய நாடுகளைச் சோர்ந்தவர்களின் எண்ணிக்கையைக் கட்டுப்படுத்தி இங்கிலாந்தை,’எங்கள் நாடு’ என்ற பழம்பெருமையுடன் வளர்ப்பேன் என்று கூறியிருக்கிறார். மிகவும் செல்வாக்கான பாரம்பரியமுள்ளவர்களால் ஆதிக்கம் பெற்றிருந்த பெரும்பாலான பதவிகளைச் சாதராண படிப்பு, பாரம்பரியம், சமுகவரலாறு உள்ளவர்களிடம் கொடுத்திருக்கிறார்.

ஜேர்மன் நாட்டு அதிபர் ஆங்கலா மேக்கலின் திறமையுடன் திரேசாவின் திறமையையும் ஆளுமையையும் ஒப்பிட்டுப் பேசுகிறார்கள். இங்கிலாந்தின் எதிர்கால அபிவிருத்திக்கு இவரின் பணிகள் ஏராளமாக எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.ஸ்கொட்லாந்து இங்கிலாந்திலிருந்து பிரிவதைத் தடுப்பது இவரின் மிகப் பிரமாண்டமான முயற்சியாகவிருக்கும்.அத்துடன் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து பிரிவதால் உண்டாகும் பல தரப்பட்ட மாற்றங்களை-முக்கியமாகப் பொருளாதார விருத்தியை எப்படிக் கையாளப் போகிறார் என்ற கேள்விகள் பலமாகக் கேட்கப்படுகிறது.

இன்று, இங்கிலாந்தில் எதிர்க்கட்சியாகவிருக்கும் தொழிற்கட்சியில் பல பிளவுகள் இருப்பதால்,கொன்சர்வேட்டிவ் கட்சியினர், தாங்கள் நினைத்ததை அமுல் படுத்துவது மிகவும் சாத்தியப் பாடாகவிருக்கும். அதே நேரத்தில்,கமரன் போன்றோரின் மேலாண்மையை எதிர்த்த மக்கள் தனது ஆட்சியையும் மிகவும் கவனமாகப் பரிசீலனை செய்வார்கள் என்பதையும் திரேசா மறக்கமாட்டார்.

இன்று உலகம் பல்வேறு பிரச்சினைகளால் மிகவும் சிக்கலான நிலைக்குள் தள்ளப் பட்டிருக்கிறது. அமெரிக்காவில் றொலான்ட் ட்றம்ப் அதிபதியாக வந்தால்,அவரின் இனவாதம்பிடித்த வெளிநாட்டுக்கொள்கைகளால் பிரச்சினைகள் வேறுவடிவத்தில் உருவெடுக்கும்.எப்போதும், அமெரிக்காவின்,’விசேட உறவு’ வைத்திருக்கும் பிரித்தானியாவின் பிரதமர் திரேசா அவர்கள் அவற்றை எப்படி முகம் கொடுப்பார் என்பது பலரின் கேளிவியாகும்.

நன்றி - https://rajesvoice.wordpress.com/
...மேலும்

Sep 8, 2016

பெண்ணியம் பேசிய ரஜினிகாந்த்




பர்ஹான் அக்தார், சானியா மிர்ஸா, எம்மா வாட்சன், நிகோல் கிட்மேன், அனா ஹாத்வே, தாய்லாந்து இளவரசி பஜ்ராகிட்டியாபா மஹிடோல் என பல்வேறு பிரபலங்களின் வரிசையில் தற்போது இணைந்திருக்கிறார் இயக்குநர் ஐஸ்வர்யா தனுஷ். பாலின சமத்துவம், பெண்கள் முன்னேற்றத்துக்கான ஐ.நா.வின் நல்லெண்ண தூதராக அவர் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.

ஐஸ்வர்யாவுக்குக் கிடைத்துள்ள இந்தப் புதிய பொறுப்பு பொதுவெளியில் விவாதத்தை உருவாக்கியிருக்கிறது. அதே நேரம் தன் மகளின் புதிய பொறுப்பினால் நடிகர் ரஜினிகாந்த அடைந்துள்ள பெருமிதம், வேறொரு பார்வையை முன்வைக்கிறது.

அது ராஜாதிராஜா படத்தின் இறுதிக்கட்ட காட்சி. மணமேடையில் ரஜினி நதியாவுக்குத் தாலி கட்டியவுடன் விணுசக்கரவர்த்தி ‘பெண் குழந்தையா பிறந்துட்டா?' என ஒரு கேள்வி கேட்பார். அதற்கு ரஜினியின் ரியாக்‌ஷன்… ‘த்த்தூ'.

‘பெண் குழந்தை வேண்டாம்' என்ற தொணியில் அமைந்த அந்தக் காட்சி ரஜினியின் சுய கருத்தாக இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், ஒரு சூப்பர் ஸ்டாராக அவர் எதை முன்னெடுத்துச் சொன்னாலும் அது மக்கள் மத்தியில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

பிரபலம் சொன்னால் எடுபடும் என்ற இதே காரணத்துக்காகத்தான் ஐஸ்வர்யாவும் ஐ.நா.வின் நல்லெண்ணத் தூதராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். பெண் குழந்தை குறித்த ரஜினியின் அலட்சியமான மனோபாவம் காட்சிப்படுத்தப்பட்டாலும் அப்போது பெரிதாக விமர்சனங்கள் எழவில்லை. ஆனால், அண்மைக் காலங்களில் ரஜினிகாந்த் படங்களில் பாலின பாகுபாடு சார்ந்த வசனங்கள் கவனமாக தவிர்க்கப்பட்டுவருகின்றன.

இந்நிலையில், ரஜினிகாந்த் தனது மகள் ஐஸ்வர்யா தனுஷ், ஐ.நா.வின் நல்லெண்ணத் தூதராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் செய்திக்கு ஓர் அறிக்கை வெளியிட்டிருக்கிறார்.

“ஐஸ்வர்யா ஐ.நா. உடன் இணைந்து, பெண்களுக்கான சம உரிமைக்காகப் பணியாற்றுவது எங்களுக்குப் பெருமைக்குரிய விஷயமாகும். பெண்களுக்கான சம உரிமைக்காக அவர் செய்துள்ள பணிகளைப் பாராட்டுகிறேன். அவரது பணிகளுக்கு ஆதரவாக இருப்பேன். ஒரு தந்தையாக, உலக நாடுகளுக்கான பெண்கள் அமைப்பின் இந்தியத் தூதுவராக ஐஸ்வர்யா நியமிக்கப்பட்டுள்ளது எனக்கு சந்தோஷத்தை அளிக்கிறது.

அவர் பெருமைக்குரிய இந்தப் பணியில் இருந்து, பெண்களுக்கான சம உரிமை மற்றும் முன்னேற்றத்துக்காகப் பணியாற்ற இருப்பது குறித்து எனக்கு மகிழ்ச்சி.

சம உரிமை என்பது, பெண்களுக்கான ஒரு பிரச்சினை மட்டுமல்ல, அவர்களின் சம உரிமைக்காக நாம் அனைவரும் போராட வேண்டும். பெண்களுக்கு எதிரான வன்கொடுமை நிறுத்தப்பட வேண்டும். பெண்களுக்கு வீடுகளிலும், அவர்கள் வேலை செய்யும் இடங்களிலும் சம உரிமை கிடைக்க வேண்டும்” என்ற இந்த அறிக்கை, ஒரு தந்தையாக ரஜினிகாந்த் அடைந்த மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடு. சம உரிமை என்பது, பெண்களுக்கான ஒரு பிரச்சினை மட்டுமல்ல என ரஜினிகாந்த் கூறியிருப்பது கவனிக்கப்பட வேண்டிய கருத்து.

‘பொண்ணுன்னா அடக்கமா இருக்கணும், இப்படி பஜாரித்தனம் பண்ணக் கூடாது’ என்று தன் படங்களில் பெண்களை மட்டம்தட்டியோ அல்லது பெண்ணுரிமைக்கு எதிராகவோ பேசி நடித்திருக்கும் ரஜினிகாந்த், இன்று தன் மகளின் புதிய பதவி தந்த பெருமிதத்தால் பெண்ணியம் குறித்துப் பேசியிருப்பது நல்லதொரு மாற்றத்துக்கான தொடக்கம்.

நன்றி - தி  இந்து 



...மேலும்

Sep 7, 2016

பெண்கள் பற்றிய‌ இந்த 7 புத்தகங்களை அவசியம் வாசிப்போம்!


1. ஐ நோ வொய் தி கேஜ்டு பேர்ட் சிங்ஸ் (I Know Why The Caged Bird Sings)



மாயா ஏன்ஜெலோவின் புகழ்பெற்ற புத்தகம் இது. சிறு வயதில் மாயாவின் தாய் அவரையும் அவர் சகோதரனையும் அவர்களுடைய பாட்டி வீட்டில் வளர அனுப்பிவைக்கிறார். எட்டு வயதில் மீண்டும் தன் அன்னையிடமே வந்து சேரும் மாயா, அப்போது தான் அனுபவித்த துயரங்கள், சென் ஃபிரான்சிஸ்கோவில் அன்பு, கருணை, தன்னம்பிக்கை மிக்கவளாக தன்னை காலம் உருவாக்கிய பயணம் போன்றவற்றை உருக்கமாக எழுதிய புத்தகம், ‘ஐ நோ வொய் த கேஜ்டு பேர்ட் சிங்ஸ்’. பெண்களுக்கு தன்னம்பிக்கை தரும் படைப்பு இது!


2. ஏ ட்ரீ குரோஸ் இன் ப்ரூக்லின் (A Tree Grows in Brooklyn)



1943ல் இந்த நூலை எழுதினார் பெட்டி ஸ்மித். இன்றும் இது கொண்டாடப்படக் காரணம், அதில் உள்ள ஜீவன். இதன் நாயகி, புரூக்லினில் உள்ள வில்லியம்ஸ்பர்க்கின் சேரிகளில் வாழும் உணர்ச்சியும் சிந்தனையும் மிகுந்த சுட்டிப் பெண் பிரான்சி நோலன். அந்த இளம் பெண் வாழ்க்கையின் இனிப்பு, கசப்பான வருடங்களை, பல தடைகளைத் தாண்டி மரமாக வளர்ந்த அவளின் கதையைக் கூறும் இந்தப் புத்தகம், விடாமுயற்சியின் தேவையை, தான் ஒரு தூண்டுகோலாகி படிப்பவர்களின் மனதில் பதிக்கிறது!

3. ஹர் (Her)

ஒட்டிப் பிறந்த இரட்டையர்களின் கதை, ‘ஹெர்’. இருவரும் வறுமையில் இருந்து மீண்டு தங்களுக்கான பதையை தேடிக்கொண்டவர்கள். அந்நிலையில் தன் உடன்பிறப்பை இழக்கிறார் இந்நூலின் ஆசிரியர் கிரிஸ்டா பர்ரவானி. ‘இரட்டையர்களில் ஒருவர் இறந்துவிட்டால் மற்றவர் இரண்டு வருடங்களிலேயே இறந்துவிட 50% வாய்ப்புள்ளது’ என்று ஒரு தகவல் கிரிஸ்டாவுக்குத் தெரியவருகிறது.  அவரின் அடுத்தடுத்த நாட்கள் வாழ்வா, சாவா போராட்டத்துக்குத் தள்ளப்படுகிறது. அந்தச் சூழலில், தன் உடன்பிறப்பின் பிரிவைத் தாங்கமுடியாமல் தன் நினைவுகளையும், ஒரு பெண்ணின் அன்பு, ஏக்கம் என்னவென்றும் நெஞ்சை பிளக்கக்கூடிய பதிவாக கிரிஸ்டா தீட்டிய புத்தகம், ‘ஹெர்’.

4. ஐ எம் மலாலா ((I am Malala: The story of the Girl who stood for Education and wasshoot by Taliban)


தாலிபான்கள் பாகிஸ்தானின் ஸ்வாட் பள்ளத்தாக்கை ஆக்கிரமித்தபோது, ஒரு பெண் அதை எதிர்த்துக் குரல் கொடுத்தாள். அதற்காக குண்டுகளைப் பரிசாகப் பெற்றாள். அதில் இருந்து மீண்டு, மீண்டும் குரல் கொடுத்தாள். அந்தக் குரல் அவளை பள்ளத்தாக்கில் இருந்து ஐ.நா சபைக்கே அழைத்துச்சென்றது. அவர்தான் மாலா யூசுப். அவரின் இந்த போராட்டக் கதையை, பல பெண்களுக்கும் உத்வேகம் அளிக்கும் வகையில் மாலாலா எழுதிய புத்தகம்தான், ‘ஐ எம் மலாலா’!

5. தி கான்ஃபிடன்ஸ் கோடு (The Confidence Code)


கட்டி கே மற்றும் க்லைரெ ஷிவ்மன் எழுதிய புத்தகம், தி கான்ஃபிடன்ஸ் கோடு. ஆண்கள் ஆளும் இடத்தில் இருப்பதற்கும், பெண்கள் ஏன் அந்த இடத்தில் இல்லை என்பதையும் காரசாரமாக விவாதிக்கும் புத்தகம் இது. நுணுக்கமன பல ஆய்வுகள்-, பாலினம், மரபியல் என பல தளங்களில், தங்கள் சொந்த வாழ்வு எடுத்துக்காட்டுகளை கூறியுள்ளனர் நூலின் ஆசிரியர்கள். இறுதியில், நம்பிக்கையே பெண்களை ஆண்களுக்கு நிகராக மாற்றும் சக்தி என்று சொல்லி கைகுலுக்குகிறது இந்நூல்.

6. டைனி பியூட்டிஃபுல் திங்ஸ் (Tiny Beautiful Things)


செரில் ஸ்ட்ரேயடின் இந்நூல், படிப்பவர்களின் வெறுமையைப் போக்கும் வலிமையான பதிவு. ‘உன் வாழ்வில் என்ன வேண்டுமானாலும் நடந்திருக்கலாம். நீ அன்பு வைத்தவர்கள் ஏமாற்றியிருக்கலாம். உன் குடும்பத்தினரை நீ இழந்திருக்கலாம். பல துயரங்களைச் சந்தித்திருக்கலாம். எனில், இந்தப் புத்தகம் உனக்குத்தான்’ என்னும் செரில், இந்தப் புத்தகத்தை ‘டியர் சுகர்’ என்ற பெயரில் தான் தரும் அறிவுரைகளின் தொகுப்பாகக் கொடுத்திருக்கிறார்!

7.தி பெல் ஜார் (The Bell Jar)

புகழ்பெற்ற அமெரிக்க கவிஞர் சில்வியா ப்ளாத் எழுதிய ஒரே நாவல், ‘தி பெல் ஜார்’. மிகவும் அதிர்ச்சிகரமான, உண்மைத்தன்மை கொண்ட, உணர்ச்சி பொங்கக்கூடிய ஒரு புத்தகம். பிளாத்தின் மன அழுத்தத்தின் பதிவாக இருக்கும் இந்நூல், வாழ்வின் கருப்புச் சுவையை படிக்கத் தருகிறது. இது 12 மொழிகளில் மொழிப்பெயர்க்கப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.  

இதைப் படிக்கலைனா படிச்சிருங்க ப்ளீஸ்

“ஜனநாயக றெக்கை... ஒடிக்கும் ஜெ!” . பச்சமுத்து கரன்சி தந்தையான கதை . “அப்பா, எனக்கு எப்பவுமே ஆச்சர்யம்தான்!” . அயனாவரம் பிளாட்பாரம் டு லண்டன்!

நன்றி - விகடன் 
...மேலும்

Sep 6, 2016

சிறுநீர் : பெண்களுக்கு சிறு பிரச்சினையல்ல ! - – சரசம்மா



பொதுவெளியில் ஒரு ஆண் ஒன்னுக்கு வந்தா எந்த எடத்துல வேணுன்னாலும் போக முடியுது. பெண்ணால் அப்படி முடிவதில்லை. பெண் அப்படி நடந்தால் என்ன ஆகும் யோசித்து பாருங்கள்- மாதிரிப்படம்
பாதையோரத்தில் போர்வைக்குள் குடும்பம் நடத்தும் நிலையில் உள்ள மக்களை உருவாக்கி இருக்கும் அரசுக்கு ஒண்ணுக்கு போறதெல்லாம் கண்ணுக்கு தெரியாத பிரச்சனைகளில் ஒன்று

வேர்கடலை வறுத்து விற்கும் கடையது. கடையில் ஆள் இல்லை. வாங்குவதற்கு காத்திருந்தேன். ஐந்து நிமிடத்தில் 30 வயது மதிக்கத்தக்க பெண்ணொருத்தி வந்தாள். முகம், கழுத்து, கை எல்லாம் தண்ணீரின் ஈரத்தால் நனைந்திருந்தது. அவள் அணிந்திருந்த மேற் சட்டை வேர்வையில் குளித்திருந்தது. முகத்தை துடைக்க கூட நேரமில்லாமலோ அல்லது எப்பொழுதும் பிசுபிசுக்கும் வேர்வையின் கசகசப்பு இல்லாத ஈரத்தின் குளுமை பிடித்திருந்ததாலோ கையை மட்டும் துடைத்து விட்டு திரும்பியவள் அறிமுகம் இல்லாத பெண்ணான என்னிடம் வேதனையை கொட்டி தீர்த்தாள்.
சிறுநீர் கழிப்பது ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பொதுவான ஒன்றுதான். ஆனால் பொது வெளியில் ஆணுக்கு உள்ள சௌகரியம் பெண்ணுக்கு இருப்பதில்லை.
“இந்த லயன்ல உள்ள பத்து கடைக்கும் சேத்து ஒரு டாய்லட்டுதான். நான் ஒருத்திதான் பொம்பள, மத்த கடையில எல்லாம் ஆம்பளைங்க இருக்காங்க. அவங்களுக்கு ஒண்ணுக்கு வந்தா எந்த எடத்துலயும் போய்க்கிறாங்க. பொம்பள நாம அப்படி போக முடியுமா? பாத்ரூம பூட்டி வைக்கிறான் ஓனரு. கேட்டா பள்ளிக்கூடத்துல இருந்து வர்ர எம்பொண்ணுங்க போறாங்களாம். அதனால பூட்டிதான் வச்சுப்பேன், வேணுங்கறப்ப சாவிய வாங்கிக்குங்கன்னு சொல்றான். அவசரத்துக்கு போய் பாத்தா அவங்கடையே பூட்டி கெடக்கு. அனல்ல நின்னு வேற்கடல வருத்ததால ஒடம்பே எரியுது. வேர்வ தாங்காம காலோட வழியிது. வேலைய முடிச்சுட்டு ஒண்ணுக்கு போகலாமுன்னு அடக்கி அடக்கி வயிரே முட்டிருச்சு. போயி பாத்தா பாத்ரூம் பூட்டி கெடக்கு! போகயில என்னத்த கொண்டு போக போறானோ அந்த ஓனர் படுபாவி” என்றாள் அந்தப் பெண்.

மனித உடல் இயங்கு நிலை கூறுகளில் வந்தவுடன் வெளியேற்றியே தீர வேண்டிய விசயங்களில் சிறுநீர் கழிப்பதும் ஒன்று. சிறுநீர் கழிப்பது ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பொதுவானதுதான். ஆனால் பொது வெளியில் ஆணுக்கு உள்ள சௌகரியம் பெண்ணுக்கு இருப்பதில்லை. இதில் பாலினத்தை தாண்டி பொருளாதாரமும் உண்டு. அந்த வறுகடலை கடை உள்ள வளாகம் நகரின் மையத்தில் இருப்பதால் மற்ற கடைகளிலிருக்கும் ஆண்களுக்கும் அவசரத்திற்கு அந்த கடையை விட்டால் வேறு போக்கிடம் கிடையாது. என்ன, ஐந்து நிமிடம் சுத்தினால் ஒரு மூத்திரச் சந்தை கண்டுபிடிக்கலாம், பெண்ணுக்கு முடியாது.

பொதுவெளியில் ஒரு ஆண் ஒண்ணுக்கு போவது போல பெண் போக முடியாது. பெண்கள் அப்படி நடந்தால் என்ன ஆகும் யோசித்து பாருங்கள். பெண்கள் வசதியான உடை அணிவதே ஆண்களின் பாலியல் ரீதியான உணர்வை தூண்டுவதாக விவாதிக்கும் பிற்போக்கு உலகம், பொதுவெளியில் சிறுநீர் போகும் பெண்களை எப்படியெல்லாம் தூற்றும்?

பொதுவெளியில் ஒரு ஆண் ஒன்னுக்கு வந்தா எந்த எடத்துல வேணுன்னாலும் போக முடியுது. பெண்ணால் அப்படி முடிவதில்லை. பெண் அப்படி நடந்தால் என்ன ஆகும் யோசித்து பாருங்கள். 
பெரு நகரத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட தூரத்தை கடக்கும் போது சிறுநீர் கழிக்கும் தேவைக்கு வசதி இருக்கிறதா என்றே நடப்பவர்களின் யோசனை இருக்கும். ஆணும் பெண்ணும் அன்றாட பிழைப்புக்காக எத்தனை எத்தனை வேலைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள். காலையில் ஆரம்பிக்கும் அவர்களின் பரபரப்பான வாழ்க்கை மாலை இரவு என நீடிக்கிறது. சிறுநீர் அடிவயிற்றை முட்டும் போது கழிப்பதற்கு இடம் இருக்காது. அதிலும் பெண்களின் நிலை என்ன? அடக்கியே பழக்கப்படுவார்கள்.

சென்னையில் ஹவுஸ்சிங் போர்டு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு வளாகமொன்றில் ஐநூறு வீடுகளுக்களும் 5 பொது பராமரிப்பு பணியாளர்களுக்கும் ஒரு பொது கழிப்பிடம் கூட இல்லை. ஒருநாள் அங்கு சினிமா படப்பிடிப்பு நடந்தது. பேய் பிடித்து ஆடுவது போல் வயதான பாட்டியம்மா நடித்துக் கொண்டிருந்தார். காலையில் ஆரம்பித்த படப்பிடிப்பு மாலை வரை தொடர்ந்தது. ஒரு கட்டத்தில் அடக்க முடியாமல் ஒண்ணுக்கு வந்துவிட்டது. ஓரளவுக்கேனும் உள்ள மறைவிடம் கூட அங்கில்லை. படக்குழுவினர் அத்தனை பேர் முன்னிலையிலும் கேமரா முன்பாகவே சிறுநீர் போய்விட்டார். அனைவரும் தலைகவிழ்ந்தனர். படப்பிடிப்பில் உள்ள பெண்களோ வெட்கிக் குறுகினர்.

நடன குழுவில் உள்ளவர்களோ இள வயது பெண்கள். நேரம் ஆக ஆக அவர்களாலும் முடியவில்லை. படப்பிடிப்பை வேடிக்கை பார்த்த குடித்தன பெண்களிடம் உங்கள் பாத்ரூம கொஞ்சம் யூஸ் பண்ணிக்கட்டா என்று வெட்கத்தை விட்டு வந்து கேட்டார்கள். மறுப்பதற்கு மனமில்லாத குடித்தனப் பெண்களால் கொடுப்பதற்கும் வழியில்லை. ஹவுஸ்சிங் போர்டில் தண்ணீர் பஞ்சம் தலைவிரித்து ஆடிய நேரமது. இருந்தாலும் வீட்டுக்கு ஒரு ஆளாக பகிர்ந்து கொடுத்தார்கள்.

படப்பிடிப்பை வேடிக்கையாகவும், நடனப் பெண்களை ‘அழகு’ மங்கைகளாகவும் பார்ப்போருக்கு அவர்களது அடி வயிற்றில் புயல் போல குமுறும் சிறுநீர் அவஸ்தையை உணர முடியுமா? ஒண்ணுக்கு போறதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையா என்றே பலர் நினைக்கிறார்கள். பெண்களின் அடிப்படை பிரச்சனைகளில் இதுவும் ஒன்று.

பொதுவாக மனித உடல் சிறுநீர்ப்பையின் கொள்ளளவு 350 முதல் 500 மி.லி வரைதான் இருக்கும். இந்த பை நிறைய தொடங்கினால் சிறுநீர் கழிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றும். ஆண்களுக்கு சிறுநீரைச் சேகரித்து வைத்துக்கொள்ளும் சிறுநீர் பைய்க்கும் அது வெளியேறும் துவாரத்திற்கும் இடையேயான தூரம் 15 செ.மீ. ஆனால், பெண்களுக்கோ வெறும் 4 முதல் 5 செ.மீ. தான். மேலும் சிறுநீர்ப் பைக்கும் பிறப்புறுப்புக்குமான இடைவெளியும் மிகக் குறைவு. சிறுநீர்ப்பை, பிறப்புறுப்பு இரண்டும் அருகருகே இருப்பதால் சிறுநீரை அடக்கி வைப்பதால் தொற்று ஏற்படும் வாய்ப்பு பெண்களுக்கு மிகவும் அதிகம்.

மேலும் பெண்கள் மாதவிடாய் காலங்களில் அதிக அளவு தண்ணி குடிக்கவில்லை என்றால் வயிற்று வலி வரும். ரத்த போக்கின் தேவைக்கு ஏற்ப நாப்கின் மாற்ற வேண்டும். இல்லையென்றால் நோய் தொற்று நிச்சயம். நீண்ட கால விளைவாக கர்ப்பப்பை புற்று நோயும் ஏற்படலாம். மாதவிடாய் காலத்து வயிற்று வலியும் பிறப்புறுப்பில் உள்ள வலியும் சேர்ந்து கூடுதலாக மலம் வருவது போல் ஒரு உணர்ச்சியைத் தோற்றுவிக்கும். வெளியில் வேலைக்கோ, கல்லூரிக்கோ அல்லது ஒரு போராட்டத்திற்கோ போகும் பெண்களால் நினைத்த இடத்தில் சீறுநீர் – மலம் கழிக்கவோ நாப்கின் மாற்றவோ முடியுமா? அல்லது இந்த பிரச்சனைக்காக வெளியில் போகமல் இருக்க முடியுமா? வேறு வழியில்லாமல் அடக்கிக் கொண்டு கடமையை செய்ய பழகி விடுகிறார்கள். பெண்ணுக்கு அடக்கம் முக்கியம் என்று பல அடங்காப்பிடாரிகள் சொன்னாலும், இந்த விசயத்தில் பெண்கள் ‘அடங்கித்தான்’ போக வேண்டியிருக்கிறது.

இந்தியாவில் 636 மில்லியன் வீடுகளில் கழிவறை வசதி இல்லை
இந்தியாவில் இலட்சக்கணக்கான வீடுகளில் கழிவறை வசதி இல்லை
வெகுநேரம் சிறுநீரை அடக்கினால் சிறுநீர் பை நிரம்பி தீவிர நோய்த்தொற்றுக்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்துவதோடு, கவனச்சிதறலும் ஏற்படும். ஒரு ஆணுக்கு வயிறு முட்டினால் எப்படியாவது வெளியேற்றியே தீர கொஞ்சம் வாய்ப்பிருக்கிறது. பெண்ணுக்கு இல்லை என்பதால் அந்த நேரங்களில் சிந்தனை அதுவாகவே இருக்கும். நகரத்தை நெருக்கும் வாகன நெருக்கடியில் அப்படி அடக்கிக்கொண்டு வாகனம் ஓட்டும் பெண்ணின் கவனச்சிதறலால் விபத்து ஏற்பட வாய்ப்பில்லையா என்ன?

கர்ப்பவதிகளுக்கு இத்தகைய நேரத்தில் கர்ப்பம் கலையும் அபாயம் உள்ளதாம். அடக்குவதையே நெடும் பழக்கமாக கொண்டால் சிறுநீர்ப் பையில் அழுத்தம் ஏற்பட்டு அந்த பையின் தாங்கும் திறன் கணிசமாக பாதிக்கும் என்கிறார்கள் மருத்துவர்கள். அதுவே நாளடைவில் உடல் முழுவதும் நச்சுக்களை பரவச் செய்து உடலில் பல்வேறு நோய்களை கொண்டுவரும் என்கிறார்கள்.

***

இந்தியாவில் இலட்சக்கணக்கான  வீடுகளில் கழிப்பறை வசதி இல்லை. கழிப்பறை பற்றாக்குறையால் பெண்கள் பல மணிநேரம் சிறுநீரை அடக்கி வைக்கிறார்கள் என்று உலக சுகாதார நிறுவனம் 2014 -ம் ஆண்டில் இந்தியா குறித்து அளித்திருக்கும் தகவல்களில் குறிப்பிடுகிறது. சொந்த வீடுகளில் கழிப்பறை வசதி இருந்திருந்தால் 11,000 பெண்கள் பாலியல் வன்புணர்வுகளில் இருந்து தப்பி இருப்பார்கள் என்கிறது அதே ஆண்டு வெளியான BBC செய்தி ஆய்வு.

இந்த தகவல் வீடுகளில் கழிப்பறை இல்லாததால் ஏற்படும் பாதிப்பை மட்டும் சொல்கிறது. பொதுவெளியில் பொதுக்கழிப்பறைகள் இல்லாததால் ஏற்படும் விபரீதமும் பாதிப்பும் கணக்கு எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டவை. பார் வசதியுடன் கூடிய டாஸ்மார்க்கை திறந்து வைத்து குடிக்க வசதியேற்படுத்தி கொடுக்கும் தமிழக அரசு பள்ளிகளில் கல்லூரிகளில் முறையாக கழிவறை வசதி ஏற்படுத்தி கொடுத்திருக்கிறதா? நிச்சயமாக இல்லை.
பள்ளிகளிலும், கல்லூரிகளிலும் மாணவிகள் கழிவறை வசதி இல்லாததால் சிறுநீர் கழிக்கவும் நாப்கீன் மாத்தவும் படும் அவதி அவர்களுக்கு பெரும் மன உளைச்சலை தருகிறது
பத்து வயதை கடந்த நிலையிலேயே வயதுக்கு வந்துவிடும் பெண் பிள்ளைகள் மாதவிடாய் காலத்தின் ஆரம்ப நிலையை கடந்து வருவது மிகவும் சிரமம். ஆனால் பள்ளிகளிலும், கல்லூரிகளிலும் மாணவிகளுக்கு கழிப்பறை வசதி இல்லாததால் சிறுநீர் கழிக்கவும் நாப்கின் மாற்றவும் படும் அவதி அவர்களுக்கு பெரும் மன உளைச்சலைத் தருகிறது. கேட்டால் அரசு, பள்ளிகளில் நாப்கின் தருவதாக சிலர் சொல்ல கூடும். அதன் வடிவமைப்பும் தரமும் ரத்தத்தை உள்ளே உறிஞ்சாமல், ரத்தம் சொட்ட சொட்ட பஞ்சு பிரிகளாக வருகிறது. அதை சரி செய்யவோ மாத்தவோ அரசு மெனக்கெடுவதில்லை. இந்த சூழலில் குழந்தைகள் மனதில் மாதவிடாய் பற்றி என்ன சிந்தனை தோன்றும்?

பொது வெளியில் அவசரத்துக்கு போக ஆண்களின் உடல் அமைப்பும் உடை அமைப்பும் அதற்கு கூடுதல் வசதியை ஏற்படுத்தி கொடுக்கிறது. அவசரம் என்ற நிலை ஏற்பட்டாலும் பெண்களின் உடல் அமைப்பும் உடை அமைப்பும் அதற்கு இடம் தருவதில்லை. ஒரு சாதாரண பின்னணியை கொண்ட உழைக்கும் வர்க்கத்தை சேர்ந்த பெண் இந்த பிரச்சனையை  ஓரளவுக்காவது எதிர்கொள்வது போல பெண் போலீசோ மடிசார் மாமியோ அவர்களுடைய உடைகளால் நிச்சயம் எதிர் கொள்ள முடியாது. ஆனல் அதிகாரமட்டத்தல் இருக்கும் பெண்களுக்கும், சாதி மட்டத்தில் உயரத்தில் இருக்கும் பெண்களுக்கும் அவர்களுடைய பொருளாதார வசதி சில ஏற்பாடுகளை கொடுத்திருக்கிறது. ஏழை, நடுத்தர பெண்களுக்கு அது இல்லை.

இந்த சிரமத்தை எப்படியெல்லாம் பெண்கள் எதிர் கொள்கிறார்கள் என்றால், வெளியில் போகும் போது பெரும்பாலும் தண்ணீர் குடிப்பதில்லை. தாகத்தை அடக்கி கொள்கிறார்கள். சர்க்கரை வியாதி உள்ளவர்கள் அதிக நேரம் வெளியில் இருப்பதை தவிர்க்கிறார்கள். வெளியூர் பயணம் என்றால் பேருந்தை தவிர்த்து இரயிலையே விரும்புகிறார்கள். சிறுநீர் வராமல் இருக்க இப்படி பல வழிகளை கையாள்கிறார்கள்.

யோசித்து பாருங்கள் அங்கு எத்தனை கடைகள் எத்தனை பெண் வியாபாரிகள் அவர்களின் நிலை வேறு வழி அடக்கியே பழக்கப்பட்டிருப்பார்கள்
ஆசியா கண்டத்திலேயே மிகநீண்ட கடற்கரை என்று தினமும் பல ஆயிரம் மக்கள் வந்து போகும் சென்னை மெரினா கடற்கரையில் மூன்று இடங்களில்தான் கழிப்பறைகள் உள்ளன. யோசித்து பாருங்கள், அங்கு எத்தனை கடைகள் எத்தனை பெண் வியாபாரிகள்…? அவர்களின் நிலை என்ன? வேறு வழியின்றிஅடக்கியே பழக்கப்பட்டிருப்பார்கள். ஆள் அரவமில்லாத கடற்பகுதியிலோ கடையின் பின்புறத்திலோ போவார்கள்.வேலைக்கு போகும் பெண்களின் சிறுநீர் அவஸ்தைகளை விவரிப்பதாக இருந்தால் ஒரு காவியமே எழுதலாம்.

ஆரம்பத்துல சொன்னது போல சிறுநீர் பிரச்சினை வர்க்கம், ஏழ்மை சார்ந்த ஒன்று என்பதால் உழைக்கும் வர்க்க ஆண்களும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் கிடையாது.  தி.நகர் சரவணா ஸ்டோர் போன்ற பெரிய கடைகள் முதல், பாதையோர உணவக சிறு கடைகள் வரை ஆண்களும் அடக்கியே வேலை செய்கிறார்கள். பெரிய கடைகளில் கழிப்பறை இருந்தாலும் வியாபாரம் சூடுபிடிக்கும் நேரங்களில் நகர்வதற்கே அனுமதி இல்லை.

காரிலும், இரு சக்கர வாகனத்திலும் செல்பவர்களுக்கு இப்பிரச்சினை அதிகமில்லை. ஏனெனில் காரில் ஏறுமிடத்திலும், இறங்குமிடத்திலும் கழிப்பறை இருக்கும். காலையே வாகனமாகவும், கைகளையே கருவிகளாகவும் பிழைப்போருக்குத்தான் சிறுநீர் அடக்குமுறை அதிகம்.

பாதையோரத்தில் போர்வைக்குள் குடும்பம் நடத்தும் நிலையில் உள்ள மக்களை உருவாக்கி இருக்கும் அரசுக்கு ஒண்ணுக்கு போறதெல்லாம் கண்ணுக்கு தெரியாத பிரச்சனைகளில் ஒன்று

விரிவுபடுத்தப்பட்ட சென்னை மாநகராட்சியின் நேரடி கட்டுப்பாட்டில் 714 பொது கழிப்பிடம் பராமரிக்கப்பட்டு வருதாம். தமிழகத்தில் உள்ள அனைத்து மாவட்டத்து மக்களும் வந்து குவியும் இந்த நகரத்துக்கு இதுவெல்லாம் எம்மாத்திரம்? இந்த எண்ணிக்கையில் பாதிக்கு மேல பராமரிப்பு இல்லாமல், பயன்படுத்த முடியாமல்தான் இருக்கும். கழிப்பிடத்தின் முன்னாடி கறைபடிஞ்ச நாலுபக்க சுவரும் நடுப்பகுதியில் ஒரு ஓட்ட பீங்கானும் மட்டும் உள்ள இந்த் கழிப்பறைகளுக்கு  கதவோ, தண்ணியோ முறையான பராமரிப்போ கெடையாது.

சுகாதாரமான கழிப்பறை கட்டுரோம், புனரமைக்கிறோம்னு சொல்லி ஆட்சி மாற்றத்தில் அந்தந்த பகுதி அரசியல் குண்டாந்தடிகள் சிமெண்டு சுவற்றைச் சொரண்டிட்டு கலர் போட்ட டைல்சு கல்லை பதிக்கிறார்கள். வெளிச்சுவரில் எந்த மந்திரி பொறுப்புல கட்டப்பட்டதுன்னு கல்வெட்டில் விளம்பரம் செய்கிறார்கள். இன்னொருபுறம் சுகாதார பிரிவுக்கு ஒதுக்கப்படும் நிதியில் மேலிருந்து கீழ் வரை எவ்வளவு சுருட்ட முடியுமோ அவ்வளவு சுருட்டுகிறார்கள்.

பொது இடத்தில் திறந்த வெளியில் மலம் சிறுநீர் கழிப்போருக்கு ரூ200 முதல் 500 வரை அபராதம் விதிக்க வேண்டுமென்று மத்திய அரசு அனைத்து மாநில அரசுகளுக்கும் 2015-ம் ஆண்டில் ஓலை அனுப்பியது. பொது இடங்களில் தூய்மையை பராமரிக்க வேண்டும் என்பதற்காக இந்த நடவடிக்கை என்பதாக மத்திய அரசு விளக்கமும் கொடுத்தது. தற்போது மோடி அரசு சினிமா கொட்டாய் முதல் இணையத் திண்ணை வரை கிராமப்புறத்து வீடுகளில் கழிப்பறை கட்டுமாறு உபதேசிக்கிறது. வீடுகளில் அதிக நேரம் இல்லாமல் வேலை நிமித்தம் பொது இடங்களில் இருக்கும் மக்களுக்குத்தான் சிறுநீர் அவஸ்தைகள் அதிகம். அது குறித்து மோடிக்கு யார் வகுப்பு எடுப்பது?

ஆகவே பொதுக்கழிப்பறைகள் கட்டாமல் தொழிலாளிகளுக்கு டாஸ்மாக்கும், முதலாளிகளுக்கு சிறப்பு பொருளாதார மண்டலத்தையும் கட்டி வைத்து தப்பு செய்யும் அரசுகளின் மேல்தான் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

நன்றி - வினவு
...மேலும்

பெண்ணியம் vimeo சேனல்

பெண் நிலை - வீடியோக்கள்